(Minghui.org) Tego lata moja siostrzenica przyjechała do mnie, mając nadzieję, że pomogę jej w nauce. W tym roku jej szkoła wyznaczyła jej spory nakład pracy na wakacje, w przeciwieństwie do zeszłego lata, kiedy nie miała żadnych zadań. Ja jednak postąpiłam jak zwykle i wyznaczyłam jej taki sam zakres zadań, jak w poprzednim roku. W rezultacie, zanim skończyła zarówno zadania domowe ze szkoły, jak i te, które jej wyznaczyłam, nie pozostało już czasu na przerobienie nowego materiału na nadchodzący semestr.
Relacje z rodziną ujawniają ukryty egoizm
Sytuację komplikował fakt, że prowadziłam korepetycje w odległej części miasta, podczas gdy moja siostrzenica mieszkała u mnie. Mogłam sprawdzić, jak sobie radzi, dopiero wieczorem, kiedy wracałam do domu. Za każdym razem, gdy pytałam o jej postępy, była wyraźnie zirytowana, do tego stopnia, że w końcu przestałam w ogóle o to pytać. Wmawiałam sobie, że tak jest najlepiej, bo brak konieczności udzielania jej korepetycji oszczędzał mi kłopotów. Dodatkowo przekonywałam samą siebie, myśląc: „Ścieżka życia każdego człowieka jest już wytyczona”. Nie zdawałam sobie sprawy z mojego egoistycznego, nastawionego na wygodę podejścia, w ramach którego zrzucałam z siebie odpowiedzialność za tę sprawę i przyjmowałam obojętną, zdystansowaną postawę.
Gdy zbliżał się dzień wyjazdu mojej siostrzenicy, zadzwoniłam do mamy, żeby wyjaśnić sytuację. Gdy tylko usłyszała, że nie udzielałam siostrzenicy korepetycji, zaczęła mnie besztać. Mama powiedziała, że gdybym naprawdę chciała jej pomagać, mogłam zabrać ją ze sobą do mojego centrum korepetycji. Zarzucała mi, że zbytnio skupiam się na zarabianiu pieniędzy. Ponieważ udzielanie korepetycji siostrzenicy nie przynosiło mi żadnych dochodów, po prostu nie zawracałam sobie tym głowy. Po usłyszeniu tych oskarżeń straciłam panowanie nad sobą i wdałam się w burzliwą kłótnię z matką. Wybuchłam, zarzucając jej przekręcanie moich słów, a nawet nazwałam ją pozbawioną skrupułów.
Kilka dni temu młodszy syn mojej najstarszej siostry wziął ślub. Kiedy wróciłam do domu, by wziąć udział w weselu, matka powiedziała mi, że podarowała młodej parze prezent ślubny w wysokości 10 000 juanów (1 500 dolarów amerykańskich). Uznałam, że to zbyt duża kwota i ogarnęły mnie uraza, zazdrość i oburzenie. Wiele lat temu mój ojciec przekazał mieszkanie jako posag dla mojej najstarszej siostry. Kiedy nasz stary dom rodzinny został wyburzony, w ramach odszkodowania otrzymaliśmy trzy nowe mieszkania. Jedno z nich powinno trafić do moich rodziców, ale oni z niego zrezygnowali. Pozostałe rodzeństwo również odmówiło przyjęcia mieszkania, więc zostało ono przekazane mojej najstarszej siostrze jako przyszła rekompensata, aby mogła opiekować się naszymi rodzicami na starość. Jednak po tym, jak starszy syn mojej najstarszej siostry powitał na świecie drugie dziecko, ona i jej mąż wyprowadzili się, aby pomóc w opiece nad tym wnukiem. Jej postępowanie wywołało we mnie głęboką niechęć.
Ponieważ moja najstarsza siostra otrzymała większą część majątku rodzinnego, a mimo to nie wywiązywała się z obowiązku opieki nad naszymi rodzicami, wykorzystywałam każdą okazję, by siać niezgodę. Za każdym razem, gdy rozmawiałyśmy przez telefon, mówiłam mamie: „Jeśli czegoś potrzebujesz, po prostu zadzwoń do nich [do mojej siostry i jej rodziny]”. Nie tylko nie zwracałam uwagi na to, co mówię, ale także patrzyłam z góry na męża mojej najstarszej siostry. W związku z tym odmawiałam zwracania się do niego jako do szwagra, ani nie rozmawiałam z nim, gdy spotkaliśmy się na weselu mojego siostrzeńca.
Mam starszą siostrę, która była praktykującą Falun Dafa. Po jej śmierci kilka lat temu współpraktykujący namawiali mnie, abym adoptowała jej córkę, uczennicę szkoły podstawowej, młodą praktykującą Falun Dafa. W moim domu zyskałaby dobre warunki do kultywacji, a praktykujący obiecali nawet, że pomogą mi się nią opiekować. Jednak w tamtym czasie znajdowałam się pod ogromną presją. Kierowana ludzkimi przywiązaniami i strachem przed wzięciem na siebie dodatkowej odpowiedzialności, odmówiłam przyjęcia dziecka do mojego domu. Kiedy jeden z praktykujących nazwał mnie samolubną, pojawiły się we mnie uczucia urazy i chęć zemsty na tej osobie. Stałam się niezwykle wrażliwa i nawet przypadkowe uwagi tej osoby interpretowałam jako wyśmiewanie się z mojego kosztem. Do dziś żywię negatywne uczucia wobec tej osoby.
Kilka dni temu miało miejsce zdarzenie, które uświadomiło mi, że moja negatywna interpretacja wypowiedzi tej praktykującej może znacznie odbiegać od jej pierwotnych intencji. Była to drobna sytuacja z udziałem jednej z moich uczennic i jej matki. Kiedy wysłałam matce wiadomość z pytaniem o terminy ferii szkolnych jej córki, odpowiedziała, że nie otrzymała żadnych informacji na ten temat. Wiedziałam jednak, że szkoła już poinformowała rodziców, ponieważ córka tej uczennicy miała koleżankę z klasy, która również uczęszczała na moje zajęcia. Rodzice tego dziecka poinformowali mnie o terminach ferii szkolnych. Zaczęłam spekulować, że ta przebiegła matka nie chce zapisać swojego dziecka na moje zajęcia w czasie przerwy. Ku mojemu zaskoczeniu matka dziecka wysłała mi później tego samego wieczoru wiadomość z terminami ferii. Stwierdziła również, że jej dziecko będzie nadal uczęszczało na moje zajęcia. Zaczęłam zastanawiać się nad swoją podejrzliwością, przywiązaniem do własnych interesów oraz skłonnością do wyciągania wniosków opartych wyłącznie na subiektywnych założeniach.
Zdałam sobie sprawę z moich licznych niedoskonałości w kontaktach z rodziną. W przeszłości, gdy jeden z praktykujących nazwał mnie „samolubną”, spowodowało to rozłam między nami. Patrząc wstecz, wydaje się, że ta uwaga była w rzeczywistości głęboką prawdą, która otworzyła mi oczy.
Traktowałam życie w tym materialnym świecie zbyt poważnie, dążąc do spokojnej i wygodnej egzystencji, a jednocześnie unikając dodatkowej pracy i kłopotów. W rezultacie, niezależnie od tego, czy chodziło o udzielanie korepetycji mojej siostrzenicy, czy o przyjęcie jej do mojej rodziny, rozważałam te kwestie przez pryzmat osobistych korzyści, a nie bezinteresowności. Nie zdawałam sobie sprawy, że życie na tym świecie to jedynie sztuka, a kultywowanie Falun Dafa jest jedyną rzeczą, która naprawdę ma znaczenie. W rezultacie moje decyzje spotkały się z krytyką ze strony współpraktykujących i wywołały niezadowolenie w mojej rodzinie.
Ponadto nie okazywałam nawet podstawowej grzeczności, jaką jest powitanie moich krewnych niebędących praktykującymi. Wśród moich krewnych prowadziłam listę tych, którzy złamali swoje obietnice i czerpali korzyści, nie wnosząc nic w zamian. W kontaktach z nimi stałam się małostkowa i stronnicza, co nie spełnia wymagań kultywacji Dafa.
Byłam zazdrosny, że moja najstarsza siostra otrzymała większą część majątku naszej rodziny, mimo że nie pomagała w opiece nad rodzicami. Czy jednak zastanawiałam się nad własnym postępowaniem? Ja również złożyłam świętą przysięgę Mistrzowi, zobowiązując się pomagać mu w naprawie Fa i ratowaniu czujących istot. W rzeczywistości moja własna rodzina i przyjaciele byli właśnie tymi czującymi istotami, choć nie traktowałam ich z życzliwością, a nawet siałam niezgodę w mojej rodzinie.
Po tym, jak wystąpiłam naprzód i wraz z Mistrzem zstąpiłam do świata ludzi, Mistrz z wielkim współczuciem wytyczył mi ścieżkę kultywacji, umożliwiając mi spotkanie z Dafa oraz nawiązanie kontaktu z innymi praktykującymi, abyśmy mogli wzajemnie się wspierać na naszych ścieżkach kultywacji. A jednak zachowywałam się egoistycznie, dając upust gniewowi przy najmniejszym pretekście, wykazując się jednocześnie apodyktyczną i nieustępliwą osobowością. Moje zachowanie samo w sobie stanowiło złamanie mojej obietnicy kultywowania się i ratowania czujących istot. Działania mojej najstarszej siostry i jej męża wynikają z ich własnych więzi karmicznych z moimi rodzicami. Co więcej, powinnam była poddać się refleksji nad ich zachowaniem i skupić się na wyeliminowaniu własnych egoistycznych przywiązań do korzyści materialnych.
Osobiste odczucia dotyczące pracy mojej córki odzwierciedlają moje własne przywiązania
Kiedyś odczuwałam ogromną presję finansową, ponieważ musiałam zarabiać wystarczająco dużo, by pokryć wydatki mojej córki. Po ukończeniu studiów moja córka znalazła pracę jako nauczycielka, więc nie musiałam już martwić się o naszą sytuację finansową, a moje zaabsorbowanie pieniędzmi stopniowo zanikło. Wraz ze zmianą mojego nastawienia wzrosła liczba uczniów uczęszczających na moje korepetycje, a niepokój, który nosiłam w sobie od lat, zniknął.
Wkrótce jednak pojawiły się nowe wyzwania. W obliczu ogromnej presji w pracy moja córka często przynosiła do domu swoje negatywne emocje. Początkowo, obciążona ciągłą potrzebą udzielania jej wsparcia i podnoszenia jej na duchu, czułam urazę. Jednak gdy niedawno nauczyłam się spojrzeć do wewnątrz siebie, dostrzegłam, że jej zachowanie przypomina moje – sama byłam kiedyś równie niecierpliwa, ilekroć napotykałam problem. Nawet mój mąż zauważył: „Nasza córka jest zupełnie taka jak ty. Dlaczego podchodzi do wszystkiego tak intensywnie? To przecież tylko sprawy doczesne”.
Jako praktykująca doskonale zdaję sobie z tego sprawę. Mimo to wciąż całkowicie pochłaniają mnie materialne sprawy tego świata, a moje myśli kierują ludzkie emocje. Za każdym razem, gdy moja córka narzeka na pracę i rozważa rezygnację, ogarnia mnie strach, że naprawdę to zrobi i straci stabilne źródło dochodów. Martwię się również, gdy w pracy nie układa jej się najlepiej. Moja córka wspomniała, że jej bliska koleżanka miała tak duże problemy z nieposłusznym uczniem, że chciała, by dziecko zostało wydalone ze szkoły. Moją natychmiastową reakcją było poparcie pomysłu wydalenia tego dziecka. Podświadomie miałam nadzieję, że nieszczęście koleżanki związane z radzeniem sobie z uczniem podkreśli zdolność mojej córki do lepszego zarządzania swoją klasą. Pod moimi myślami krył się brzydki impuls, by porównywać się z innymi i zdobywać uznanie.
Moja córka uczy pierwszoklasistów. Ponieważ jest to grupa trudna w prowadzeniu, zachowuje się wobec nich niezwykle surowo. Jej głośne i częste upomnienia wywołały komentarze innych nauczycieli, że jest zbyt surowa. Mój mąż, ekspert w dziedzinie wczesnej edukacji, doradził jej nawet: „Stosowanie wysokich standardów nie oznacza, że musisz traktować dzieci surowo. Ciągłe upomnienia mogą ograniczać elastyczność dziecka i hamować jego rozwój”.
Reakcja mojego męża wynikała z prawdziwej troski o dzieci pozostające pod opieką mojej córki. Moją pierwszą reakcją było jednak zaniepokojenie o reputację, jaką moja córka może zyskać wśród rodziców swoich uczniów, oraz o potencjalne szkody dla jej wizerunku zawodowego. Różnica w naszym sposobie myślenia nie mogła być większa.
Kiedy moja córka wychodziła dziś rano do pracy, powiedziała po prostu: „Wychodzę”. Nawet nie nazwała mnie „mamo”. Poczułam się nieco urażona jej brakiem szacunku, dopóki nie spojrzałam do wewnątrz siebie i nie zdałam sobie sprawy, że sama jestem winna tego, że nie nazywam mojego teścia „tatą”. Oprócz naruszenia zasad etykiety społecznej i synowskiej cnoty, moje działania były również skażone zazdrością i poczuciem nierówności. Podczas gdy ja byłam nieustannie zajęta, mój teść i mąż wydawali się prowadzić wygodne, spokojne życie.
Wcześniej, ilekroć mój mąż udzielał mi rad dotyczących zarządzania klasą – na przykład sugerując, by moja córka stosowała zachęty zamiast upomnień – ona po prostu nie chciała go słuchać. Po głębokiej introspekcji odkryłam w mojej własnej sferze istnienia upartą istotę, która upierała się przy swoim i odrzucała wszelkie zewnętrzne uwagi. Jak w takich okolicznościach mogła nastąpić jakakolwiek poprawa? Wysłałam prawe myśli, aby usunąć tę istotę, a następnie powiedziałam do córki: „Zdolność koncentracji dziecka trwa zaledwie pięć minut. Oczekiwanie, że będą skupieni przez całą 40-minutową lekcję, jest sprzeczne z ich naturą”.
Ku mojemu zaskoczeniu córka wzięła sobie moje słowa do serca i zmieniła swoje podejście. Zaczęła zachęcać swoich uczniów, a jedno z dzieci pochwaliło ją: „Pani nauczycielko, jest pani taka piękna!”. Inne dziecko, być może mając trudności ze znalezieniem odpowiednich słów, by wyrazić swoją wdzięczność, po prostu podarowało jej cukierka. Po zajęciach uczniowie poświęcali jej całą swoją uwagę, gromadząc się wokół niej i rozmawiając. Tego dnia uczniowie zachowywali się wyjątkowo dobrze.
Kształtowanie mojego charakteru podczas współpracy z innym praktykującym w celu wyjaśniania prawdy
Od lat współpracuję z innym praktykującym, aby wyjaśniać prawdę o prześladowaniach Falun Dafa. Zaczęliśmy od rozmów z ludźmi na placach publicznych, a potem przemierzaliśmy jedną ulicę po drugiej. Ja rozmawiałam z osobami, do których się zwracaliśmy, podczas gdy mój kolega wspierał mnie, wysyłając prawe myśli. Nie opuściliśmy ani jednego dnia, nawet w przenikliwym mrozie zimy czy w upalnym skwarze lata. Podczas ferii szkolnych wygospodarowywałam dwa dni z mojego napiętego harmonogramu zajęć dydaktycznych, aby wyjść i wyjaśniać prawdę.
Pewnego wyjątkowo mroźnego zimowego dnia, wracając do domu na skuterze elektrycznym po zakończeniu naszej pracy związanej z wyjaśnianiem prawdy, zdałam sobie sprawę, że moje dłonie i stopy są prawie zdrętwiałe z zimna. Zatrzymałam się i przez chwilę ogrzewałam dłonie własnym oddechem. Jednak wkrótce po wznowieniu jazdy przenikliwe zimno znów dało o sobie znać. Nie chciałam się zatrzymywać, więc zamiast tego wielokrotnie powtarzałam: „Falun Dafa jest dobre” i bezpiecznie dotarłam do domu. Chociaż moje ciało było całkowicie zmarznięte, myśl o ludziach, z którymi rozmawiałyśmy i którzy zrozumieli prawdę, ogrzewała moje serce.
Pewnego zimowego dnia obfite opady śniegu sprawiły, że ulice były tak puste, że postanowiliśmy zamiast tego udać się do centrum handlowego, by wyjaśnić sprawę. Zamarznięta nawierzchnia była tak śliska, że musieliśmy się wspierać, idąc ramię w ramię. Gdy znaleźliśmy się w centrum handlowym, mój towarzysz podszedł do sprzedawcy pod pretekstem poszukiwania odpowiedniej odzieży. Ja dołączyłam do rozmowy, poruszając tematy wydarzeń mających miejsce w różnych miejscach. Kiedy sprzedawca był już odpowiednio zaangażowany w rozmowę, zaczęłam wyjaśniać prawdę. Dzięki takiemu podejściu wiele osób zrozumiało fakty i wystąpiło z Komunistycznej Partii Chin (KPCh).
Pandemia COVID-19 sprawiła, że ulice praktycznie opustoszały, więc zaczęliśmy wyjaśniać fakty dotyczące Falun Dafa w parkach publicznych oraz przed bramami szkół i przedszkoli, a następnie przenieśliśmy się do szpitali. Większość osób szukających pomocy medycznej pochodziła z okolicznych małych miasteczek i wiejskich miejscowości. Byli to ludzie prości, uczciwi i szczerzy, a wielu z nich nigdy wcześniej nie słyszało prawdy o Dafa. Prowadzenie działań wyjaśniających prawdę w szpitalu pomogło mi również pokonać znaczną barierę psychologiczną. W szpitalu unosi się ostry zapach spowodowany obecnością różnych pacjentów i leków. Kiedyś od razu po wejściu do środka czułam mdłości, a potem fizyczne złe samopoczucie, jakbym sama zachorowała. Jednak aby uratować więcej ludzi, nadal odwiedzałam szpital wraz z tą współpraktykującą, aby wyjaśniać prawdę. Z czasem moja reakcja psychologiczna ustąpiła. Teraz po wejściu do szpitala czuję się dobrze.
Czasami musieliśmy zmierzyć się z większym wyzwaniem w postaci dymu papierosowego. Opiekunowie pacjentów często gromadzili się w określonych miejscach na korytarzu, aby zapalić podczas przerw, a my musieliśmy wyjaśniać im prawdę pośród gęstej mgły dymu. Przebywanie w bliskim sąsiedztwie tych palaczy sprawiało, że czuliśmy się, jakbyśmy sami palili, ale powoli pokonywaliśmy te trudności.
Jedno spotkanie, które wywarło na mnie szczególnie głębokie wrażenie, miało miejsce na dworcu kolejowym. Spotkałam kobietę w średnim wieku, która przyjechała do miasta na leczenie. Ponieważ pobyt w szpitalu był zbyt kosztowny, zdecydowała się zatrzymać w małym, skromnym pensjonacie. Po tym, jak podzieliłam się z nią prawdą o Falun Dafa, podarowałam jej amulet ochronny. Trzymając amulet w obu dłoniach, przyłożyła go do policzka, jakby był cennym skarbem, i wykrzyknęła z radością: „To jest dokładnie to, czego szukałam!”. Poczułam więź, gdy dowiedziałam się, że pochodzi z mojego rodzinnego miasta, i poprosiłam ją o informacje na temat tamtejszych mieszkańców. Opowiedziała mi więcej o sobie i rodzinie swojego męża. Zachęciłam ją, by przekazała swoim znajomym, aby szczerze powtarzali zdanie: „Falun Dafa jest dobre”, ponieważ ci, którzy to zrobią, otrzymają wielkie błogosławieństwa. Obiecała, że tak postąpi.
Dwa lata temu, zimą, udałam się do szpitala, aby wyjaśnić prawdę, i spotkałem kobietę siedzącą na ławce. Sądząc po sposobie, w jaki mówiła, i po jej stroju, wyglądała na osobę pracującą w administracji rządowej lub w przedsiębiorstwie państwowym. Kiedy opowiadałam jej o Falun Dafa, zapytała, czy sam to praktykuję. Kiedy potwierdziłam, że tak, i dodałam, że mam 58 lat, wykrzyknęła ze zdziwieniem: „Ma pani prawie 60 lat? W ogóle nie wygląda pan na swój wiek!”. Powiedziałam jej, że zachowuję młodość, cieszę się doskonałym zdrowiem i nie cierpię na żadne choroby, ponieważ praktykuję Falun Dafa. Po uznaniu prawdziwości moich słów kobieta zgodziła się zerwać więzi z KPCh i organizacjami z nią powiązanymi. Zanim się rozstaliśmy, przypomniała mi nawet, żebym dbała o swoje bezpieczeństwo.
Było wiele innych przypadków, w których mój młodzieńczy wygląd wynikający z kultywowania Dafa wywarł tak duże wrażenie na osobach, z którymi miałam kontakt, że były one gotowe zrzec się członkostwa w KPCh i organizacjach z nią powiązanych.
Kiedy wychodzimy, by wyjaśniać prawdę, wysyłamy prawe myśli, prosząc Mistrza, by poprowadził do nas tych, z którymi łączy nas przeznaczenie, aby mogli usłyszeć prawdę i zostać zbawieni. Rzeczywiście, spotykamy takie osoby za każdym razem, gdy wychodzimy. Wiele osób zdaje sobie obecnie sprawę z tragicznego stanu chińskiego społeczeństwa i złych czynów popełnianych przez reżim.
Kilka dni temu, kupując fasolkę szparagową, zaczęłam rozmawiać ze sprzedawcą o poważnych klęskach, które dotknęły nas w tym roku. Zauważył: „Kiedy rządzącym brakuje cnoty, cierpią zwykli ludzie”. W szpitalu starszy mężczyzna w wieku około 70 lat powiedział mi: „Nie daj się zwieść tłumom tutaj. Szpitale w Pekinie są jeszcze bardziej przepełnione. W innych krajach czegoś takiego nie zobaczysz. W Chinach nasze jedzenie jest pełne pestycydów i nawozów chemicznych. Nasze środowisko jest mocno zanieczyszczone, a nasi urzędnicy są skorumpowani. My, Chińczycy, szkodzimy sobie nawzajem”.
Kiedy spotykam takich ludzi, wyjaśniam im, że Partia Komunistyczna jest „widmem z Zachodu” i opowiadam, jak teorie takie jak ewolucja i ateizm zatruły ludzkość, powodując utratę wiary w boskość i porzucenie moralności. Mówię im, że niebiosa w końcu zlikwidują Partię w ramach zemsty. Osoby te zgadzają się ze mną i zrywają więzi z KPCh oraz organizacjami z nią powiązanymi.
Pewnego razu, dzieląc się prawdą o Dafa ze starszą kobietą, zasugerowałam jej, by szczerze powtórzyła zdanie: „Falun Dafa jest dobre”. Natychmiast wypowiedziała je na głos. Później znów się spotkałyśmy. Tuż przed rozstaniem niespodziewanie ujęła moją dłoń i ucałowała ją, mówiąc: „Do widzenia, piękna pani!”. Zdałam sobie sprawę, że jej prawdziwa jaźń radowała się po tym, jak została zbawiona.
Oczywiście podczas prowadzenia pracy wyjaśniania prawdy odkryłem w sobie ukryte przywiązania i ludzkie przekonania. Na przykład zwykłem ostrzegać mojego współpraktykującego: „Nie wycofuj się z tego, co zostało ustalone. To boskie zadanie trzeba doprowadzić do końca”. W rzeczywistości krył się w tym strach, że pewnego dnia ten praktykujący przestanie ze mną współpracować, pozostawiając mnie bez partnera. Moje słowa wynikały z egoizmu, a nie z poczucia odpowiedzialności wobec mojego współpraktykującego. Co więcej, odzwierciedlały one zastraszający, przymusowy styl typowy dla kultury KPCh.
Żywię również pragnienie popisywania się i potwierdzania własnej wartości. Po tym, jak pomogłam dużej liczbie osób zerwać więzi z KPCh, znajdowałam sposób, by wspomnieć o tym innym praktykującym, nawet jeśli temat ten nie był poruszany.
Stawiam czoła tym przywiązaniom. Zamierzam rozbić te nikczemne ludzkie myśli i ratować ludzi z czystym umysłem. W ograniczonym czasie, jaki nam pozostał, będę trzymać się zasad Dafa, skupię się na kultywowaniu siebie, podwoję wysiłki, by ratować ludzi, i powrócę do mojego prawdziwego domu wraz z Mistrzem.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 16 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.