(Minghui.org) 63-letnia kobieta z miasta Jiamusi w prowincji Heilongjiang zakończyła 26 lipca 2025 r. sześcioletnią karę pozbawienia wolności za praktykowanie Falun Gong, po czym została poddana ścisłej inwigilacji i ciągłym prześladowaniom, ponieważ nadal pozostaje wierna swojej wierze.

Pani Xie Wei

Pani Xie Wei, urodzona 9 lutego 1963 r., wraz z mężem wsiadła 31 sierpnia 2025 r. do pociągu, aby odwiedzić swojego syna w innym mieście. Jeszcze zanim para zdążyła usiąść, pojawiło się czterech funkcjonariuszy, którzy sprawdzili ich dokumenty tożsamości, telefony komórkowe, plecaki i walizki.

Lokalna policja nękała również panią Xie przez telefon i nakazała jej przesłać swoje aktualne zdjęcia. Powiedzieli, że otrzymali polecenie zwiększenia częstotliwości „kontaktów” z nią z raz na trzy miesiące do raz w miesiącu.

Pani Xie rozpoczęła praktykę Falun Gong w 1996 roku i w ciągu zaledwie 20 dni wyleczyła się z mięśniaków macicy oraz silnego krwawienia. Jej liczne inne dolegliwości, w tym problemy z sercem i wątrobą oraz wysokie ciśnienie krwi, również stopniowo ustąpiły.

Po tym, jak Komunistyczna Partia Chin rozpoczęła w lipcu 1999 roku ogólnokrajową kampanię przeciwko Falun Gong, pani Xie pozostała wierna swojej wierze i była wielokrotnie prześladowana. Po aresztowaniu 5 kwietnia 2009 roku skazano ją na półtora roku przymusowych robót. Kolejne aresztowanie 23 lutego 2016 roku skutkowało wyrokiem 1,5 roku pozbawienia wolności. Jej ostatni wyrok sześciu lat pozbawienia wolności wynikał z aresztowania 27 lipca 2019 roku. Szczegóły dotyczące jej przeszłych prześladowań można znaleźć w powiązanych raportach.

Emerytura pani Xie została zawieszona na czas jej sześcioletniej kary pozbawienia wolności. Została również zmuszona do zapłacenia grzywny sądowej w wysokości 30 000 juanów. Łączne straty finansowe wyniosły ponad 200 000 juanów. Nie jest jasne, czy po wyjściu z więzienia przywrócono jej emeryturę.

Poniżej pani Xie opowiada o znęcaniu się, jakiego doświadczyła w trakcie swojej sześcioletniej kary pozbawienia wolności.

Zmuszana do noszenia zimowych ubrań latem i poddawana torturom polegającym na zmuszaniu do siedzenia

5 czerwca 2021 r. trafiłam do więzienia dla kobiet w prowincji Heilongjiang. Han Li, kierowniczka siódmej grupy w sekcji ścisłego nadzoru, wręczyła mi komplet pościeli, który był brudny i cuchnął. Musiałam spać na „materacu”, którym była stara zasłona drzwiowa poplamiona odchodami szczurów i moczem.

Było wtedy lato, ale zmuszano mnie do noszenia zimowych ubrań i nie pozwalano mi podwinąć rękawów ani nogawek spodni. Strażnicy kazali mi również siedzieć na małym stołku twarzą do ściany od 4 rano do 22 wieczorem. Do pilnowania mnie przydzielono osadzone Chen Jing (odsiadującą wyrok za oszustwo) i Xin Fengwei (morderczynię). Nieustannie atakowały Falun Gong i nakazywały mi wyrzec się mojej wiary. Groziły, że będę musiała siedzieć w ten sposób przez sześć lat.

Odtworzenie tortury: siedzenie na małym stołku

Później odmówiłam usiąść na stołku. Chen, Xin, Xia Dongqing (odbywający karę dożywotniego więzienia za handel narkotykami) oraz Zhou Dan (były policjant skazany za wymuszenia) przytrzymywali mnie na stołku.

Długotrwała tortura polegająca na siedzeniu spowodowała pękanie skóry na moich pośladkach. Każda sekunda siedzenia była nie do zniesienia. Pewnego dnia strażniczka Li Songmei przyszła sprawdzić u Chen, na jakim etapie jest moja „transformacja”. Powiedziałam, że mam jej coś do zgłoszenia, a ona odpowiedziała, że nie mam prawa z nią rozmawiać.

Kiedyś podsłuchałam, jak strażniczka Gao Jinshuang powiedziała osadzonej Yang Lin: „Osadzone przydzielone do nadzorowania praktykujących Falun Gong przechodzą dwumiesięczne szkolenie, aby nauczyć się, jak ich torturować bez powodowania widocznych obrażeń”.

Zespół siódmy został rozwiązany 17 stycznia 2022 r., a ja zostałam przeniesiona do zespołu piątego, którym kierowała Wang Xin.

Odmowa przyjęcia oferty skrócenia wyroku

24 czerwca 2023 r. otrzymałam zawiadomienie o skróceniu wyroku, ale postanowiłam go nie przyjmować, ponieważ wymagało to ode mnie stawienia się na rozprawie sądowej w celu przyznania się, że cztery oświadczenia o wyrzeczeniu się i potępieniu Falun Gong, do których napisania zostałam zmuszona, zostały sporządzone przeze mnie dobrowolnie. Nigdy nie przyznałabym się do żadnej winy, ponieważ żadne chińskie prawo nigdy nie uznało Falun Gong za przestępstwo.

Kilka dni później odwiedził mnie mąż, a osadzona Li Guimei poinformowała go o mojej decyzji dotyczącej odrzucenia propozycji skrócenia wyroku. Wrócił w następnym tygodniu i namawiał mnie, abym przyjęła tę propozycję. Wyjaśniłam mu, że choć bardzo pragnę ponownego spotkania z nim, nie postąpię wbrew własnemu sumieniu, ponieważ praktykując swoją wiarę, nie złamałam żadnego prawa.

Twarz mojego męża zbladła z gniewu, drżały mu usta, ręka trzymająca więzienny telefon trzęsła się gwałtownie, a on ledwo stał na nogach. Groził, że przestanie mnie odwiedzać i wpłacać pieniądze na moje konto w kantynie więziennej. Powiedział nawet, że chce się rozwieść i nie martwić się już o mnie.

Serce mi pękło, gdy widziałam, jak mój mąż odchodzi ze łzami w oczach. Nasza niegdyś harmonijna i szczęśliwa rodzina pogrążyła się w cierpieniu z powodu prześladowań Falun Gong. Zrozumiałam ból mojego męża, widząc, jak jego żona trafiła do więzienia tylko za to, że starała się być dobrym człowiekiem.

Jeszcze więcej znęcania się

Począwszy od sierpnia 2023 roku, władze więzienia nakazały wszystkim pisanie comiesięcznego „raportu z przemyśleń”, w którym mieliśmy rozważać swoje „przestępstwa”. Odmówiłam wykonania tego polecenia, a kierowniczka zespołu Wang Xin nakazała mi i reszcie zespołu piątego siedzieć na małym stołku od 4 rano do 22 wieczorem przez cały tydzień.

Więźniarka Yang Lina obrażała słownie panią Sun Tairong, inną praktykującą Falun Gong, również przetrzymywaną w piątej grupie. Strażnik Meng Nan nakazał wówczas wszystkim, aby przez kolejny miesiąc siedzieli na małych stołeczkach. Wielu z nas odczuwało silny ból pośladków z powodu długotrwałego siedzenia.

Na początku 2024 roku podarowałam jednej z więźniarek cukierka, ponieważ zbliżał się chiński Nowy Rok. Strażnicy nakazali mi w ramach kary pełnienie trzygodzinnej nocnej służby.

Ponieważ moje łóżko stało przy oknie, zazwyczaj każdego ranka je otwierałam. Więźniarka Li Guimei oskarżyła mnie, że otwieram okno „za wcześnie” lub „za późno” i zmusiła mnie do siedzenia na małym stołku do godziny 22:00. Te znęcania się związane z siedzeniem nie ustały, dopóki nie kupiłam jej później torebki mleka w proszku. Nadal nie pozwalała mi korzystać z toalety i kazała mi wypróżniać się do brudnego wiadra, a następnie sama je opróżniać i wypłukiwać. Pewnego dnia wygoniła wszystkich z celi, przyparła mnie do ściany i wielokrotnie uderzyła w twarz.

Od tego czasu często zmuszano mnie do wykonywania prac domowych jako kary. Wznowiono torturę polegającą na zmuszaniu do siedzenia od 4 rano do 22. Nie pozwalano mi brać gorącego prysznica. Kierownik zespołu Wang Xin krzyczał: „Tak właśnie radzi się sobie ze złymi ludźmi! W chwili, gdy ujawnią swoje prawdziwe oblicze, należy ich bezlitośnie zmiażdżyć!”.

Podawanie leków przez kierowniczkę zespołu

W wyniku nieustannych znęcania się rozwinęło się u mnie nadciśnienie, a serce sprawiało mi ogromny ból, jakby ledwo mogło bić. Pod koniec grudnia 2023 roku kierowniczka zespołu Wang Xin zmieniła mój lek na nadciśnienie na małą białą tabletkę pokrytą cukrową otoczką. Zaczęłam cierpieć na bezsenność i każdej nocy ledwo udawało mi się przespać dwie godziny. Coraz bardziej chudłam i słabłam. Nie miałam nawet siły, by mówić. Czułam ciągłe uczucie ucisku i ból w głowie.

Przed chińskim Nowym Rokiem w lutym 2024 r. strażniczka Xiao zobaczyła mnie i zapytała Wang, dlaczego jestem tak wychudzona. Wang twierdziła, że jestem na diecie. W maju 2024 r. byłam już tylko skórą i kośćmi.

Pewnego dnia, około maja 2024 roku, strażniczka Yu Min pełniła dyżur i obserwowała, jak przyjmuję leki. Zauważyła, że moje leki znajdowały się w przezroczystej plastikowej torebce o wymiarach około 4×5 cm, zawierającej około dziesięciu małych białych tabletek pokrytych cukrem. Zapytała, dlaczego leki nie znajdują się w opakowaniu z ulotką. Więźniarka Li Fengjuan odpowiedziała, że to Wang włożyła moje leki do tej torebki.

Lekarka więzienna odwiedziła piątą grupę po południu 14 maja 2024 roku. Powiedziałam jej, że odczuwam skutki uboczne leku, który podała mi kierowniczka grupy Wang. Stwierdziła, że należy zmienić mi lek. Około godziny 16:00 przyszedł strażnik i poinformował osadzoną Li Fengjuan, że według Wang muszę nadal przyjmować ten sam lek, ponieważ ma on „szczególne działanie”. Zapytałam Li, jakie to ma działanie, ale nie odważyła się mi powiedzieć i odpowiedziała tylko: „To zbyt okrutne”.

Wyczułam, że lek, który kazała mi zażywać Wang, zawierał nieznane składniki, które mogły być toksyczne.

Nadal bardzo mało spałam. Kiedy już zasypiałam, budziłam się nagle z uczuciem, jakby moje serce przestało bić. Łapałam powietrze, nie mogłam utrzymać równowagi, a ręce mi drżały.

Pomimo mojego stanu strażnicy nadal zmuszali mnie do sprzątania toalety typu „dół”. Nie byłam w stanie utrzymać równowagi i musiałam podpierać się jedną ręką o podłogę w miejscu do kucania, podczas gdy drugą sprzątałam. Kiedy pełniłam nocną służbę, często wołałam nie tę osobę, co trzeba, albo nosiłam buty o dwa rozmiary za małe, nie zdając sobie z tego sprawy. Często też zdarzało mi się śmiać i płakać w sposób niekontrolowany.

Pewnego popołudnia osadzona Yang Lina krzyknęła do mnie: „Doprowadź ją do szaleństwa! Tylko szaleńcy mogą dostać zwolnienie warunkowe ze względów zdrowotnych! Powiedz jej rodzinie, żeby załatwiła jej zwolnienie warunkowe ze względów zdrowotnych!”.

Wang przeprowadziła ze mną „rozmowę”. Skarżyłam się, że moje ręce nie działają jak należy. Ścisnęła mocno moje dłonie i powiedziała sarkastycznie: „A co tu nie działa jak należy?”.

Od 4 stycznia do początku lutego 2025 roku widziałam, jak osadzona Li Fengjuan, której powierzono zadanie rozdawania leków, zawsze chowała do kieszeni jakieś leki, które nie były wpisane na listy leków osadzonych. Strażnik zauważył, jak to robi, i zapytał, co robi. Odpowiedziała, że te dodatkowe leki mają być dodane do jedzenia i podane bezpośrednio niektórym praktykującym. Najwyraźniej nie byłam jedyną praktykującą, której podawano leki w więzieniu.

W każdą niedzielę na śniadanie podawano kaszę kukurydzianą. Jeśli coś zostało, kazano nam zachować część na obiad. Pewnego dnia otworzyłam swoje pudełko z obiadem i zobaczyłam warstwę białego, mlecznego płynu na żółtej kaszy kukurydzianej. Zapytałam osadzoną Li Fengjuan, czy dodała do mojego jedzenia leki. Zaprzeczyła i spokojnie powiedziała, że wciąż ma tę białą tabletkę w kieszeni. Następnie pokazała mi tę tabletkę.

Po chińskim Nowym Roku w 2025 roku strażniczka Xin Yu przejęła obowiązki związane z wydawaniem leków. Pewnego dnia poleciła głównej więźniarce Wu Yuelian, by podała mi lek przeciwpadaczkowy przeznaczony dla innej więźniarki. Ta więźniarka została pobita tak dotkliwie, że musiała trafić do szpitala. Zauważyłam, że na jej butelce widniało jej nazwisko. Jej tabletka była też większa od mojej. Najwyraźniej nie była to przypadkowa pomyłka w podaniu leków, lecz celowe działanie mające na celu prześladowanie mnie.

Innym razem na śniadanie podano nam czarną owsiankę ryżową. Kiedy pozostały mi już tylko dwie łyżki, w ciemnej owsiance pojawiła się połowa białej, jeszcze nie do końca rozpuszczonej tabletki pokrytej cukrową otoczką. Drugą połowę tabletki musiałam już wcześniej zjeść.

Kiedy Wang ponownie ze mną rozmawiała, zapytałam ją, dlaczego podano mi lek, którego nie było na listach leków dla osadzonych. Wyglądała na zaskoczoną i groziła mi, żebym nie zgłaszała tego przełożonym.

Przez pewien czas, aby uniknąć podania mi środków odurzających, nie trzymałam wody w kubku i piłam wyłącznie wodę z własnego białego plastikowego wiadra, którego używałam do mycia się. Na śniadanie przestałam jeść owsiankę; zamiast tego przygotowywałam sobie posiłek, mieszając gorącą wodę z proszkiem z fasoli. Później wszystkim nakazano umieścić wiadra z wodą pod jednym łóżkiem w celu „lepszego zarządzania”. Podczas porannej toalety wszyscy rzucali się, by przynieść swoje wiadra. Każdego ranka podczas mycia musiałam używać zimnej wody do rozrobienia proszku z fasoli na śniadanie.

Kiedy później moje ciśnienie krwi ustabilizowało się na poziomie około 120 mmHg, lekarz więzienny stwierdził, że mogę przestać brać leki. Wang nalegał jednak, abym nadal przyjmował pół tabletki amlodypiny w celu poprawy funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego. Później moje ciśnienie krwi spadło do 107/75 mmHg, ale Wang nadal nakazał mi dalsze przyjmowanie leku, chyba że tętno spadnie do 60 uderzeń na minutę. Protestowałam, twierdząc, że moje ciśnienie krwi nie może spaść jeszcze bardziej, ponieważ i tak cały czas odczuwałam zawroty głowy. Dopiero wtedy Wang ustąpiła.

Podczas badania lekarskiego 17 stycznia 2025 roku zdiagnozowano u mnie bradykardię (tętno spoczynkowe wolniejsze od normy, zazwyczaj definiowane jako poniżej 60 uderzeń na minutę). Każdej nocy budziły mnie nagłe kołatanie serca tuż po zaśnięciu, a trwało to aż do świtu.

Ostatnia zniewaga przed zwolnieniem z więzienia

Rankiem 26 lipca 2025 r. strażniczka He Linlin zaprowadziła mnie do więziennej przychodni, aby zbadać moją pochwę pod kątem ukrytych przedmiotów. Następnie wręczyła moje „Zaświadczenie o zwolnieniu z więzienia” dwóm mężczyznom z Komisji ds. Politycznych i Prawnych oraz urzędu dzielnicy Qianjin w mieście Jiamusi. Następnie wraz z rodziną zostaliśmy przewiezieni na posterunek policji w Shunhe, gdzie zmuszono mnie do złożenia odcisków palców na niektórych dokumentach oraz przedłożenia zaświadczenia o grupie krwi, zanim w końcu pozwolono mi wrócić do domu.

Powiązane artykuły po angielsku:

Kobieta z Heilongjiang potajemnie skazana na sześć lat więzienia

Kobieta z Heilongjiang stanie przed sądem za swoją wiarę po roku przetrzymywania w areszcie

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 16 listopada 2026 roku