(Minghui.org) Kiedy w maju 1995 roku zacząłem praktykować Falun Dafa, głęboko zrozumiałem, że muszę całkowicie zaufać Mistrzowi i Dafa.
Mistrz nauczył mnie być dobrym
Dorastając, myślałem tylko o studiach, znalezieniu dobrej pracy, zarabianiu pieniędzy, posiadaniu dużego domu, założeniu rodziny i prowadzeniu szczęśliwego życia. Całe życie dążyłem do tego celu, doświadczając sukcesów i porażek, ale przeważnie nie do końca satysfakcjonujących. Dopiero po przeczytaniu Zhuan Falun zrozumiałem, że prawdziwym celem życia jest powrót do swojego pierwotnego, prawdziwego ja.
Po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa, przestrzegałem standardów Fa w pracy, życiu codziennym i kultywacji. Na przykład, kiedyś dostałem za dużo reszty w pobliskim supermarkecie. Wręczyłem ekspedientce 10 juanów za rzecz, która kosztowała zaledwie kilka juanów. Ekspedientka pomyślała, że to banknot o nominale stu juanów i oddała mi ponad 90 juanów. Kiedy powiedziałem jej, że się pomyliła, odparła: „Nie! Niech pani policzy sama”. Wyjaśniłem, że dałem jej 10 juanów, a nie 100. Spojrzała na pieniądze w szufladzie i z niedowierzaniem, ale z wdzięcznością, odpowiedziała: „Dziękuję! Dziękuję!”.
Powiedziałem jej, że nie musi mi dziękować i wyjaśniłem: „Jestem praktykującym Falun Dafa. Mistrz Li wymaga od nas, abyśmy byli dobrymi ludźmi we wszystkim, co robimy”. Wyjaśniłem prawdę dla niej i bez wahania wystąpiła z Komunistycznej Partii Chin (KPCh) i powiązanych z nią organizacji.
Mistrz uratował mi życie
Jechałem na rowerze elektrycznym ścieżką dla pieszych, gdy furgonetka zaparkowana na poboczu drogi zasłoniła mi widok samochodu wyjeżdżającego z bramy osiedla. Nie zdążyłem się wyłamać i uderzyłem w samochód. Natychmiast krzyknąłem: „Nic mi nie jest!”, kiedy upadłem na ziemię z głową przyciśniętą do samochodu. Pomyślałem: „Muszę wstać”, więc powoli wstałem.
Młody kierowca w panice wyskoczył z samochodu i powiedział: „Dziadku, nie widziałem cię. Zabiorę cię do szpitala”.
Dwóch strażników z wejścia do budynku mieszkalnego podeszło. Powiedziałem do wszystkich: „Nie muszę jechać do szpitala. Praktykuję Falun Dafa i Mistrz Li mnie ochroni. Nic mi nie będzie. Młody człowieku, proszę, przynieś mi buty, to je założę”. Przyniósł je, a kiedy uniosłem nogę, żeby je założyć, wiedziałem, że wszystko w porządku.
Przednie koło roweru elektrycznego zostało oderwane, a kierownica skrzywiona. Rower elektryczny był zbyt uszkodzony, żebym mógł nim jeździć. Miałem wtedy 70 lat. Jak to możliwe, że osoba w tym wieku została tak poważnie potrącona przez samochód, bez ochrony Mistrza, i nie doznałem żadnych obrażeń?
Kierowca zaproponował naprawę mojego roweru elektrycznego, a ja się zgodziłem, ale w pobliżu nie było żadnego warsztatu. Kierowca powiedział, że pojedzie i znajdzie jakiś. Jeden ze strażników zapisał numer rejestracyjny jego roweru, obawiając się, że nie wróci. Chwilę później kierowca wrócił z mechanikiem rowerowym.
Jadąc z młodym kierowcą do warsztatu, dowiedziałem się, że jest studentem. Obawiał się, że spróbuję go oszukać, więc zabrał ze sobą trzech kolegów z klasy na świadków. Zazwyczaj osoba w moim wieku, która została tak mocno potrącona, nie idzie na ugodę, więc zrozumiałem. Próbował dać mi 200 juanów. Odmówiłem, mówiąc: „Dlaczego nie użyjesz tych pieniędzy na opłacenie mechanika rowerowego?”. Wtedy wyjaśniłem im prawdę. Trzech młodych mężczyzn odeszło z Ligi Młodzieży i Młodych Pionierów, a czwarty odszedł z KPCh, Ligi Młodzieży i Młodych Pionierów.
Po chwili rower został naprawiony, ale w warsztacie nie było zamiennika kierownicy, więc spróbowałem ze starą. Powiedziałem: „Jest dobrze, dopóki działa”. Objechałem rower w kółko i wszystko było w porządku. Kierowca chciał mi dać swój numer telefonu, ale powiedziałem: „W porządku” i odjechali.
Powiedziałem serwisantowi: „Mimo że mój rower został tak mocno uderzony i poważnie uszkodzony, nic mi się nie stało. I nie prosiłem ich o żadne pieniądze. To dlatego, że praktykuję Falun Dafa. Falun Dafa nie jest takie, jak pokazują w telewizji”. Powiedziałem mu prawdę o Dafa i prześladowaniach. Odszedł z KPCh, Ligi Młodzieży i Młodych Pionierów.
Pojechałem na moim elektrycznym rowerze na targ, kupiłem kilka rzeczy i wróciłem do domu. Żony nie było. Zobaczyłem, że moje spodnie i koszula są podarte, więc się przebrałem i wyrzuciłem te podarte, żeby żona ich nie zobaczyła i się nie martwiła. Ale następnego ranka, kiedy się ubierałem, zobaczyła zadrapanie na moim brzuchu i zapytała, co się stało, więc pokrótce jej opowiedziałem o sytuacji.
Była zaskoczona i zapytała, dlaczego puściłem kierowcę, nie mając nawet jego numeru telefonu. Co jeśli później będę miał problemy? Zawołała nasze dzieci. Powiedziałem: „Słuchajcie, Mistrz mnie chroni. Nic mi nie jest. Takie małe zadrapanie to nic. Nie boli ani nie krwawi. Nadal mogę wchodzić po schodach i jeździć na moim elektrycznym rowerze. Gdyby nie ochrona Mistrza, czy byłbym taki?”. Mając te fakty tuż przed oczami, nie mogli nic powiedzieć. Byli świadkami niezwykłej mocy Dafa.
Po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko mojego osiedla, jest szkoła. Pewnego ranka wybrałem się na moim elektrycznym rowerze, żeby wyjaśnić sprawę. Rozejrzałem się w prawo i w lewo i nie widziałem ruchu. Przy szkole stała tylko taksówka. Przejechałem przez ulicę na moim elektrycznym rowerze pasem dla pieszych. Gdy dotarłem przed szkołę, taksówka nagle przyspieszyła. Przewróciła mnie i przygniotła mnie i rower pod samochodem.
Dwóch ochroniarzy przy bramie szkoły podbiegło. Zobaczyli, że moja noga i elektryczny rower są uwięzione pod samochodem. Złapali mnie za ramiona i ręce i próbowali wyciągnąć. Po długiej walce w końcu mnie wyciągnęli. Wstałem i poruszyłem nogą. Nic mi nie było i nie bolało. Mistrz znowu mnie uratował. Ubrudziła mi się tylko nogawka. Uwolnili też elektryczny rower.
Odwróciłem się i spojrzałem na taksówkarza. Stał jak sparaliżowany, w szoku, powtarzając: „To moja wina! To moja wina!”. Powiedziałem mu, żeby się nie martwił, że nie będę od niego szantażował, bo jestem praktykującym Dafa. Opowiedziałem mu o faktach dotyczących Falun Dafa i pomogłem mu wystąpić z KPCh i powiązanych z nią organizacji. Potem odszedłem, aby wyjaśnić prawdę gdzie indziej.
Mistrz pomógł mi odzyskać prawe myśli i powstrzymał władze przed prześladowaniami
Praktykujący z sąsiedniego miasta nie mógł utrzymać swoje xinxing i wyjawił, że zapłaciłem za jego komputer i drukarkę. Zastępca dyrektora Biura 610 w tym mieście i szef ochrony wewnętrznej przyjechali na konsultację do Biura 610 i komisariatu policji w moim mieście, a oni zabrali mnie do ośrodka prania mózgu.
Odmówiłem współpracy. Szef ochrony wewnętrznej zapytał mnie, czy znam praktykującego. Przyznałem, że tak. Podekscytował się i zapytał, gdzie go poznałem. Powiedziałem mu, że w obozie pracy przymusowej. Kontynuował: „Dlaczego nie opiszesz swojej interakcji z nim?”. Poinformowałem go, że nie było żadnej interakcji. Szef ochrony nie był zadowolony i powiedział: „Mamy już o tobie wiele informacji”.
Odpowiedziałem: „To dlaczego mnie pytasz?”. Wiedziałem, że nic na mnie nie ma, ponieważ nikt inny nie był zaangażowany w moją interakcję z tym praktykującym. Zacząłem mu wyjaśniać prawdę i powiedziałem: „Prześladowania Dafa, zainicjowane przez byłego przywódcę KPCh Jiang Zemina, to największa pomyłka sądowa w historii. Wszystkie niesprawiedliwości wobec Dafa zostaną kiedyś zadośćuczynione. Co się z tobą stanie, kiedy ten dzień nadejdzie?”.
„Może to potrwać 70 lat. Wtedy tego nie zobaczysz”.
„Na pewno to zobaczę” – odpowiedziałem.
Po tym wysyłali dwóch funkcjonariuszy bezpieczeństwa wewnętrznego, żeby mi codziennie grozili. Mówili: „Jeśli nic nie powiesz, zabierzemy cię na komisariat i sprawimy, że nie będziesz mógł siedzieć prosto”. Zastępca z Biura 610 również przyszedł, żeby mnie naciskać, wykorzystując groźbę KPCh dotyczącą tzw. „dyscypliny organizacyjnej”, żeby mnie ukarać.
Wiedziałem, że w Komunistycznej Partii Chin są źli ludzie zdolni do złych czynów, ale nie chciałem z nimi współpracować ani zdradzić żadnego praktykującego. Poprosiłem o długopis i papier, żeby napisać list do rodziny. Ale tak naprawdę zamierzałem spisać testament. Napisałem: „Jeśli umrę, musicie zrozumieć, że nie popełniłem samobójstwa. Zostałem zabity przez złą Komunistyczną Partię Chin”. Wtedy skończył się atrament w długopisie. Kiedy wstałem, żeby znaleźć nowy długopis, w mojej głowie pojawiła się myśl: „Z tak potężnym Dafa i wszechmocnym Mistrzem, czego ja się boję?”. Nagle odzyskałem jasność umysłu i uświadomiłem sobie: „Mistrz mi to mówi. Mistrz jest obok mnie. Czego ja się boję?”. Podarłem niedokończony testament na strzępy i wrzuciłem go do kosza na śmieci. Natychmiast poczułem się lekki i wolny od wszelkich przywiązań.
Zastępca dyrektora Biura 610 odszedł następnego dnia ze swoimi ludźmi. Ale dyrektor Biura 610 w naszym okręgu nadal nie pozwalał mi odejść i chciał, żebym napisał oświadczenie gwarancyjne, że zrezygnuję z kultywacji. Pomyślałem: „Może nadal mam jakieś przywiązania, których nie porzuciłem”. Postanowiłem rozpocząć głodówkę w proteście przeciwko prześladowaniom, ale panicznie bałem się, że zostanę zmuszony do jedzenia. I tak rozpocząłem głodówkę, bo nie miałem innego wyjścia.
Pięć dni później dyrektor Biura 610 przyprowadził pielęgniarkę, która miała mnie karmić siłą. Zanim weszła do mojego pokoju, dyrektor krzyknął na podwórku: „Wszyscy inni używają węża ogrodowego do wymuszonego karmienia. Dlaczego ty używasz tak cienkiej rurki?”.
Wiedziałem, że zło, które się za nim kryło, kazało mu to powiedzieć, żeby wzbudzić we mnie strach przed karmieniem siłą. Pielęgniarka próbowała zmierzyć mi ciśnienie, ale odmówiłem. Kilka osób mnie przytrzymywało, a pielęgniarka próbowała włożyć mi rurkę do nosa. Próbowała dwa razy i dwa razy jej się nie udało. Czułem, że trudno mi to znieść i pokręciłem głową. Pielęgniarka przestała.
Dyrektor Biura 610 powiedział: „Wypij tę szklankę mleka, a przestaniemy cię karmić siłą”. Powiedziałem mu, że nic nie napiszę. Powiedział: „Nie będziemy cię prosić o pisanie czegokolwiek”.
„Chcę do domu!” – wykrzyknąłem.
„Pójdę do twojego miejsca pracy i powiem twojemu szefowi, żeby cię odwiózł w poniedziałek” – odpowiedział. To było w piątek.
Zadzwoniłem do personelu i kierowcy z mojego oddziału i poprosiłem dyrektora, żeby powtórzył to, co mi właśnie powiedział. Uwierzyłem mu i wypiłem mleko. Ludzie z mojego oddziału wyszli i już nie wrócili, a ja wiedziałem, że zostałem oszukany. Problemem było moje przywiązanie do strachu przed przymusowym karmieniem. Wtedy wznowiłem głodówkę. Pomyślałem: „Będę krzyczał: Mistrzu, ratuj mnie, jeśli będą mnie karmić siłą”. Okazało się, że nikt nie przyszedł, żeby mnie namówić do jedzenia.
Ludzie z mojego oddziału i z sąsiedztwa przyszli i zabrali mnie do domu piątego dnia głodówki.
Mistrz dał mi nadprzyrodzone zdolności
Nie widzę niczego moim niebiańskim okiem, ale Mistrz dał mi inne nadprzyrodzone zdolności.
Kiedy byłem przetrzymywany w ośrodku prania mózgu, podano mi obiad w południe, akurat gdy zaczynałem wysyłać prawe myśli, co mi to uniemożliwiło. Pewnego dnia, gdy zbliżało się południe, pomyślałem: „Niech opóźnią lunch, żebym mógł wysłać prawe myśli”. Rzeczywiście, gdy nadeszło południe, nikt nie zawołał nas na lunch. Wiele osób krzyczało: „Czemu nie serwują lunchu?”. Dopiero o 12:10, po tym, jak skończyłem wysyłać prawe myśli, zaczęli podawać lunch.
Innym razem poszedłem do domu innej praktykującej, aby pomóc jej zainstalować system komputerowy. Po powrocie nie mogłem znaleźć mojego przenośnego routera. Trzy razy przeszukałem torbę i szuflady, w których go trzymałem, i nic nie znalazłem. Zastanawiałem się, czy może zostawiłem go u praktykującej. Ale mieszkała daleko i dotarcie tam i z powrotem zajęłoby dużo czasu. Postanowiłem więc użyć mocy telekinezy, którą obdarzył mnie Mistrz, aby odzyskać router. Po tej myśli otworzyłem szufladę i znalazłem router właśnie tam.
Dzielę się tymi doświadczeniami, aby zilustrować pewną kwestię: nasz wielki, wszechmogący Mistrz obdarzył swoich uczniów wieloma zdolnościami i wielkimi nadprzyrodzonymi mocami. Tyle tylko, że nie wiemy, jak ich używać lub nie potrafimy tego robić dobrze. Możemy się ich bać, a nawet nie śmieć uwierzyć, że je posiadamy – a wszystko to jest przejawem niedostatecznego studiowania Fa i braku nadążania naszego xinxing za rektyfikacją Fa. Mistrz zawsze nas oświecał. Musimy studiować Fa więcej i dokładniej oraz wykorzystywać zdolności, które nam daje, aby eliminować zło, chronić siebie i ocalić więcej czujących istot.
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 15 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.