(Minghui.org) Witaj, Mistrzu! Witajcie, współpraktykujący!
Dziękuję, Mistrzu Li, za umożliwienie nam podzielenia się naszymi doświadczeniami kultywacyjnymi na fahui. Chciałabym podzielić się z Mistrzem moimi doświadczeniami z nieustannych wizyt na targowiskach wiejskich w celu rozpowszechniania materiałów wyjaśniających prawdę.
Znalezienie lepszych sposobów na dystrybucję materiałów
Kilka lat temu wróciłam do domu po pobycie w innym mieście. Chciałam dołączyć do praktykujących w ratowaniu czujących istot, ale nie wiedziałam, od czego zacząć.
Zwykle pracowałam rano i odpoczywałam po południu, więc postanowiłam wykorzystać popołudnia na rozpowszechnianie materiałów informacyjnych. Jeździłam po mieście na elektrycznym trójkołowcu, ale rozdawałam tylko kilka ulotek, a czasami wcale. Spędzałam czas, nie osiągając zbyt wiele. W międzyczasie musiałam pogodzić pracę i obowiązki domowe. Nie znalazłam odpowiedniej równowagi między kultywacją, pracą i życiem rodzinnym, przez co czułam się wyczerpana i niespokojna.
Podzieliłam się swoją sytuacją z innym praktykującym, który zasugerował, abym czytała książki Dafa od poniedziałku do piątku i chodziła na targi w weekendy, aby rozdawać materiały wyjaśniające prawdę. Posłuchałam jego sugestii i to bardzo dobrze zadziałało. Utrzymuję tę rutynę od siedmiu lat.
Na targowiskach było wielu ludzi, a wielu z nich jeździło na elektrycznych trójkołowcach, więc zaczęłam umieszczać ulotki w rogach ich tylnych skrzyń ładunkowych, gdzie nie rzucałyby się w oczy. Rozdałam około 20 ulotek na każdym targu.
Regularnie odwiedzałam dwa lub trzy targi podczas każdej wizyty, aby uniknąć zwracania uwagi władz. Było to męczące, ale skuteczne. Wielokrotne używanie spowodowało zużycie wielu toreb do noszenia materiałów. Często pokonywałam na trójkołowcu ponad 65 kilometrów dziennie i wymieniałam go już kilka razy. Akumulator wymieniam raz do roku.
Po pewnym czasie rozdawania materiałów zauważyłam kilka nieprzeczytanych ulotek leżących w samochodzie. Poczułam się zniechęcona i nie chciałam już ich rozdawać. Kilka razy miałam iść na targ, ale zamiast tego zostałam w domu. Czułam się jednak nieswojo i w końcu znowu wyszłam.
Tego dnia zobaczyłam starszego mężczyznę uważnie czytającego broszurę, którą wcześniej rozdawałam. Zrozumiałam, że Mistrz mnie wspiera. Powiedziałam sobie: „Mistrzu, myliłam się. Zdecydowanie będę kontynuowała”.
Pokonywanie strachu
Na targach doświadczyłam kilku momentów, które naprawdę mnie poruszyły.
Kiedyś, gdy rozdawałam ulotki na targu, jechał za mną motocyklista. Kiedy mnie dogonił, powiedział: „Uwielbiam czytać materiały Falun Dafa, ale od lat żadnego nie widziałem. Jesteś z miasta?”.
Widząc, że nie ma złych intencji, odpowiedziałam: „Tak”.
Zapytał: „Kiedy Partia Komunistyczna (KPCh) upadnie? Mam nadzieję, że stanie się to wkrótce”.
Odpowiedziałam: „Upadnie, kiedy nadejdzie czas; taka jest wola Niebios”.
Właśnie miałam wspomnieć o wystąpieniu z Komunistycznej Partii Chin i powiązanych z nią organizacji, gdy ktoś z naprzeciwka zawołał go. Szybko schował materiały i podszedł, żeby z nimi porozmawiać. Niestety, straciłam okazję, żeby mu pomóc w wystąpieniu z Partii.
Innym razem położyłam broszurę na samochodzie starszego mężczyzny. Kiedy ją zauważył, natychmiast ją podniósł i ostrożnie schował do torby. Byłam bardzo szczęśliwa. Z tak wieloma ludźmi czekającymi na ratunek, chciałam postępować lepiej i nie zawieść czujących istot.
Zdarzyły mi się również niebezpieczne sytuacje. Czasami ludzie mnie gonili, a innym razem obrzucali obelgami. Mimo to, dzięki ochronie Mistrza, udało mi się bezpiecznie przetrwać.
Kiedyś przypadkowo uderzyłam swoim trójkołowym rowerem w samochód, kładąc jakieś materiały na przedniej szybie. Kierowca odwrócił się i krzyknął do mnie: „Masz dwoje oczu, nie widzisz? Jesteś do niczego”. Nie byłam zdenerwowana. Właściwie to się roześmiałam, bo wydawało mi się to zabawne. Próbowałam go ratować, a on mnie przeklinał.
Innym razem wpadłam na trójkołowy rower przede mną i wylądowałam na środku drogi. Natychmiast wstałam i nic mi się nie stało. Wiedziałam, że Mistrz zawsze jest przy mnie i mnie chroni.
Czasami jednak odczuwałam strach. Pewnego roku, podczas Święta Latarni, poszłam na targ, mimo że mżyło. Kiedy wkładałam ulotkę na trójkołowy rower, mężczyzna, który obserwował mnie z daleka, nagle podbiegł do mnie, krzycząc: „Co robisz?”. Przestraszyłam się. Nie chciałam zostać złapana i myślałam o powrocie do pracy po Święcie Latarni. Wskoczyłam więc na rower i odjechałam. Mężczyzna krzyczał: „Szybko, łapcie ją!”. Na szczęście nikt nie posłuchał i udało mi się bezpiecznie uciec.
Im więcej myślałam o tym, co się stało, tym bardziej się bałam. Negatywne myśli wciąż się pojawiały. Wcześniej byłam więziona przez trzy lata z powodu mojej wiary, a cienie tego przytłaczającego środowiska wciąż się utrzymywały. Przez kilka dni nie odważyłam się wyjść na zewnątrz. Ale w miarę jak kontynuowałam czytanie Fa, mój strach stopniowo ustępował i wróciłam do rozdawania ulotek i broszur. Później spotkałam się z kolejną niebezpieczną sytuacją.
Po incydencie, w którym kierowca celowo wjechał w ludzi w południowych Chinach, rząd stał się coraz bardziej czujny, a policjanci zaczęli patrolować poranne targi. Pewnego dnia, gdy przybyłam na targ, zobaczyłam grupę policjantów, którzy przeglądali broszurę wyjaśniającą prawdę, którą znaleźli na trójkołowym rowerze. Nagle ogarnął mnie strach. Chociaż odrzuciłam go w myślach i wysłałam prawe myśli, nadal się bałam. Zalała mnie fala negatywnych myśli. Pojechałam trójkołowym rowerem w ustronny zakątek, zdjęłam kurtkę i czapkę, a następnie wróciłam do domu.
Zdałam sobie sprawę, że strach jest przeszkodą w moich wysiłkach na rzecz ratowania ludzi. Poważnie utrudniał mi on pomaganie Mistrzowi w rektyfikacji Fa i ratowaniu czujących istot. Powiedziałam Mistrzowi: „Muszę wyeliminować ten strach”.
Czasami, gdy pojawia się strach, recytuję wiersz Mistrza „Czego się obawiać?” z Hong Yin II, a mój strach rozprasza się wraz z nim. Dzięki błogosławieństwu Mistrza i przewodnictwu Dafa, mój strach stopniowo zanikał, a ja kontynuowałam wytrwałą kultywację.
Nic mnie nie powstrzyma
Przez lata dystrybucji materiałów wyjaśniających prawdę, pokonałam wiele trudności.
Pogoda w mojej okolicy jest bardzo zmienna w ciągu roku. Latem muszę wstawać wcześnie; w przeciwnym razie targowiska są puste, zanim dotrę na miejsce. Kiedy jest bardzo gorąco, wracam do domu zlana potem. Zimy są wyjątkowo mroźne. Po godzinach jazdy na trójkołowcu bolą mnie palce i czuję się, jakbym raniono je nożem, a mimo to muszę zdejmować rękawiczki, żeby rozdawać materiały. Zanim dotrę do domu, marznę.
Każda wyprawa wymaga ponad trzech godzin nieprzerwanej jazdy. Czasami, gdy się spieszę, nie mam czasu na śniadanie. W drodze na wiejski targ mogę natknąć się na gęstą mgłę, ulewny deszcz, śnieg lub silny wiatr. Za każdym razem, gdy napotykam trudności, recytuję Fa.
Zimą bateria trójkołowca elektrycznego ma krótszą żywotność, może będę musiała pchać go do domu, co jest wyczerpujące. Często, gdy widzę, że bateria się wyczerpuje, modlę się do Mistrza, żeby pomógł mi ją utrzymać, żebym mogła wrócić do domu. I rzeczywiście, bateria wystarcza mi akurat na tyle, żebym mogła wrócić do domu.
Czasami opona przebija się gwoździem tak mocno, że nie da się jej załatać i trzeba ją wymienić. Ze względów bezpieczeństwa nie noszę telefonu komórkowego, kiedy wychodzę, ale zawsze mam przy sobie trochę gotówki. Dzień jazdy po wyboistych drogach wyczerpuje mnie, ale gdy tylko zacznę ćwiczyć, wracam do normy.
Mam prawie 60 lat, ale nigdy nie czułam się staro w duchu. Zawsze staram się zostawiać pobliskie tereny starszym praktykującym i jeździć trójkołowcem w bardziej odległe miejsca. W odległych rejonach, gdzie nie ma praktykujących Dafa, chcę, aby ludzie dowiedzieli się o Fa. Za każdym razem, gdy kończę rozdawanie materiałów w danym miejscu, dziękuję Mistrzowi w sercu za jego współczucie w ratowaniu czujących istot. Dziękuję Mu również w ich imieniu.
Przywiązuję ogromną wagę do wysyłania prawych myśli. Przed każdym wyjściem proszę Mistrza, aby mnie chronił, umieścił wokół mnie niewidzialną tarczę, aby złoczyńcy mnie nie widzieli, aby zapewnić, że osoby z predestynowanym połączeniem otrzymają materiały i aby wykorzeniły z ich umysłów wszelkie negatywne wyobrażenia o Falun Dafa. To, co robię, jest najsprawiedliwszym czynem we wszechświecie, a stare siły nie mogą się w to wtrącać.
Z niezachwianą wiarą w Mistrza i niezachwianym oddaniem Dafa, rok po roku kontynuuję dystrybucję materiałów na wiejskich targowiskach.
W nadchodzących dniach będę pilnie korygować każdą myśl i działanie, dostosuję się do Fa i powrócę do swojego prawdziwego ja.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 15 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.