(Minghui.org) Pozdrowienia, czcigodny Mistrzu! Pozdrowienia, drodzy praktykujący!
Praktykuję Falun Dafa od 2017 roku. Ponownie przyjechałem tu z Waren w północnych Niemczech, mając już zaszczyt uczestniczyć w zeszłorocznej konferencji wraz z rodziną. Zabierając ze sobą trwałe wrażenie wywołane przez barwne opowieści, które wtedy usłyszeliśmy, i wdzięczni za tę okazję do rozwoju jako rodzina, powróciliśmy, aby podzielić się naszymi własnymi historiami o kultywacji.
Od 60. roku życia przez kilka lat codziennie intensywnie pracowałem przy komputerze – zarówno w ramach mojej pracy zawodowej w mediach, jak i wspierając projekt Dafa. W rezultacie stałem się całkowicie przywiązany do komputera. Rzadko wychodziłem, by opowiadać innym o Falun Dafa lub nawiązywać rozmowy z ludźmi.
Trwało to kilka lat, aż około dwa lata temu doszło do całkowitego załamania fizycznego. Nie mogłem siedzieć, stać ani leżeć, ponieważ ból stawał się nie do zniesienia już po kilku minutach. Ten stan utrzymywał się przez kilka miesięcy. Musiałem często zmieniać pozycję. Jeśli spałem dłużej niż dwie godziny, musiałem z trudem dostać się pod ciepły prysznic, aby rozluźnić mięśnie.
W tym okresie mogłem kontynuować pracę w mediach, ponieważ zaopatrzyłem się w biurko do pracy na stojąco, ale musiałem siadać, ilekroć ból stawał się zbyt silny. Wiedziałem jednak, że jako praktykujący nie powinienem znajdować się w takim stanie. Jaka więc była luka w mojej kultywacji?
W głębi mojej rozpaczy – w momencie, gdy rozważałem nawet porzucenie swojego ciała fizycznego – zwróciłem się do Mistrza. W tej sytuacji Mistrz, z ogromnym współczuciem, udzielił mi trzech wskazówek, które mogę wyrazić jedynie własnymi słowami, zgodnie z moim oświeceniem w tamtej chwili:
– Czy Mistrz przyszedł na ten świat, aby ratować ludzi? Czy pragnę podążać za Mistrzem?
– Jeśli pragnę podążać za Mistrzem i mu pomagać, muszę zidentyfikować swoje podstawowe przywiązania, nauczyć się radzić sobie z nimi racjonalnie, a następnie je wyeliminować.
– Co pragnę pozostawić po sobie dla ludzkości?
Zacząłem zastanawiać się, jak mogę wprowadzić te wskazówki w życie.
Ratowanie ludzi – ale w jaki sposób?
Podjąłem stanowczą decyzję, by naprawdę podążać za Mistrzem i pomagać mu w ratowaniu ludzi. Ale jak konkretnie powinienem to zrobić? Co właściwie mógłbym zrobić?
Przypomniałem sobie sytuację, kiedy wraz z rodziną uczestniczyłem w dziewięciodniowym seminarium w Oldenburgu. Po obejrzeniu nagrania z wykładem udaliśmy się do centrum miasta. Moja żona i syn poszli na spacer, a ja zostałem, by obserwować to, co działo się na placu.
Zauważyłem, że oceniam przechodzących ludzi i że w mojej głowie często pojawiają się negatywne myśli na ich temat. Jak powinienem sobie z tym poradzić? Wtedy przyszła mi do głowy myśl, że ci ludzie również pragną zostać uratowani.
Aby rozproszyć negatywne myśli, powtarzałem sobie: „Ta osoba również pragnie zostać uratowana”. Za każdym razem, gdy pojawiała się negatywna myśl na temat przechodnia, powtarzałem to zdanie niczym mantrę.
Stopniowo we mnie narastało głębokie pragnienie, by rozmawiać z ludźmi o Falun Dafa i dzielić się własnymi doświadczeniami. W rezultacie postanowiłem częściej uczestniczyć w wydarzeniach mających na celu wyjaśnianie prawdy oraz wkładać więcej wysiłku w nawiązywanie kontaktów z mieszkańcami miasta. Chciałem pomóc Mistrzowi w rektyfikacji Fa i potwierdzić Fa.
Zacząłem studiować Fa, siedząc na ławce przed piekarnią w strefie dla pieszych. Po chwili zacząłem nawiązywać rozmowy zarówno z mieszkańcami, jak i turystami. Raz po raz myślałem sobie: „Ta osoba również pragnie zostać zbawiona”. Opowiadałem ludziom o Falun Dafa, wręczałem im materiały informacyjne i rozdawałem artykuły napisane przez Mistrza. To samo robiłem podczas dnia informacyjnego w Rostocku, w którym uczestniczyło również kilku praktykujących z Wietnamu.
Moje podstawowe przywiązania
Dzięki tym doświadczeniom zdałem sobie sprawę, że miałem utrwalone wyobrażenia o tym, jak ludzie powinni się zachowywać i jak należy postępować. Jeśli ktoś nie słuchał uważnie lub, co gorsza, przerywał mi, stawałem się poirytowany. Moja niecierpliwość prowadziła do irytacji, a ostatecznie do gniewu. Byłem całkowicie na łasce swoich emocji. Zaskoczyło mnie to i skłoniło do głębokiej refleksji. Zdałem sobie sprawę, że kultywujący nie powinien tak się zachowywać.
Zastanawiałem się nad swoją przeszłością i przypomniałem sobie wiele traumatycznych doświadczeń, które miały swój początek w dzieciństwie. Nauczyłem się tłumić ból, decydując się na to, by go w ogóle nie odczuwać. W rezultacie przyjąłem postawę unikania wszelkich uczuć, skupiając się wyłącznie na przestrzeganiu zasad – wszystko po to, by mieć pewność, że nie zostanę ponownie ukarany.
Próbowałem nawet narzucić ten wzorzec zachowania innym, co – co naturalne – spotkało się z oporem. W tamtym czasie po prostu nie wiedziałem, że można postąpić inaczej. Ta świadomość skłoniła mnie do zastanowienia się i zmotywowała do jeszcze głębszego spojrzenia do wewnątrz siebie.
W trakcie mojej praktyki zakorzeniła się we mnie myśl: „Należy wyeliminować wszystkie emocje”. Pomyślałem: „To dobrze. I tak nie chcę niczego czuć – mam już w tym spore doświadczenie”.
W końcu zdałem sobie sprawę, że właśnie ta postawa przyczyniła się do mojego załamania fizycznego. Tłumienie emocji nie było sposobem, w jaki praktykujący powinien sobie z nimi radzić.
W zeszłym roku uczestniczyłem w szwajcarskiej konferencji Fa, gdzie byłem świadkiem, jak praktykujący otwarcie i autentycznie dzielili się swoimi doświadczeniami oraz związanymi z nimi emocjami. Zdałem sobie sprawę, że właśnie ta otwartość może być źródłem witalności i radości. Głęboko poruszony, wróciłem do domu z rodziną i rozmawialiśmy o wszystkich rzeczach, za które powinienem być wdzięczny.
Uderzyło mnie, że w dzisiejszym świecie wdzięczność jest często pomijana, gdy po prostu działamy mechanicznie, wykonując zadania wyłącznie z poczucia obowiązku. Ja również tak żyłem. Jednak jako praktykujący nie powinienem tak postępować. Czyż nasze działania nie powinny być raczej motywowane poczuciem odpowiedzialności wobec istot czujących, które mają zostać zbawione?
Cała moja rodzina zaczęła dzielić się tym, za co jest wdzięczna. To wzbudziło w nas poczucie wzajemnego uznania i wzmocniło więź między nami.
Spojrzenie do wewnątrz
Te doświadczenia skłoniły mnie do coraz głębszego i dokładniejszego spojrzenia do wewnątrz. Jednak prawdziwe znaczenie tego procesu nie było do końca jasne, co odzwierciedlały moje relacje z ludźmi, których spotykałem.
Zmieniło się to zasadniczo, gdy wziąłem udział w zimowym obozie Minghui i zapisałem się na kurs wushu (chińskich sztuk walki).
Początkowo uświadomiłem sobie własne ograniczenia fizyczne. Jednak w trakcie kursu instruktor trzykrotnie powtarzał mi, że dam radę. Słowa te wywarły na mnie tak głębokie wrażenie, że czułem się, jakby sam Mistrz przemawiał do mnie, zachęcając mnie do nauki wushu.
Później zostałem również poddany próbie, czy naprawdę jestem zdecydowany kontynuować. Sugerowano mi, że wushu należy do innej szkoły i nie można go praktykować równolegle z Falun Dafa. Dla mnie jednak było jasne, że Shen Yun to projekt zainicjowany przez Mistrza i poświęcony zbawieniu czujących istot. Shen Yun łączy ruchy sztuk walki z elementami tańca klasycznego.
Ponadto wushu jest dyscypliną uwzględnioną w międzynarodowych zawodach organizowanych przez NTD. Zawody te mają na celu ożywienie autentycznych tradycji i sztuki oraz przekazanie ich przyszłym pokoleniom. Czułem, że jest to z pewnością zgodne z intencjami Mistrza.
Gdy moje wątpliwości się rozwiały, poświęciłem się treningom. Wkrótce jednak zdałem sobie sprawę, że mam pewne ograniczenia fizyczne. Niemniej jednak nie poddałem się i wziąłem udział w finałowym występie. Był to mój pierwszy występ w wushu i stanowił on zarówno zachętę, jak i potwierdzenie, że podjąłem właściwą decyzję.
Kurs był prowadzony online i odbywał się raz w tygodniu. Ponadto co cztery do sześciu tygodni zaplanowano sesje treningowe stacjonarne. Ponieważ mój instruktor był wówczas nieobecny, musiałem polegać na jego filmach instruktażowych. Mając niewielkie wcześniejsze doświadczenie, łatwo się rozpraszałem i często odczuwałem niepokój oraz poczucie nieadekwatności. W rezultacie rzadko ćwiczyłam wymaganą sekwencję ruchów, znaną jako Taolu.
Nie mając niezbędnych podstaw fizycznych, początkowo skupiałam się przede wszystkim na odzyskaniu elastyczności i równowagi. Jednocześnie chciałam spełnić wymagania uprawniające do zniżki na opłaty za kurs. Udało mi się to w pewnym stopniu.
Po trzech miesiącach nadszedł czas na pierwsze stacjonarne zajęcia treningowe. Byłem bardzo zdenerwowany, a nawet przestraszony. Dla mnie miała to być decydująca próba: „Czy naprawdę potrafię poświęcić się wushu i wytrwać w tym na dłuższą metę?”.
W tej chwili przypomniałam sobie pytania, które Mistrz zasiał w moim umyśle. Tak, chcę podążać za Mistrzem i ratować ludzi. Tak, chcę uwolnić się od moich podstawowych przywiązań. I tak, poprzez wushu chcę, by tradycyjne wartości stały się widoczne i znów były doświadczane w świecie ludzi.
Świadomość ciała
Dzięki tej jasności otworzyły się przede mną nowe sfery i poziomy postrzegania. Początkowo dotyczyło to mojego ciała, ponieważ każdy ruch w ramach taolu wiązał się z konkretnymi wymaganiami i miał swoje specyficzne znaczenie. Dopiero gdy te precyzyjnie skoordynowane ruchy były wykonywane poprawnie, można było odkryć znaczenie i efekt całej sekwencji.
Aby to osiągnąć, musiałem spojrzeć do wewnątrz i uświadomić sobie każdy element ruchu. Zacząłem wielokrotnie przeprowadzać skanowanie ciała, zarówno stojąc w miejscu, jak i będąc w ruchu. Wszystko musiało być wykonywane świadomie i z pełną kontrolą.
Od tego momentu moja świadomość nie ograniczała się już tylko do treningu; rozszerzyła się na moje codzienne życie, a w szczególności na praktykę ćwiczeń Dafa. Na przykład zwracałem uwagę, czy mam zamknięte oczy, czy język lekko opiera się o podniebienie, czy biodra są w neutralnej pozycji, czy ramiona są rozluźnione oraz czy moja twarz promieniuje spokojem i harmonią.
W ten sposób mogłem rozpoznać swój stan w dowolnym momencie i zdecydować, co ewentualnie wymaga poprawy. Wziąłem pełną odpowiedzialność za swoją sytuację i swoje działania. Zidentyfikowałem swoje niedociągnięcia i zacząłem świadomie się nimi zajmować oraz je rozwiązywać. Powtarzałem ten proces nieustannie, aż stopniowo stał się nawykiem. W tych chwilach odczuwałem głębokie połączenie z Fa.
Radzenie sobie z gniewem
Ta świadomość nie ograniczała się jednak do ciała fizycznego. Ilekroć wydarzenia nie przebiegały tak, jak sobie to wyobrażałem, w moim wnętrzu pojawiał się wewnętrzny konflikt. Natychmiast ujawniały się takie uczucia, jak irytacja, strach, wściekłość czy nienawiść.
Jednym z przykładów była zmywanie naczyń. Kiedy sam zmywałem naczynia, układałem je tak, by nadal mieć swobodny dostęp do kranu i móc nim swobodnie posługiwać się. Kiedy moja żona zmywała naczynia, czasami układała je w taki sposób, że trudno było dosięgnąć kranu. W przeszłości takie sytuacje natychmiast wywoływały we mnie gniew i odsuwałem naczynia z hałasem i niedbale, często nawet się nad tym nie zastanawiając. W rezultacie moja uraza tylko narastała.
Miałem skłonność do „edukowania” innych i zachowywania się protekcjonalnie. Uważałem, że tylko mój sposób postępowania jest właściwy. Brakowało mi tolerancji, empatii i zrozumienia. Gniew całkowicie mnie opanował.
Zacząłem świadomie obserwować siebie. Rozpoznałem sytuację taką, jaka naprawdę była, i zauważałem, kiedy gniew narastał we mnie. W tych chwilach musiałem zdecydować, jak zareagować. Dzięki mojemu treningowi stałem się zdolny do świadomego dokonywania tego wyboru.
To była naprawdę magiczna chwila – gęsta mgła się rozwiała i mogłem wyraźnie dostrzec istotę, która wywołała we mnie gniew. Nie tylko dostrzegałem gniew; byłem w stanie zmierzyć się z nim wewnętrznie.
Powiedziałem do swojego gniewu: „Nie mam już dla ciebie czasu. Chcę doskonalić swój charakter, a to wymaga praktykowania tolerancji. Kiedy się gniewam, nie jestem tolerancyjny i nie potrafię okazywać współczucia. W najlepszym razie uda mi się zachować powierzchowną uprzejmość”.
W tej chwili zdałem sobie sprawę, że bez tolerancji i życzliwości nie mogę naprawdę dotrzeć do innych ludzi. Bez względu na to, jak szczere byłyby moje słowa, moje przesłanie nigdy nie dotarłoby do drugiej osoby, gdyby brakowało mi tolerancji i zrozumienia dla niej.
Nowe podejście
Dzięki tym doświadczeniom lepiej zrozumiałem, jak rozmawiać z ludźmi o znaczeniu i wagi Falun Dafa. Nauczyłem się rozpoznawać swoje podstawowe przywiązania i zajmować się nimi w odpowiedzialny sposób. Co więcej, zrozumiałem, w jaki sposób poprzez wushu mogę na nowo zakorzenić tradycyjne wartości w ludzkim świecie i sprawić, by znów stały się czymś, czego można doświadczyć.
Zaglądając do swojego wnętrza, zacząłem postrzegać siebie w zupełnie nowy sposób. Rozpoznałem wiele aspektów mojej istoty, którymi mogłem się teraz zajmować świadomie i odpowiedzialnie.
Nie miało już sensu narzekać, użalać się, osądzać innych, umniejszać własnej wartości, kłócić się, upierać się przy swojej racji, narzucać się innym, gonić za różnymi pragnieniami i marzeniami ani czuć się zmuszonym do tego, by wszystko było idealne.
Zamiast tego moje serce się otworzyło. Nauczyłem się dostrzegać samą siebie, rozpoznawać i odczuwać to, co działo się w danej chwili. Dzięki temu mogłam świadomie decydować, jak chcę poradzić sobie w danej sytuacji.
W końcu udało mi się być naprawdę obecnym dla innych, słuchając ich z pełną uwagą, a jednocześnie dając im przestrzeń na ich własny proces oświecenia. Im lepiej rozumiałem, tym łatwiej przychodziło mi pozwalanie innym po prostu być tym, kim byli. Mogłem dzielić się ich historiami życia, opowiadać im o swojej własnej oraz mówić o wpływie, jaki Falun Dafa wywarło na moje życie. Napełniało mnie to nieopisaną wdzięcznością.
Podczas letniego obozu Minghui w 2026 roku miałam również okazję uczestniczyć w sesjach rozciągania prowadzonych przez dwóch artystów Shen Yun. Najważniejsze wnioski, jakie z tego wyniosłem, to:
- Shen Yun łączy w sobie formy ruchowe sztuk walki oraz ekspresyjne style tradycyjnej opery pekińskiej.
- Ciało ludzkie powinno być utrzymywane w dobrej kondycji, a zatem poddawane treningowi. W końcu jest ono jak święta świątynia – dar od boskości. Promieniuje ono odpowiednio, pomagając w ten sposób potwierdzać godność Dafa.
-Można się zrelaksować w bólu, przekroczyć ograniczenia własnego umysłu i dostrzec inne wymiary. Potrafię odłożyć na bok swoje wątpliwości, co napełnia mnie pokorą i wdzięcznością.
Co więcej, udało mi się głębiej zgłębić koncepcję „spoglądania do wewnątrz” wraz z innymi. Wcześniej toczyła się ożywiona dyskusja na temat zasad obozu, a osoba niepraktykująca, która tam przebywała, poruszyła tę kwestię w rozmowie ze mną. Podzieliłem się z nią moim obecnym zrozumieniem: praktykujący stawiają wysokie wymagania sobie samym, a nie innym. Dlaczego? Ponieważ nie jestem w stanie poznać działających tu powiązań karmicznych, ani nie wiem, na jakim etapie swojej drogi znajduje się dana osoba. Nie mogę mieć pewności, z jakimi zadaniami dana osoba ma się zmierzyć i czego ma się z nich nauczyć, ani co ona może mi odzwierciedlać, aby pomóc mi się wznieść.
Wytyczne obozowe pozwoliły mi przeanalizować, na jakim etapie się znajduję, zidentyfikować własne niedociągnięcia i rozpoznać, czego wciąż muszę się nauczyć. A konkretnie, kiedy jestem gotowy przyjrzeć się temu, co inna osoba mi odzwierciedla, mogę rozładować konflikty i skierować swoją uwagę do wewnątrz, aby zbadać, z czego jeszcze muszę się uwolnić lub czego wciąż muszę się nauczyć. Osoba, która nie praktykowała [Falun Dafa], stwierdziła wówczas, że teraz rozumie i akceptuje cel wytycznych obozowych.
Członek zespołu medialnego obozu letniego poprosił mnie o ocenę pracy zespołu. Na początku nie wiedziałem, jak odpowiedzieć. Po chwili namysłu zasugerowałem, by po prostu zadał sobie pytanie, co ta osoba mu odzwierciedla. W ten sposób mógłby uzyskać wszystkie potrzebne mu w tej chwili spostrzeżenia. Był otwarty na tę sugestię i zrozumiał, o co mi chodziło.
Kolejna informacja zwrotna jeszcze bardziej zachęciła mnie do zachowania czujności w zakresie autorefleksji i samoświadomości, aby postrzegać rzeczy takimi, jakimi są naprawdę. Podczas dyskusji wśród rodziców chciałem skomentować opowieść innej osoby, ale nie mogłem znaleźć odpowiednich słów, zwłaszcza że musiałem mówić po angielsku.
Jednak po spojrzeniu do wewnątrz i zadaniu sobie pytania, co mi się odbija, udało mi się mówić swobodnie i – dzięki wsparciu pozostałych – dać się zrozumieć. Następnego dnia dowiedziałem się, że ktoś z grupy opisał mój wkład jako ostatni brakujący element układanki. Pomogło mu to zrozumieć, jak rozpoznawać i rozwiązywać wewnętrzne konflikty.
Jestem nieskończenie wdzięczny, że mogę kultywować Falun Dafa. Praktyka ta otworzyła drzwi i zbudowała mosty, pozwalając mi powrócić do tego, kim kiedyś byłem: do bycia i działania w społeczności zgodnie z zasadami Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości.
Uwagi końcowe
Pracowałem nad tym artykułem przez kilka tygodni. Wielokrotnie odkładałem pisanie i nie dotrzymywałem wyznaczonych sobie terminów, ponieważ pozwalałem sobie na rozpraszanie uwagi. Ponieważ często musiałem robić przerwy, artykuł nabierał kształtu krok po kroku.
Kiedy artykuł był już prawie gotowy, mój komputer się zrestartował. Po ponownym uruchomieniu system zapytał, czy chcę zapisać artykuł. W chwili nieuwagi kliknąłem „Nie zapisuj”, co oznaczało, że musiałem przepisać część artykułu.
W trakcie tego procesu uświadomiłem sobie swoje osobiste ograniczenie: brak skupienia. Tylko wtedy, gdy całkowicie skupiam swoją uwagę na jednym zadaniu, jestem naprawdę w stanie spojrzeć do wewnątrz. Rodzi to stan prostoty i braku celowego zamysłu, stan, w którym mogę podążać za naturalnym biegiem rzeczy z pozorną łatwością. Dla mnie oznacza to podążanie za planem, jaki przygotował Mistrz.
To właśnie inspirujące wskazówki Mistrza zachęciły mnie do rozpoczęcia praktyki wushu. Dzięki zaangażowaniu w wushu oraz pomocy tamtejszych praktykujących udało mi się głębiej zrozumieć zasady Fa, podnieść poziom mojego xinxing oraz wyczuć i doświadczyć mocy Dafa. Przyniosło to większą pewność siebie i stabilność w mojej kultywacji. Słowa nie są w stanie wyrazić, jak nieskończenie jestem za to wdzięczny.
Niech te doświadczenia będą wsparciem i inspiracją dla innych oraz niech okażą się korzystne dla tych, którzy je przeczytają.
Dziękuję, czcigodny Mistrzu! Dziękuję, współpraktykujący!
(Wygłoszone podczas Konferencji Fa w 2026 roku w niemieckojęzycznej części Szwajcarii)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 12 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
