Chińskie Fahui | Spojrzenie do wewnątrz pozwoliło mi pokonać jedną próbę po drugiej

(Minghui.org) Byłam rozkojarzona i zaczęłam zachowywać się niegrzecznie wobec naszych klientów. Kiedy niektórzy z nich prosili mnie o formularze wpłat, niecierpliwie odpowiadałam, że powinni byli je wypełnić w swoich firmach przed przyjściem. Atmosfera była napięta. Wtedy przypomniałam sobie słowa Mistrza:

„Twierdzimy, że dobro lub zło pochodzi od jednej myśli. Różnica tej jednej myśli może przynieść różne rezultaty”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Pomyślałam: „Czy cierpienie nie jest czymś dobrym? Niektórzy są nawet gotowi znosić większe trudności, by szybciej osiągnąć doskonałość, więc dlaczego miałabym narzekać?”. Gdy tylko ta myśl pojawiła się w mojej głowie, mój umysł natychmiast się uspokoił i kontynuowałam pracę. Kolejka stopniowo się przerzedzała.

* * *

Witam, Mistrzu! Witam, współpraktykujący!

Zaczęłam praktykować Falun Dafa w 1994 roku. Moi rodzice i starszy brat osobiście uczestniczyli w wykładach Mistrza Li. Z ich sugestii przeczytałam Zhuan Falun i zaczęłam się kultywować. Zasady Fa zawarte w tej książce naprawdę do mnie przemówiły.

Zawsze czułam, jakbym szukała czegoś wiecznego. Po przeczytaniu Zhuan Falun zrozumiałam, że była to wieczna prawda wszechświata – Prawda, Życzliwość, Cierpliwość. To właśnie tego szukałam! Byłam taka szczęśliwa! Czułam, jakby w końcu z serca spadł mi ogromny ciężar. Szczególny spokój odczuwałam podczas snu – spałam tak głęboko, że nawet nie śniłam.

Chciałabym podzielić się kilkoma spostrzeżeniami, które zdobyłam poprzez studiowanie Fa, zrozumienie zasad Fa oraz stosowanie Fa jako przewodnika w mojej kultywacji, aby potwierdzić Dafa.

Zaczynam praktykować

Mistrz powiedział:

„Twierdzimy, że dobro lub zło pochodzi od jednej myśli. Różnica tej jednej myśli może przynieść różne rezultaty”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Osobiście doświadczyłam tego w pierwszym roku praktyki, co przypomniałam sobie, czytając mój dziennik kultywacji z tamtego okresu.

W tamtym czasie praktykowałam Falun Dafa już od ponad roku. Dzięki wykonywaniu ćwiczeń i studiowaniu nauk moje ciało i umysł uległy przemianie i podniosły się na wyższy poziom. Pracowałam wówczas w dziale obsługi korporacyjnej w banku i byłam odpowiedzialna za przyjmowanie wpłat gotówkowych od firm. Ponieważ wiele firm miało konta w moim banku, wpływy gotówkowe były znaczne, więc praca była wymagająca i wymagała wysokich umiejętności zawodowych, z którymi nowi pracownicy nie potrafili sobie poradzić.

Pewnego dnia moja partnerka miała egzamin, więc kierownik przydzielił mi do pomocy nową pracownicę. Ponieważ był to piątek po południu (kiedy firmy wpłacają nadwyżki środków do banku), pojawiła się niezwykle duża liczba osób wpłacających pieniądze. Nowa pracownica nie radziła sobie dobrze z liczeniem pieniędzy ani obsługą liczydła (w tamtych czasach banki używały liczydeł do księgowości). Musiałam przyjmować wpłaty, jednocześnie pomagając jej, i czułam się przytłoczona. Nie mogłam powstrzymać uczucia rozgoryczenia: przyjmowanie wpłat i tak było trudne, a teraz musiałam jeszcze pomagać nowej pracownicy. To było wyczerpujące! Pomyślałam sobie: „Nigdy więcej tego nie zrobię”.

Byłam rozkojarzona i zaczęłam zachowywać się niegrzecznie wobec naszych klientów. Kiedy niektórzy z nich prosili mnie o formularze wpłat, niecierpliwie odpowiadałam, że powinni byli je wypełnić w swoich firmach przed przyjściem. Atmosfera była napięta. Wtedy przypomniałam sobie słowa Mistrza:

„Twierdzimy, że dobro lub zło pochodzi od jednej myśli. Różnica tej jednej myśli może przynieść różne rezultaty”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Pomyślałam: „Czy cierpienie nie jest czymś dobrym? Niektórzy są nawet gotowi znosić większe trudności, by szybciej osiągnąć doskonałość, więc dlaczego miałabym narzekać?”. Dzięki tej myśli mój umysł natychmiast się uspokoił i kontynuowałam pracę. Kolejka stopniowo się przerzedzała.

To zdarzenie pokazało mi, że nauki Mistrza są prawe, że jedna myśl naprawdę może prowadzić do różnych konsekwencji. Moja wiara w Mistrza i w Dafa jeszcze bardziej się umocniła. To zdanie nie było tylko frazą z książki, stało się moim przewodnikiem po życiu i postanowiłam kontynuować praktykowanie Falun Dafa.

Spójrz do wewnątrz, a kłopoty znikną

Można powiedzieć, że mojej ścieżce kultywacji zawsze towarzyszyło „spoglądanie do wewnątrz”. Kiedy moja córka miała dwa lub trzy lata, pewnej nocy, po tym jak wypiła mleko, próbowałam ją położyć spać. Jednak bez względu na to, jak bardzo się starałam, nie chciała zasnąć. Moja cierpliwość się wyczerpywała, a ja zaczęłam odczuwać niepokój i złość.

Mój mąż (współpraktykujący) zajmował się swoimi sprawami, nie zwracając uwagi na sytuację. Nie mogłam już dłużej się powstrzymywać i ogarnęła mnie złość. Krzyknęłam na niego, mówiąc, że nie pomaga mi w opiece nad własną córką. To go rozzłościło i dał jej dwa klapsy w tyłek. Sytuacja tylko się pogorszyła, gdy dziewczynka wybuchła płaczem. Płakała tak mocno, że zwymiotowała całe mleko, które właśnie wypiła, na koce i prześcieradła.

Ten widok jeszcze bardziej mnie rozzłościł. Zbeształam męża i w przypływie gniewu wybiegłam z domu i udałam się do mamy. Gdy szłam, zimny wiatr owiewał mi twarz, uspokajając mnie. Odzyskałam trzeźwość umysłu i zaczęłam zastanawiać się nad sobą, próbując zrozumieć, gdzie popełniłam błąd.

Nie powinnam była się złościć. Moja córka prawdopodobnie nie chciała iść spać, bo chciała jeszcze trochę pobawić się ze mną. Gdybym była bardziej cierpliwa i poświęciła jej więcej czasu, być może zasnęłaby. Nie powinnam była być taka niecierpliwa. Myślałam tylko o sobie, o tym, żeby szybko ją położyć, żebym mogła zająć się swoimi sprawami. Zupełnie zlekceważyłam jej potrzeby. Mój mąż pracował cały dzień i był wyczerpany, więc też chciał odpocząć. Nie powinnam była na niego krzyczeć.

Zdałam sobie również sprawę, że nie powinnam była narzekać mojej mamie. Odwróciłam się więc i wróciłam do domu. Otworzyłam drzwi, a w domu panowała cisza. Mój mąż i córka spali, a jedynym dźwiękiem było szum pralki. Patrząc na tę spokojną scenę, nie mogłam uwierzyć, jak chaotycznie wszystko się wcześniej potoczyło. To doświadczenie pokazało mi, że spojrzenie do wewnątrz jest cudowne. W jednej chwili panuje wojna, a w następnej – spokój. Kiedy spojrzałam do wewnątrz siebie, było tak, jakby nic się nie wydarzyło, a wszystkie kłopoty zniknęły.

Traktowanie Fa jako Nauczyciela: od niewiedzy do podjęcia zdecydowanej decyzji o kultywowaniu

Jedną z głębokich lekcji, które zapadły mi w pamięć podczas mojej drogi kultywowania, było to, że nie traktowałam Fa jako Nauczyciela. Miejsce praktyki, do którego uczęszczałam, zostało założone przez moich rodziców. Od samego początku mojej drogi kultywowania mieli na mnie ogromny wpływ, a ja podążałam za ich przykładam. Byłam świadkiem, jak miejsce praktyki rozrastało się z zaledwie kilku osób do wielu. Szef głównego miejsca praktyki wręczył im flagę miejsca praktyki Falun Dafa, co oznaczało oficjalne założenie tego miejsca. Potem przybyło wiele osób i zaczęło praktykować. Liczba praktykujących rosła z dnia na dzień, zwiększając się z zaledwie kilku do prawie stu.

Mój ojciec zawsze jako pierwszy przybywał na miejsce praktyki z magnetofonem, aby odtworzyć muzykę do ćwiczeń. W tamtym czasie mieszkaliśmy na górze, więc musieliśmy schodzić ponad sto stopni schodów. Od początku mojej praktyki codziennie bez wyjątku wykonywałem ćwiczenia. Zimą na północy często pada śnieg. O czwartej lub piątej rano, kiedy inni jeszcze spali, moi rodzice i ja byliśmy już w drodze na miejsce ćwiczeń. Ponieważ droga była śliska, cała trójka wspierała się nawzajem podczas spaceru, pozostawiając długie ślady stóp na białym śniegu. W śniegu spoglądałam za siebie na ślady stóp, myśląc, że cała trójka pomaga sobie nawzajem i przypomina sobie o drodze kultywacji, wspólnie zmierzając ku doskonałości.

Ten błogi i cudowny czas kultywacji był jednak ulotny. Kiedy w 1998 roku wciąż niewiele wiedziałam o kultywacji, stare siły rozpoczęły swoją niszczycielską próbę wobec nas, praktykujących, na miejscu praktyki. Wielu praktykujących przybyło tam ze względu na cudowne działanie Falun Dafa w zakresie uzdrawiania i zdrowia, ale tak naprawdę nie kultywowali. Z powodu nagłej śmierci mojego ojca wielu z nich przestało praktykować. Ostatecznie pozostało tylko kilkunastu. To wydarzenie uświadomiło mi wyraźnie powagę kultywacji. Żywiłam piękną nadzieję, że wykonywanie ćwiczeń i studiowanie Fa doprowadzi mnie do doskonałości. Jednak, jak powiedział Mistrz:

„Ponadto zrozumienie niektórych z naszych uczniów jest błędne. Uważają oni, że jeśli kultywują Falun Dafa, to mają ubezpieczenie na to, że ich ciała nie umrą”. (Wyraźne zalecenie, Istota Dalszych Postępów)

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że ktoś mógłby tak nagle odejść, więc było to dla mnie prawdziwym przebudzeniem.

W obliczu utraty bliskiej osoby, co byś wybrał? Czy nadal zajmowałabyś się kultywacją? Zrozumiałam również głębokie znaczenie słów Mistrza:

„Dawniej kultywujący przy pomocy liny wspinali się do jaskiń, a następnie odcinali linę i tam kultywowali i praktykowali. Jeżeli nie powiodło im się w kultywacji i praktykowaniu, umierali”. (Wykład ósmy, Zhuan Falun)

Kultywowanie to bardzo poważna sprawa — to nie jest zabawa. Zadałam sobie pytanie: „Czy nadal chcesz się kultywować?”. Po dokładnym przemyśleniu sprawy postanowiłam kontynuować praktykę: „Niezależnie od tego, co stanie się z innymi, będę niezachwianie podążała tą ścieżką kultywowania”.

Oto, co się wydarzyło. Pewnej nocy, po zakończeniu medytacji, mój ojciec upadł, stracił przytomność i zaczął wymiotować. Czy powinniśmy wrócić do domu, czy pojechać do szpitala? W tamtym czasie wierzyliśmy, że kultywowanie może prowadzić do oświecenia i nigdy nie spodziewaliśmy się, że ktoś może upaść w połowie drogi. Widok ten był dla mnie ogromnym szokiem. Nie mogłam pogodzić się z rzeczywistością, która mnie otaczała, a moje zwątpienie zaczęło mnie nieustannie nękać.

W tym czasie w mojej głowie toczyła się zaciekła walka między dwoma głosami: jednym pełnym zwątpienia i pytań, a drugim – wiary i kontrargumentów. Nie byłam w stanie jasno myśleć i znajdowałam się w stanie całkowitego zamętu. Inni praktykujący zapytali nas o zdanie: czy powinniśmy zabrać mojego ojca do domu, czy do szpitala? Jeden z praktykujących, który był lekarzem, odradził przenoszenie go w takim stanie i powiedział, że powinniśmy poczekać na karetkę. Moja matka, która również była lekarką, była zdezorientowana. Z medycznego punktu widzenia zgadzała się z radą tego lekarza, ale w rzeczywistości powstrzymywało ją konwencjonalne myślenie. Z powodu mojego umysłowego zamętu nie byłem już w stanie jasno myśleć.

Moja mama i ja nie wiedziałyśmy, co robić, więc zgłosiłyśmy tę sytuację głównym koordynatorom Falun Dafa w prowincji. Zasugerowali, żeby zabrać go do szpitala i pozwolić mu wyzdrowieć. W 1998 roku nauki Mistrza nie były wyjaśniane tak jasno i w dużej mierze to od nas zależało, jak je zrozumiemy. W tamtym czasie uważałyśmy, że prawdziwy kultywujący, już wolny od chorób, nie powinien chodzić do szpitala. Mój ojciec wielokrotnie wspominał w przeszłości, że nie powinniśmy chodzić do szpitala, że powinniśmy być prawdziwymi praktykującymi.

Zgodnie z radą głównych koordynatorów postanowiliśmy zabrać mojego ojca do szpitala. Potem Mistrz dał nam jeszcze trzy wskazówki, ale ich nie zrozumieliśmy. Po pierwsze, nasza mama próbowała zadzwonić pod numer 120 (numer alarmowy), ale nie udało jej się połączyć. W końcu zostaliśmy przekierowani na numer 120 przez inny szpital. Po drugie, kiedy przyjechała karetka i lekarze wynosili go z domu, w pokoju nagle zgasły światła. Zastanawialiśmy się, czy to oznacza, że nie powinien jechać do szpitala, ale jeden z praktykujących powiedział, że to z jego powodu, więc kontynuowaliśmy. Po trzecie, w szpitalu, podczas badania, jeden z praktykujących trzymał głowę naszego ojca obiema rękami i zauważył, że jego głowa lekko się trzęsie. W tym momencie wydawał się nieprzytomny, nie był w stanie poruszać kończynami ani mówić. Być może był przytomny, ale nie mógł kontrolować swoich kończyn. Być może z całych sił próbował dać do zrozumienia praktykującemu, że nie chce jechać do szpitala. Praktykujący też tego nie zrozumiał. Nasz ojciec zmarł podczas badania.

Później wspólnie zastanawialiśmy się nad tym wszystkim. Gdybyśmy nie zabrali ojca do szpitala, a pojechali prosto do domu, czy wynik byłby inny? Lekcja była głęboka. Dlaczego nie zrozumieliśmy, kiedy Mistrz dał nam tak oczywiste wskazówki? Czy traktowaliśmy Fa jak nauczyciela? Nie! Słuchaliśmy słów innych ludzi, a przeważyły ludzkie uczucia. Główni koordynatorzy również są kultywującymi – nie są Mistrzem. Kluczowe jest to, że nie słuchaliśmy słów Mistrza, nie traktowaliśmy Fa jako naszego nauczyciela i nie używaliśmy Fa do oceny sytuacji. Nawet mając wskazówki Mistrza, nadal tego nie rozumieliśmy.

W późniejszych wykładach Mistrz wyjaśnił przyczyny śmierci mojego ojca oraz zachowanie jego rodziny. Była to niezapomniana lekcja. W mojej dalszej praktyce, bez względu na to, co mówili inni, oceniałam to według zasad Dafa. Jeśli było to zgodne z Dafa, słuchałam; jeśli nie, zwracałam na to uwagę. Nie schlebiałam innym. Po rozpoczęciu prześladowań w 1999 roku otrzymaliśmy tak zwany „Dziesiąty wykład”. Byliśmy w stanie traktować Fa jako nauczyciela i wskazaliśmy, że podważa ona Fa. Sprzeciwiliśmy się jej i zażądaliśmy zniszczenia egzemplarzy. Lekcje mogą pomóc nam się rozwijać i dojrzewać, ale te, których ceną jest życie współpraktykującego, są bardzo ciężkie. Często dzielę się moimi doświadczeniami z innymi, mając nadzieję, że współpraktykujący nie powtórzą tych samych błędów.

Porzucenie ego: pierwsze siedem lat prześladowań

Po rozpoczęciu prześladowań w 1999 roku byliśmy jednymi z pierwszych praktykujących, którzy kupili komputery, aby uzyskać dostęp do strony Minghui.org. W tamtym czasie były to komputery stacjonarne i były bardzo drogie. Strona Minghui.org nie była wówczas jeszcze zablokowana, więc mogliśmy uzyskać do niej bezpośredni dostęp, ale przeglądarka Internet Explorer rejestrowała naszą historię przeglądania.

Mój starszy brat (współpraktykujący) sprawdził, jak usunąć historię przeglądania w przeglądarce Internet Explorer, a następnie nauczył nas tego. Około 2000 roku policja przeprowadzała kontrole od drzwi do drzwi. W tamtym czasie nasz komputer stał w salonie, niedaleko wejścia. Policjanci go zauważyli, nic nie powiedzieli, zadali kilka pytań i odeszli. Kilka dni później policja przyszła ponownie, twierdząc, że przechodziła obok w ramach zadania służbowego, i poprosiła nas o włączenie komputera, aby połączyć się z Internetem. Chcieli sprawdzić naszą historię przeglądania. Ponieważ usunęliśmy historię przeglądania, nic się nie stało.

Później strona Minghui.org została zablokowana. Mój brat zbadał metody uzyskiwania dostępu do Minghui.org, takie jak korzystanie z sieci VPN i serwerów proxy, a następnie nauczył nas, jak z nich korzystać. Ostatecznie praktykujący Falun Dafa opracowali własne oprogramowanie pozwalające na ominięcie blokad, takie jak Freegate. Od początku prześladowań aż do teraz, bez względu na to, jak Chińska Partia Komunistyczna (KPCh) blokowała dostęp, zawsze byliśmy w stanie uzyskać dostęp do Minghui.org. Nigdy nie straciliśmy połączenia z Minghui.org, tak jak powiedział Mistrz: „Nigdy nie byli oni w stanie zablokować strony Minghui!”. (Nauczanie Fa podczas Festiwalu Lampionów na konferencji Fa zachodnich Stanów Zjednoczonych w 2003 r.)

Odwiedziliśmy stronę Minghui.org i stwierdziliśmy, że zamieszczone tam artykuły są znakomite – pozwalają obnażać kłamstwa i wyjaśniać prawdę – dlatego postanowiliśmy kupić drukarkę. Pobraliśmy artykuły, zapoznaliśmy się z ich układem, a następnie sami je redagowaliśmy, drukowaliśmy i rozdawaliśmy. Początkowo mogliśmy drukować tylko w formacie A4, potem nauczyliśmy się zszywać format A5, a później oprogramowanie do zszywania znacznie ułatwiło nam drukowanie.

Potem serwis Minghui.org zaczął udostępniać gotowe ulotki i broszury, które można było pobrać i wydrukować, co znacznie ułatwiło sprawę. Na początku drukowaliśmy je samodzielnie i rozdawaliśmy. Jednak w miarę jak coraz więcej praktykujących potrzebowało tych materiałów, poświęciliśmy się tworzeniu materiałów wyjaśniających prawdę. Tak właśnie powstała nasza domowa produkcja materiałów.

Pamiętam, że naszą pierwszą drukarką była Lexmark. Jeden wkład atramentowy wystarczał na wydrukowanie ponad 200 stron. Gdy się wyczerpywał, trzeba było go wymienić. Koszt wymiany wkładu był równy cenie samej drukarki. Korzystaliśmy z trybu ekonomicznego, aby drukować najjaśniejsze kolory, mając nadzieję, że uda nam się wydrukować więcej materiałów. Później, aby obniżyć koszty, zbadaliśmy możliwość ponownego napełniania wkładów, aby przedłużyć ich żywotność i wydrukować więcej materiałów informacyjnych. Następnie zapoznaliśmy się z systemami ciągłego zasilania atramentem, które wyeliminowały kłopot z ponownym napełnianiem, jeszcze bardziej obniżając koszty. Udało nam się wydrukować wyraźne broszury i ulotki.

Początkowo wszystko opłacaliśmy z własnej kieszeni, w tym wkłady atramentowe, atrament i papier. W tamtym czasie mój mąż był jedynym żywicielem rodziny. Poza stałymi wydatkami domowymi wszystkie nasze pieniądze przeznaczaliśmy na produkcję materiałów. Później, gdy popyt na materiały wzrósł, niektórzy praktykujący nalegali, by przekazać darowizny na rzecz miejsca produkcji, a my przyjmowaliśmy to, co nam dawali. Bardzo ostrożnie obchodziliśmy się z ich pieniędzmi, dbając o to, by wykorzystywać je zgodnie z przeznaczeniem.

W 2002 roku rzuciłam pracę i zostałam w domu, aby w pełnym wymiarze godzin zajmować się produkcją materiałów. Pracowaliśmy razem z mężem. On był odpowiedzialny za zakup materiałów eksploatacyjnych i dostarczanie materiałów, a ja za ich produkcję. Co tydzień kupował kilka paczek papieru formatu A4, a w piątki nosił paczkę wydrukowanych materiałów, aby dostarczyć je innym praktykującym. Trwało to dzień po dniu, przez mroźne zimy i upalne lata, bez żadnych dni wolnych. Ze względu na bezpieczeństwo miejsca produkcji prawie nigdy nie odwiedzaliśmy domów innych osób. Poza członkami rodziny nie utrzymywaliśmy kontaktów z nikim innym. Kiedy moja córka była mała, nigdy nie zabierałam jej do kina ani do parku.

Później, aby nadal przeciwstawiać się prześladowaniom i chronić praktykujących, serwis Minghui.org dążył do tego, by miejsca produkcji materiałów były bardziej rozpowszechnione, czyli aby „kwitły wszędzie”. Pomagaliśmy więc współpraktykującym w zakładaniu tych miejsc, ucząc ich technik, które opanowaliśmy. Na przykład nawiązaliśmy dobre relacje ze zwykłymi warsztatami naprawczymi, tak aby w razie awarii drukarek współpraktykujących można je było od razu zanieść do tych warsztatów. Po aresztowaniu mojego męża w 2006 roku zapewnialiśmy głównie wsparcie techniczne praktykującym prowadzącym miejsca produkcji.

Patrząc wstecz, powodem, dla którego udało nam się przetrwać ten trudny okres i dlaczego nasza mała, rodzinna drukarnia materiałów mogła działać bez zakłóceń przez tak wiele lat, jest to, że Mistrz zawsze nas chronił. Powodem, dla którego udało nam się pokonać jedną trudność po drugiej, jest również to, że podczas procesu badań kierował nami Mistrz. Pamiętam, że kiedy badaliśmy druk z zszyciem grzbietowym, próbowałam raz po raz, ale po prostu nie mogłam tego uruchomić. Byłam zniechęcona i pomyślałam: „Nieważne, zrezygnuję i zajmę się czymś innym”. Ale kiedy zebrałam się na odwagę, by ponownie usiąść przy komputerze, kliknęłam tu i tam i nagle wydrukowało się! Jak mi się to udało? Byłam nieco zdezorientowana, ale wiedziałam, że Mistrz mnie poprowadził. Musimy po prostu porzucić nasze ego. Cokolwiek Dafa od nas wymaga, potrafimy to dobrze wykonać.

Moja córka

Moja córka, praktykująca Falun Dafa, została umieszczona w inkubatorze zaraz po urodzeniu, ponieważ pępowina zbyt długo owijała się wokół jej szyi. Nie pozwolono nam jej zobaczyć. Powiedziano nam, że może mieć problemy z sercem i płucami, nie może jeść, a następnego dnia konieczne będzie zbadanie jej serca i płuc. Lekarz powiedział nam, żebyśmy podjęli zdecydowaną decyzję, jeśli zapytano by nas, czy chcemy zatrzymać dziecko. Kiedy to usłyszeliśmy, razem z mężem rozpłakaliśmy się.

Następnego dnia przyszła do mnie moja mama i powiedziała, że poprzedniej nocy miała sen, w którym ktoś powiedział jej, że dziecko może mieć problemy z sercem i płucami, ale że teraz już wszystko jest w porządku. Później lekarz poinformował nas, że stan dziecka się poprawił i może pić mleko. Zrozumieliśmy, że osobą z tego snu był Mistrz i że to Mistrz ją uratował; jej życie również zostało jej dane przez Dafa.

Moja córka zaczęła rysować w szkole podstawowej i udało jej się dostać do gimnazjum oraz liceum o profilu artystycznym. W końcu dostała się do jednej z najlepszych akademii sztuki w Chinach. Obecnie przebywa za granicą, potwierdzając słuszność Falun Dafa na swój własny sposób. Patrząc wstecz na cały ten proces, zdaje sobie sprawę, że wszystko zostało uporządkowane w sposób logiczny.

Było to w 2022 roku, kiedy moja córka, niegdyś mała dziewczynka, wyrosła już na młodą dorosłą kobietę. Po ukończeniu studiów znalazła pracę. Jednak z powodu pandemii COVID firma zalegała z wypłatami wynagrodzeń dla pracowników. Rozważała odejście z pracy, ale czuła się zagubiona, myśląc o przyszłości. Wtedy, dzięki innemu praktykującemu, dowiedziała się o możliwości studiowania za granicą. Usłyszała to od praktykującego, który nie kultywował swojej mowy. Moja intuicja podpowiadała mi, że to prawda.

Powiedziałam córce: „Ufamy Mistrzowi i wierzymy, że wszystkie nasze ścieżki są przez Niego wytyczone”. Jeśli pozwoli jej wyjechać, na pewno odniesie sukces; jeśli nie pozwoli, na pewno jej się nie uda. Mogliśmy się o tym przekonać tylko próbując. Bez żadnych przywiązań powinniśmy porzucić nasze obawy i po prostu słuchać ustaleń Mistrza. Zaczęliśmy więc przygotowania. Do rozpoczęcia semestru za granicą pozostało zaledwie sześć miesięcy. Zazwyczaj na studia za granicą trzeba przygotowywać się co najmniej rok wcześniej, zwłaszcza w przypadku kierunków artystycznych, gdzie konieczne jest również przygotowanie portfolio. Jednak w cudowny sposób wydawało się, że wszystko, co było potrzebne do jej wyjazdu na studia za granicę, było już gotowe.

Na szczęście mój mąż dobrze zarabia, pracując w prywatnej firmie. Ponieważ nie kupiliśmy domu, nasze wieloletnie oszczędności wystarczyły na pokrycie czesnego i kosztów utrzymania. Poza tym nasza córka studiowała na prestiżowym uniwersytecie, a jej prace można było zebrać w portfolio. Zagraniczna uczelnia nie wymagała wyników egzaminów z języka angielskiego, więc mogła najpierw tam wyjechać, a dopiero potem uczyć się języka. Ponadto miałam doświadczenie w sprawach wizowych w mojej poprzedniej firmie, więc trochę znałam się na procesie ubiegania się o wizę. Poza tym często jeżdżę do innych miast na szkolenia, więc miałam pewne pojęcie o rezerwacji lotów. Pracowałam też kiedyś w banku, więc znałam się trochę na wyciągach bankowych, kursach walut, przelewach międzynarodowych i kartach kredytowych, co wystarczyło, by poradzić sobie z opłaceniem opłat rejestracyjnych, uzyskaniem wyciągów bankowych, wymianą dolarów i dokonywaniem przelewów podczas ubiegania się o przyjęcie do zagranicznych uczelni.

Dzięki serii zbiegów okoliczności i bez korzystania z usług agencji spędziliśmy cztery miesiące na składaniu wniosków i otrzymaliśmy oferty od zagranicznych uczelni. Następnie złożyła wnioski wizowe, zarezerwowała loty, spakowała bagaże i dotarła na drugą stronę oceanu.

Oto mała anegdota dotycząca oczekiwania na rozmowę wizową. W kolejce było wiele osób, ponieważ wizę do tego kraju bardzo trudno jest uzyskać. Wszyscy byli zdenerwowani, więc atmosfera była nieco napięta. Moja córka powiedziała w duchu do Mistrza: „Gdziekolwiek Mistrz zechce, abym poszła, tam pójdę. Mogę potwierdzać Dafa, gdziekolwiek się znajdę”. Następnie w duchu po cichu recytowała Fa i bez problemu otrzymała wizę.

Dzięki tej serii wydarzeń zrozumiałam, co Mistrz miał na myśli, mówiąc: „Kiedy tylko osoba wstąpi na ścieżkę kultywacji, to od tego momentu, w jej życiu nie będzie nic przypadkowego. Twoja kultywacja została zaplanowana metodycznie i ponieważ czasu nie ma za wiele, to nic nie wydarzy się przez przypadek. Wszystko zostało ściśle zaplanowane”. (Pytania i odpowiedzi na nauczaniu Fa podczas spotkania w Nowym Jorku, Wykłady w Stanach Zjednoczonych)

Chociaż moja córka mieszka obecnie za granicą, fizyczna odległość nie jest w stanie rozdzielić naszych serc. Często opowiada nam, że kiedy widzi, jak niektórzy młodzi praktykujący Falun Dafa przestają praktykować po osiągnięciu dorosłości, uświadamia sobie, że głównym powodem, dla którego sama mogła zbliżyć się do Falun Dafa jako osoba dorosła, jest to, że ilekroć jako dziecko napotykała trudności, potrafiłam ją pocieszyć i poprowadzić zgodnie z zasadami Fa, co pozwoliło jej stopniowo uświadomić sobie wielką mądrość Fa, nawet bez samodzielnego czytania książek. Naprawdę zrozumiała, że Dafa może rozwiązać każdą trudność. „Gdyby moja mama za każdym razem, gdy napotykałam problem, po prostu kazała mi czytać książki, być może nie udałoby mi się zbliżyć do Falun Dafa jako osoba dorosła” – powiedziała.

Doświadczenia związane z nauką za granicą w ciągu ostatnich kilku lat sprawiły, że moja córka stała się bardziej dojrzała, zarówno emocjonalnie, jak i pod względem rozwoju osobistego. Powiedziała mi: „Jest jeszcze coś, co sprawia, że czuję, jakbym dorastała. Wcześniej, gdy napotykałam trudne sytuacje, rozmawiałam z tobą, a ty zawsze potrafiłaś, korzystając ze swoich doświadczeń, spostrzeżeń i zrozumienia, pokazać mi, jak rozwiązać problem. Uważałam cię za bardzo mądrą osobę. Teraz jednak coraz więcej sytuacji, z którymi się spotykam, różni się od tych, z którymi ty miałaś do czynienia. Twoje doświadczenie nie wystarcza już, by zapewnić mi idealne rozwiązania. Zdałam sobie sprawę, że wiele dróg muszę wytyczać sama. Mam wrażenie, że im wyżej się wspinam, tym bardziej będę sama i prawdopodobnie w przyszłości będę czuła się nieco samotna. Jest to jednak nieunikniona część dorastania, ponieważ to, co zamierzam osiągnąć, to nie bycie drugą wersją ciebie, ale zupełnie nowe życie”.

Mała grupa

W naszej trzyosobowej rodzinie wszyscy praktykujemy Falun Dafa, więc stanowimy jedną małą całość. Na początku nie zdawałam sobie z tego sprawy i często złościłam się na córkę, że rano nie ścieliła łóżka. Zdałam sobie sprawę, że nasza trzyosobowa rodzina to jedna całość i każdy ma swoje obowiązki. Mój mąż wychodzi do pracy, aby zarabiać pieniądze na utrzymanie rodziny i rozwiązywać nasze problemy finansowe, dzięki czemu moja córka i ja nie musimy martwić się o to, jak związać koniec z końcem. Ja zajmuję się pracami domowymi i gotuję dla rodziny, aby po powrocie do domu mogli zjeść dobry posiłek, a moja córka wypełnia swoje obowiązki jako uczennica i pilnie się uczy. Pozostały czas możemy wykorzystać na te trzy rzeczy. Jako praktykująca Dafa powinnam myśleć o innych i robić więcej, aby poświęcić im czas. Postanowiłam więc ścielić łóżko córki. Kiedy ja się zmieniłam, ona też się zmieniła i teraz rano pomaga mi ścielić moje łóżko. Napięta sytuacja ustąpiła, a atmosfera stała się spokojna.

Jesteśmy niewielką grupą zajmującą się wyjaśnianiem prawdy. Kiedy udaliśmy się do przyjaciół, aby wyjaśnić im prawdę, poprosiliśmy naszą córkę, by poszła z nami. Początkowo nie chciała. Później omówiliśmy zasady Falun Dafa, a ja podzieliłam się z nią moim zrozumieniem: „Ty, twój ojciec i ja – wszyscy jesteśmy praktykującymi, a nasza rodzina jest szczęśliwa. Rodzice odnoszą sukcesy zawodowe, są rozsądni i mądrzy, a córka osiąga sukcesy w nauce, jest posłuszna i rozsądna. To samo w sobie jest prawdą i potwierdza Dafa. Komunistyczna Partia Chin rozpowszechnia plotki na temat praktykujących Dafa, twierdząc, że zaniedbują swoje rodziny, nie darzą bliskich uczuciem, popełniają samobójstwa i tak dalej. Fakty obalają te plotki”.

Po usłyszeniu tego moja córka zgodziła się pójść z nami. Kiedy spotykaliśmy rodziny z dziećmi, nasza trójka rozmawiała osobno. Ojcowie rozmawiali między sobą, matki rozmawiały między sobą, a dzieci rozmawiały między sobą. Moja córka jest introwertyczna i powoli się otwiera. Dla niej samotna rozmowa z nieznajomymi to duże wyzwanie. Widziałam, jak rumieniła się, rozmawiając z małą dziewczynką. Córka mojej przyjaciółki miała bardzo zdecydowane poglądy, ale jej rodzice byli zbyt kontrolujący, co sprawiało, że stawała się buntownicza. Poszliśmy opowiedzieć jej prawdę o Dafa i zostawiliśmy jej kilka ulotek informacyjnych. Po tym wydarzeniu jej rodzice przestali się wtrącać, a oceny dziewczynki się poprawiły.

To kończy moją relację. Dziękuję, Mistrzu, i dziękuję wam, współpraktykujący.

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 12 listopada 2026 roku