(Minghui.org) Pozdrowienia, Mistrzu! Pozdrowienia, współpraktykujący!
W ciągu 30 lat mojej praktyki kultywowania Falun Dafa głęboko zrozumiałem słowa Mistrza: „[…] cały proces kultywacji i praktykowania to bezustanny proces pozbywania się ludzkich przywiązań”. (Wykład pierwszy, Zhuan Falun) Wszystkie udręki i konflikty, których doświadczyłem, zostały zaaranżowane w celu usunięcia moich przywiązań. Kiedy spoglądam wstecz na przebytą drogę, trudności należą już do przeszłości, a ciężkie lata wydają się być procesem ścierania twardej skorupy moich ludzkich pojęć. Kultywowanie sprowadza się do oczyszczania mojego serca, umieszczania go w Fa i dostosowywania się do Fa.
Niezachwiane, prawe myśli: zdeterminowany, by spotkać się z innym praktykującym
Dwadzieścia lat temu współpraktykująca została uprowadzona i osadzona w obozie pracy przymusowej dla kobiet w Masanjia w prowincji Liaoning. Wszyscy byliśmy głęboko zaniepokojeni. Dwóch praktykujących z innego regionu przyjechało nas odwiedzić i powiedziało: „Nie powinniśmy pozostawać bierni. Powinniśmy zabrać głos w obronie naszej współpraktykującej i wzmocnić ją prawymi myślami, ponieważ praktykujący Dafa nie zrobili niczego złego. To policja łamie prawo”.
Później porozmawialiśmy z członkami rodziny prześladowanej praktykującej, którzy nie byli praktykującymi. Ostatecznie postanowiliśmy wspólnie pojechać do obozu pracy, aby ją odwiedzić. W tamtym czasie prowadziła strajk głodowy w proteście przeciwko prześladowaniom, a sytuacja była pilna.
Wczesnym rankiem trzech członków rodziny i trzech praktykujących pojechało wynajętym mikrobusem do obozu pracy w Masanjia. My, praktykujący, odczuwaliśmy pewien niepokój, dlatego po cichu wysyłaliśmy prawe myśli. Po kilku godzinach podróży dotarliśmy do głównej bramy i weszliśmy do pomieszczenia przeznaczonego do przyjmowania odwiedzających. Strażnik odpowiedzialny za widzenia powiedział nam, że nie możemy się z nią zobaczyć. Jednak stanowczo oświadczyliśmy, że nie odejdziemy, dopóki jej nie zobaczymy, a członkowie jej rodziny zachowywali bardzo zdecydowaną postawę. Teść praktykującej miał prawie 90 lat. Opowiedział strażnikom, jak bardzo tęskni za synową, jak zawsze troszczyła się o niego z oddaniem i szacunkiem należnymi ojcu, i stanowczo domagał się spotkania z nią. My, praktykujący, zachowaliśmy spokój i opanowanie, wysyłając w sercu prawe myśli, aby rozproszyć złe aranżacje. Mistrz nas wzmocnił, a strażnicy stali się znacznie mniej agresywni.
Wkrótce przybył strażnik, który wyglądał na osobę odpowiedzialną za sprawy administracyjne. Powiedział, że pomoże uzyskać zgodę na widzenie. Inny praktykujący, ja oraz starsza siostra prześladowanej praktykującej poszliśmy ze strażnikiem do budynku biurowego po drugiej stronie, najwyraźniej w celu odnalezienia odpowiednich urzędników. Ja pozostałem w pustym pomieszczeniu na pierwszym piętrze, podczas gdy pozostali poszli dalej. Uspokoiłem się i stanąłem przy oknie, patrząc w kierunku budynku obozu pracy i wysyłając prawe myśli, aby rozproszyć złe czynniki. Nagle poczułem, że otacza mnie potężna energia. Miałem wrażenie, jakby moje ciało zostało unieruchomione. W moim umyśle nie było absolutnie żadnych rozpraszających myśli. Po prostu eliminowałem zło w innych wymiarach. Czułem, że Mistrz wzmacnia mnie swoją nieograniczoną boską mocą.
Kiedy we trójkę wróciliśmy do pomieszczenia przeznaczonego do przyjmowania odwiedzających, drzwi się otworzyły i wyszedł przez nie strażnik o złowrogim spojrzeniu. Zaraz potem wybiegło kolejnych ośmiu strażników i ustawiło się w szeregu wzdłuż jednej ze ścian pomieszczenia, wpatrując się w nas, jakby próbowali nas zastraszyć. Następnie pozwolono nam spotkać się z praktykującą. Dwóch praktykujących pozostało na zewnątrz pomieszczenia, a my, pozostała czwórka, weszliśmy do środka.
W pomieszczeniu znajdowały się dwa rzędy długich ławek ustawionych naprzeciwko siebie, a pomiędzy nimi stał niewielki stolik do herbaty. Praktykująca powoli wyszła z przejścia po przeciwnej stronie. Wyglądała na nieco osłabioną. Jej mąż zawołał ją po imieniu i powiedział: „Nie bój się! Teraz rozumiem przepisy prawa. Jeśli ktokolwiek będzie cię nękał, pozwiemy go do sądu!”. Jego głos rozbrzmiał w pomieszczeniu i dodał nam otuchy. Usiedliśmy na jednej z ławek. Początkowo w pobliżu stała strażniczka i obserwowała nas, ale po pewnym czasie odeszła. Dodając praktykującej otuchy, dowiedzieliśmy się również czegoś o warunkach panujących wewnątrz obozu. Spotkanie przebiegło bez zakłóceń.
W tym siedlisku zła, gdzie prześladowania przybierały na sile, strażnicy chcieli odizolować zatrzymaną praktykującą i poddać ją prześladowaniom. Jednak żadne z nas nie zaakceptowało ich początkowego oświadczenia, że nie wolno nam się z nią zobaczyć. Byliśmy zdeterminowani, by ją zobaczyć, i ostatecznie nam się to udało. Przez cały ten czas nasze serca pozostawały czyste. Mistrz wzmacniał nasze prawe myśli od początku do końca, a my czuliśmy wewnętrzną stabilność. Strażnicy początkowo próbowali nas zastraszyć, ale ich działania nie przyniosły skutku. Wcześniej obóz pracy sprowadził dwa policyjne furgony i zaparkował je przed pomieszczeniem przeznaczonym do przyjmowania odwiedzających, jakbyśmy w każdej chwili mogli zostać aresztowani. Jednak kiedy spotkanie dobiegło końca i wyszliśmy na zewnątrz, pojazdów już tam nie było.
Praktykująca ta kontynuowała strajk głodowy w proteście przeciwko prześladowaniom wewnątrz obozu pracy przez ponad rok. W tym czasie siłą karmiono ją kleikiem z mąki kukurydzianej. Jednak jej determinacja nigdy nie osłabła. Ostatecznie udało jej się rozproszyć złe prześladowania i została zwolniona rok przed upływem wyroku.
Plan funkcjonariuszy, którzy chcieli otrzymać 1000 juanów za umieszczenie mnie w obozie pracy przymusowej, zakończył się niepowodzeniem
To zdarzenie również miało miejsce wiele lat temu. W tamtym czasie pojawiły się problemy w moim kultywowaniu. W rezultacie policja uprowadziła mnie i splądrowała mój dom. Pozornym powodem było to, że ich przełożeni wyznaczyli im limit dotyczący umieszczania praktykujących Falun Dafa w obozach pracy przymusowej, a oni wytypowali mnie. Jednak podczas pobytu w areszcie nie współpracowałem z nimi. Rozpocząłem strajk głodowy w proteście przeciwko prześladowaniom. Po jedenastu dniach bezpiecznie wróciłem do domu.
Jednak miesiąc później policja zaplanowała zabranie mnie bezpośrednio z domu do obozu pracy. Wczesnym rankiem funkcjonariusze pojawili się i przygotowywali się do otoczenia mojego domu. Wybiegłem z mieszkania, ledwo unikając zatrzymania, i zobaczyłem przejeżdżającego obok sąsiada, który prowadził zmotoryzowaną taksówkę trójkołową. Wsiadłem do jego pojazdu i odjechałem. Policjanci znajdowali się po wschodniej stronie mojego domu, w odległości mniejszej niż 40 metrów, ale mnie nie zauważyli. Żona powiedziała mi później, że policja otaczała budynek mieszkalny aż do około godziny 14.00. Przeszukali nasze mieszkanie, ale niczego nie znaleźli i ostatecznie odjechali.
Dzięki opiece Mistrza udało mi się bezpiecznie oddalić. Niedługo potem miałem bardzo wyraźny sen. Byłem zamknięty w ciemnym pomieszczeniu, a sytuacja była przerażająca. Podniosłem wzrok i zobaczyłem okno. Szybko wspiąłem się na górę i wyskoczyłem przez nie. Szeroka, miękka dłoń złapała mnie i bezpiecznie podtrzymała. Stałem na środku tej dłoni, a ona niosła mnie naprzód. Całe moje ciało ogarnęło niewysłowione, święte uczucie. Wiedziałem, że to dłoń Mistrza. To Mistrz rozwiązał moją udrękę. Czułem, że jeśli nie będę pilnie kultywować, naprawdę zawiodę Mistrza.
Moje udręki jeszcze się nie skończyły. Po pewnym czasie wróciłem do domu i postanowiłem podjąć pracę w fabryce, w której mógłbym pracować na nocną zmianę. W jednym ze snów Mistrz dał mi wskazówkę, że w ryżu znajdują się czarne ryjkowce. Zrozumiałem, że moje myśli nie były wystarczająco czyste. Niedługo potem policja przyjechała do fabryki, aby zbadać niezwiązaną ze mną sprawę, i odkryła, że tam pracuję. Po raz kolejny zostałem zabrany do aresztu. Trzy dni później przewieziono mnie do obozu pracy przymusowej w Masanjia.
W drodze do obozu pomyślałem, że powinienem podążać ścieżką wyznaczoną przez Mistrza i że obóz pracy przymusowej nie jest miejscem, do którego należę. Jednak niezależnie od tego, co miało mnie czekać, nadal powinienem dobrze wykonać to, co należało do moich obowiązków. W obozie pracy przeprowadzono nam badania lekarskie. Podczas wykonywania elektrokardiogramu głośno wyjaśniałem prawdę policjantowi stojącemu obok mnie. Czułem, jak energia przepływa przez moje ciało. Wyniki badania wykazały, że stan mojego serca nie spełnia wymaganych norm, dlatego obóz pracy odmówił przyjęcia mnie. Policjanci mieli otrzymać 1000 juanów za umieszczenie kogoś w obozie pracy przymusowej, ale ich plan się nie powiódł i musieli mnie zwolnić.
Policja początkowo skontaktowała się z moją rodziną i zażądała 5000 juanów za moje zwolnienie. Moja żona nie posłuchała ich i nie zapłaciła ani grosza. Ostatecznie poszła na komisariat policji i zabrała mnie do domu. W drodze powrotnej moje serce przepełniały mieszane uczucia. Byłem wdzięczny współczującemu Mistrzowi, który po raz kolejny mnie ocalił. W milczeniu zadałem sobie pytanie: „Czego jeszcze nie potrafię porzucić? Przyszedłem na ten świat w tym życiu tylko w jednym ważnym celu – aby podążać za Mistrzem w rektyfikacji Fa”.
Po tych udrękach zastanowiłem się nad swoim kultywowaniem i odkryłem, że moje przywiązanie do samego siebie było bardzo silne. Nie potrafiłem patrzeć na sprawy z perspektywy innych ludzi i brakowało mi życzliwości. Było to szczególnie widoczne w moich relacjach rodzinnych. Miałem również bardzo głęboko ukryte przywiązanie do pożądania seksualnego. Wszystkie te obszary wymagały ode mnie skorygowania siebie. Złe prześladowania w ludzkim świecie nie są czymś, co powinniśmy znosić. Jednak jeśli nie pozbędziemy się naszych przywiązań poprzez kultywowanie, mogą one stworzyć pole materii, którego złe czynniki potrzebują, aby nas prześladować. Rozpoznawanie tych złych myśli i eliminowanie ich, a także niedopuszczanie do tego, by rzeczy, które do mnie nie należą, pozostawały w moim polu wymiarowym, to poważny i nieustanny proces kultywowania.
Remont mieszkania pomógł mi odkryć wiele ludzkich pojęć i przywiązań
Podczas prac związanych z ocieplaniem zewnętrznych ścian naszego budynku robotnicy przypadkowo uszkodzili krawędź szyby na naszym balkonie, powodując jej pęknięcie. Było to niewielkie pęknięcie, więc nie zwróciliśmy na nie większej uwagi. Jednak z biegiem czasu powiększało się, aż niemal objęło całą szybę. Ponadto na balkonie nadal znajdowały się jedno szybowe okna w aluminiowych ramach, takie same, jakie zamontowano podczas budowy budynku kilkadziesiąt lat wcześniej. Zimą było przez nie bardzo zimno. Dlatego postanowiliśmy wymienić okna balkonowe.
Żona zasugerowała, abyśmy przy okazji wyremontowali również pokoje, ponieważ przez lata nasze mieszkanie bardzo się zaniedbało. W głębi serca nie miałem na to ochoty, ale nie miałem żadnego odpowiedniego powodu, by odmówić. Zasugerowałem jedynie, żeby ograniczyć koszty, ponieważ nie byliśmy zamożni i nie mieliśmy zbyt wiele czasu. Ten remont pomógł mi jednak odkryć wiele uporczywych przywiązań i ludzkich pojęć, które nosiłem w sobie. Mistrz wykorzystał tę sytuację, aby ukazać mi zakorzenione we własnym interesie ludzkie myśli, które na co dzień trudno było mi rozpoznać.
Kupiliśmy zestaw składający się z nowej szafki wiszącej do kuchni i szafki stojącej. Szafka wisząca miała drzwiczki, natomiast szafka stojąca była otwartą konstrukcją z półkami, bez drzwiczek. Aby zaoszczędzić pieniądze, musieliśmy samodzielnie zamontować szafkę wiszącą. Na początku omówiliśmy, gdzie wszystko powinno się znaleźć. Podkreśliłem: „Kiedy już zamontujemy szafkę wiszącą, nie będziemy mogli jej przesunąć. Gdybyśmy chcieli to zrobić, musielibyśmy wywiercić nowe otwory w ścianie”. Żona powiedziała, że takie ustawienie jej odpowiada. Chociaż nie było to łatwe, udało nam się zamontować szafkę wiszącą.
Następnie zaczęliśmy montować drzwiczki. Gdy tylko zabrałem się za pierwsze drzwiczki szafki wiszącej, żona mnie powstrzymała. Chciała zamienić miejscami szafkę wiszącą i stojącą. Uznałem to za absurdalne i powiedziałem: „Takie ustawienie przewidział producent. Szafka wisząca powinna znajdować się na ścianie, a szafka stojąca pod nią. Jeśli naprawdę chciałaś to zrobić inaczej, dlaczego nie powiedziałaś o tym wcześniej? Teraz nie możemy już tego zmienić”. Zaczęliśmy się kłócić. W końcu zdenerwowałem się i odszedłem, a żona postanowiła sama zdjąć wiszącą szafkę.
Wyszedłem z kuchni, nadal rozgniewany. Nagle jednak pojawiła się w mojej głowie myśl: „Milarepa wielokrotnie odbudowywał dom, burząc go i zaczynając od nowa, a mimo to nigdy nie narzekał”. Uświadomiłem sobie, że nie miałem racji. Moje upieranie się przy tym, żeby wszystko odbywało się po mojemu, samo w sobie było przywiązaniem. Odwróciłem się więc, wróciłem do kuchni, zdjąłem wiszącą szafkę, wywierciłem nowe otwory i wspólnie z żoną zamontowaliśmy na ścianie stojącą szafkę.
Jako praktykujący wiedziałem, że mój gniew wynikał z bronienia nabytych ludzkich pojęć. Uważałem, że druga osoba postępuje nierozsądnie, a ja mam rację. Kiedy takie zachowanie przejawiało się w relacjach rodzinnych, jeszcze trudniej było mi zachować uwagę podczas kontaktów ze współpraktykującymi. Zrozumiałem, że tylko poprzez zmianę własnych pojęć mogę rozwiązać problem u jego podstaw, ponieważ właśnie na tym polega kultywowanie.
Jednak wielu ludzkich pojęć nie da się porzucić od razu. Dwa kolejne zdarzenia pozwoliły mi zrozumieć to jeszcze głębiej.
Drewniane drzwi wejściowe do naszego mieszkania zostały tymczasowo zdemontowane, aby można było położyć płytki podłogowe. Po zakończeniu układania podłogi chciałem ponownie zamontować drzwi, ale odkryłem, że zniknęły. Kiedy zapytałem o nie żonę, odpowiedziała: „Te drzwi przeszkadzały i sprawiały, że mieszkanie wydawało się mniejsze. Przecież i tak nigdy ich nie zamykasz, więc oddałam je komuś”. Natychmiast zacząłem się z nią kłócić, ale po wypowiedzeniu zaledwie kilku słów wyczułem, że mój stan umysłu zaczyna się zmieniać. W moim wnętrzu narastała skłonność do kłótni, a poczucie niezadowolenia próbowało przejąć nade mną kontrolę. Przestałem więc mówić i odszedłem, aby się uspokoić.
Następnego dnia odkryłem, że żona maluje otwierane do wewnątrz części naszych nowo zamontowanych okien. Byłem kompletnie oszołomiony! Nowe okna były wykonane z aluminium z przekładką termiczną, miały z zewnątrz kolor przydymionego brązu, a od wewnątrz były białe. Żona wyjaśniła, że kiedy okna otwierają się do wewnątrz, zewnętrzny kolor farby staje się widoczny w pokoju, a jej się to nie podoba. Wolała kolor biały, więc chciała pomalować te fragmenty na biało. Powiedziałem: „Efekt twojego malowania nie będzie nawet w przybliżeniu tak dobry jak oryginalne wykończenie fabryczne”.
Odpowiedziała: „Nie obchodzi mnie to, byle były białe”. Naprawdę zabrakło mi słów. Bez trudu mógłbym użyć środka do usuwania farby, aby ją zetrzeć, ale wiedziałem, że powinienem porzucić swoje przywiązanie i uszanować jej upodobania.
Pomyślałem sobie: „Jeśli jej się to podoba, niech tak będzie”. Jesteśmy współpraktykującymi, a współpraktykujący powinni okazywać sobie jeszcze większą tolerancję. Kiedy dostrzegamy przywiązania innego praktykującego, powinniśmy kultywować siebie, zamiast skupiać się na jego niedoskonałościach. W przeciwnym razie złe czynniki mogą wykorzystać luki i wywołać jeszcze więcej problemów, wpływając tym samym na naszą współpracę w pomaganiu Mistrzowi w ratowaniu ludzi. Zrozumiałem również, że w codziennym życiu to, czy coś kończy się dobrze, czy źle, niekiedy nie jest aż tak ważne. Znacznie ważniejsze jest rozpoznawanie własnych ludzkich myśli i przywiązań.
Ukryte przywiązanie
Przez długi czas w ciągu dnia śledziłem wiadomości NTDTV, ponieważ mogłem oglądać je w sklepie, w którym pracowałem. Wieczorami często przeglądałem Dynamic Internet, a jedynie od czasu do czasu zaglądałem na Minghui. Nie zdając sobie z tego sprawy, coraz bardziej interesowałem się wojną rosyjsko-ukraińską, sytuacją na Bliskim Wschodzie oraz kierunkiem, w jakim zmierzała Komunistyczna Partia Chin.
Chociaż rozumiałem, że wszystko w ludzkim świecie zostało zaaranżowane, nadal nie potrafiłem oprzeć się pokusie śledzenia tych wydarzeń. Stopniowo przerodziło się to w nowe przywiązanie. Czy była to ciekawość? A może pragnienie czegoś związanego z ludzkim światem? Początkowo nie byłem tego pewien, więc nadal szukałem przyczyn w sobie. Pewnego dnia nagle zrozumiałem, że głęboko w sercu zawsze żywiłem nadzieje związane z ludzkim światem. Miałem nadzieję zobaczyć taki rozwój wydarzeń, który odpowiadałby moim własnym pragnieniom. Było to ukryte, fundamentalne przywiązanie do ludzkiego świata.
Dafa nie zostało rozpowszechnione po to, aby rzeczy w ludzkim świecie potoczyły się w określony sposób. Sława, korzyści, uczucia i pożądanie w tym świecie to wszystko rzeczy, z których praktykujący muszą zrezygnować. Dlaczego więc nadal miałbym być przywiązany do kierunku, w jakim zmierza ludzki świat? Powinienem po prostu skupić się na dobrym kultywowaniu siebie i wypełnianiu najważniejszego zadania, jakim jest potwierdzanie Dafa i ratowanie ludzi, aby być godnym świętej łaski Mistrza. To właśnie jest najważniejsze. Węzeł utworzony przez to przywiązanie w końcu się rozwiązał, a moje serce ponownie poczuło się lżejsze.
Mistrz powiedział:
„Jeżeli zawsze utrzymujesz miłosierne serce i stan ducha pełen spokoju, to gdy natrafisz na problem, będziesz umiał zachować się odpowiednio. Będziesz miał miejsce, żeby to przyjąć”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)
Jest to podstawowy wymóg, jaki Mistrz stawia uczniom Dafa, a zarazem kryterium, według którego oceniam, czy moje serce zostało poruszone.
W miarę jak coraz mniej przywiązuję wagę do światowej sławy, korzyści, uczuć i pożądania, potrafię również wyraźniej dostrzegać niektóre z nabytych ludzkich pojęć. W przeszłości, podczas kultywowania, często przypominałem sobie, aby nie wyrabiać sobie własnych osądów na temat innych ludzi. Jednak za każdym razem, gdy coś wystawiało mój umysł na próbę, odkrywałem, że w moim polu wymiarowym nadal pozostawało wiele ludzkich pojęć. Ilekroć pojawia się we mnie negatywna myśl o współpraktykującym, przypominam sobie, że ta myśl nie jest moim prawdziwym „ja”. Kiedy dostrzegam niedociągnięcia współpraktykującego, nie powinienem go krytykować. Zamiast tego powinienem postawić się na jego miejscu, zrozumieć go i zaoferować mu pomoc.
Tolerancja oznacza posiadanie szerokiego umysłu, a także wiąże się z rozległą przestrzenią wewnętrzną. Rozumiem, że obejmuje to również zdolność do tolerowania nawet nieprawomyślnych myśli innych ludzi. Kiedy nasze myśli i działania są zgodne ze standardami Fa, możemy rozpuszczać i niszczyć to, co nieprawe, a jednocześnie pozwalać różnym rzeczom współistnieć, nie ulegając przy tym skażeniu. Kiedy ktoś mnie krytykuje, nie czuję już, że doznaję krzywdy, ponieważ krytyka ta dotyczy moich niedociągnięć, a właśnie tych niedociągnięć powinienem się pozbyć poprzez kultywowanie.
Jestem wdzięczny Dafa za oczyszczenie mojego serca! Dziękuję, Mistrzu!
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 12 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
