(Minghui.org) Szanowny Mistrzu! Drodzy współpraktykujący!
Chciałabym podzielić się spostrzeżeniami na temat mojej drogi kultywacji z ostatnich sześciu miesięcy, podczas których wykonywałam świecką pracę.
Umowa najmu naszej restauracji wygasła około dwa lata temu. Wierząc, że rektyfikacja Fa zbliża się ku końcowi, uznałam za sprawę drugorzędną, czy ktoś przejmie lokal, czy też jaka będzie wysokość czynszu. Moim priorytetem było mieć więcej czasu na ratowanie czujących istot. Jednak kilka okazji do wynajęcia lokalu lub zawarcia partnerstwa nie doszło do skutku. W rezultacie restauracja pozostawała niewykorzystana przez dwa lata. Główną przeszkodą było to, że nasz kanton (terytorium na poziomie kantonalnym w Szwajcarii, posiadające własne lokalne przepisy, system podatkowy i administrację) stosuje najsurowsze przepisy dotyczące branży gastronomicznej w całej Szwajcarii, wymagając od przedsiębiorców posiadania specjalnej licencji zawodowej. Ponieważ nie chciałam tracić czasu na zdobywanie świeckich umiejętności, nigdy nie podchodziłam do egzaminu na tę licencję.
Później, gdy ktoś szukał zakwaterowania dla kilkunastu pracowników, bez większego zastanowienia postanowiłam przekształcić restaurację w obiekt oferujący zakwaterowanie krótkoterminowe. Zakładałam wówczas, że takie rozwiązanie będzie obowiązywać do zakończenia okresu naprawy Fa. Nieoczekiwanie, kilka miesięcy później, starszy sąsiad (nasz były właściciel lokalu) zwrócił się do mojego męża w przypływie gniewu.
Zapytał: „Dlaczego marnujesz tak doskonałą lokalizację restauracji na mieszkania do wynajęcia? Wielu znajomych uważa, że to szkoda i nie może zrozumieć, dlaczego nie prowadzisz już restauracji. Nawet lokalna gazeta o tym napisała”. Kiedy mój mąż mi o tym opowiedział, zastanowiłam się nad tą sytuacją. Czy nie spełniliśmy wymogu Mistrza, aby „[…] abyście tak dobrze jak to możliwe kultywowali w formie społeczeństwa zwykłych ludzi”. (Nauczanie Fa podczas Konferencji Fa w Singapurze)
Zadałam sobie pytanie: „Czy zwykły człowiek postąpiłby tak jak my – pozostawił restaurację pustą przez dwa lata, zamiast zdać egzamin na licencję menedżera i następnie prowadzić ten biznes?”. Z pewnością nie, chyba że byłby miliarderem, a my zdecydowanie nimi nie byliśmy. Pod tym względem ewidentnie nie spełniłam norm obowiązujących w zwykłym społeczeństwie. Zdałam sobie sprawę, że nie postępowałam zgodnie z Fa i że muszę natychmiast to skorygować.
Zebrałam niezbędne materiały i zaczęłam pilnie się uczyć. Zdobycie licencji menedżera hotelarstwa w Szwajcarii obejmuje szeroki zakres tematów, w tym bezpieczeństwo żywności, ochronę przeciwpożarową, zarządzanie przedsiębiorstwem, księgowość, biologię, prawo pracy, prawo cywilne oraz różne inne przepisy prawne. Ponieważ od 20 lat nie stawiałam stopy w sali lekcyjnej, było to dla mnie ogromne wyzwanie. Było wiele terminów technicznych, których nie potrafiłam pojąć w języku chińskim, nie mówiąc już o niemieckim, który nie jest moim językiem ojczystym. Łatwo sobie wyobrazić, jak trudny był cały ten proces.
W przeszłości zawsze udawało mi się zdobyć każdy certyfikat, do którego dążyłam, i czułam się dość pewny, że zdam egzaminy. Po dwóch miesiącach pilnej nauki moja pewność siebie jeszcze wzrosła i czułam, że dobrze poradziłam sobie na egzaminie. Jednak kiedy ogłoszono wyniki, nie zdałam przedmiotu, co do którego byłam pewna, że zdałam, a wynik ten całkowicie mnie zaskoczył.
Zgodnie z przepisami miałam tydzień na przejrzenie swojej pracy egzaminacyjnej. Po zapoznaniu się z nią odkryłam, że odpowiedziałam poprawnie na 70–80% pytań, a mimo to uznano, że nie zdałam egzaminu. Zdezorientowana zapytałam administrator, w jaki sposób obliczono wynik, biorąc pod uwagę, że poszczególnym pytaniom w pracy egzaminacyjnej nie przypisano żadnych wartości punktowych.
Odpowiedziała: „Nikt tego nie wie. Tylko komisja egzaminacyjna zna system oceniania”. To wyjaśniło znaczenie uwagi zawartej w ogłoszeniu o egzaminie, w której stwierdzono, że komisja przeprowadzi obrady przed ogłoszeniem wyników kandydatom. Sugerowało to, że proces oceniania nie był w pełni sprawiedliwy ani przejrzysty.
Czułam, że potraktowano mnie niesprawiedliwie i podejrzewałam dyskryminację ze względu na to, że jestem imigrantką. To doświadczenie było dla mnie głęboko przygnębiające i zadało poważny cios mojej samoocenie. Zwróciłam się z tym do bardziej doświadczonej koleżanki, z którą miałam dobre relacje, ale zamiast tego spotkała mnie niewytłumaczalna, gniewna reprymenda, jakbym w jakiś sposób ją skrzywdziła.
Ten emocjonalny ból spotęgował frustrację, którą już odczuwałam. To podwójne obciążenie było niemal nie do zniesienia; rozważałam nawet całkowite porzucenie studiów. Zdałam sobie jednak sprawę: „Czyż nie była to próba dotycząca mojego przywiązania do reputacji i uczuć?”. Mój niepokój wynikał z połączenia zranionej dumy, chęci zachowania twarzy i emocjonalnego bólu. Zrozumiałam, że nadszedł czas, by uwolnić się od tych przywiązań.
Później, dzięki Fa, zrozumiałam, że była to próba mająca na celu wstrząśnięcie moją samooceną na głębszym poziomie. Wcześniej czułam, że ogólnie wszystko układało mi się gładko, co prowadziło do pewnego stopnia przekonania o własnej nieomylności. Nie zdając testu za pierwszym razem – i widząc, że moja kultywacja utknęła w martwym punkcie – zdałam sobie sprawę, że muszę jeszcze pokonać pewne mentalne przeszkody związane z moim charakterem. Pracując wytrwale nad moim przywiązaniem do reputacji, strachem przed trudnościami i ciężką pracą oraz niecierpliwością w oczekiwaniu na szybkie rezultaty, skupiłam się na pilnej nauce. Miesiąc później zdałam test i otrzymałam licencję hotelarską.
Zgodnie z przepisami obowiązującymi w naszym kantonie osoba odpowiedzialna za lokal musi przebywać w restauracji przez co najmniej 80% godzin jej otwarcia. Ponieważ większość właścicieli chińskich restauracji w naszym kantonie prowadzi działalność na podstawie cudzej licencji, wielu z nich radziło mi, abym postąpiła tak samo. Twierdzili, że mogłabym z łatwością zarabiać pieniądze, pokrywające dodatkowo czynsz za lokal, bez konieczności osobistego angażowania się w pracę w restauracji. Wydawało się to sytuacją korzystną dla wszystkich. Jednak jako praktykujący Falun Dafa nie mogłam angażować się w nic nielegalnego. Pozostała mi zatem tylko jedna opcja – samodzielne prowadzenie restauracji, aby nie stała pusta. Coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że Mistrz to dla mnie zaaranżował, nawet jeśli nie do końca rozumiałem głębsze znaczenie tej sytuacji.
Dopiero po przeczytaniu Nauk z konferencji w Los Angeles zrozumiałam.
Mistrz powiedział:
Czy myśleliście takiej kwestii, że gdyby wiele zawodów i wiele dziedzin spotykanych obecnie było sprowadzonych tutaj z tych odległych systemów innych istnień, a uczniowie Dafa kultywując w tej aranżacji - skoro uczniowie Dafa kultywują w różnych zawodach - czy nie jest to, jak rektyfikacja [tych systemów] za pomocą Fa? Czy nie jest to potwierdzanie ich istnienia? Czy nie jest to ocalaniem ich? (Nauczanie Fa w mieście Los Angeles)
To Fa natychmiast rozwiało moje wątpliwości. Skłoniło mnie to do poważnego podejścia do mojej pracy, ponieważ zdałam sobie sprawę, że nie była to zwykła praca, lecz sposób na ratowanie czujących istot w tym i powiązanych wymiarach, a także – oczywiście – ważna część mojej własnej ścieżki kultywacji.
Różnica między kultywacją w okresie naprawy Fa a kultywacją osobistą
Projektowanie i remont restauracji przebiegały niezwykle sprawnie. Wyglądało to tak, jakby Mistrz wszystko dla nas zaaranżował. Przy minimalnych nakładach finansowych i wysiłku udało nam się stworzyć pięknie zaprojektowaną przestrzeń, która spotkała się z powszechnym uznaniem. Niektórzy goście zakładali nawet, że została urządzona przez profesjonalnych projektantów.
Jednak szef kuchni i jego żona, których początkowo zatrudniłam, postawili mnie przed poważnymi próbami dotyczącymi sławy, osobistych korzyści i sentymentalizmu. Kiedy szef kuchni przybył na swoje próbne zmiany, natychmiast rzucił się na mnie z krytyką. Mój mąż zauważył, że skoro jest już tak zły, zanim jeszcze zaczął pracę, prawdopodobnie będę miała trudności z współpracą z nim. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: „To nie ma znaczenia. Miał swoje powody, by się złościć; nie wynikało to ze złej woli”. Co więcej, w tamtym czasie nie było dostępnego bardziej odpowiedniego szefa kuchni, a jego wybuchy uznałam za sprawdzian mojej cierpliwości.
Doszłam do wniosku, że na pewno nie będzie się złościł każdego dnia. Później jednak odkryłam, że nie potrafił panować nad swoimi emocjami. Co najmniej raz dziennie dochodziło do drobnego wybuchu, a co kilka dni – do bardziej intensywnego. Miał też zwyczaj rozbijać rzeczy, gdy się złościł. W ciągu zaledwie dwóch dni nasze nowo wykonane drewniane blaty zostały wgniecione w kilku miejscach.
Próbowałam z nim spokojnie porozmawiać, ale nie chciał słuchać. Na przykład, jeśli popełnił błąd przy zamówieniu, nie chciał tego przyznać, a zamiast tego rzucał w nas ostrymi słowami. Bez względu na to, jak nierozsądnie się zachowywał, pamiętałam, że jestem praktykującą Dafa. Starałam się zachować spokój i upominać go łagodnym tonem. Pewnego razu powiedział do swojej żony: „Powinnaś brać przykład z szefa. Spójrz tylko, jaka jest łagodna. Nawet gdy tracę panowanie nad sobą, ona pozostaje całkowicie niewzruszona”.
Zajrzałam do wewnątrz siebie, zadając sobie pytanie, dlaczego spotykam się z taką sytuacją. Zdałam sobie sprawę, że szef kuchni był głęboko pod wpływem kultury Komunistycznej Partii Chin (KPCh). Zastanawiałam się zatem, czy ja również wciąż nie noszę w sobie elementów kultury partyjnej, takich jak mentalność walki czy brak współczucia, które uniemożliwiały mi rozpuszczenie złych czynników w nim. Czy ja również nie chciałam przyznać się do własnych błędów, czy też kierowało mną pragnienie zachowania twarzy? Po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, że być może nie traktowałam wysyłania prawych myśli wystarczająco poważnie. To pozwoliło złemu duchowi partii w nim nabrać siły.
Gdy zintensyfikowałam swoje wysiłki związane z wysyłaniem prawych myśli, zauważyłam znaczny spadek częstotliwości jego wybuchów. Czułam, że zyskuje coraz większą kontrolę nad swoimi emocjami. Jednak ilekroć byłam bardzo zajęta i zaniedbywałam wysyłanie prawych myśli, znów tracił panowanie nad sobą. Pewnego razu wdał się w gwałtowną kłótnię ze swoją żoną w kuchni, rozbijając garnki i rzucając łopatkami, co przestraszyło gości i skłoniło ich do wyjścia. To naprawdę mnie rozgniewało.
Wydawało się, jakby był tam wyłącznie po to, by wywoływać kłopoty. Później odkryłam, że miał nie tylko wybuchowy charakter, ale także nikczemną naturę. W głębi serca był łobuzem i łajdakiem. Jednak ponieważ jego żona starała się załagodzić sytuację, a także kierując się osobistymi względami, powstrzymałam się od zwolnienia ich obojga.
Chociaż znajomi z branży restauracyjnej radzili mi, abym natychmiast zwolniła ich oboje, potraktowałam tę sytuację jako część mojego osobistego rozwoju. Zastanawiałam się, czy rozwiązanie z nimi stosunku pracy oznaczałoby niepowodzenie w teście xinxing. Postanowiłam dać mu kolejną szansę i potraktowałam tę sprawę jako okazję do podniesienia mojego xinxing. Niemniej jednak ciągłe zamieszanie odbiło się na mnie. Czasami cierpiałam na bezsenność, a mój stan psychiczny znacznie się pogorszył.
Pewnego dnia mój mąż, który również jest praktykującym, powiedział mi, że tak dalej być nie może. W końcu nie chodziło już o osobistą kultywację, ale o kultywację w okresie naprawy Fa, a ci dwaj przeszkadzali mi w kultywacji i ratowaniu ludzi. Zwrócił mi uwagę, że kucharz był typem człowieka, który dla drobnej korzyści zdradziłby przyjaciela. A co, jeśli Komunistyczna Partia Chin zaoferuje mu jakieś korzyści, by zakłócał nam pracę podczas trasy występów Shen Yun?
Te uwagi były dla mnie sygnałem alarmowym i postanowiłam go zwolnić. Kiedy wciąż nie byłam pewna, kiedy powinnam poinformować o tym oboje, skontaktowała się ze mną osoba, która kiedyś praktykowała Falun Dafa i dobrze znała szefa kuchni. Zdecydowanie doradził mi, abym natychmiast zwolniła szefa kuchni. Ostrzegł mnie, że jeśli poczekam jeszcze tydzień – co oznaczałoby trzy miesiące zatrudnienia – może to spowodować poważne problemy.
Ujawnił mi, że kucharz miał już kartotekę kryminalną. Między innymi oblał głowę swojego byłego szefa gorącym olejem, miał na koncie różne przestępstwa i skłonność do powtarzających się kradzieży. Ten człowiek zgłosił się do mnie, ponieważ słyszał, że praktykuję Falun Dafa, uważał mnie za dobrą osobę i chciał mi pomóc. Czułam, że był to prawdziwie miłosierny dar od Mistrza. Natychmiast sporządzono pismo o rezygnacji i został zwolniony.
Myślałam, że nigdy nie będę przywiązywała zbyt dużej wagi do korzyści materialnych, ale para, którą zatrudniłam jako kucharzy, przekonała mnie, że jest inaczej. Ponieważ brakowało mi doświadczenia w zarządzaniu restauracją i nie udało mi się wówczas znaleźć odpowiedniego księgowego, nie określiłam jasno warunków wynagrodzenia. W rezultacie ta para otrzymała więcej pieniędzy, niż faktycznie im się należało. Na szczęście, ponieważ byłam właścicielem lokalu, presja finansowa nie była przytłaczająca, więc postanowiłam odpuścić sobie tę sprawę, również dlatego, że brak jasności uznałam za własną winę.
Jednak oni domagali się dodatkowego wynagrodzenia pod różnymi pretekstami. Kobieta odeszła trzy tygodnie przed mężem, dlatego najpierw uregulowałam jej rozliczenie. Początkowo wypłaciłam jej pełną kwotę, w tym wszystkie zaległe wynagrodzenia i dodatek urlopowy, a ona potwierdziła otrzymanie płatności. Jednak zaledwie dwa dni później twierdziła, że nie dopłaciłam jej za pewne tak zwane nadgodziny. W rzeczywistości na początku interes szedł słabo. Często zamykaliśmy lokal wcześnie wieczorem, a ponieważ brakowało jej doświadczenia, prawie całą pracę wykonywał jej mąż. 90% czasu spędzała po prostu siedząc i rozmawiając ze mną. Fakt, że miała czelność prosić o wynagrodzenie za nadgodziny, sprawił, że serce zaczęło mi bić szybciej, zrobiło mi się gorąco na twarzy.
„W tym skomplikowanym zwykłym ludzkim świecie świadomie i z pełną jasnością umysłu tracisz osobiste korzyści. Gdy inni ludzie przywłaszczają sobie coś twojego, to nie walczysz i nie rywalizujesz jak inni. Pośród wszelkich zakłóceń mierzących w twój xinxing jesteś w stanie tracić. W tym trudnym środowisku hartujesz siłę woli i wznosisz xinxing. Pomimo presji wszelkiego rodzaju niedobrych zwykłych ludzkich myśli, możesz wznieść się ponad to wszystko i jesteś w stanie się od tego odciąć”. (Wykład ósmy, Zhuan Falun)
Powiedziałam sobie, że to okazja, by uwolnić się od przywiązania do osobistych korzyści – mając na uwadze fakt, że nie da się niczego zyskać bez utraty czegoś innego. W związku z tym wypłaciłam jej dodatkową kwotę w wysokości ponad 1 000 franków szwajcarskich i poprosiłam ją o podpisanie dokumentu potwierdzającego, że wszystkie zaległe roszczenia zostały w całości uregulowane. Po rozliczeniu się z nią odmówiła powrotu do swojego mieszkania, decydując się zamiast tego na pobyt w kwaterach dla personelu nad restauracją.
W tym czasie zauważyłam, że potajemnie zjadała w tych pokojach moją wołowinę i inne składniki, podczas gdy kucharz podawał nam wyłącznie najtańsze produkty lub resztki – jedzenie było tak kiepskie, że pewnego razu mój mąż omal nie zwymiotował. Potraktowaliśmy to jako okazję do doskonalenia naszego charakteru i porzucenia przywiązania do jedzenia. Poza tym kucharz miał zostać tylko do końca miesiąca, więc uznaliśmy, że damy radę to wytrzymać. Około tygodnia później żona kucharza w końcu wyjechała. Zakładałam, że już nigdy jej nie zobaczę, jednak niecały tydzień później przekazała mi wiadomość za pośrednictwem męża, twierdząc, że nie dopłaciłam jej za nadgodziny i domagając się różnicy.
Tym razem zwróciłam się surowo do kucharki: „Nie przesadzaj i nie wykorzystuj mojej cierpliwości. Nie dam jej już ani jednego centa!”. Ledwie to wypowiedziałam, zdałam sobie sprawę, że nie udało mi się zachować odpowiedniego xinxing. Kiedy omówiłam to z mężem, uświadomiłam sobie, że żywiłam urazę i poczucie krzywdy. Pracowaliśmy ramię w ramię z nimi przez trzy miesiące, wkładając w to najwięcej wysiłku, a mimo to nie otrzymałam ani grosza wynagrodzenia, podczas gdy oni uchylali się od pracy i zgarnęli pieniądze.
Mój mąż poradził mi: „Odpuść sobie. Nic nie dzieje się przypadkowo”. Zgodziłam się z nim. Być może byłam im coś winna z poprzedniego życia. Co więcej, była to dobra okazja, by uwolnić się od przywiązania do osobistych korzyści. W końcu jak inaczej mogłabym dostać się do nieba? Na tę myśl poczułam ulgę. Kilka dni później kobieta przyszła odebrać pieniądze, a my spokojnie zapłaciliśmy jej różnicę – po raz trzeci. Kiedy pod koniec miesiąca odszedł kucharz, zastosowałam tę samą metodę, aby obliczyć dla niego ostateczną wypłatę, ale tym razem nie odczułam żadnych emocjonalnych zawirowań. Zanim odszedł, ukradł i zniszczył kilka naszych rzeczy, ale potraktowałam to po prostu jako spłatę długu.
Nie chodziło tylko o kucharza; niektórzy klienci też próbowali nas oszukać. Na przykład pewnego razu matka z córką skorzystały z automatycznego systemu płatności za pomocą kodu QR, aby zapłacić za posiłek tylko dla jednej osoby, po czym po cichu się wymknęły. Zanim zorientowałam się, co się stało, już ich nie było. Wiedząc, że to miejscowe, i nie chcąc gonić ich za pieniędzmi, po prostu zapamiętałam, jak wyglądały.
Jakiś czas później wróciły do restauracji. Zazwyczaj trudno mi zapamiętać twarze miejscowych, a jednak rozpoznałam je natychmiast i nawet wskazałam je kelnerowi. Jednak w tej samej chwili uświadomiłam sobie pewien problem: „Dlaczego zapamiętałam je tak wyraźnie? Wydawało się, że wynikało to z urazy i chęci uniknięcia osobistej straty”. Gdy tylko zdałam sobie z tego sprawę, nie mogłam już przypomnieć sobie ich twarzy.
Dążenie do spełnienia standardów ucznia Dafa w okresie rektyfikacji Fa
Dzięki pełnej współczucia łasce Mistrza w cudowny sposób znaleźliśmy naszego obecnego szefa kuchni. Został mi on niezależnie polecony przez trzech współpraktykujących z różnych krajów. Chociaż nie praktykuje Falun Dafa, przeczytał książki Dafa, od czasu do czasu dołącza do nas podczas grupowych ćwiczeń na świeżym powietrzu, jest zagorzałym zwolennikiem Dafa, zdecydowanym przeciwnikiem komunizmu i cechuje go silne poczucie sprawiedliwości.
Mimo że rozpoczął naukę zawodu szefa kuchni stosunkowo późno – mając już ponad 40 lat – jego umiejętności kulinarne znacznie przewyższają umiejętności jego poprzednika, który twierdził, że gotuje na poziomie godnym gwiazdki Michelin. Nowy szef kuchni oszczędził mi wielu zmartwień, a działalność restauracji w pewnym stopniu się ustabilizowała. Jednak ze względu na nieregularne godziny pracy w branży restauracyjnej nie byłam w stanie kontynuować projektów medialnych, w które byłam wcześniej zaangażowana.
Niemniej jednak wykorzystuję każdą okazję, by rozmawiać z naszymi gośćmi o Falun Dafa. Pewnego razu odwiedził nas członek parlamentu kantonalnego wraz z rodziną. Odbyliśmy długą rozmowę, a on chętnie przyjął broszurę o Falun Dafa.
Nie przywiązuję zbytniej wagi do tego, czy firma prosperuje, czy też nie. Z nauk Mistrza wywnioskowałam, że jeśli już się coś podejmuje, należy to robić dobrze; w przeciwnym razie lepiej tego w ogóle nie robić. W związku z tym staram się być kompetentnym przedsiębiorcą i nawiązywać kontakty z coraz większą liczbą istot, nieustannie przypominając sobie słowa Mistrza: ”[…] Działać, a nie dążyć”. (W tao, Hong Yin)
Zachowuję spokój w obliczu wahań koniunktury i każdego dnia nad wszystkim innym przedkładam te trzy rzeczy. Ponieważ nie byłam w stanie angażować się w tyle projektów Dafa, co wcześniej, zastanawiałam się, czy nie pozostałam w tyle w mojej kultywacji. Dzięki studiowaniu Fa zdałam sobie sprawę, że moim zadaniem jest dobre wypełnianie tych trzech rzeczy na mojej obecnej ścieżce, jednocześnie niezachwianie podążając ścieżką kultywacji ucznia Dafa w okresie naprawy Fa.
Oto moje najnowsze, wciąż jeszcze powierzchowne doświadczenia związane z kultywacją w zwykłym społeczeństwie. Jeśli jest miejsce na poprawę, proszę o wskazanie tego.
(Wygłoszone podczas Konferencji Fa w 2026 roku w niemieckojęzycznej części Szwajcarii)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 10 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
