(Minghui.org) Latem 2008 roku, przed Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie
Latem 2008 roku, przed Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie, zła Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła zakrojoną na szeroką skalę akcję aresztowań praktykujących Falun Dafa. Zostałam bezprawnie osadzona w obozie pracy przymusowej i zamknięta w celi za szczelnie zamkniętymi drzwiami. Byłam objęta zarówno nadzorem audio, jak i wideo. W każdej celi obóz pracy przydzielał również jedną lub dwie więźniarki (znane jako baojia), których zadaniem było ścisłe nadzorowanie praktykujących Dafa.
Przyjmując Fa za nauczyciela i kładąc kres prześladowaniom
W obozie pracy przymusowej znajdował się Oddział Specjalnego Nadzoru, którego zadaniem było monitorowanie i prześladowanie praktykujących Falun Dafa. Wszystkie praktykujące przebywające w tym oddziale były w nim izolowane. Każda cela była wyposażona w urządzenia monitorujące, a światła pozostawały włączone przez całą noc.
Policja wybierała również spośród więźniów z poszczególnych grup roboczych osoby skazane za przestępstwa, aby uważnie nas obserwowały, kontrolowały i informowały policję o nas. Wybrane więźniarki monitorowały praktykujące przez całą dobę i dokładały wszelkich starań, aby nas przekształcić (zmusić do wyrzeczenia się Falun Dafa).
Im więcej praktykujących udało im się „przekształcić”, tym wyższe premie otrzymywali policjanci i tym większe mieli szanse na awans. Jeśli chodzi o baojia (więźniarki nadzorujące), im brutalniej traktowały praktykujące, tym większe skrócenie wyroku mogły uzyskać, co mogło skutkować wcześniejszym zwolnieniem z obozu pracy.
Wszystkie praktykujące Falun Dafa, które odmawiały poddania się „przekształceniu”, były zamykane w małych celach izolacyjnych, których okna całkowicie zasłaniano grubym papierem. Przetrzymywano nas tam przez całą dobę, z wyjątkiem czasu, kiedy pozwalano nam skorzystać z toalety.
Mogłyśmy korzystać z toalety wyłącznie pod nadzorem baojia, i to dopiero wtedy, gdy wszystkie więźniarki na całym piętrze znajdowały się już w swoich celach, a w pomieszczeniach ogólnodostępnych, na korytarzu ani w toalecie nie było nikogo.
Kiedy potrzebowałyśmy artykułów codziennego użytku, musiałyśmy zapisywać je na kartce, którą baojia zanosiła policji do zatwierdzenia. Wolno nam było kupować jedynie takie rzeczy jak pasta do zębów, mydło, papier toaletowy itp., a przydzielana kwota była bardzo niska. Musiałyśmy czekać, aż wyznaczona osoba przyniesie potrzebne rzeczy ze sklepu osiedlowego, zanim baojia nam je przekazała.
Takie ograniczenia, określane mianem „więzienia w więzieniu”, miały na celu pozbawienie praktykujących wszelkiej wolności osobistej, w tym prawa do odwiedzin przez rodzinę.
W Oddziale Specjalnego Nadzoru praktykujące Falun Dafa, które zostały wytypowane do „przekształcenia”, były zamykane w odosobnieniu w maleńkich celach typu A i nadzorowane przez baojia – starannie wybraną grupę zatwardziałych, przebiegłych i okrutnych recydywistek.
Zamknięto mnie w celi typu A, a baojia często utrudniała mi życie, próbując przypodobać się policji. Nie pozwalała mi korzystać z toalety nawet wtedy, gdy w porze obiadowej nikogo nie było w pobliżu, a zdobycie potrzebnych mi artykułów codziennego użytku bezpodstawnie opóźniała, podając najróżniejsze wymówki.
Czasami wyrzucała moje posiłki do śmieci, a następnie mówiła policji, że odmawiam jedzenia. Często zmuszano mnie do stania bez ruchu aż do północy. Kiedy czułam się wyczerpana i głodna, nalewałam sobie szklankę wody i piłam ją. Nie wiedziałam, że do termosu dodano jakieś nieznane mi środki odurzające.
Kiedy policjanci traktowali praktykujące Falun Dafa w tak okrutny sposób, zapytałam ich, czy pozostały im jeszcze jakiekolwiek ludzkie uczucia. Odpowiedzieli: „Jesteśmy wierni Partii, a nie ludzkim uczuciom”.
Powiedziałam: „Jesteśmy zamknięte w celach przez 24 godziny na dobę, pozbawione nawet najbardziej podstawowej wolności osobistej”. Funkcjonariuszka odpowiedziała: „W tym miejscu istnieje tylko jedna relacja – relacja między ciemiężycielem a ciemiężonym. Nie ma żadnego innego rodzaju relacji”.
Kiedy powiedziałam policjantom, że na całym świecie wiele osób praktykuje Falun Dafa, jedna z funkcjonariuszek odezwała się sarkastycznym i złowrogim tonem: „W takim razie dlaczego twoja matka nie urodziła cię za granicą?”.
Baojia uważnie mnie obserwowała i za każdym razem, gdy uznawała, że zrobiłam coś niewłaściwego, informowała o tym policję. Policjanci natychmiast przychodzili, aby mnie skarcić. Następnie zmuszali mnie do długiego stania bez ruchu, podczas gdy baojia nadal pilnowała mnie z bliska.
Zmuszano mnie również do oglądania filmów szkalujących Falun Dafa. Za każdym razem zamykałam oczy i odmawiałam oglądania. Baojia uderzała wtedy pięścią w stół i krzyczała na mnie. Ignorowałam ją i nadal recytowałam Fa z zamkniętymi oczami. Nie wiedząc, co więcej zrobić, baojia w końcu zostawiała mnie w spokoju.
Każdego ranka, gdy przychodzili policjanci, kazali mi recytować regulamin obozu pracy. Zawsze odmawiałam, co doprowadzało instruktora politycznego do wściekłości i słownego znęcania się nade mną.
Każdego ranka milczałam, gdy policjanci nakazywali mi recytować regulamin. Jeden z funkcjonariuszy powiedział do mnie: „Lepiej się pilnuj. Widzieliśmy już wielu takich jak ty”. Zignorowałam jego słowa i mocno trzymałam się myśli: „Nigdy nie zaakceptuję żadnych udręk, których nie powinnam doświadczać”.
Nigdy nie akceptowałam biernie prześladowań
Kiedy stajemy w obliczu prześladowań i odmawiamy ich odrzucenia, jest to równoznaczne z ich akceptacją i nieświadomym uznaniem ustaleń starych sił. Dlatego za każdym razem, gdy policja chciała mnie prześladować, mówiłam głośno: „Jeśli będziecie mnie prześladować, po opuszczeniu obozu pracy ujawnię całemu światu to, co zrobiliście, a społeczność międzynarodowa prędzej czy później pociągnie was do odpowiedzialności za wasze zbrodnie”.
Najczęściej po wypowiedzeniu tych słów policjanci po cichu zostawiali mnie w spokoju. Baojia siedząca obok mnie szepnęła: „Nigdy nie odważyłabym się powiedzieć policjantom czegoś takiego”.
W obozie pracy rzeczy osobiste każdej praktykującej znajdowały się w plastikowym pudełku w jej celi. Policjanci często przychodzili niespodziewanie, przeszukiwali cele i sprawdzali te rzeczy, aby upewnić się, że nie ma wśród nich żadnych materiałów związanych z Falun Dafa.
Pewnego razu siedziałam na stołku obok łóżka, gdy nagle otworzyły się drzwi i do środka wtargnął policjant. Gwałtownie podniósł matę na moim łóżku i dokładnie ją przeszukał. Niczego jednak nie znalazł i wyszedł sfrustrowany.
W miarę jak do obozu pracy przyprowadzano coraz więcej praktykujących Falun Dafa, przeniesiono mnie do innej celi. Później zamieszkała tam również inna praktykująca wraz ze swoją baojia.
Pewnego dnia, kiedy zamierzałam pójść do toalety, a baojia szła za mną, współpraktykująca podała mi szklankę i poprosiła, żebym w drodze powrotnej przyniosła jej wodę z pralni.
„Ale przecież mamy przegotowaną wodę w termosie” – powiedziałam. Pokręciła głową i cicho powiedziała mi, gdy obie baojia rozmawiały ze sobą: „Policja dodaje do termosów środki odurzające”.
Przypomniałam sobie, że kiedy przebywałam w celi typu A, baojia wskazała czerwony termos i powiedziała mi, żebym napiła się znajdującej się w nim wody. Wtedy nie przywiązywałam do tego większej wagi i nie przypuszczałam, że policja może dodawać do termosu jakieś środki. Przypomniałam sobie, że kiedy nalewałam wodę z termosu, baojia ukradkiem obserwowała mnie kątem oka.
Następnego ranka kierowniczka zespołu była wściekła, gdy podczas kontroli odkryła, że w celi przebywa ze mną jeszcze jedna praktykująca. Natychmiast nakazała przenieść ją do innej celi.
Od tamtej pory nie wypiłam już ani kropli wody z termosu znajdującego się w celi. Policjanci powiedzieli mi: „Nawet jeśli nie pijesz wody z termosu, możemy dodać środki do twoich posiłków i zupy. Mamy mnóstwo sposobów, żeby sobie z tobą poradzić”.
Zachowałam spokój w sercu, jakbym w ogóle nie słyszała tego, co do mnie mówili. Wcześniej, kiedy siedziałam w toalecie, a baojia czekała na zewnątrz, nagle w powietrzu rozszedł się silny zapach lekarstw. Ktoś przechodzący obok zauważył: „O rany! Dlaczego tak mocno pachnie tu lekarstwami?”.
Przypomniałam sobie, że policjanci często mówili: „Jeśli poczujesz się źle, koniecznie nas o tym poinformuj”. Nie rozumiałam, dlaczego ciągle mi to powtarzali. Teraz już wiedziałam. Zastanawiali się, dlaczego po wypiciu tak dużej ilości wody z termosu nie wystąpiły u mnie żadne objawy.
Zrozumiałam, że Mistrz usunął z mojego ciała wszystkie nieznane środki i inne szkodliwe substancje, które wydzielały silny, nieprzyjemny zapach przypominający lekarstwa, kiedy korzystałam z toalety.
Recytowanie Fa i wysyłanie prawych myśli w sercu
W tym mrocznym miejscu, poddani ogromnej presji i prześladowaniom, praktykujący, których myśli choćby na chwilę odchodziły od Fa, byli pochłaniani przez fale zła.
Od czasu, gdy otrzymałam Fa pod koniec 1998 roku, nie byłam w stanie niczego zobaczyć za pomocą swojego niebiańskiego oka. Do miejsca, w którym jestem dzisiaj, udało mi się dotrzeć dzięki własnemu zrozumieniu zasad Fa.
Podczas pobytu w obozie pracy codziennie recytowałam w myślach Fa, mimo nieustannych zakłóceń. Pewnego dnia, gdy recytowałam Fa, lekko poruszałam ustami. Zauważyła to policjantka i natychmiast do mnie podeszła. Chwyciła mnie za kołnierz, uderzyła mną o ścianę, a następnie pięścią zadała cios w klatkę piersiową.
Wiedziałam, że jest to działanie złych zakłóceń z innych wymiarów, i nie żywiłam wobec policjantki ani urazy, ani nienawiści.
Baojia czasami ustawiała głośność na maksymalną, odtwarzając filmy szkalujące Falun Dafa. Było to niezwykle irytujące. Nawet ona nie mogła tego wytrzymać i wychodziła na zewnątrz.
Starałam się zachować spokój i recytować Fa. Kiedy stawało się to bardzo trudne, zamiast tego recytowałam wiersze z Hong Yin. W końcu baojia musiała ściszyć dźwięk, ponieważ osoby znajdujące się w pobliżu nie mogły już tego znieść i zaczęły narzekać.
Pewnej nocy, kiedy recytowałam Lunyu, mój umysł nagle opustoszał i nie mogłam przypomnieć sobie słów, więc zaczęłam od początku. Podczas recytowania ogarniała mnie senność. Kiedy próbowałam utrzymać otwarte oczy, zobaczyłam ciemną postać ubraną na czarno, stojącą obok mojego łóżka i wymachującą rękami. Następnie zasnęłam.
Kiedy się obudziłam, czułam, że moje plecy są bardzo zimne. Była zima i byłam przykryta grubą, watowaną kołdrą, ale moje plecy były mokre od zimnego potu. Natychmiast zaczęłam recytować Fa, nie zważając na swoje samopoczucie. Nic nie mogło powstrzymać mnie przed recytowaniem Fa. Nieustannie recytowałam Lunyu oraz wiersze z Hong Yin. Właśnie w ten sposób udało mi się przetrwać najtrudniejsze dni i noce w obozie pracy.
Oprócz recytowania Fa koncentrowałam się również na wysyłaniu prawych myśli, ponieważ naprawdę odczuwałam ich moc, która przejawia się tylko wtedy, gdy serce człowieka jest czyste i spokojne.
Pewnego razu baojia próbowała jeszcze bardziej utrudnić mi życie, zabraniając mi przez cały dzień korzystania z toalety. Spokojnie wysyłałam prawe myśli i w rezultacie tego dnia w ogóle nie musiałam korzystać z toalety. Tymczasem obie baojia musiały korzystać z niej częściej niż zwykle. Nie mogły zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, i mówiły do siebie: „Jakie to dziwne. Co się dzieje?”.
W ciągu dnia, ilekroć unosiłam dłoń przed klatką piersiową, baojia powstrzymywała mnie i donosiła na mnie policji. Dlatego przestałam unosić dłoń podczas wysyłania prawych myśli w ciągu dnia.
W nocy wysyłałam prawe myśli, trzymając ręce pod kołdrą. W ciemności nie było widać zegara, ale każdego wieczoru o godzinie 22.00 w całym obozie pracy rozbrzmiewały dwie nuty.
Aby nie przegapić wysyłania prawych myśli o północy, sprawdzałam godzinę na telewizorze. O 22.00 siedem razy recytowałam Lunyu oraz kilka wierszy z Hong Yin. Wtedy była już mniej więcej północ i wysyłałam prawe myśli.
Zachowywanie silnych prawych myśli i niedopuszczanie do zejścia z właściwej drogi
W naszym oddziale zawsze ktoś pełnił nocny dyżur. Kiedy dyżur pełniła instruktorka, kierowniczka zespołu lub policjantka odpowiedzialna za mnie, zawsze wzywały mnie do biura, aby próbować mnie „przekształcić”. Przy takich okazjach wydawały się całkiem miłe. Czasami instruktorka nawet mnie chwaliła i mówiła, że chciałaby się ze mną zaprzyjaźnić itp.
Niezależnie od tego, jak mnie traktowały – czy wyzywały mnie ze złością, czy udawały miłe, próbując mnie „przekształcić” – zachowywałam spokój i wewnętrzną równowagę, myśląc: „Nie możecie mnie zmusić do porzucenia kultywowania w Dafa, bez względu na to, jak bardzo będziecie się starać”.
Kiedy wszystkie ich próby zakończyły się niepowodzeniem, jedna z policjantek powiedziała do mnie: „Komunistyczna Partia Chin ostatecznie oczyści was z zarzutów”.
„Ale nie ma do tego żadnych podstaw” – odpowiedziałam stanowczo. Policjantka przez długi czas milczała. Później zaczęła traktować mnie znacznie lepiej niż wcześniej.
Władze obozu pracy zorganizowały również spotkania ze mną z udziałem niektórych byłych praktykujących, którzy zostali już „przekształceni”, licząc na to, że przekonają mnie do poddania się „przekształceniu”. Ich wypowiedzi wydawały mi się całkowicie absurdalne i niedorzeczne, więc kazałam im odejść.
Pewnego razu obóz pracy wezwał do rozmowy ze mną kilku „przekształconych” praktykujących, sądząc, że pod presją tak licznej grupy w końcu ustąpię.
Początkowo niewiele mówiły i czuły się dość niezręcznie. Jedna z nich powiedziała cicho: „Kiedy na ciebie patrzę, czuję się bardzo zawstydzona”.
Później jedna z nich zaczęła opowiadać, jak na początku pojechała na plac Tiananmen, aby apelować w obronie Falun Dafa. Inne również powiedziały kilka słów. Następnie kolejna zaczęła opowiadać o tym, jak otrzymała Fa. Wyglądało to tak, jakbyśmy uczestniczyły w spotkaniu, podczas którego praktykujące dzielą się doświadczeniami z kultywowania.
Policjanci zauważyli na monitoringu, że sytuacja nie przebiega zgodnie z ich oczekiwaniami, więc szybko wbiegli do środka i wyprowadzili „przekształcone” praktykujące. Nigdy więcej nie zorganizowali takiego spotkania.
Pewnego dnia do mojej celi przyszło czterech policjantów. Każdy przyniósł krzesło i usiedli wokół mnie. Jeden z nich pociągnął mnie za ramię, próbując nakłonić mnie, abym usiadła razem z nimi w rzędzie. Odmówiłam i wróciłam na stołek. Bez względu na to, co mówili, po prostu zamykałam oczy i nadal spokojnie wysyłałam prawe myśli, nie odpowiadając na ich słowa.
Nie wiem, ile czasu minęło, ale w końcu zapadła cisza. Wtedy usłyszałam, jak baojia krzyczy: „Hej, ty! Wszyscy już poszli!”. Później tego samego dnia usłyszałam przypadkiem, jak baojia mówiła do innej osoby na korytarzu: „Wow, naprawdę jestem pod wrażeniem. Bez względu na to, co mówili policjanci i jak głośno na nią krzyczeli, ona pozostawała całkowicie cicha i nieruchoma”.
Jedynie poprzez solidne kultywowanie można podążać ścieżką wyznaczoną przez Mistrza
Kiedy niespodziewanie umieszczono mnie w odosobnionej celi, w ciemnym i przerażającym miejscu, gdzie nie mogłam ani zobaczyć się z innymi praktykującymi, ani z nimi porozmawiać, a jednocześnie byłam poddawana ogromnej presji, bez ochrony Mistrza i solidnego kultywowania opartego na zasadach Fa bardzo trudno byłoby mi przetrwać tę próbę. W tak strasznych warunkach byłam przetrzymywana przez ponad 100 dni.
Pamiętam, że pewnego dnia przyszła do mnie kierowniczka zespołu wraz z kilkoma policjantami i powiedziała: „Spakuj swoje rzeczy, przenosisz się do celi typu A”.
Oświadczyłam kierowniczce zespołu: „Nigdy nie pozwolę się „przekształcić”!”. Wiedziała, że do tego nie dojdzie, i powiedziała do pozostałych: „Ona ma głowę twardą jak granit. Nic nie możemy z nią zrobić”.
Później przeniesiono mnie z tej okropnej celi izolacyjnej. Chociaż nadal przydzielono mi baojia, która miała mnie uważnie obserwować, mogłam już swobodnie wychodzić z celi i do niej wracać. Znacznie łatwiej było mi również korzystać z umywalni i toalety oraz kupować potrzebne artykuły codziennego użytku.
Pewnego razu przyszła do mnie jedna z „przekształconych” praktykujących, podniosła brzeg koszuli i udała, że prosi mnie o pomoc w rozwiązaniu supełka na pasku. Kiedy udawałam, że jej pomagam, szepnęła: „Mój wyrok dobiega końca i jutro wracam do domu”. Powiedziała mi również, żebym uważała na pewną rzecz w obozie pracy.
Kiedy zobaczyłam, że kieruje się do umywalni, poszłam za nią i szybko powiedziałam, zanim baojia zdążyła mnie dogonić: „Proszę, przeczytaj nowe artykuły Mistrza, kiedy wrócisz do domu”. Spojrzała na mnie pustym wzrokiem, a następnie lekko skinęła głową.
Epilog
Zanim zostałam zwolniona, trzech funkcjonariuszy policji na różne sposoby ostrzegło mnie, że po powrocie do domu lokalna policja będzie mnie jeszcze uważniej obserwować, ponieważ Biuro 610 wiedziało, że odmawiam poddania się „przekształceniu”.
Obóz pracy przymusowej początkowo planował przedłużyć mój wyrok lub wysłać mnie do ośrodka prania mózgu, ale ostatecznie zdecydowano, że pozwolą mi wrócić do domu i zaostrzą nadzór nade mną.
Jeden z funkcjonariuszy policji okazał mi pewne współczucie, gdy zmarła moja matka. Poczułam wtedy, że choć uczestniczyli w prześladowaniu praktykujących Falun Dafa, niektórzy z nich wciąż mieli sumienie.
Moja matka była zdruzgotana, gdy wysłano mnie do obozu pracy przymusowej. W tamtym czasie była śmiertelnie chora na raka i nie miał się nią kto opiekować. Zanim zostałam zwolniona, zmarła, nie doczekawszy chwili, w której opuściłabym obóz pracy. W ten sposób straciłam ostatnią osobę z mojej rodziny.
Czasami odczuwałam głęboki ból w sercu i kultywowanie wydawało mi się niezwykle trudne. Jednak bez względu na to, jak trudne i bolesne było to doświadczenie, nigdy nie zrezygnowałam z kultywowania i nie przestałam iść naprzód.
Głęboko odczuwam powagę kultywowania Dafa i wiem, że muszę solidnie kultywować swoje serce, opierając się na racjonalnym zrozumieniu zasad Fa.
Uważam, że jeśli będziemy rozumieć zasady Fa na podstawie Fa i skupimy się na prawdziwym, solidnym kultywowaniu naszego xinxing, będziemy w stanie uwolnić się od aranżacji i zakłóceń starych sił oraz stanowczo, krok po kroku, podążać ścieżką wyznaczoną przez Mistrza.
Ścieżka jest wąska i pełna trudności. Jedynym sposobem, by nią przejść, jest wytrwałe i pilne kultywowanie. Po prostu nie ma innego wyboru.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 10 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
