Uczestnictwo w wykładach Mistrza w Changchun

Zheng Yan, praktykujący z Chin

(Clearwisdom.net) Jestem praktykującym Falun Gong z Changchun. Chciałbym podzielić się kilkoma historiami z czasu, który spędziłem z Mistrzem. Jeśli chodzi o doświadczenia, którymi wielu innych praktykujących już się podzieliło, nie będę ich tutaj powtarzał.

Mistrz zaczął rozpowszechniać Falun Gong w formie ćwiczeń qigong w połowie maja 1992 roku. W tamtym czasie był bardzo zajęty. Słyszałem, że jeździł rowerem i zabierał swoją córkę do różnych parków, aby szerzyć Falun Gong. Na początku było to dość trudne. Później Falun Gong zyskało ogromne zainteresowanie zarówno na Wschodnich Targach Zdrowia w 1992, jak i w 1993 roku. Od tego czasu Falun Gong szybko rozprzestrzeniło się w całych Chinach.

Po przeczytaniu książki „Chińskie Falun Gong” w 1993 roku postanowiłem rozpocząć praktykę. Uczestniczyłem w siódmym cyklu wykładów w mieście Changchun od 29 kwietnia do 8 maja 1994 roku. Wykłady odbywały się w sali Mingfang na Uniwersytecie Jilin. Ponieważ w wykładach Mistrza brało udział bardzo wiele osób — od 3 000 do 4 000 — Mistrz podzielił praktykujących na dwie grupy: jedną poranną i jedną wieczorną. Każdy cykl trwał dziesięć dni. Zazwyczaj wykład trwał półtorej godziny, a w pozostałym półgodzinnym czasie Mistrz uczył ćwiczeń. Każdego dnia był bardzo zajęty.

Mistrz nie tylko prowadził wykłady i uczył ćwiczeń, ale także zajmował się sprawami społecznymi oraz kwestiami z innych wymiarów. Pewnego dnia powiedział: „Nie jestem zmęczony fizycznie, lecz psychicznie”. Niektórzy praktykujący nie rozumieli trudności Mistrza i narzekali na cenę wstępu na wykłady. Mistrz powiedział: „Dziesięć zajęć kosztuje 50 juanów dla nowych praktykujących i 25 juanów dla tych zaawansowanych. Czy to drogo? Planowałem ustalić cenę na 40 juanów dla nowych i 20 dla zaawansowanych. Jednak Towarzystwo Qigong się na to nie zgodziło. Chcieli nawet wyższej ceny niż obecna. Nie zgodziłem się, ale nie ja o tym decyduję”. Mistrz wspomniał także o osobach sprzedających kasety wideo ze ćwiczeniami: „Ci ludzie, którzy sprzedają kasety wideo, podążają za mną od miasta Shenzhen. Dokądkolwiek jadę, oni jadą za mną. Na początku sprzedawali jedną kasetę za 150 juanów. Poprosiłem ich, aby sprzedawali je za 80 juanów”. Mistrz zawsze troszczył się o praktykujących i starał się maksymalnie ograniczać koszty.

Mistrz zazwyczaj przybywał do sali wykładowej tuż przed rozpoczęciem zajęć. Większość praktykujących przychodziła wcześniej. Niektórzy chcieli zobaczyć Mistrza, inni byli chętni zrobić sobie z nim zdjęcie. Do wejścia prowadziły tylko dwie drogi, jednak nikt nigdy nie spotkał Mistrza po drodze. Nie wiedzieliśmy, jak docierał do sali. Zwykle, gdy go widzieliśmy, był już przy wejściu.

Pewnego razu niektórzy praktykujący chcieli zrobić sobie zdjęcie z Mistrzem przed wieczornymi zajęciami. Starszy człowiek o lasce siedział na schodach i blokował wejście. Mistrz podszedł do niego i powiedział: „Wstań i przejdź się”. Człowiek ten, mający dobrą zdolność pojmowania, wstał bez laski i zaczął chodzić. Szło mu coraz lepiej. Później wszedł po schodach i wszedł do sali wykładowej bez laski.

Kiedy praktykujący chcieli zrobić sobie zdjęcia z Mistrzem, Mistrz zawsze się zgadzał i przemieszczał się razem z nimi. Zawsze był uśmiechnięty i bardzo życzliwy. Niektórzy praktykujący nawet chwytali Mistrza za ramię i ciągnęli go za sobą. Nie było to ani pełne szacunku, ani uprzejme, jednak Mistrz wciąż był uśmiechnięty i życzliwy wobec wszystkich.

Po pierwszym wykładzie Mistrz zamierzał oczyścić nasze ciała. Poprosił praktykujących, aby wstali i się rozluźnili. Kazał nam pomyśleć o jednej chorobie, którą każdy z nas miał. Mistrz stał na podium i powiedział: „Rozluźnijcie się! Rozluźnijcie się!”, a następnie nagle machnął prawą ręką i powiedział: „Odejdź”. Potem klasnął dwa razy. Wyglądało to tak, jakby Mistrz coś usunął. Gdy machnął ręką, zobaczyłem jasnoniebieski błysk na jego prawej dłoni. Kiedy uczestniczyłem w wieczornych zajęciach, zobaczyłem ten sam błysk co rano. Uwierzyłem, że to było prawdziwe. Później słyszałem, że ktoś inny również widział ten błysk.

Już drugiego dnia wykładów Mistrza czułem obracający się Falun w okolicy mojego dantian. Czułem, jak obraca się zarówno zgodnie z ruchem wskazówek zegara, jak i przeciwnie. Później czułem Falun w całym ciele — obracał się nawet na moich palcach u rąk i nóg. Coraz mocniej wierzyłem w to, co mówił Mistrz. Wszystko było realne.

Zawsze siedziałem w pierwszym rzędzie podczas wykładów, ponieważ nagrywałem je na taśmę i musiałem zmieniać kasety. Widziałem, że lewa ręka Mistrza czasami jakby coś chwytała i odrzucała. Być może Mistrz oczyszczał ciała praktykujących.

Po zakończeniu dziesięciodniowego cyklu wykładów Mistrz szczerze powiedział: „Dafa trudno jest uzyskać. Mam nadzieję, że nie stracicie go łatwo tylko dlatego, że łatwo je otrzymaliście. Gdy miniecie tę wioskę, ta gospoda nie będzie już dostępna”. Na koniec Mistrz zademonstrował wielkie gesty rąk. Zanim zostaliśmy zwolnieni, Mistrz obrócił wielkie koło prawa na podium. Praktykujący powiedzieli w sercach: „Żegnaj, Mistrzu. Dziękujemy”.

Po zakończeniu wykładów praktykujący udali się do miejsc ćwiczeń, aby praktykować. W pierwszych dwóch dniach jeden z praktykujących zobaczył, że ciało każdego praktykującego znajdowało się w stanie mlecznobiałym.

Później wśród praktykujących wydarzyło się niezliczenie wiele niezwykłych rzeczy. Przypomniało mi to nauczanie Mistrza zawarte w Zhuan Falun:

„Osoby, które mogą bezpośrednio słuchać, jak przekazuję praktykę i nauczam Fa, powiedziałbym, że są naprawdę... w przyszłości zrozumiesz to i będziesz radośnie wspominał ten okres”.

Czas leci bardzo szybko. Mistrz naucza Fa i prowadzi rektyfikację Fa już od ponad 14 lat. Mistrz stworzył to Fa i opisał to następująco w swoim wierszu:

„Zajmując się wszelkimi sprawami ludzkimi,

Zatroskany przykrościami nieba.

Do kogo się zwrócić chcąc powiedzieć słów kilka?

Tam wysoko jest jeszcze chłodniej”.

(„Chłód nie do wytrzymania tam wysoko” (Hong Yin)

Rektyfikacja Fa weszła w końcowy etap. Nasze „myśli muszą być prawe, a nie ludzkie” — jest to zasada, o której Mistrz często nam przypomina.