(Minghui.org) Mam 84 lata i praktykuję Falun Dafa od 30 lat. Chciałabym opowiedzieć o doświadczeniach związanych z kultywacją, jakie mieliśmy wraz z mężem.
Świadectwo cudownej mocy Falun Dafa
Przed przejściem na emeryturę byłam lekarzem. Leczyłam wiele osób, jednak po przejściu na emeryturę sama poważnie zachorowałam.
Mój mąż, Dan, był kiedyś nauczycielem. Poświęcił się wychowywaniu wielu wybitnych uczniów. Jeden z nich został później burmistrzem, a inny – dziekanem uniwersytetu. Jego uczniowie darzyli go szacunkiem. Po przejściu na emeryturę jego stan zdrowia pogorszył się i zdiagnozowano u niego raka. Moja synowa, która była pielęgniarką, i ja starałyśmy się jak mogłyśmy, by go leczyć, ale bezskutecznie. Odmówił poddania się operacji usunięcia guza.
Kiedy cała rodzina pogrążyła się w rozpaczy, pewna osoba podarowała Danowi książkę i powiedziała mu: „To niebiańska książka. Niezależnie od tego, czy po jej przeczytaniu poczujesz się lepiej, czy gorzej, musisz ją czytać dalej. Jeśli nic nie poczujesz, proszę, zwróć mi tę książkę. Jest dla mnie skarbem”.
Dwadzieścia minut po tym, jak następnego ranka Dan zaczął czytać książkę, musiał pobiec do łazienki. „To, co z mnie wyszło, to była sama ropa i krew” – powiedział. Kontynuując lekturę, wielokrotnie biegł do łazienki. Później stwierdził: „Zgodnie z tym, co przeczytałem w książce, moje ciało ulega oczyszczeniu, a mnie łączy z Falun Dafa związek z góry przeznaczony”. Po przeczytaniu książki nie musiał już biegać do łazienki. Następnego ranka chciał zjeść śniadanie razem z innymi. Po przeczytaniu książki mógł jeść wszystko, na co miał ochotę, i nie ograniczał się już tylko do mleka i chleba. Kilka dni później był w stanie chodzić, jeździć na rowerze i robić zakupy spożywcze. Przestał brać leki. Książką, którą przeczytał, była Zhuan Falun.
Nigdy nie wierzyłam w qigong, ponieważ zajmowałam się medycyną. Po tym, jak zobaczyłam cudowne wyleczenie Dana z raka, ja również zaczęłam praktykować. Wybraliśmy się na dziewięciodniowe warsztaty, aby wysłuchać wykładów Mistrza Li. Po powrocie do domu wieczorami miałam biegunkę. Codziennie rano wykonywaliśmy ćwiczenia i wkrótce moje dolegliwości zniknęły. Nasze światopoglądy uległy zasadniczej zmianie i zrozumieliśmy, jak być dobrymi ludźmi. Zdaliśmy sobie sprawę, jak trudno jest znaleźć tak głęboką naukę, i zaczęliśmy przedstawiać tę wspaniałą praktykę naszej rodzinie i przyjaciołom.
Niestety, Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła prześladowania Falun Dafa w lipcu 1999 roku. Praktykujący robili wszystko, co w ich mocy, by wyjaśnić prawdę tym, którzy dali się zwieść kłamstwom KPCh, oczerniającym Falun Dafa.
1 października 2000 roku Dan i ja udaliśmy się na Plac Tiananmen w Pekinie. Około godziny 8 rano pojawiła się grupa ludzi. Zdjęli kurtki, odsłaniając żółte koszulki, i krzyczeli: „Falun Dafa jest dobre”, „Sprawiedliwość dla naszego Mistrza!”. Przechodnie zaczęli się gromadzić i słuchać ich apeli. Następnie przyjechały autobusy pełne uzbrojonych policjantów, a ci odważni praktykujący zostali otoczeni przez przechodniów i funkcjonariuszy.
Jeden z praktykujących zawołał: „Prawdziwi praktykujący, przyjdźcie i stańcie z nami!”. My i inni praktykujący dołączyliśmy do nich i razem z nimi krzyczeliśmy: „Falun Dafa jest dobre”. Kiedy policja wciągnęła nas do autobusów, nadal krzyczeliśmy i potwierdzaliśmy Fa.
Później zostaliśmy skazani na dwa lata w obozach przymusowej pracy. Kilka miesięcy później spotkałam praktykującą, która powiedziała mi: „Kwiat zakwitł”. Nie byłam pewna, o jakim kwiecie ona mówi, a ona wyjaśniła: „Pączek kwiatu na tylnej okładce książki Zhuan Falun rozkwitł w duży kwiat”. (Uwaga tłumacza: na tylnej okładce chińskiego wydania Zhuan Falun z 1994 roku nadrukowany jest pączek kwiatu.) Po wyjściu na wolność spojrzałam na swoją książkę i rzeczywiście pączek kwiatu zamienił się w pełni rozkwitnięty kwiat lotosu. Nie było naukowego wyjaśnienia tego zjawiska, a moja wiara w Falun Dafa stała się silniejsza niż kiedykolwiek.
Powrót do rodzinnego miasta, by wyjaśnić prawdę
Większość naszych krewnych, przyjaciół oraz wielu uczniów Dana nadal mieszkała w naszym rodzinnym mieście, które znajdowało się w znacznej odległości od miejsca, w którym obecnie mieszkamy. Bez samochodu trudno nam było się tam dostać i opowiedzieć im o brutalnych prześladowaniach. Dan postanowił kupić samochód elektryczny. Po sprowadzeniu go do domu jeden z jego byłych uczniów, który również przeszedł na emeryturę, nauczył go jeździć. Nauczył się obsługiwać pojazd w ciągu kilku godzin. Później znalazł otwartą przestrzeń i spędził siedem dni na oswajaniu się z jazdą.
Raz w tygodniu wracaliśmy do naszego rodzinnego miasta. Za każdym razem, gdy tam jeździliśmy, najpierw udawaliśmy się do sklepów z prezentami ślubnymi i pytaliśmy, czy któraś z rodzin organizuje ślub. Jeśli znaliśmy daną rodzinę, udawaliśmy się na wesele i wręczaliśmy prezent. Przed rozpoczęciem uroczystości najpierw wyjaśnialiśmy prawdę członkom rodziny, których znaliśmy, a następnie gościom. Najpierw wyjaśniałam gościom przy stole, dlaczego powinni wystąpić z KPCh i powiązanych z nią organizacji oraz jak to zrobić. Kiedy kończyłam, Dan pytał, czy ktoś chce wystąpić z tych organizacji. Osobie, która wyraziła zgodę na wystąpienie, Dan wręczał kartkę z wpisanym nowym imieniem i zapisywał na niej nazwę organizacji KPCh, z której dana osoba chciała wystąpić. Następnie przechodziliśmy do kolejnego stołu i powtarzaliśmy tę procedurę aż do rozpoczęcia wesela. Po bankiecie, jeśli ktoś podchodził do nas i zadawał pytania, odpowiadaliśmy na nie. Na każdym weselu udawało nam się pomóc ponad 50 osobom wystąpić z KPCh. Jeśli nie mogliśmy znaleźć wesel, na które moglibyśmy pójść, chodziliśmy od drzwi do drzwi, aby rozmawiać z ludźmi. O czwartej po południu, kiedy byliśmy gotowi do powrotu do domu, zazwyczaj pomogliśmy już ponad 50 osobom wystąpić z KPCh.
Trzykrotnie mieliśmy wypadki samochodowe i za każdym razem udawało nam się uzyskać pomoc, wyjaśniając jednocześnie prawdę. Pewnego razu, gdy jechaliśmy do domu jednego z naszych byłych uczniów, tylne koła i podwozie utknęły na moście, a przednie koło zwisało w powietrzu. Przejeżdżał obok rowerzysta. Po rzuceniu okiem powiedział: „Nie mogę pomóc; do podniesienia tego potrzeba sporo ludzi”. Zauważył przypadkiem kilka osób pracujących pod mostem i powiedział: „Pójdę i poproszę ich o pomoc”. Szybko wręczyłam mu sto juanów, żeby mógł kupić im karton papierosów w ramach podziękowania.
Wkrótce potem rowerzysta wrócił z dziesięcioma osobami i kartonem papierosów. Podnieśli samochód i zsunęli go z mostu. Każdy z nich otrzymał paczkę papierosów. Kiedy odpoczywali i palili, wyjaśniłam im prawdę. Dan pomógł im wystąpić z organizacji KPCh. Dotarliśmy do domu byłego ucznia i wyjaśniliśmy prawdę jemu oraz jego rodzinie. Kiedy odjeżdżaliśmy, kilka osób przyglądało się naszemu samochodowi. Porozmawialiśmy z nimi i pomogliśmy ponad dziesięciu osobom wystąpić z KPCh.
Innym razem, skręcając ostro na most, przednie koło zsunęło się z nawierzchni mostu. Samochód stracił równowagę i mógł z łatwością spaść. Ostrożnie wysiedliśmy z samochodu. Zgromadzili się przechodnie, by sprawdzić, co z nami i z samochodem. Dan udał się do pobliskiego miasteczka po pomoc. Ja zostałam, by wyjaśnić prawdę gapiące się osobom. Tego dnia szesnaście osób wystąpiło z KPCh. Mistrz nas chronił, dzięki czemu mogliśmy pozostać bezpieczni i wyjaśniać prawdę.
Pewnego razu postanowiliśmy pójść na skróty i przejechać przez most pontonowy zamiast przez główny most. Zanim wjechaliśmy na most pontonowy, zobaczyliśmy znak informujący, że trwa na nim remont. Musieliśmy pojechać objazdem i jechać po nasypie. Zanim dotarliśmy do głównego mostu, droga stała się bardzo śliska, a lewe koło zsunęło się z krawędzi nasypu. Samochód przechylił się, ale nie przewrócił się. Dan poszedł poszukać samochodu, który pomógłby nam wyciągnąć nasz pojazd. Zatrzymała się para na trójkołowym pojeździe, aby nam pomóc. Mężczyzna powiedział: „Samochód może się przewrócić w każdej chwili. To bardzo niebezpieczne. Mam ze sobą linę i mogę ją przywiązać do drzewa po drugiej stronie. To ustabilizuje wasz samochód”. Wyjaśniłam tej parze prawdę. Dan znalazł samochód, który wyciągnął nasz pojazd na główną drogę. Następnie wyjaśniłam prawdę dwóm osobom w tym samochodzie i dałam im pięćdziesiąt juanów w podziękowaniu. Odjechali zadowoleni. To zdarzenie pozwoliło mi pomóc czterem osobom wystąpić z KPCh.
Mistrz chronił Dana i mnie, abyśmy mogli ratować ludzi, nawet gdy sami znaleźliśmy się w tarapatach. Nie przestaliśmy jeździć naszym samochodem, dopóki miasto nie zostało zamknięte podczas pandemii COVID. W ciągu pięciu lat przejechaliśmy 20 000 kilometrów i pomogliśmy prawie 10 000 osób wystąpić z KPCh. Mój mąż nazwał ten samochód „wspaniałym narzędziem Fa” i powiedział, że zatrzymamy go na pamiątkę, mimo że już go nie używamy.
Eliminowanie przywiązania do strachu
W 2000 roku wstrzymano nam wypłatę emerytur, ponieważ zostaliśmy skazani na pobyt w obozach pracy przymusowej. Zgłosiliśmy sprzeciw i zażądaliśmy od władz ujawnienia podstawy prawnej wstrzymania naszych emerytur. Zamiast udzielić nam tych informacji, funkcjonariusze policji, pracownicy Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz członkowie Komisji ds. Prawnych i Politycznych grozili nam. Pewnego dnia do naszego domu przyszło dwoje praktykujących. Wkrótce po ich przybyciu zadzwonił dzwonek do drzwi. Na zewnątrz stało pięć osób, a jedna z nich przedstawiła siebie i drugą osobę odpowiedzialną: „Jestem z Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a on jest z komisariatu. Chcemy was o coś zapytać”. Zaprosiłam ich do środka i powiedziałam do dwóch praktykujących: „Nie będziemy robić pierogów”. Było to hasło oznaczające: „Dzisiaj nie będziemy studiować Fa”.
Jeden z funkcjonariuszy zapytał: „O jakie informacje poprosiliście władze prowincji? Kazali nam mieć na oku praktykujących Falun Dafa. Gdyby rozkazy pochodziły od jakiejkolwiek innej jednostki, odesłalibyśmy tę sprawę z powrotem, ale ponieważ chodzi o rząd prowincji, musimy coś z tym zrobić”. Dan wiedział, że mówi on szczerze, i odpowiedział: „Zwracanie się do rządu o ujawnienie informacji jest prawem obywatelskim przyznanym przez państwo. Teraz rząd nie tylko odmówił ujawnienia informacji prawnych, ale także nakazał wam nam grozić. To naprawdę smutne i tragiczne”.
Kiedy rozmawialiśmy, trzech mężczyzn rozglądało się po naszym domu. Jeden z nich zapytał: „Skąd się wzięły te ulotki [Falun Dafa] na parapecie?”.
Odpowiedziałam: „Kilka dni temu pojechałam do domu, żeby posprzątać groby, i ktoś mi je dał. To idealny moment, bo jeszcze tego nie widzieliście. Dam każdemu z was po egzemplarzu” – powiedziałam, wkładając ulotki do ich kieszeni.
„Traktuję was jak własne dzieci i dlatego opowiadam wam tę historię” – kontynuowałam – „Szef Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego w naszym mieście był byłym uczniem mojego męża. Ponieważ aresztował praktykujących, awansowano go na zastępcę dyrektora. Aresztował mnie i wysłał na dwa lata do obozu pracy przymusowej. Mój mąż nie skonfrontował się z nim, ale poprosił jednego ze swoich przyjaciół, który również praktykował Falun Dafa, aby z nim porozmawiał. Zgodził się zaprzestać prześladowania praktykujących, ale potajemnie nadal to robił. Sześć miesięcy później zdiagnozowano u niego raka wątroby, a zmarł kilka miesięcy po operacji”.
Opowiedziałam im o kolejnym przypadku karmicznej zemsty, jaka spotkała tych, którzy prześladowali praktykujących. „Jeden z byłych uczniów mojego męża był sekretarzem miejskiej Komisji ds. Politycznych i Prawnych. Mój mąż poprosił jego krewnych, by przesłali mu list z prośbą o zaprzestanie prześladowania praktykujących. Odpowiedział: Słowa Nauczyciela wiele dla mnie znaczą, ale jestem żołnierzem i muszę wykonywać rozkazy. Później zdiagnozowano u niego raka gardła, a po operacji nie był w stanie mówić. Zmarł w ciągu roku”.
Powiedziałam im: „Mój mąż był zasmucony nieszczęśliwym losem swoich uczniów. Ludzie, którzy nie praktykują, nie mają pojęcia, jak głębokie jest Falun Dafa. Mistrz Li napisał wiersz, aby upomnieć ludzi na całym świecie:
"Dobro i zło odpłacone w naturze – jasne jest niebiańskie prawo
Bogowie i Buddowie w całym Niebie obserwują ludzkie postępki
Prześladowania uczniów Dafa to najcięższy z grzechów
Zapłacą teraz - to dzieje się, prawda?"
(To się dzieje, prawda?, Hong Yin IV)
Ci, którzy prześladowali innych podczas Rewolucji Kulturalnej, spotkał straszny los, ale pewnie o tym nie wiesz. Nie popełniaj podobnych wykroczeń”.
Kiedy już odchodzili, zauważyłam, że jedna z osób zabiera ze sobą książkę o Falun Dafa. Pobiegłam za nimi na zewnątrz i krzyknęłam: „Oddajcie ją!”. Dan złapał jednego z kierowników i powiedział: „Ta książka to moje życie, jest bezcenna”. Kierownik nakazał im zwrócić nam książkę. Następnie pomachaliśmy im na pożegnanie.
Nie odczuwam strachu, ponieważ wierzę w Mistrza i Fa. Niezależnie od tego, czy chodzi o rozdawanie ulotek, czy usuwanie plakatów zniesławiających Falun Dafa, robię to, co muszę, o ile pomaga to ratować ludzi. Każdego dnia wyjaśniam prawdę ponad 20 osobom. Kiedy wykonuję te trzy rzeczy, jestem skupiona. Dzięki ochronie i przewodnictwu Mistrza będę praktykować wytrwale.
Epilog
Kiedy w 1996 roku zaczęłam praktykować Falun Dafa, szybko robiłam postępy. Zmienił się mój światopogląd, nie podlegałam już indoktrynacji ideologicznej KPCh i chciałam stać się dobrym człowiekiem, ponieważ poznałam prawo wszechświata. Aby więcej osób dowiedziało się o tej wspaniałej praktyce, rozmawiałam z każdym – od rodziny i przyjaciół po przechodniów na ulicach i urzędników państwowych. W ten sposób ponad 100 osób stało się praktykującymi. Wkrótce po rozpoczęciu prześladowań w 1999 roku Mistrz opublikował „Ku Doskonałości” (Istota Dalszych Postępów II), co umocniło moją determinację, by wyzbyć się mojego podstawowego przywiązania, abym mogła podążać ku doskonałości.
W trakcie potwierdzania Fa i wyjaśniania prawdy zostałam uwięziona i skazana, co pozwoliło mi jeszcze lepiej zrozumieć słowa Mistrza zawarte w „Łaski Mistrza”:
„Kiedy uczniowie mają silne prawe myśli
moc Mistrza może odwrócić kolej losu”
(Hong Yin II)
Mistrz i Dafa poprowadzili mnie przez tę żmudną, ale cenną drogę kultywacji.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 8 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
