Chińskie Fahui | Moja droga kultywacji podczas pomagania praktykującej w pokonywaniu prób związanych z życiem i śmiercią

(Minghui.org) Witaj, MistrzuMistrzMistrz Li Hongzhi jest założycielem Falun Dafa! Witajcie, drodzy praktykujący!

Pewna praktykująca, starsza ode mnie, odniosła obrażenia, gdy pojazd, którym jechała, przewrócił się podczas rozwieszania transparentów. Innym razem straciła przytomność w wynajmowanym mieszkaniu. W obu przypadkach jej życie było w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Za każdym razem, po tym jak ciężko pracowałam nad zmianą własnego nastawienia i porzuceniem egoistycznych myśli, z pomocą Mistrza udało nam się przezwyciężyć te tragiczne sytuacje. Chciałabym podzielić się z innymi praktykującymi kilkoma spostrzeżeniami, które wyniosłam z tego doświadczenia.

Nieprzytomność po upadku z pojazdu

Pewnej nocy zaskoczyło mnie pukanie do drzwi. Rozpoznawszy, że to praktykujący, pospiesznie poszłam otworzyć. Na zewnątrz stało trzech praktykujących. Wyraz ich twarzy wywołał u mnie spory szok, więc natychmiast zaprosiłam ich do środka.

Zapytałam jedną z nich, ciocię Li: „Co się stało?”. Wyjaśniła: „W trójkę wyjechałyśmy, żeby powiesić kilka transparentów, ale z jakiegoś powodu pojazd się przewrócił. Obie zostałyśmy wyrzucone z pojazdu. Mi nic nie było – udało mi się podnieść samodzielnie – ale kiedy spojrzałam w jej stronę, leżała tam nieprzytomna. Byłam przerażona! Co miałyśmy zrobić? Co by się stało, gdyby jej siostry się o tym dowiedziały? Pośpiesznie zawołałam Mistrza, błagając go, by ją uratował i pomógł nam. Drugiej praktykującej – tej, która prowadziła – pomogłam wstać, ale widząc jej stan, nie odważyłyśmy się zabrać jej do domu. A co, jeśli stało się coś poważnego? Po naradzie zdecydowałyśmy się przywieźć ją do ciebie”.

Ann, ta ranna praktykująca, jest mi bardzo bliska – to droga, zaufana przyjaciółka wśród praktykujących. Widziałam, że jest zdezorientowana. Powiedziałam: „Nic więcej nie możemy zrobić; wyślijmy dla niej prawe myśli”. Ciotka Li powiedziała: „Muszę wracać do domu!”. Zaskoczona zapytałam: „Nie zostaniesz?! Mieszkasz sama – po co wracać do domu? Po prostu zostań tutaj!”. Odpowiedziała: „Nie mogę tu zostać! Jestem tak wstrząśnięta – jak mam wysyłać prawe myśli w takim stanie? Nie, nie, muszę wracać do domu!”. Dodała, że praktykująca, który prowadził samochód, również nie mógł zostać; już spóźniał się do domu, a jego rodzina nie zgodziłaby się na to – musiał bezwzględnie wrócić. Po tych słowach oboje pospiesznie odeszli.

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że po podwiezieniu koleżanki z praktyki w tak tragicznym stanie po prostu ją tam zostawią. Jak mogli spokojnie spać po czymś takim? Gdyby zostali, obecność kolejnej osoby wzmocniłaby nasze prawe myśli, zapewniłaby wzajemne wsparcie i pozwoliła nam skonsultować się ze sobą, gdyby pojawiły się jakieś problemy.

W chwili, gdy drzwi się za nimi zamknęły, ogarnęła mnie fala strachu i bezradności. Tej nocy byłam sama w domu – co miałam zrobić? Nie miałam innego wyboru. Szczerze poprosiłam Mistrza, by chronił Ann i zadbał o to, by nic jej się nie stało. Kiedy pomagałam jej położyć się na małym, ogrzewanym ceglanym łóżku, szybko zmieniłam nastawienie, próbując spojrzeć na sprawę z perspektywy cioci Li. Ma ponad siedemdziesiąt lat i nie było to dla niej łatwe zadanie – stać z tyłu jadącego pojazdu, który ciągle ruszał, zatrzymywał się i kołysał, tylko po to, by zawiesić banery jak najwyżej i jak najlepiej. Zarówno ona, jak i Ann spadły z pojazdu. Fakt, że nie odniosła żadnych obrażeń i mogła sama się podnieść, był już bardzo dobrym wynikiem – czego więcej mogłam by od niej wymagać? Była wyczerpana pracą do późna, wstrząśnięta stanem Ann i zmartwiona, że jej pozostałe rodzeństwo może zareagować negatywnie. Osiągnęła emocjonalny punkt krytyczny.

Gdy te myśli przemknęły mi przez głowę, moje poczucie strachu i bezradności zaczęło zanikać, ustępując miejsca podziwowi dla cioci Li. Skoro powierzyła mi opiekę nad Ann, wiedziałam, że dam sobie radę. Po tym, jak zadbałam o Ann i uspokoiłam swój umysł, usiadłam przed portretem Mistrza i zaczęłam wysyłać prawe myśli. Starałam się zniszczyć wszystkie złe czynniki, które prześladowały moją współpraktykującą, i poprosiłam Mistrza, aby ją wzmocnił, tak by szybko odzyskała przytomność. Absolutnie nie możemy pozwolić, by osoby niepraktykujące miały negatywne zdanie o Dafa.

Gdy kontynuowałam wysyłanie prawych myśli, mój strach stopniowo ustępował. Jednak w mojej głowie wciąż pojawiały się obrazy tego, jak niepewna była sytuacja Ann, i mimowolnie otworzyłam oczy, by sprawdzić, co u niej. Mój umysł był w takim zamęcie, niczym wzburzone morze. Nie mogłam się uspokoić. Poprosiłam Mistrza o pomoc, starając się zanegować, odrzucić i rozproszyć wszelkie zakłócenia i prześladowania. Moje obawy powoli się rozpraszały, choć wciąż od czasu do czasu otwierałam oczy, by obserwować stan Ann. Nie wiem, jak długo wysyłałam prawe myśli, ale w końcu wszystko pogrążyło się w głębokiej, spokojnej ciszy. Gdy świtało, otworzyła oczy i zapytała: „Dlaczego śpię u ciebie?”. Odpowiedziałam: „Nie pamiętasz, co się stało?”. Odparła: „Nie”. Zapytałam: „Pamiętasz, jak wczoraj wieczorem wyszłaś z Li, żeby rozwieszać transparenty?”. Zastanowiła się przez chwilę i powiedziała: „Tak, wyszłam z nimi, żeby rozwieszać transparenty – ale jak znalazłam się u ciebie?”. Krótko wyjaśniłam, że ich pojazd się przewrócił, a ona wypadła z niego. Odpowiedziała: „Nie pamiętam nic z tego, łącznie z tym, jak pojazd się przewrócił ani jak się tu znalazłam. Nie mam absolutnie żadnego wspomnienia na ten temat”.

Zapytałam: „Jak się czujesz? Boli cię głowa albo ciało?”. Odpowiedziała spokojnie: „Nie czuję, żeby coś było nie tak; czuję się dobrze”. Ogromny ciężar spadł mi z serca. Powiedziałam: „To Mistrz cię ochronił! W przeciwnym razie konsekwencje byłyby niewyobrażalne”. Wymieniliśmy się kilkoma przemyśleniami, a ona później zdała sobie sprawę, że jej stan umysłu podczas wieszania transparentów tamtej nocy nie był do końca czysty. Stała się niecierpliwa wobec Li, ponieważ działał zbyt wolno, a ta niechęć prawdopodobnie stanowiła lukę, którą mogły wykorzystać stare siły.

Widząc, że odzyskała pełną jasność umysłu, nie wykazywała żadnych oznak obrażeń fizycznych, a nawet była w stanie samodzielnie wrócić do domu, nagle poczułam się całkowicie wyczerpana, jak opróżniony balon. Siedziałam tam w ciszy, czując się całkowicie bez sił i przez długi czas nie mogłam się opanować. Kto mógłby ogarnąć umysłem wszystko, co Mistrz znosił zeszłej nocy? Jaka intensywna walka między dobrem a złem musiała rozegrać się w innych wymiarach, aby sprowadzić Ann z powrotem? Pisząc to, mam łzy w oczach. Po raz kolejny wyrażam moją najgłębszą wdzięczność naszemu współczującemu Mistrzowi!

Ann poważnie zachorowała

Dowiedziałam się, że Ann planowała przeprowadzić się do miasta, w którym jej dziecko chodzi do szkoły, aby towarzyszyć mu i wspierać je w nauce. Zauważyłam, że jej stan umysłu był niespokojny z powodu różnych drobnych spraw domowych. Obawiając się, że może podjąć decyzję kierując się ludzkimi uczuciami, co mogłoby zakłócić ścieżkę wytyczoną przez Mistrza, nie poparłam w pełni jej pragnienia przeprowadzki. Biorąc pod uwagę, że tak długotrwała nieobecność w domu nieuchronnie doprowadziłaby do znaczących zmian, zasugerowałam, by dokładnie przemyślała sprawę, zmieniła nastawienie i pozostawiła wszystkie ustalenia Mistrzowi. Z tego powodu błędnie uznała, że sprzeciwiam się jej przeprowadzce. Czując, że nie potrafiłam spojrzeć na sprawę z jej perspektywy ani zrozumieć jej trudności, żywiła wobec mnie głęboką urazę.

Przestała ze mną o tym rozmawiać i nie informowała mnie na bieżąco. Po prostu postanowiła sama pojechać do miasta. Nie zdawałam sobie sprawy, że już podjęła decyzję. Kiedy później ją odwiedziłam, była wobec mnie bardzo oschła, mimo że wyczuwałam też trudności, z jakimi się borykała. Kiedy opowiedziałam mężowi, jak ciężko jej jest, zasugerował: „Może dasz jej 2000 juanów?”. Kiedy poszłyśmy przekazać jej pieniądze, próbowałam z nią porozmawiać. Czułam pewien dystans, powstała między nami prawdziwa przepaść. Zniknęło zaufanie i wzajemne zrozumienie, które kiedyś nas łączyły. W przeszłości, nawet jeśli moje sugestie nie były do końca trafne, zawsze mnie słuchała i zastanawiała się nad nimi. Ale ta atmosfera otwartej komunikacji zniknęła. Odmówiła nawet przyjęcia tych dwóch tysięcy juanów. Po raz pierwszy doświadczyłyśmy takiego konfliktu. Nie czułam do niej urazy, tylko głębokie poczucie bezradności.

Minęło sporo czasu. Pewnego dnia dotarła do mnie wiadomość, że nagle zemdlała w wynajmowanym mieszkaniu, w którym mieszkała wraz z dzieckiem, i została przewieziona do szpitala. Kiedy usłyszałem tę niepokojącą wiadomość, wraz z innym praktykującym natychmiast wyruszyliśmy do miejskiego szpitala, aby ją odwiedzić. Kiedy dotarliśmy na miejsce, leżała na szpitalnym łóżku i miała podłączoną kroplówkę. Jej oczy straciły dawny blask, a kiedy nas zobaczyła, nie było już tej bliskości, jaką kiedyś dzieliliśmy. Kiedy z nią rozmawiałam, wyczułam, że jej główna świadomość nie sprawuje już kontroli; powiedziała, że nie pamięta żadnych nauk Fa, więc nie mogłam dzielić się z nią zrozumieniem Fa, a ona miała trudności z wysyłaniem prawych myśli.

Rodzina Ann sprowadziła tak zwanego „mistrza” – wychudzonego mężczyznę o ciemnej karnacji, który praktykował złowrogą, wypaczoną ścieżkę. Zaczął pocierać jej podbrzusze okrężnymi ruchami, a nawet wkładał przedmioty do pępka. Ann po prostu leżała i pozwalała mu robić, co chciał. W tym czasie wysyłałam prawe myśli, aby zniszczyć zanieczyszczenie, jakie ten człowiek wyrządzał jej ciału. Wraz z innym praktykującym w ciszy prosiliśmy Mistrza, aby dał nam szansę na jej ocalenie, aby pomógł nam zniszczyć chaotyczne, złowrogie istoty z innych wymiarów, które ją kontrolowały.

W tych okolicznościach wydanie jej ze szpitala wydawało się niemożliwe. Skonsultowałam się z innym praktykującym; nie mogliśmy jej po prostu tam zostawić. Nie była już w stanie przywołać Fa, jej główna świadomość była zamglona, a ona leżała tam, otrzymując kroplówki – a wszystko to przy ciągłym zanieczyszczaniu i ingerencji ze strony mrocznych praktyk tego mężczyzny. Gdyby tak dalej szło, sytuacja mogłaby stać się tragiczna. Zdecydowaliśmy, że musimy zabrać ją do domu, abyśmy mogli studiować Fa i wysyłać wraz z nią prawe myśli. Postanowiliśmy, że bez względu na wszystko musimy ją stamtąd zabrać – nawet gdyby miało to trwać tylko jedną noc. Inny praktykujący zasugerował: „Może porozmawiasz z jej rodziną?”. Zgodziłam się. Utrzymywaliśmy prawe myśli i prosiliśmy Mistrza o pomoc.

Wezwałam członków jej rodziny poza salę szpitalną, aby porozmawiać. Zaczęłam od tego, że nie jestem przeciwna temu, by poddawała się leczeniu; Dafa nie zabrania stosowania leków ani zastrzyków, ponieważ takie wybory są całkowicie dobrowolne. Przypomniałam im o mojej długoletniej, bliskiej relacji z nią oraz o tym, że od lat jesteśmy jak siostry.

Powiedziałam, że zauważyłam, iż jej stan psychiczny jest zły, więc zasugerowałam, żeby zabrać ją na noc do domu, aby podnieść ją na duchu, mając nadzieję, że poprawi to jej nastrój i przyspieszy powrót do zdrowia. W końcu nawet osoba zdrowa prawdopodobnie czułaby się gorzej po spędzeniu kilku dni w szpitalnym otoczeniu. Członek jej rodziny powiedział: „Wiem, że jesteście blisko, ale biorąc pod uwagę jej obecny stan, kto odważyłby się pozwolić jej wrócić do domu?! Musi bezwzględnie pozostać w szpitalu. Gdyby przyjechała do szpitala choćby chwilę później, nie przeżyłaby. Jej ciśnienie krwi i poziom cukru we krwi są alarmująco wysokie; w każdej chwili może stracić orientację i upaść. Kto odważyłby się pozwolić jej opuścić szpital? A co, jeśli zemdleje?”.

Odpowiedziałam: „Chciałabym po prostu zabrać ją na jedną noc do siebie, żeby sprawdzić, czy zmiana otoczenia może pomóc. Mogłabym też puścić jej nauki Mistrza; myślę, że to by jej pomogło. Jutro rano wezmę taksówkę i przywiozę ją z powrotem. Nie zakłóci to jej jutrzejszego leczenia dożylnego”.

Członek rodziny odparł: „Nie, to nie wchodzi w grę. Jak moglibyśmy coś takiego zrobić? Gdyby znów straciła przytomność, byłaby to katastrofa”.

Powiedziałam: „W pełni zdaję sobie sprawę z tego, jaka jest stawka. Pomyśl tylko – czy traktowałabym zdrowie Ann jak żart? Gdybym zabrała ją do domu i coś poszło nie tak, czy twoja rodzina nie obarczyłaby mnie odpowiedzialnością? Mogłoby to nawet doprowadzić do zdyskredytowania Dafa. Ale widząc ją w takim stanie, jak mogłabym po prostu stać z boku i nic nie robić? Gdyby nie nasza osobista więź i gdybym nie praktykowała Dafa, nie zgodziłabym się na to, nawet gdybyś zaoferował mi fortunę, przedstawił pisemną gwarancję, że nie będę pociągnięta do odpowiedzialności za żadne wypadki, i poprosił mnie, żebym zabrała ją do domu tylko na jedną noc. Po prostu nie zrobiłabym czegoś tak nierozsądnego”.

Członek rodziny wysłuchał mnie, po czym zapytał: „Więc uważasz, że zabranie jej do domu na noc faktycznie by pomogło?”.

Odpowiedziałam: „Wierzę, że przynajmniej skierowałoby to sprawy na lepszą ścieżkę, z pewnością lepszą niż pozostanie w szpitalu. To najlepsze i najbardziej bezpośrednie rozwiązanie dla Ann. Dlatego zebrałam się na odwagę, by omówić to z tobą. Bardzo zależy mi na zachowaniu twarzy. Odrzucenie tej propozycji byłoby dla mnie dość krępujące. Nie poruszyłam tej kwestii pochopnie; długo i dokładnie to przemyślałam. Czy zdajesz sobie sprawę, z czym będę musiała się zmierzyć, jeśli zabiorę ją do domu? Czy rozumiesz, co będę musiała zrobić, jakie warunki będę musiała zapewnić i jakie mogą być potencjalne konsekwencje? To są rzeczy, których nawet nie jesteś w stanie sobie wyobrazić. Proszę więc, zaufaj mi, że wezmę pełną odpowiedzialność za tę decyzję”.

„Poza tym Ann od wielu lat studiuje Fa i praktykuje kultywację. Wiesz równie dobrze jak ja, że dzięki studiowaniu Fa pokonała wiele prób. Gdyby nie praktykowała Dafa, czy udałoby jej się dotrzeć tak daleko po zniesieniu tylu trudności? Dlatego chciałabym zabrać ją do domu, żeby mogła słuchać nagranych wykładów Mistrza. Skoro jest w szpitalu, personel nie przychodzi wieczorem; o ile nie zostaną przerwane jej poranne infuzje dożylne, wszystko będzie w porządku. Proszę, bądź spokojny – jeśli nie nastąpi poprawa, natychmiast ją przywiozę z powrotem. Ty też powinieneś dziś wieczorem wrócić do domu i trochę odpocząć; naprawdę jesteś wyczerpany tymi wszystkimi dniami spędzonymi w szpitalu”.

Po wyjaśnieniu tego wszystkiego rodzina w końcu zgodziła się, żebym zabrała ją do domu.

Gdy tylko uzyskałam ich zgodę, pospieszyłam do sali szpitalnej i powiedziałam do niej: „Zabiorę cię do siebie”. Pozostała obojętna. Powiedziałam: „Spakuj swoje rzeczy; jedziemy do domu”.

Zapytała: „Dlaczego miałabym z tobą iść? Nie pójdę z tobą. Jeśli wyjdę, wrócę do mieszkania, które wynajmuję – nie pójdę z tobą”. Słysząc to, zdałam sobie sprawę, że te słowa nie pochodziły z jej prawdziwego „ja”; były to raczej złe siły próbujące odizolować ją od grona praktykujących. Wyczułam też, że między nami nadal istnieje pewne nierozwiązane napięcie.

Chociaż odczuwałam lekkie rozczarowanie, nadal byłam mocno skupiona na swoim celu, jakim było wykorzystanie prawych myśli do zniwelowania prześladowań wobec innej praktykującej. Wiedziałam, że Mistrz jest tuż obok mnie i dodaje mi sił, i zdawałam sobie sprawę, że muszę trzymać się z dala od wszelkich ludzkich przywiązań. Praktykująca, która mi towarzyszyła, również pomogła ją przekonać, a ona w końcu zgodziła się pojechać z nami do mojego domu.

Kolejny członek jej rodziny zawiózł nas wraz z praktykującą do mojego domu. Kiedy wysiedliśmy z samochodu, powiedziałam do tego członka rodziny, pół żartem, pół serio: „Jeśli jutro wydarzy się cud i ona całkowicie wyzdrowieje, nie będzie mogła wrócić, nawet gdyby chciała. Możecie po prostu przyjść do mnie, żeby ją odwiedzić”.

Kiedy dotarła do mojego domu, włączyłam duży telewizor. Zamiast od razu pokazywać jej nagrania z wykładów Mistrza, puściłem wideo z wizerunkiem Mistrza, takie jak „Oda do łaski Mistrza”, „Ręce Mistrza”, „Dziękuję, Mistrzu” i „Falun Dafa jest dobre”. Gdy na ekranie wielokrotnie pojawiał się pełen współczucia i spokoju wizerunek Mistrza, pokój wypełnił się energią, co obudziło jej prawdziwą naturę.

Zaprosiłam kilku innych praktykujących, aby przyszli z nią porozmawiać. Obudziły się w niej prawe myśli. Zamęt w jej oczach zniknął, a kiedy ich zobaczyła, stała się czujna i pełna energii. Spędziliśmy dzień na wspólnym studiowaniu Fa i dzieleniu się spostrzeżeniami. Zanim wieczorem poszłyśmy spać, całkowicie wróciła do swojego normalnego stanu; stan, w jakim znajdowała się w szpitalu, zniknął. Powiedziała mi: „Nie wracam do szpitala”.

Zapytałam: „Jesteś pewna, że wszystko będzie w porządku?”.

Odpowiedziała: „Tak. Zadzwonię do nich, powiem, że wyzdrowiałam, i dam im znać, że nie wrócę”.

Byłam niezmiernie szczęśliwa. Powiedziałam jej: „Proszę, czuj się tu jak w domu. Po prostu rozgość się wygodnie. Możemy razem studiować Fa i wysyłać prawe myśli”. Z radością zgodziła się zostać.

Zorganizowałam, by współpraktykujący na zmianę dotrzymywali jej towarzystwa podczas studiowania Fa; każdego ranka i popołudnia w moim domu byli praktykujący. Jej stan zdrowia nadal się poprawiał, a ona była nawet w stanie pomóc mi w sprzątaniu mieszkania.

Kilka dni później jeden z praktykujących powiedział mi: „Twoje drzwi praktycznie nigdy nie są zamknięte, jej krewni ciągle przychodzą i wychodzą! Posłuchaj, ona przyjechała tu specjalnie po to, by się doskonalić i pokonać próbę; naprawdę nie powinna pozwalać swojej rodzinie na tak częste wizyty. Jeśli chcą ją zobaczyć, mogą to zrobić, gdy wróci do swojego domu. Próbujemy wspólnie studiować Fa i dzielić się doświadczeniami, ale za każdym razem, gdy pojawiają się jej krewni, nie da się tego kontynuować. Poza tym, skoro codziennie tak wiele osób przychodzi i wychodzi, co muszą pomyśleć sąsiedzi?!”.

Później dowiedziałam się, że krewni rzeczywiście odwiedzali ją w moim domu. Zdałam sobie sprawę, że kwestia poruszona przez praktykującą była istotna – wymagała uwagi, ponieważ musimy dbać o to z trudem wypracowane środowisko do kultywacji. Miejsce, w którym wspólnie studiujemy Fa, jest święte i nie powinno być zakłócane przez wizyty zwykłych ludzi, choć sporadyczna wizyta jest w porządku. Moglibyśmy to wyjaśnić jej krewnym, a oni prawdopodobnie by to zrozumieli. Postanowiłam jednak nie poruszać tej kwestii bezpośrednio z nią, ponieważ nie chciałam zakłócać jej spokoju umysłu ani sprawiać, by czuła się niekomfortowo, przebywając tutaj. Co więcej, kiedy po raz pierwszy opuściła szpital, to ja zaprosiłam jej rodzinę, by przyszła ją odwiedzić – a ich wizyty również pomagają im się uspokoić. Obserwowanie, że Ann czuła się tutaj nawet lepiej niż w szpitalu, stanowiło kolejne potwierdzenie niezwykłego charakteru Dafa.

Aby chronić środowisko kultywacji, częściej wysyłałam prawe myśli, by oczyścić pole przy moim domu. Zazwyczaj jestem bardzo ostrożna, jeśli chodzi o bezpieczeństwo, i mam silny instynkt samozachowawczy. Kiedy dostrzegam potencjalny problem, ogarnia mnie niepokój i mam skłonność do wyobrażania sobie najgorszego scenariusza. Jednak w przypadku Ann byłam niezwykle bezinteresowna i nieustraszona. Chociaż zazwyczaj podejmowałam środki ostrożności, gdy tylko wyczuwałam, że coś jest nie tak, tym razem, nawet gdy dostrzegałam potencjalne komplikacje, czułam, że nie staną się one prawdziwymi przeszkodami. Doskonale wiedziałam, że nie wynikało to z braku racjonalności, ani z lekceważenia bezpieczeństwa czy konsekwencji. Wynikało to raczej z głębokiego przekonania, że wszelkie tak zwane komplikacje po prostu znikną, zostaną rozpuszczone przez Dafa, przez bezinteresowną troskę o innych i przez współczucie. Być może właśnie to było źródłem pewności siebie, która dała mi odwagę, by zabrać Ann do domu.

W mgnieniu oka minął około tygodnia, odkąd Ann przyjechała do mnie na pobyt. Całkowicie wyzdrowiała, a my stałyśmy się bliskimi, podobnie myślącymi towarzyszkami na ścieżce kultywacji. W dniu, w którym miała wrócić do domu, oboje poczuliśmy przejmujący ból w sercach. Kiedy wróciłam do domu na obiad, zastałam ją wycierającą podłogi i kuchnię, aż stały się nieskazitelnie czyste. Powiedziała mi, że wyzdrowiała i tego popołudnia, po studiowaniu Fa, wróci do domu. „Może zostaniesz jeszcze przez kilka dni?” – zaproponowałam.

„Nieważne, jak długo tu zostanę, w końcu będę musiała odejść” – odpowiedziała. Kiedy wychodziłam do pracy, odprowadziła mnie do drzwi i powiedziała z wyraźną niechęcią: „Zanim wrócisz wieczorem, już mnie tu nie będzie”. Widząc łzy napływające jej do oczu, odwróciłam się w milczeniu i zamknęłam drzwi, a moje własne oczy również wypełniły się łzami. W tych łzach kryło się słodko-gorzkie uczucie rozstania po dniach spędzonych ramię w ramię i wzrastania w Fa. Odzwierciedlały one nasze wspólne zwycięstwo w pokonaniu ciężkiej próby związanej z karmą chorobową, a także utrzymujące się, niewykultywowane ludzkie uczucia, jakie wciąż żywiliśmy wobec siebie jako współpraktykujące. Obyśmy my, którzy wspierałyśmy się nawzajem w tych próbach, osiągnęli ostateczny cel, jakim jest Doskonałość w Fa.

Epilog

Zastanawiając się nad dwoma zdarzeniami z udziałem Ann, zdaję sobie sprawę, że choć w tamtym momencie miałam w sobie iskierkę prawej myśli, nie było to coś, co wypracowałam poprzez solidną, wytrwałą praktykę osobistą. Był to raczej przypadek, w którym w tych konkretnych sytuacjach otrzymałam wsparcie od Mistrza, co doprowadziło do pozytywnego wyniku. Jakże pragnę, by ten stan prawej myśli trwał! Jakże pragnę wykształcić w sobie prawdziwie szerokie i wielkoduszne serce oraz iść naprzód wytrwale i otwarcie ramię w ramię z innymi praktykującymi! Muszę uważać, by nie pozwolić, by wąskie horyzonty zepsuły wszystko – zmuszając do naprawiania sytuacji dopiero po fakcie – lub, co gorsza, wyrządzając krzywdę innym praktykującym, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. W tym miejscu chciałabym również przeprosić wszystkich praktykujących, których mogłam skrzywdzić w przeszłości.

Jestem wdzięczna Mistrzowi za Jego pełne współczucia zbawienie! Dziękuję Ci, Mistrzu!

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 8 listopada 2026 roku