(Minghui.org)
Pozdrawiam Mistrza! Pozdrawiam współpraktykujących!
Czas szybko płynie i minęło już sześć miesięcy. Kiedy ukazało się zawiadomienie „Zaproszenie do nadsyłania artykułów na 23. Chińskie Fahui na Minghui.org”, moje serce na chwilę poruszyło się.
Przypomniałam sobie, że Mistrz powiedział:
„Wczoraj reporter zapytał mnie: „Co cię najbardziej uszczęśliwiło w całym twoim życiu?” Oczywiście, całe moje życie było poświęcone tej jednej sprawie. Powiedziałem, że co do spraw zwykłych ludzi, nie ma nic, co by mnie bardziej uszczęśliwiło, niż kiedy słyszę czy widzę, jak studenci dzielą się swoimi doświadczeniami, wtedy to czuję się najbardziej usatysfakcjonowany. (Oklaski) ”. (Nauczanie Fa na konferencji na Środkowym Zachodzie USA )
Uświadomiłam sobie, jak świętą i wzniosłą rzeczą jest dla ucznia Dafa spisanie swoich doświadczeń z kultywacji, aby przedstawić je Mistrzowi i sprawić mu radość – jest to coś, co może zrobić każdy uczeń Dafa. Dlatego postanowiłam przygotować na to chińskie Fahui artykuł wysokiej jakości, podzielić się swoimi doświadczeniami i przedstawić Mistrzowi odpowiedź godną ucznia!
Od chwili, gdy po raz pierwszy otrzymałam Fa, minęło 31 lat. Chociaż nigdy nie spotkałam Mistrza osobiście, naprawdę odczułam jego ogromną życzliwość. Głęboko odczułam również, jak wielki i pełen poświęcenia wysiłek Mistrz wkłada w pomoc wszystkim swoim uczniom.
Kiedy po raz pierwszy czytałam Zhuan Falun, często płakałam. Głęboka dobroć zawarta w naukach Mistrza oraz przesłanie życzliwości przekazywane poprzez Fa głęboko poruszyły moje serce.
Moje zrozumienie Mistrza i postrzeganie go stopniowo pogłębiały się wraz z moją nauką Fa. Kiedy po raz pierwszy sięgnęłam po Zhuan Falun, nie dlatego, że ktoś polecił mi tę książkę. Po prostu wzięłam ją do ręki i zaczęłam czytać, nie kierując się żadnymi uprzedzeniami ani zamiarami. Od razu mnie pochłonęła i udało mi się przeczytać ją w całości za jednym razem. To sama treść książki tak bardzo mnie urzekła.
Podczas czytania moje serce raz po raz było poruszane. Chociaż język książki jest prosty, a jej treść łatwa do zrozumienia, samo czytanie było niezwykle kojącym i przyjemnym doświadczeniem. Tekst płynął naturalnie, a lektura sprawiała mi radość. Ze wszystkich książek, które przeczytałam, ta najbardziej przemawiała do mojego serca. Czułam, jakby Mistrz był tuż obok i zwracał się bezpośrednio do mnie. W moim sercu pojawiła się niewysłowiona radość.
Za każdym razem, gdy treść książki mnie poruszała, spoglądałam na fotografię Mistrza znajdującą się na jej początku. Łzy napływały mi do oczu, a to, co tak głęboko mnie poruszało, to bezinteresowna dobroć i życzliwość, które przenikały całą książkę. Ilekroć wzruszałam się do łez, myślałam: „Autor, który potrafił napisać tak głęboką książkę, tak bardzo przemawiającą do mojego serca, musi być kimś niezwykłym”. Postanowiłam przeczytać każdą książkę i każdy artykuł, który napisał.
Po pierwszym przeczytaniu Zhuan Falun pogrążyłam się w głębokiej refleksji, wielokrotnie rozważając i smakując zawartą w nim treść. Z jakiegoś powodu poczułam nową stabilność, niewysłowioną radość i spokój ducha. Od tamtej chwili moje serce mocno związało się z tą książką. Czytałam ją raz, drugi i kolejny. Straciłam już rachubę, ile razy przeczytałam Zhuan Falun. Stała się nieodzowną i niezwykle ważną wskazówką na drodze mojego życia.
Czuję się niezmiernie szczęśliwa, że Mistrz umożliwił mi otrzymywanie wszystkich swoich wykładów i artykułów natychmiast po ich opublikowaniu, nawet w czasie szaleńczych prześladowań ze strony Komunistycznej Partii Chin (KPCh). Dzięki temu przez wszystkie te 31 lat kultywacji każdego dnia miałam do czytania nauki Mistrza! Nauki Mistrza przeniknęły do samego źródła mojego życia. Głęboko cenię wszystkie książki Dafa i starannie je przechowuję.
Patrząc wstecz, uświadomiłam sobie, że to pod kierunkiem Mistrza wkroczyłam na drogę kultywacji Dafa. Przez 31 lat z całych sił kierowałam się słowami Mistrza i postępowałam zgodnie z Dafa. Czytałam również doświadczenia z kultywacji publikowane przez praktykujących na Minghui. One także zostały zaaranżowane przez Mistrza, aby pomóc mi lepiej spełniać jego wymagania: pozbywać się przywiązań, dostrzegać własne niedociągnięcia i patrzeć do wewnątrz, aby znaleźć motywację do podnoszenia swojego xinxing.
Cokolwiek robię i w jaki sposób się do tego zabieram, moje postępowanie wynika z własnego zrozumienia zdobytego podczas studiowania Fa. Po przeczytaniu artykułu Mistrza „Ścieżka” (Istota Dalszych Postępów II) nabrałam jeszcze większej pewności, że moje podejście jest właściwe. Zrozumiałam, że tylko postępując zgodnie z wymaganiami Mistrza, uczeń Dafa może mieć pewność, że nie zboczy ze swojej drogi!
Ilekroć zamierzam coś zrobić, rozumiem, że to Mistrz dokonuje aranżacji i toruje mi drogę. Ja po prostu podążam wyznaczoną ścieżką. W rzeczywistości to Mistrz doprowadza wszystko do pomyślnego końca. Głęboko to odczułam i uświadomiłam sobie, że Mistrz zawsze jest przy mnie. Zna każdą moją myśl i pomaga mi rozwiązywać wszelkie problemy pojawiające się podczas kultywacji. Zanim przeszłam na emeryturę, Mistrz otworzył mój umysł, dzięki czemu mogłam z łatwością i jasnością umysłu wykonywać obowiązki zawodowe. Bez trudu opanowywałam umiejętności związane z pracą i sprawnie radziłam sobie z zadaniami – osiągając dwukrotnie lepsze wyniki przy połowie wysiłku.
Na przykład musiałam nauczyć się obsługiwać komputer, aby uzyskiwać dostęp do Minghui, przesyłać artykuły, pobierać teksty, instalować systemy operacyjne, nagrywać płyty, składać zestawy narzędzi, używać tych zestawów do tworzenia zaszyfrowanych partycji, drukować książki Dafa (do samodzielnego studiowania) oraz nowe artykuły Mistrza, przesyłać przez internet oświadczenia o wystąpieniu z KPCh w imieniu osób, które poznały prawdę, tworzyć kartki z życzeniami dla Mistrza, zakładać wewnętrzne konta poczty elektronicznej, rejestrować się na Forum Tiandixing i publikować tam zapytania, i tak dalej. Krótko mówiąc, ilekroć coś było potrzebne w mojej kultywacji, Mistrz obdarzał mnie mądrością, dzięki której mogłam nauczyć się tego w mgnieniu oka. To Mistrz dał mi mądrość, odmienił moje przeznaczenie i poprowadził mnie na drogę ku boskości! Jestem nieskończenie wdzięczna za niezmierzoną łaskę Mistrza.
Z artykułu „Dlaczego Stwórca chce ocalać wszelkie istoty” zrozumiałam, że miłość Mistrza może rozpuścić głęboko zakorzenione, długotrwałe urazy, które istoty czujące żywią wobec siebie z powodu karmicznych powiązań. Tylko Mistrz może obdarzyć ludzi na tym świecie takim zaszczytem! Miałam prawdziwe szczęście, że w tym życiu otrzymałam tę świętą łaskę od Mistrza – to mój największy zaszczyt! Odnalazłam Mistrza w tym życiu i w końcu odnalazłam prawdziwy spokój ducha! Cały sens mojego istnienia polega na wspieraniu Mistrza w naprawianiu Fa! Pragnę przyswoić sobie Dafa Prawdy-Życzliwości-Cierpliwości i zjednoczyć się z Fa! Przyswojenie sobie Fa oznacza przyswojenie sobie nieograniczonej mądrości Mistrza. To właśnie zrozumiałam dzięki studiowaniu Fa.
Następnie chciałabym krótko opowiedzieć o zmianach, jakie zaszły we mnie od czasu rozpoczęcia kultywacji. Zanim zaczęłam praktykować, nigdy nie szukałam własnych błędów. Nawet jeśli nie miałam racji, nigdy nie przyznawałam się do tego drugiej osobie wprost, a tym bardziej nie przepraszałam. Wolałam ponieść stratę, niż ustąpić, i żywiłam urazy, szczególnie wobec tych, którzy mnie zastraszali lub krzywdzili, pamiętając o tym przez całe życie.
Odkąd rozpoczęłam kultywację, Mistrz uczy nas, abyśmy byli dobrymi ludźmi i kierowali się zasadami Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości. Uczy nas, abyśmy za każdym razem, gdy napotykamy konflikty, patrzyli do wewnątrz i sprawdzali, czy sami nie mamy jakichś problemów, nawet jeśli uważamy, że nie ponosimy winy. W rzeczywistości, gdy dochodzi do konfliktu między dwiema osobami, nie tylko uczestnicy powinni szukać własnych niedociągnięć, ale również obserwator powinien zastanowić się, dlaczego był świadkiem tego konfliktu i jakie własne problemy może w sobie odnaleźć. Tylko w ten sposób można podnieść swój xinxing i naprawdę ucieleśniać postawę osoby kultywującej.
Szczególnie mocno odczułam to po przeczytaniu następujących słów Mistrza:
„Kultywacja polega na porzucaniu ludzkich przywiązań. Gdybyś zawsze odrzucał uwagi i krytykę, zawsze wskazywał palcem na innych, zawsze odrzucał brak akceptacji innych i krytykę, to czy byłoby to kultywowanie”. „Ilu z was tutaj obecnych może zachować spokój, gdy ktoś nieoczekiwanie wskaże na was palcem i mocno was skrytykuje? Ilu z was może pozostać w bezruchu i poszukiwać przyczyny po swojej stronie w obliczu krytyki oraz połajanki?”. (Nauczanie Fa w mieście w Los Angeles)
Spełnianie wymagań Mistrza okazało się naprawdę trudne, jednak nieustannie starałam się realizować je w pełni. Każda próba xinxing służyła hartowaniu mnie i pomagała mi pozbywać się przywiązań. Ilekroć nie sprostałam wymaganiom, odczuwałam głęboki żal i postanawiałam, że następnym razem postąpię lepiej. Nawet teraz nadal czuję, że nie zrobiłam wystarczająco dużo. Z Fa rozumiem, że te części mnie, które zostały dobrze ukształtowane poprzez kultywację, są oddzielane, podczas gdy pozostałe wymagają dalszej kultywacji. Nauki Mistrza prowadzą nas do nieustannego doskonalenia siebie i stopniowego pozbywania się przywiązań. Mimo to często odczuwam wyrzuty sumienia, ponieważ nie potrafię zachować spokoju, gdy znoszę trudności i okazuję cierpliwość.
Weźmy na przykład moje relacje z rodzicami. Byli rolnikami i oboje mieli wybuchowy temperament – szczególnie w stosunku do nas, trzech sióstr. Nigdy nie traktowali nas jak niezależnych osób. Zamiast tego bili nas i karcili, kiedy tylko mieli na to ochotę. Gdy wpadali w złość, mówili wszystko, co przyszło im do głowy, celowo wybierając najbardziej raniące słowa. Co więcej, byli niezwykle samolubni i nigdy nie brali pod uwagę innych. Ani razu nie byłam świadkiem przejawu dobroci czy życzliwości, jakich można by oczekiwać od rodziców. Często powracały do mnie wspomnienia z dzieciństwa, szczególnie chwile, gdy tracili panowanie nad sobą i zachowywali się jak demony. Zadane przez nich urazy psychiczne pozostały ze mną, ponieważ po prostu nie potrafiłam o nich zapomnieć.
Krzywda psychiczna, jaką mi wyrządzili, była znacznie poważniejsza niż niedostatek materialny, którego doświadczałam. Moje dorastanie upływało pod znakiem ich nieprzewidywalnych wybuchów złości. Ilekroć byli w złym nastroju, wyładowywali na mnie swoją złość, rzucając okrutne obelgi. Do ulubionych powiedzeń mojej matki należały: „Dlaczego po prostu nie umrzesz, zamiast zostawić to miejsce dobremu człowiekowi?”, „Zrywam z tobą wszelkie więzi!” lub „Gdybyś umarła, byłabyś tylko śmierdzącą grudą ziemi!” – każde z tych zdań było jadowitą klątwą. Kiedy wybuchał mój ojciec, jego słowa były jeszcze bardziej obraźliwe. Krzyczał i wrzeszczał na całe gardło. Co więcej, wpadał w złość bez żadnego ostrzeżenia – nagle wybuchał gniewem, co często napawało mnie przerażeniem, głęboko niepokoiło i sprawiało, że zupełnie nie wiedziałam, co robić.
Różne przejawy demonicznej natury moich rodziców zadały mi głębokie rany psychiczne. Odczuwałam mieszankę gniewu, urazy i bezradności. Z czasem w moim sercu zakorzeniła się nawet nienawiść. Ani razu nie zaznałam ciepła rodzinnego domu. To wywołało we mnie głębokie rozgoryczenie. W milczeniu rozpamiętywałam przeszłość i żywiłam silne pragnienie odwetu. W każdej rodzinie postępowanie rodziców wywiera trwały wpływ na dzieci, a jeśli jest ono złośliwe, powstałe w ten sposób urazy mogą prześladować człowieka przez całe życie. Piszę o tym, aby wyjaśnić źródła mojej niemal wypaczonej osobowości.
Po rozpoczęciu praktyki duchowej stopniowo uwolniłam się od urazy i pogardy, jakie żywiłam wobec rodziców. Zaczęłam się o nich troszczyć i rozwinęłam w sobie empatię, rozumiejąc, że byli wytworem trudnej epoki. Żyli w biedzie, wykonywali wyczerpującą pracę na roli i nie mieli dostępu do dobrego jedzenia. Wszystko to sprawiało, że nieustannie znajdowali się w stanie przygnębienia. W rezultacie często tracili panowanie nad emocjami i wyładowywali swoje wewnętrzne cierpienie w domu.
W rzeczywistości lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX wieku były okresem, w którym KPCh sprawowała ścisłą kontrolę nad Chinami, przedkładając kampanie polityczne nad rozwój gospodarczy. Biedę przedstawiano jako coś godnego chwały. KPCh utrzymywała Chińczyków w skrajnej nędzy, poddając ich państwowemu systemowi racjonowania, w którym brakowało nawet podstawowych artykułów codziennego użytku. Szczególnie dotkliwy był niedobór żywności. Ludziom zabraniano uprawiania warzyw we własnych ogródkach i hodowania kur.
Zwykli obywatele nie mieli ani warzyw, ani jajek, a każde gospodarstwo domowe żyło w skrajnym ubóstwie. Nawet zboże – podstawowy produkt żywnościowy – przydzielano według liczby osób w rodzinie, a skąpe przydziały nigdy nie wystarczały, by zaspokoić głód. Taka była rzeczywistość życia w latach siedemdziesiątych.
W latach osiemdziesiątych, w obliczu załamania gospodarczego i groźby własnego upadku, KPCh została zmuszona do rozpoczęcia reform gospodarczych i poluzowania kontroli nad społeczeństwem. Dopiero dzięki naturalnej pracowitości chińskich chłopów ludzie w końcu mogli zdobyć wystarczającą ilość pożywienia. W połowie lat osiemdziesiątych zostałam przyjęta do szkoły pomaturalnej w stolicy prowincji. Chociaż nie była to czteroletnia uczelnia wyższa, dla zwykłej rodziny, takiej jak moja, było to jak „złoty feniks, który wylatuje z kurnika”. Oznaczało to, że w końcu mogłam porzucić status rolniczki i zmienić swój wiejski meldunek. Po ukończeniu szkoły przydzielono mi stanowisko w rodzinnych stronach. Stałam się jedną z nielicznych osób w okolicy, które otrzymały państwową posadę, wraz z dotowanym przez rząd przydziałem zboża handlowego i stałą pensją.
W 1995 roku zaczęłam praktykować Falun Dafa i moje życie przeszło głęboką przemianę. Mistrz nauczył mnie tolerancji, cierpliwości i uwzględniania potrzeb innych. Chociaż nadal mam wiele negatywnych nastawień i przywiązań, których muszę się pozbyć, jestem zdecydowana praktykować jeszcze pilniej i osiągnąć standardy wyznaczone przez Mistrza. Kultywacja obudziła we mnie życzliwość. Zaczęłam dostrzegać, jak ciężko pracowali moi rodzice, i przestałam żywić urazy z powodu ich dawnych niedociągnięć. Starałam się zapewnić im wsparcie finansowe.
Przez kilka pierwszych lat oddawałam rodzicom całą swoją pensję, która w tamtym czasie wynosiła ponad 200 juanów miesięcznie. Później powiedzieli mi, żebym zatrzymała pieniądze dla siebie. Mimo to nadal kupowałam im różne niezbędne artykuły, takie jak produkty spożywcze i mięso. Widząc, jak ciężko pracowali dla rodziny w tak trudnych warunkach życia, naprawdę pełnych wyrzeczeń, troszczyłam się o nich z głębi serca. Później również przedstawiłam im Falun Dafa i opowiedziałam o prawdzie dotyczącej tej praktyki. Mieli możliwość wysłuchania wykładów Mistrza. Chociaż jeszcze nie wkroczyli na drogę kultywacji, samo wysłuchanie nauk Mistrza jest ogromnym zaszczytem, być może zasłużonym błogosławieństwem po cierpieniach, których doświadczali przez większą część życia.
Kultywacja jest procesem pozbywania się przywiązań. Czasami, gdy te przywiązania dają o sobie znać, uczucia urazy, nawet te sprzed wielu lat, mogą ponownie wypływać na powierzchnię, spowijając moje serce goryczą. Pewnego dnia przeczytałam na Minghui artykuł, w którym praktykująca podzieliła się swoim doświadczeniem dorastania w skrajnym ubóstwie. W latach nauki w szkole średniej rzadko, jeśli w ogóle, miała nowe ubrania lub buty. Musiała nosić rzeczy po starszym rodzeństwie – ubrania, które często były pokryte łatami. Ponieważ nie miała butów, wszędzie chodziła boso, nawet pokonując długie odległości, aby dotrzeć do szkoły średniej. Dodatkowo spotykała się z dyskryminacją ze strony nauczycieli i kolegów z klasy. Czytając to, uświadomiłam sobie, że nie tylko ja nie otrzymywałam troski ze strony rodziców. Poczułam głęboką więź z doświadczeniami tej praktykującej, ponieważ były mi tak bliskie.
Zrozumiałam, że nadal żywię urazy i wciąż zabiegam o wygodne życie w ludzkim świecie, nie postrzegając tych doświadczeń jako cennych okazji do kultywowania serca. Muszę uwolnić się od wszelkich uraz i pretensji wobec rodziców. Wszystko, co wydarzyło się w przeszłości, miało swoją przyczynę. Być może w poprzednim życiu byłam im coś winna, a obecne życie jest po prostu czasem spłaty tego długu. W rzeczywistości powinnam być im wdzięczna za to, że dali mi możliwość rozwiązania uraz i uwikłań ciągnących się przez wiele wcieleń. Jeszcze bardziej jestem wdzięczna Mistrzowi za to, że wykorzystał tę sytuację, aby z życzliwością pomóc mi rozwiązać negatywne więzi karmiczne łączące mnie z rodzicami, umożliwiając mi podniesienie mojego xinxing i osiągnięcie wyższego poziomu w kultywacji.
Dziękuję Ci, Mistrzu, za stworzenie mi tego środowiska do kultywacji. Dziękuję Ci, Mistrzu, za Twoje pełne życzliwości ocalenie!
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 20 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.