(Minghui.org) Czuję się niezwykle szczęśliwa, że zostałam praktykującą Falun Dafa. Dzięki kultywacji udało mi się uwolnić od bagna przywiązań emocjonalnych i nienawiści. Dafa wskazało mi prawdziwy sens życia. Nie jestem już uwikłana w sieć pogoni za sławą, miłością, nienawiścią i urazami, ani nie pozwalam sobie ponownie w nią wpaść. Otrzymałam prawdziwie nowe życie.

Byłam jak kwiat ze szklarni, nieprzywykły do sztormów życiowych

Mam obecnie 78 lat. Urodziłam się w rodzinie inteligenckiej o rewolucyjnych tradycjach. Gdy mój ojciec był nastolatkiem, zmienił imię na „Xiren” (希仁), co oznaczało: „Wolałbym umrzeć, niż ponieść porażkę”.

Po wstąpieniu do ruchu rewolucyjnego jego przywódca nadał mu imię „Yimin” (亦民), przypominając mu w ten sposób, by nigdy nie zapominał o zwykłych ludziach.

Mój ojciec miał wyższe wykształcenie. Podczas studiów w Beiping (obecnie Pekin) uległ patriotycznej propagandzie Komunistycznej Partii Chin (KPCh). Brał również udział w Ruchu 9. Grudnia, po czym postanowił podążać za KPCh i zaangażował się w działalność Stowarzyszenia Ocalenia Narodowego Północno-Wschodnich Chin.

Później pracował w biurze tego stowarzyszenia w Chongqing i należał do podziemnych struktur Partii Komunistycznej w tym mieście.

W tamtym okresie KPCh stosowała różnego rodzaju metody propagandowe, aby przyciągnąć wielu intelektualistów, którym bardzo zależało na losie kraju i jego mieszkańców i którzy mieli nadzieję, że dzięki własnym wysiłkom uczynią naród zamożnym, a jego mieszkańców silnymi. Mój ojciec był jednym z nich.

Po tym, jak KPCh przejęła władzę w Chinach w 1949 roku, mój ojciec rozpoczął pracę w administracji prowincji, a moja rodzina korzystała z przywilejów. Mogłam codziennie jeść bułeczki z mięsem. Mama opowiadała mi później, że w tamtym czasie, gdy widziałam innych jedzących gruboziarniste produkty zbożowe, tak bardzo im zazdrościłam, że aż płakałam.

W rezultacie naszej rodzinie przydzielano co miesiąc kilka kilogramów gruboziarnistych produktów zbożowych, aby zaspokoić moją zachciankę.

Mój ojciec postanowił później zrezygnować z wygodnego stanowiska i przywilejów, aby poświęcić się badaniom naukowym. W ten sposób chciał również sprostać wymaganiom zdobytego wykształcenia i wysokim oczekiwaniom, jakie wiązała z nim jego uczelnia.

Ojciec mawiał: „Człowiek nie powinien przejść przez życie, nie pozostawiając po sobie niczego wartościowego”. Był człowiekiem niezwykle wytrwałym, a jego wkład w badania naukowe został doceniony również przez władze centralne.

Prowincjonalna gazeta opublikowała specjalny artykuł poświęcony osiągnięciom naukowym mojego ojca, wysoko oceniając jego wkład. Instytucja, w której pracował, otrzymała również tytuł „Krajowej Jednostki Czerwonego Sztandaru”. (KPCh zawsze przypisuje sobie zasługi zwykłych ludzi, aby przedstawiać siebie w jak najlepszym świetle).

Dzieciństwo i młodzieńcze lata upłynęły mi szczęśliwie i beztrosko. Byłam otoczona miłością i rozpieszczana. Byłam ładną dziewczyną i wszędzie słyszałam komplementy. Byłam również bardzo dumna z siebie.

Uwielbiałam słuchać romantycznych opowieści o książętach i księżniczkach. Często wyobrażałam sobie, że gdy dorosnę, również będę prowadzić życie pełne romantycznej miłości.

Dopiero w dorosłym życiu zrozumiałam, że te piękne marzenia o czystości i szczęściu tak naprawdę nie mają odzwierciedlenia w zwykłym ludzkim świecie.

Ponieważ byłam chroniona przed trudnościami, z natury byłam nieśmiała i bojaźliwa. Gdy napotykałam problemy, wracałam do domu i płakałam rodzicom. Ojciec powiedział kiedyś: „Wychowaliśmy ją na owcę”.

Podczas Rewolucji Kulturalnej mój ojciec był poddawany krytyce tylko dlatego, że studiował na uniwersytecie w okresie rządów Kuomintangu (KMT). Oskarżono go również o przynależność do KMT, a nawet fałszywie nazwano „katem Kuomintangu”.

Kiedy ojciec chorował i leżał w łóżku, mama musiała chodzić po wodę do studni, przy której zwykle czekało w kolejce sporo osób. Gdy ludzie ją widzieli, przeklinali ją i obrzucali wyzwiskami. Tak bardzo się bałam, że chowałam się w domu. Aby uniknąć takich obelg, mama chodziła po wodę w środku nocy, kiedy wszyscy spali.

Ludzie wrzucali bryły węgla i pył węglowy do glinianego naczynia z kiszonkami, które stało na naszym podwórku. Niszczono również kwiaty rosnące na naszym małym podwórku – obcinano im kwiatostany, pozostawiając jedynie zniszczone liście.

Nie odważyliśmy się niczego powiedzieć. Tłumiliśmy w sobie ból i smutek. W naszej rodzinie nie było już ani szczęścia, ani śmiechu.

Ojciec wcześniej zarabiał dobrze, ale w okresie prześladowań jego wynagrodzenie obniżono do ośmiu juanów miesięcznie na osobę. Był chory i musiał codziennie przyjmować leki, dlatego moje dwie młodsze siostry musiały w tamtym czasie zbierać na zewnątrz żużel węglowy i wykopywać dzikie warzywa, aby pomóc rodzinie związać koniec z końcem.

Ponieważ ojciec był zbyt chory, by cokolwiek robić, mama musiała podejmować się dorywczych prac, aby utrzymać rodzinę. Ciężko pracowała i sama musiała dźwigać ciężar nieustannych zmartwień. Ponadto przez cały dzień byliśmy narażeni na dobiegające z głośników głośne nawoływania do potępiania ludzi.

To, czego doświadczyłam w tamtym okresie, stworzyło solidne podstawy dla moich późniejszych działań polegających na wyjaśnianiu prawdy.

Często widuję starszych emerytowanych działaczy rewolucyjnych odpoczywających na długich ławkach w parkach. Większość z nich była prześladowana podczas Rewolucji Kulturalnej.

Kiedy rozmawiam z nimi o zbrodniach popełnionych przez KPCh podczas licznych kampanii politycznych i przypominam im, że ostatecznie często to właśnie awangarda, która z zapałem podążała za Partią, była później odrzucana i obarczana winą, gdy przestawała być potrzebna, zwykle przyznają mi rację. Są pod wrażeniem tego, jak jasno analizuję różne sprawy. Nadal boją się KPCh i często przypominają nam, żebyśmy ściszyli głos. Kiedy pomagamy im wystąpić z KPCh, nadajemy im pseudonimy, a oni zawsze mówią nam, żebyśmy zachowali ostrożność.

Dzięki pochodzeniu mojej rodziny całkiem dobrze radzę sobie z wyjaśnianiem prawdy emerytowanym wysokim rangą działaczom KPCh i intelektualistom. Wszyscy chętnie mnie słuchają i często chwalą to, co robię. W głębi serca wiem, że jest to dla mnie zachęta, by jeszcze lepiej wypełniać swoje zadanie!

Życie, w którym nie jestem już zagubiona

Moja rodzina wiele wycierpiała podczas Rewolucji Kulturalnej, ale to był dopiero początek. Moje małżeństwo okazało się głęboko nieszczęśliwe i przez lata wylałam z tego powodu niezliczone gorzkie łzy!

Kiedyś byłam osobą o bardzo dobrym sercu, ale po ślubie zaczęłam żywić głęboką urazę i nienawiść. Najbardziej nienawidziłam męża, ale żywiłam również nienawiść do członków jego rodziny oraz osób, które namówiły nas do zawarcia małżeństwa.

Moje nieszczęśliwe małżeństwo

Najbardziej bolesnym doświadczeniem w moim życiu było nieszczęśliwe małżeństwo, które nie tylko przysporzyło mi wiele cierpienia, ale także stało się źródłem niekończących się kłopotów i zmartwień dla całej mojej rodziny.

Miało to związek z Rewolucją Kulturalną i wpłynęło również na życie moich dwóch młodszych sióstr. Często skarżyłam się ojcu, mówiąc, że wszystko to stało się dlatego, że przyłączył się do rewolucji KPCh.

Za każdym razem, gdy skarżyłam się ojcu, bardzo mi współczuł. Chociaż nigdy nie należał do osób skłonnych do płaczu, wielokrotnie nie potrafił powstrzymać łez, ponieważ wiedział, że zostałam zmuszona do tego małżeństwa.

Z wykształcenia byłam księgową i miałam dobrą pracę. Poza tym byłam atrakcyjna, a ludzie często uważali mnie zarówno za piękność, jak i osobę utalentowaną.

Podczas Rewolucji Kulturalnej przez pewien czas należałam do Zespołu Propagandy Kultury i Sztuki, z którym występowałam w różnych miejscach. Na scenie promieniałam blaskiem, a pewna rodzina uznała mnie za odpowiednią kandydatkę na żonę dla swojego najstarszego syna.

Ojciec tego mężczyzny był podczas Rewolucji Kulturalnej przywódcą frakcji buntowników i pełnił funkcję sekretarza Partii w organizacji leśnej. Zorganizował przyjście do mojego domu całkiem sporej liczby osób, które miały poprosić o moją rękę dla jego syna.

Pewnego wieczoru do naszego domu przyszło kilka osób, w tym syn przywódcy frakcji buntowników. Mama zauważyła, że w przeciwieństwie do pozostałych mężczyzna ten wślizgnął się do środka niczym cień i ledwo można było dostrzec, jak wygląda. Dlatego odrzuciliśmy propozycję małżeństwa.

Kilka dni później przyszli ponownie, tym razem w ciągu dnia. Tłumaczyli, że podczas poprzedniej wizyty było zbyt ciemno. Po ich odejściu wszystkie nasze osiem kur, które właśnie zaczęły znosić jajka, padło w ciągu kilku dni. Mama uznała to za zły omen. Ja również czułam niepokój, gdy patrzyłam na tego mężczyznę. Zawsze trzymał głowę wysoko i patrzył w niebo, nie okazując najmniejszej uprzejmości. Mama i ja ponownie odrzuciłyśmy propozycję małżeństwa.

Jednak oni wrócili jeszcze raz, tym razem z osobą cieszącą się znacznym autorytetem, która miała wystąpić w roli swata. Człowiek ten wychwalał mojego ojca, przedstawiając go jako człowieka o szerokiej wiedzy, absolwenta prestiżowej uczelni i osobę o wybitnych zdolnościach. Podkreślał również jego niezwykłą rewolucyjną przeszłość jako członka podziemnych struktur Partii Komunistycznej i tym podobne zasługi.

Okazywał też mojemu ojcu wielki szacunek, mówiąc, że chciałby często odwiedzać nasz dom, aby uczyć się od niego.

Później przyszedł również ojciec tego mężczyzny. Doskonale wiedział, jak schlebiać innym, i olśnił moich rodziców przesadnie kwiecistymi przemowami. Wszyscy zapewniali, że jego syn będzie mnie dobrze traktował, a gdyby było inaczej, wyrządziłby im ogromną krzywdę.

Moi rodzice uwierzyli w te obietnice, a ich wielokrotne wizyty uznali za oznakę szczerości. Ponieważ nadal trwała Rewolucja Kulturalna, moi rodzice upewnili się, że jego rodzice i krewni mieli nieskazitelną przeszłość polityczną.

W tamtym czasie miałam kilku zalotników, którzy byli wyjątkowo zdolni, utalentowani i przystojni. Mój ojciec odrzucił jednak wszystkich tylko dlatego, że pochodzenie ich rodzin lub ich krewnych budziło zastrzeżenia pod względem politycznym.

Wiele lat później wszyscy zrobili udane kariery i zdobyli znaczącą pozycję społeczną.

Mężczyzna, którego poślubiłam, niemal natychmiast po ślubie zaczął się na mnie mścić, rozpowszechniając wszędzie złośliwe plotki, aby zniszczyć moją reputację.

Ludzie, którzy mnie znali, bardzo mi współczuli, mówiąc: „Piękny kwiat posadzono na stercie krowiego łajna”. Mój przełożony również zauważył: „Jesteś bardzo utalentowana, ale po prostu masz pecha”.

Nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego mąż traktował mnie w ten sposób, skoro zawsze byłam lubiana i szanowana przez innych.

Następnego dnia po ślubie odwiedził mnie ojciec. Robiło się już późno, a moja teściowa zdążyła przygotować kolację – garnek kleiku z grubo mielonej kukurydzy.

Widząc, że ojciec przyszedł mnie odwiedzić, teść pożyczył od sąsiada trochę zwykłej mąki pszennej i usmażył kilka placków. Podczas kolacji teść włożył jeden placek do mojej miski, ale mój mąż natychmiast go wyjął i przełożył do miski swojego ojca.

Posag i prezenty, które moja rodzina mi przekazała, wypełniały dwie duże skrzynie. Jednak wkrótce pozostały z nich tylko dwa koce i kilka prześcieradeł. Mój teść przyznał, że zabrał całą resztę. Mąż nigdy nie stanął w mojej obronie, ani razu.

Nie mógł znieść tego, że dobrze mi się wiedzie

Zostałam uznana przez mojego pracodawcę za Wybitnego Pracownika. Kiedy nadszedł czas odebrania nagrody, wybrałam dla męża specjalną parę męskich skarpetek i wróciłam do domu bardzo zadowolona.

Kiedy wróciłam, sąsiadka czekała na mnie, aby pokazać mi, jak zrobić na drutach sweter dla mojego męża. Pokazałam mężowi wybrane dla niego skarpetki, spodziewając się pozytywnej reakcji. Ku mojemu wielkiemu zdumieniu zaczął na mnie krzyczeć: „To, co osiągnęłaś w pracy, zawdzięczasz wyłącznie mnie!”. Stawał się coraz bardziej wściekły i wyglądało na to, że zupełnie stracił panowanie nad sobą.

Wiedziałam, jaki jest, i nigdy się z nim nie kłóciłam. Problem polegał na tym, że im większe odnosiłam sukcesy, tym bardziej stawał się rozgniewany i pełen urazy.

Pewnego razu zakład pracy mojego ojca przyniósł moim rodzicom pół worka gruszek i poradził im, aby usunęli z nich pestki i zachowali je. Ponieważ rodzina moich teściów nigdy nie korzystała z takich przywilejów, mama poprosiła mojego młodszego brata, aby zaniósł im gruszki i przypomniał o usunięciu oraz zachowaniu pestek.

Moja teściowa podzieliła się gruszkami z sąsiadami, aby również mogli ich spróbować, i powiedziała im, żeby usunęli pestki i je zachowali. Wszystkim smakowały świeże gruszki, a pestki, dokładnie umyte, przynieśli z powrotem.

Mój mąż jednak odmawiał usunięcia pestek, pochłaniając jedną gruszkę za drugą, podczas gdy w pobliżu przyglądało się temu dziecko sąsiadów. Mój młodszy brat poprosił męża, żeby dał dziecku jedną lub dwie gruszki, ale ten odmówił.

Nigdy nie rozumiałam jego urazy i nienawiści

Pewnego dnia, kiedy przygotowywałam obiad, mąż poszedł po wodę. Podgrzałam pozostałą z poprzedniego wieczoru kaszę. W tamtym czasie nie mieliśmy lodówki, dlatego zawsze podgrzewałam resztki jedzenia, aby upewnić się, że nadal nadają się do spożycia.

Ku mojemu wielkiemu zdumieniu, kiedy mąż wrócił i zobaczył podgrzaną kaszę, wpadł we wściekłość i wielokrotnie płukał ją zimną wodą. Nie odważyłam się odezwać ani słowem. Patrząc, jak łapczywie zjada zimną kaszę, bardzo mu współczułam i trochę martwiłam się, że może się rozchorować.

Pewnego razu miejscowy garnizon wojskowy zorganizował spotkanie połączone z posiłkiem w stołówce w moim zakładzie pracy. Była niedziela, więc żołnierze nie mogli wypłacić gotówki z banku i poprosili mnie o pomoc. Zdobyłam dla nich pieniądze i poprosiłam dowódcę, aby wystawił mi pokwitowanie potwierdzające pożyczkę. Byli mi bardzo wdzięczni za pomoc i nalegali, żebym zjadła razem z nimi.

Wznosili toasty na moją cześć i zachęcali mnie, abym spróbowała każdej potrawy. Zrobiłam to, a wszystko smakowało wyśmienicie. Wróciłam do domu w doskonałym nastroju i przypadkiem spotkałam męża. Opowiedziałam mu o posiłku i o tym, co się wydarzyło.

Nie powiedział ani słowa i dopiero wtedy zauważyłam, że jego twarz przybrała przerażająco ponury wyraz. Był tak wściekły, że ciężko oddychał. Przez długi czas się do mnie nie odzywał. Nigdy go nie rozumiałam, ponieważ między nami nie było właściwej komunikacji.

Pewnego dnia, kiedy moja mama leżała chora w łóżku, mąż przyszedł zostawić u niej nasze dziecko. Gdy zobaczył na stole słoik gruszek w syropie, rzucił dziecko na kang i ze złością wyszedł. Moja mama nie rozumiała, dlaczego tak bardzo się rozgniewał tylko dlatego, że miała słoik gruszek w syropie, który w tamtym czasie kosztował zaledwie 76 centów.

Rodzina moich rodziców zarżnęła świnię, a ojciec poszedł do sklepu kupić sos sojowy i ocet. W sklepie spotkał mojego męża, który nawet się do niego nie odezwał.

Kiedy ojciec wrócił, poprosił mojego młodszego brata, aby zaprosił męża na wspólny posiłek. Brat to zrobił, a ojciec powiedział do niego życzliwie: „Kiedy zobaczyłem cię w sklepie, gdybyś się do mnie odezwał, zaprosiłbym cię wtedy do nas, zamiast prosić później syna, żeby cię zaprosił”.

Mąż nic nie odpowiedział i nie okazał żadnej wdzięczności za życzliwość mojego ojca, ponieważ pojęcie dobrych manier było mu zupełnie obce.

Innym razem mama przygotowała coś smacznego i zaprosiła go na posiłek. Kiedy się nie pojawił, ojciec zaniepokoił się i przyszedł sprawdzić, czy wszystko u niego w porządku. Na miejscu był trzeci młodszy brat mojego męża, który uprzejmie przywitał ojca. Jednak gdy mój mąż zobaczył ojca, powiedział chłodno: „Widzę, że doczołgałeś się tutaj”.

Mój ojciec był znany ze swojej życzliwości. Pewien przedstawiciel klasy robotniczej, który w przeszłości aktywnie krytykował mojego ojca, miał syna, który wpadł do lodowatej rzeki. Ojciec bez wahania wskoczył do wody i uratował mu życie.

Mój ojciec otrzymał dobre wykształcenie od znanych nauczycieli w prestiżowej placówce. Zanim jego matka zmarła, powiedziała mu: „Wierz, że bogowie naprawdę istnieją, i zawsze bezwarunkowo pomagaj innym, nie oczekując niczego w zamian”.

Ojciec postępował zgodnie z tą zasadą, a ludzie nadali mu przydomek „Tang Seng” (Mnich z dynastii Tang).

Moi rodzice troszczyli się o mojego męża bardziej niż o własnego syna. Mama często przygotowywała dla niego smaczne posiłki i traktowała go życzliwie. Mój mąż uważał jednak, że rodzice są dla niego mili tylko dlatego, że chcą, abyśmy opiekowali się nimi na starość.

Często nie wracał na noc do domu, przeważnie zatrzymując się u swoich rodziców. Nocami często wychodził również kraść psy lub plądrować ptasie gniazda. Jego rodzice wiedzieli, czym się zajmuje, ale nic nie mówili.

Mój ojciec porozmawiał z jego ojcem i zaproponował, że sfinansuje mu studia na uniwersytecie. Jednak jego ojciec odrzucił tę propozycję, twierdząc, że zdobywanie wykształcenia nie ma sensu. Najmłodszy syn ostatecznie trafił do więzienia za kradzież.

Moi rodzice okazywali mu ogromną miłość, ale on nigdy nie odwzajemniał ich szacunku i często obmawiał ich za plecami, jednocześnie szargając moją reputację.

Kiedy jego były nauczyciel dowiedział się o jego zachowaniu, przyprowadził ze sobą kilka osób, aby z nim porozmawiać. Wszyscy stwierdzili, że postępuje niewłaściwie.

Przez pewien czas podczas Rewolucji Kulturalnej ludzie byli zachęcani do realizowania hasła: „Kopać głębokie schrony i gromadzić duże zapasy zboża”. Kiedy ojciec powiedział nam, żebyśmy zgromadzili zapasy żywności, mój mąż odparł: „Będziemy po prostu jeść szczypior i czosnek”.

W jego sposobie mówienia nie było niczego cywilizowanego. Jego słowa były zawsze złośliwe, ostre i obraźliwe. Nie tylko posługiwał się wulgarnym językiem, ale miał również mroczne serce i był całkowicie pozbawiony ciepła. To, co mówił, często przyprawiało ludzi o dreszcze.

Chłód panujący przed świtem określał mianem „duchów szczerzących zęby”, a ożywione dźwięki bębnów zespołu tanecznego mówił, że to „granie muzyki pogrzebowej”.

Starszy brat mojego kolegi z pracy był naszym sąsiadem z naprzeciwka. Pewnego dnia kolega powiedział mi: „Kiedy nie było cię w domu, twój mąż wczesnym rankiem wykrzykiwał na całe podwórko twoje imię: Idziesz się w końcu wysikać, czy nie? Zaraz opróżnię nocnik!. Sąsiedzi uważali to za żart”.

Najbardziej zabolały mnie słowa mojego męża: „W mojej rodzinie jest dużo cnoty, ponieważ mamy wielu synów. W twojej rodzinie jest jej mało, ponieważ masz tylko jednego syna”.

Rzeczywiście, w jego rodzinie było siedmiu synów, a ja miałam tylko jednego młodszego brata, ale jego słowa ugodziły mnie do żywego. Byłam tak wściekła, że ręce zrobiły mi się zimne i zaczęły drżeć, a moje serce wypełniła nienawiść do niego, a nawet do jego rodziców.

Miał ogromne szczęście, że spotkał tak życzliwych ludzi jak moi rodzice, ale nie potrafił odwzajemnić okazanej mu dobroci ani życzliwości, którą obdarzył go mój młodszy brat.

Zmarł z powodu choroby w wieku 30 lat. Opiekowałam się nim i nawet kiedy w chorobie mnie uderzał, martwiłam się, że może się przemęczyć. Jego krótkie życie było pasmem wielkiego cierpienia!

Moi rodzice rozpaczliwie płakali po jego śmierci, ale jego trzeci wuj powiedział im: „Dlaczego płaczecie? Powinniście mu jeszcze porządnie dokopać!”.

Kilka lat później jego trzeci młodszy brat pełnił służbę podczas święta pierwszomajowego. Tej nocy rozpętała się gwałtowna ulewa, błyskały pioruny i grzmiało. Następnego ranka znaleziono go martwego.

Niedługo potem dowiedziałam się, że jego szósty młodszy brat został zatłuczony na śmierć przez mężczyznę z zaburzeniami psychicznymi.

Jego siódmy młodszy brat, który znęcał się nad żoną, został zatłuczony na śmierć przez pijanego mężczyznę.

Oboje jego rodzice zmarli po sześćdziesiątce. Jego ojciec zdobył władzę podczas Rewolucji Kulturalnej, przyłączając się do rebelii. Jako pierwszy wystąpił publicznie i potępił byłego przywódcę, który osobiście był jego mentorem i awansował go we wczesnych latach jego kariery.

Kiedy usłyszałam smutne wieści o jego rodzinie, nie odczuwałam wobec nich ani urazy, ani nienawiści. Czułam jedynie smutek z powodu tego, jak wiele wycierpieli i jak żałosne było ich życie.

Cóż za tragedia rodziny, która utraciła swoje tradycyjne wartości moralne! Oby ich dusze zaznały szczęścia w tamtym świecie.

Później dowiedziałam się, że osoby, które tak usilnie przekonywały moich rodziców do wyrażenia zgody na małżeństwo i występowały w roli swatów, również nie miały szczęścia w życiu rodzinnym. Małżeństwa ich dzieci także nie były udane, a niektóre zakończyły się rozwodem.

Minęło już tyle lat i nie żywię wobec nich urazy. Życzę jedynie szczęścia ich dzieciom!

Niełatwo było mi uwolnić się od urazy i nienawiści. Dużą pomoc otrzymałam od współpraktykujących, którzy dzielili się ze mną swoimi przemyśleniami w oparciu o zasady Fa. Studiowali ze mną Fa i zachęcali mnie do większej pilności w kultywacji. Kiedy naprawdę uwolniłam się od głęboko zakorzenionej urazy i nienawiści w moim sercu, poczułam cudowną wolność i lekkość!

Po śmierci męża przez 40 lat nie utrzymywałam żadnych kontaktów z członkami jego rodziny ani krewnymi.

Aby ich ratować, poszłam odwiedzić dwóch jego wujów i innych krewnych, żeby wyjaśnić im prawdę oraz zachęcić ich do wystąpienia z KPCh i organizacji do niej należących. Wszyscy bardzo pozytywnie zareagowali na moje słowa i zgodzili się wystąpić z organizacji partyjnych.

Wyjaśnianie prawdy

Jesteśmy potomkami naszych chińskich przodków, Yana i Huanga, a każdy człowiek na tym świecie jest częścią naszej rodziny. Ateizm i darwinowska teoria ewolucji zniszczyły 5000 lat chińskiej cywilizacji i zatruły umysły kolejnych pokoleń Chińczyków.

Współczesny upadek moralności w Chinach jest widoczny wszędzie. Ludzie boją się pomóc starszej osobie, która upadła, ponieważ obawiają się fałszywych oskarżeń i wymuszenia od nich pieniędzy. Całe społeczeństwo jest nękane przez różnego rodzaju problemy społeczne.

Musimy przywrócić tradycyjną kulturę i wartości. Jak niezwykłym błogosławieństwem jest to, że Mistrz przekazał ludzkości Wielką Drogę wszechświata, przynosząc nadzieję i światło całemu światu!

Jako uczniowie Dafa musimy wyjaśniać ludziom prawdę i zachęcać ich do występowania z organizacji KPCh. Widziałam kobiety po osiemdziesiątce, które każdego dnia rozdają materiały wyjaśniające prawdę, aby ratować więcej ludzi.

Niełatwo było nam dotrzeć do miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj, w obliczu prześladowań. Niektórzy współpraktykujący stracili życie, a inni doświadczyli rozbicia rodzin i zniszczenia swoich domów.

Przez ostatnie 26 lat nieustannie szliśmy naprzód, mimo niebezpieczeństwa bezprawnego aresztowania lub skazania na więzienie, znosząc wszelkiego rodzaju trudności i cierpienia. Nie żałujemy poświęceń, które ponieśliśmy, aby ratować czujące istoty.

Na początku nie mieliśmy materiałów drukowanych, więc pisaliśmy listy, aby zachęcać ludzi do czynienia tego, co prawe. Współpraktykujący, którzy dobrze pisali, układali treść listów, a ci, którzy potrafili pisać, przepisywali je ręcznie.

W okresie świątecznym rozwieszaliśmy duże ilości listów zachęcających ludzi do czynienia dobra, szczególnie tych skierowanych do osób pracujących w organach bezpieczeństwa publicznego, prokuraturze i sądownictwie.

Pewien miejscowy szef Wydziału Bezpieczeństwa Krajowego był wyjątkowo bezwzględny w prześladowaniu uczniów Dafa. Zatrzymani współpraktykujący byli torturowani i doświadczali ogromnego cierpienia zarówno psychicznego, jak i fizycznego.

Gdy nieustannie wyjaśnialiśmy im prawdę z życzliwością i współczuciem, coraz więcej osób zaczęło się zmieniać na lepsze.

Kiedyś szef Wydziału Bezpieczeństwa Krajowego przypadkowo spotkał praktykującego Dafa, którego wcześniej prześladował. Powiedział do niego przyjaźnie: „Widziałem te listy. Są całkiem dobre. Życzę szczęścia całej twojej rodzinie”.

Jeden ze współpraktykujących był kilkakrotnie zatrzymywany i za każdym razem wyjaśniał policjantom prawdę oraz radził im, aby nie czynili zła i nie pozwalali, by KPCh uczyniła z nich kozły ofiarne.

Powtarzające się przypadki prześladowań doprowadziły rodzinę tego współpraktykującego do bardzo trudnej sytuacji finansowej. Gdy zbliżał się Nowy Rok, szef Wydziału Bezpieczeństwa Krajowego przysłał tej rodzinie tonę węgla, aby pomóc jej przetrwać zimę.

Dzięki naszej wytrwałości w wyjaśnianiu prawdy niektórzy policjanci, którzy poznali prawdę, potajemnie nas chronią. Coraz więcej osób pracujących w organach bezpieczeństwa publicznego, prokuraturze i sądownictwie poznało prawdę i wystąpiło z organizacji KPCh.

Małe kwiaty rozkwitają w miastach i na wsi

Mistrz otworzył moją mądrość, a współpraktykujący pomogli mi stać się jedną z „praktykujących posiadających umiejętności techniczne”. W Chinach wszędzie powstały punkty przygotowywania materiałów do wyjaśniania prawdy – zarówno w miastach, jak i na obszarach wiejskich. W ciszy odżywiają one życie czujących istot w całych Chinach.

Podróżowałam od miasteczek po tereny wiejskie, spotykając współpraktykujących z różnych środowisk. Dostrzegałam w nich szczerość, życzliwość i wytrwałość. Aby ratować czujące istoty, pokonywali wszelkiego rodzaju trudności i uczyli się obsługi komputerów, drukowania materiałów do wyjaśniania prawdy oraz nagrywania płyt.

Ucząc ich umiejętności technicznych, odkryłam również wiele własnych przywiązań do ludzkich pojęć i negatywnych myśli, takich jak konserwatywne podejście, chęć popisywania się, euforia i niecierpliwość. Pewnego razu odezwałam się nieżyczliwie do współpraktykującego, brzmiąc jak nauczycielka strofująca ucznia.

On jednak zawsze się uśmiechał i doceniał moje starania. Uświadomiłam sobie, że postąpiłam niewłaściwie i że on już robił wszystko, co w jego mocy. Często to nie ja go uczyłam, lecz on pomagał mi doskonalić siebie w kultywacji.

Uzupełnialiśmy się i wspieraliśmy nawzajem w kultywacji, współpracując, aby wypełnić naszą wspólną misję pomagania Mistrzowi w ratowaniu czujących istot.

Kiedy wyjeżdżałam pomagać współpraktykującym na obszarach wiejskich, inni współpraktykujący zostawali w moim domu, aby opiekować się moją starszą matką. Gotowali dla niej, obcinali jej paznokcie u rąk i nóg oraz myli jej stopy. Moja mama była tak szczęśliwa, że donośnym głosem wykrzyknęła: „Falun Dafa jest dobre!”.

Wyruszaliśmy również w głąb gór i zalesionych terenów, aby rozdawać materiały do wyjaśniania prawdy. Nocami przedzieraliśmy się przez śnieg i brodziliśmy w błotnistej wodzie. O świcie, gdy na horyzoncie pojawiały się pierwsze promienie porannego słońca, szliśmy wąskimi ścieżkami między polami, dostarczając materiały do wyjaśniania prawdy rolnikom pracującym na polach.

Rano udawaliśmy się do wiosek i zostawialiśmy materiały do wyjaśniania prawdy na kang rolników, a wieczorem wracaliśmy. W głębi serca wiemy, że misją uczniów Dafa jest przebudzanie ludzi i pomaganie im w dostrzeżeniu złej natury KPCh, aby więcej osób mogło zostać uratowanych.

Mistrz nadał nam najwyższy tytuł we wszechświecie. Cóż za wielki zaszczyt! Teraz rozumiem, że wszystkie nieszczęścia i trudności w moim życiu miały na celu zahartowanie mnie i udoskonalenie. Dziękuję Ci, czcigodny Mistrzu! Dziękuję wam, współpraktykujący!

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 20 listopada 2026 roku