(Minghui.org) Pozdrawiam Mistrza! Pozdrawiam współpraktykujących!

Pewnego dnia w 1998 roku moja starsza siostra przyniosła mi egzemplarz książki Zhuan Falun. Przeczytałam ją od deski do deski i uznałam, że jest to doskonała książka. Ponieważ miałam dużo pracy w gospodarstwie, nie mogłam ponownie do niej zajrzeć aż do zimy, kiedy pracy było mniej. Zapytałam więc siostrę, czy mogłaby kupić mi własny egzemplarz.

W tamtym czasie nie miałam pieniędzy. Przeszukałam cały dom w poszukiwaniu gotówki i znalazłam zaledwie 20 juanów. Powiedziałam siostrze: „Książka kosztuje 12 juanów, ale jeśli będziesz musiała zapłacić więcej niż wynosi cena, później ci oddam”. Kilka dni później ktoś przyniósł mi książkę.

Później praktykować Falun Dafa zaczęła również moja ciotka. Dzieliłyśmy się tym jednym egzemplarzem książki. Po pewnym czasie każda z nas miała już własny egzemplarz.

Mistrz uratował mojego syna

Mój najstarszy syn jest niepełnosprawny. W nocy 5 czerwca 2000 roku poprosił o wodę, ponieważ miał słony smak w ustach. Kiedy mój mąż zapalił światło, zobaczyliśmy, że usta syna były pełne krwi. Zaczął też obficie wymiotować krwią. Wiedziałam, że może to być gruźlica. Nie mieliśmy jednak pieniędzy na wizytę u lekarza, więc pozostaliśmy w domu.

Następnego dnia przyszła moja córka i zasugerowała, żebyśmy pożyczyli pieniądze na wizytę syna u lekarza. Na tej górze mieszkają tylko dwie rodziny. Sąsiad pożyczył nam 500 juanów.

7 czerwca zabraliśmy syna do szpitala gruźliczego. Lekarz zasugerował hospitalizację. Jednak po badaniu zostało nam tylko 100 juanów [w Chinach pacjenci muszą zapłacić z góry, zanim zostaną przyjęci do szpitala]. Przypomniałam sobie, że leczenie gruźlicy było bezpłatne. Udaliśmy się więc do publicznego ośrodka zdrowia.

W ośrodku zdrowia poinformowano nas, że minimalny okres leczenia wynosi sześć miesięcy, a pacjent musi przyjmować leki chroniące wątrobę wraz z lekami przeciwgruźliczymi. Leki chroniące wątrobę nie były bezpłatne. Udało nam się kupić zapas leków zaledwie na pół miesiąca.

Jedynym rozwiązaniem było pożyczenie pieniędzy, ale nie bylibyśmy w stanie ich oddać. Nie mogłam powstrzymać łez, gdy pracowałam. Sąsiad zobaczył, że płaczę, i powiedział: „Jeśli się załamiesz, co stanie się z twoją rodziną?”.

Kiedy wróciłam do domu, powiedziałam synowi: „Choroba, na którą cierpisz, była kiedyś nazywana suchotami i nie dało się jej leczyć. Teraz można ją wyleczyć, ale mama nie ma pieniędzy na leczenie. Jeśli umrzesz, będziesz miał do mnie żal?”.

Odpowiedział: „Nie, mamo, nie będę miał do ciebie żalu”.

Objęliśmy się i zaczęliśmy głośno płakać. Kiedy sięgnęłam po chusteczkę, zobaczyłam książkę Zhuan Falun. Wtedy powiedziałam synowi: „Ta książka może nie wyleczy twojej choroby, ale jeśli będziesz ją czytał ze szczerym sercem, Mistrz oczyści twoje ciało. Spróbujmy”. Zgodził się.

Minęło już dwadzieścia dni, odkąd mój syn zaczął wykrztuszać krew. Razem zaczęliśmy czytać książkę i wykonywać ćwiczenia. Syn nigdy nie chodził do szkoły, więc czytałam mu książkę, kiedy tylko miałam czas. Ze względu na niepełnosprawność nie mógł wykonywać ćwiczeń na stojąco, a ćwiczenie medytacyjne musiał wykonywać na kolanach. Mimo to całkowicie wyzdrowiał.

Mój syn rzucił również palenie. Potrafił też samodzielnie czytać Zhuan Falun i wszystkie książki Dafa. Byliśmy świadkami niezwykłości i potęgi Falun Dafa.

Przezwyciężanie cierpień związanych z chorobą

Jesienią 2018 roku zaczęłam od czasu do czasu odczuwać ból, ale nigdy nie uważałam tego za oznakę choroby. Powtarzałam sobie, że jestem praktykującą i stanowczo odmawiałam uznania złudzenia narzuconego przez stare siły. Chociaż miałam niedociągnięcia w kultywacji, miałam Mistrza i Fa, które wskazywały mi drogę, i postanowiłam się poprawić. Niezachwianie wierzyłam i czułam się zupełnie dobrze.

Dziewiętnastego dnia ósmego miesiąca księżycowego 2025 roku zauważyłam kilka czerwonych plamek na lewym łokciu. Nie przywiązywałam do nich większej wagi. Jednak po około pół miesiąca mój stan się pogorszył. Byłam tak osłabiona, że ledwo mogłam chodzić. Pewnego dnia spotkałam współpraktykującą i opowiedziałam jej o swojej sytuacji. Powiedziała: „W takim razie nie powinnaś wychodzić. Zostań w domu i studiuj Fa”.

Zastosowałam się do jej rady, ale moje objawy nadal się nasilały. Kiedy tylko mogłam, czytałam książki Dafa lub słuchałam nagrań wykładów Mistrza. Nie byłam w stanie wykonywać ćwiczeń, ponieważ nie mogłam unieść ramion. Przez ponad miesiąc ból był tak silny, że nie mogłam spać ani w dzień, ani w nocy. Nawet nie zawracałam sobie głowy ścieleniem łóżka. Kiedy ból stawał się nie do zniesienia, podskakiwałam i błagałam Mistrza, aby pomógł mi przejść przez tę próbę.

Kiedy moja córka przyszła do domu, sprawdziła coś w telefonie i powiedziała: „Mamo, wygląda na to, że to toczeń rumieniowaty układowy”. Odpowiedziałam: „Bez względu na wszystko nie pójdę do szpitala”. Niezachwianie wierzyłam w Mistrza i Dafa i byłam przekonana, że z pewnością przezwyciężę to wyzwanie.

Czasami odczuwałam rozdzierający ból cztery lub pięć razy dziennie. Kiedy stawał się szczególnie silny, nie mogłam powstrzymać łez. Był już dziesiąty miesiąc kalendarza księżycowego, a mój stan wciąż się nie poprawiał. Płacząc, myślałam: „Mistrzu, co mam zrobić?”. Nagle przyszła mi do głowy myśl: „Po prostu rób to, co powinnaś robić”. Zaczęłam więc ręcznie prać letnią kołdrę. Płakałam podczas prania, ale nie przestawałam.

Później współpraktykujący dowiedzieli się o mojej sytuacji i przyszli do mojego domu, aby wysyłać za mnie prawe myśli oraz dzielić się swoimi doświadczeniami z kultywacji. Zorganizowali również mój udział w grupowym studiowaniu Fa.

Inna współpraktykująca przyszła mnie odwiedzić, ponieważ od dawna nie pojawiałam się w jej domu. Powiedziała mi, że mój stan jest złudzeniem i że nie powinnam uznawać aranżacji starych sił. Pomogła mi również dołączyć do kolejnej grupy studiowania Fa. Obie grupy bardzo mi pomogły. Tego wieczoru powiedziałam sobie: „Pościelę łóżko i będę w nim spać”. Udało mi się przespać część nocy.

Postanowiłam wtedy wykonywać wszystkie ćwiczenia. Chociaż nie mogłam unieść ramion, starałam się robić wszystko najlepiej, jak potrafiłam. Początkowo mogłam unieść je jedynie do wysokości pępka, a ból był nie do zniesienia. W myślach nieustannie powtarzałam nauki Mistrza:

„Jeżeli coś jest trudno cierpliwie znieść, to jednak można to cierpliwie znieść. Jeżeli coś jest trudne do osiągnięcia, to jednak jest to możliwe do osiągnięcia”. (Wykład dziewiąty, Zhuan Falun)

Osiemnastego dnia pierwszego miesiąca księżycowego 2026 /roku w końcu udało mi się wykonać wszystkie pięć ćwiczeń. Byłam tak podekscytowana, że trudno mi było opisać swoje uczucia. Bez błogosławieństwa Mistrza i jego znoszenia za mnie cierpienia nigdy nie zdołałabym przezwyciężyć tej próby. Jedynym sposobem, w jaki mogę odwdzięczyć się Mistrzowi, jest pilne kultywowanie i ratowanie większej liczby ludzi.

Podczas pandemii COVID-19 każdego ranka wytrwale wychodziłam, aby wyjaśniać ludziom prawdę. Mogłam dojechać autobusem, ale tylko pieszo mogłam nawiązywać kontakt z ludźmi. Jednak po przejściu dłuższego dystansu moje nogi zaczynały się wyginać w łuk. Za każdym razem, gdy spotykałam grupę ludzi, przypominałam sobie: „nie mogę narazić na utratę dobrego imienia Dafa”. Wtedy moje nogi natychmiast wracały do normy. Czasami, gdy ból stawał się nie do zniesienia, wysyłałam prawe myśli i szłam dalej.

Przejście pięciu mil do domu zajmowało mi ponad cztery godziny. Po drodze nieustannie powtarzałam w myślach: „Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre” oraz „Jeżeli coś jest trudno cierpliwie znieść, to jednak można to cierpliwie znieść. Jeżeli coś jest trudne do osiągnięcia, to jednak jest to możliwe do osiągnięcia”.

Ratowanie ludzi poprzez rozpowszechnianie materiałów wyjaśniających prawdę

20 lipca 1999 roku Komunistyczna Partia Chin rozpoczęła prześladowania Falun Gong. Aby pomóc ludziom poznać prawdę, praktykujący zaczęli rozpowszechniać materiały informacyjne o Falun Dafa.

Moja siostra od czasu do czasu przynosiła mi różne materiały. Mieszkałam w górach razem z nastoletnim wnukiem i niepełnosprawnym synem. W pobliżu znajdował się tylko jeden inny dom. Aby rozpowszechniać materiały wyjaśniające prawdę, wychodziłam z domu w środku nocy lub wczesnym rankiem, około godziny 2 lub 3, i jechałam rowerem do wioski. Trasa prowadziła przez nadmorski pas leśny, którym trzeba było przejechać, aby przeprawić się przez rzekę. Zimą musiałam nieść rower przez pola kukurydzy. Bałam się samotnie chodzić nocą, ale powtarzałam sobie, że jako praktykująca Dafa muszę robić to, co konieczne, aby ratować ludzi. Musiałam dostarczać im materiały wyjaśniające prawdę.

Dzięki pomocy współpraktykujących mogłam przeczytać niemal każdy numer Minghui Weekly. Artykuły zawierające relacje z doświadczeń pomogły mi zrozumieć, jak ważne jest rozpowszechnianie materiałów wyjaśniających prawdę. Postanowiłam więc chodzić do wioski w ciągu dnia zamiast nocą.

Moja wioska była duża i składała się z siedmiu grup produkcyjnych. W przeciwieństwie do dzisiejszych czasów, kiedy na większości terenów wiejskich pozostaje już tylko kilku starszych mieszkańców, w tamtym okresie niemal każdy dom był zamieszkany. Za każdym razem, gdy trafiałam na dom, w którym nikogo nie było, zostawiałam ulotkę przy drzwiach.

Później przeprowadziłam się niżej, u podnóża góry, i zaczęłam nocami roznosić materiały do każdego gospodarstwa domowego. Zapamiętywałam, na którym domu kończyłam za każdym razem, aby podczas kolejnej wizyty móc kontynuować od tego miejsca. Ostatecznie dotarłam do wszystkich siedmiu grup produkcyjnych, w tym do domów położonych w rozproszonych miejscach. Później zaczęłam również rozpowszechniać różnego rodzaju materiały wyjaśniające prawdę, takie jak plakaty, naklejki, płyty DVD i banery.

Kiedy kończyły mi się materiały wyjaśniające prawdę, przygotowywałam je samodzielnie. Kupiłam dwustronną taśmę klejącą i zapisywałam na niej następującą wiadomość: „Szczerze powtarzaj: Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre, a otrzymasz błogosławieństwo”.

Wieczorami przygotowywałam dziesiątki takich napisów, a następnego ranka wychodziłam, aby je rozwieszać. Za każdym razem, gdy kogoś spotykałam, rozmawiałam z nim o Falun Dafa, wyjaśniałam fakty i zachęcałam do wystąpienia z KPCh oraz powiązanych z nią organizacji.

Obecnie rano wychodzę, aby wyjaśniać prawdę i ratować ludzi, a po południu czytam w domu książki Dafa. Dokładam wszelkich starań, aby wyjaśniać prawdę każdej napotkanej osobie. Zazwyczaj zaczynam od zwykłej rozmowy na codzienne tematy, a dopiero później poruszam kwestię Falun Dafa. Kiedy spotykam osoby robiące zakupy, pomagam im nieść torby, a następnie rozmawiam z nimi o wystąpieniu z KPCh.

Rozmawiam z ludźmi zgromadzonymi na świeżym powietrzu, uczniami idącymi do szkoły, uczniami przebywającymi na placu oraz osobami, które spotykam w autobusie. Gdziekolwiek się udaję, szukam okazji, aby przekazywać prawdę.

Spotkałam najróżniejszych ludzi. Niektórzy mówią niemiłe rzeczy, inni mi dziękują. Niektórzy nawet ostrzegają mnie: „Uważaj na siebie. Nie możesz rozmawiać o Falun Gong z byle kim, bo będziesz miała kłopoty”.

Pewnego razu spotkałam licealistkę, która zagroziła mi: „Praktykujesz Falun Gong. Zadzwonię na policję”. Odpowiedziałam: „Robię to dla twojego dobra”. Wysyłałam prawe myśli, mając nadzieję, że nie uda jej się dodzwonić, aby nie popełniła grzechu przeciwko Fa. Następnie odeszłam.

Spotkałam również chrześcijan, którzy zgodzili się wystąpić z KPCh. Powiedziałam im: „Nie proszę was, abyście w cokolwiek wierzyli. Po prostu mówię wam, że wystąpienie z KPCh zapewni wam bezpieczeństwo”. Innym razem powiedziałam pewnemu chrześcijaninowi: „Wiecie, że Szatanem jest KPCh, ale nie mówicie tego, ponieważ się boicie. My otwarcie mówimy prawdę”. Ostatecznie ten chrześcijanin i jego dziecko zgodzili się wystąpić z KPCh oraz powiązanych z nią organizacji.

To są moje doświadczenia, którymi chciałam się podzielić. Dziękuję, Mistrzu. Dziękuję, współpraktykujący.

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 17 listopada 2026 roku