(Minghui.org) Pozdrawiam, czcigodny Mistrzu. Pozdrawiam, drodzy praktykujący.

Jestem młodym praktykującym, który otrzymał Fa już w chwili narodzin, ponieważ moi rodzice są praktykującymi. Chociaż dorastałem w rodzinie praktykujących, dopiero w pierwszej klasie liceum zacząłem brać odpowiedzialność za swoją kultywację. Za każdym razem, gdy zastanawiam się nad moją dotychczasową drogą kultywacji, ogarnia mnie pokora na myśl o tym, jak bardzo wydaje się ona zaplanowana, i przypominają mi się słowa Mistrza:

„Rygor kultywacji i praktykowania jest taki, że każdy krok jest powiązany z następnym i nie należy zakłócać żadnego kroku”. (Ponowne przebudzenie kijem)

Na przykład rok 2024 był moim pierwszym rokiem wyjaśniania prawdy przedstawicielom rządu. Do Canberry przeprowadziłem się dopiero rok wcześniej, po ukończeniu studiów na uniwersytecie w Australii Zachodniej. Kiedy o tym myślę, wszystkie projekty Dafa, nad którymi pracowałem w przeszłości, położyły fundamenty i pomogły mi zdobyć umiejętności niezbędne do skutecznego wyjaśniania prawdy przedstawicielom rządu.

Przez cały okres nauki w liceum często wyjaśniałem prawdę przechodniom przy naszym stoisku w centralnej dzielnicy biznesowej Perth. Ponieważ większość przechodniów zatrzymywała się tylko na chwilę, nauczyłem się szybko przekazywać kluczowe informacje – to ważna umiejętność, z której korzystam również podczas rozmów z politykami, którzy mają mało czasu.

W czasie pandemii COVID współpracowałem z młodymi praktykującymi ze Stanów Zjednoczonych przy organizacji międzynarodowej konferencji internetowej dla młodych praktykujących, która odbyła się w czterech językach. Dało mi to ogromne doświadczenie we współpracy z innymi praktykującymi oraz w koordynowaniu projektów Dafa.

Jako część tej grupy młodych praktykujących prowadziliśmy później konto w mediach społecznościowych, na którym publikowaliśmy grafiki informacyjne i animacje skierowane do studentów. Aby pomóc w tych działaniach, nauczyłem się projektowania graficznego – jest to umiejętność, która przydała mi się przy tworzeniu różnych materiałów informacyjnych i zaproszeń na nasze wydarzenia w parlamencie.

Nie chodziło tylko o nabywanie nowych umiejętności. Dorastając, zawsze byłem nieśmiały w kontaktach społecznych i introwertyczny w porównaniu z moją starszą siostrą. Zawsze byłem – i nadal jestem – tym cichym w domu. Co ciekawe, być może ze względu na potrzebę komunikowania się w celu wyjaśniania prawdy, w naturalny sposób stałem się bardziej pewnym siebie i elokwentnym mówcą.

W szkole zawsze miałem trudności z pisaniem. Moja mama mówiła, że pisanie nie jest moją mocną stroną, w rezultacie na studiach wybrałem statystykę. Jednak w ramach naszych działań skierowanych do parlamentarzystów pisanie jest nieuniknione i obecnie to ja przygotowuję większość naszych materiałów informacyjnych.

Za biegłą znajomość chińskiego i angielskiego zawdzięczam moim rodzicom. Ich spokojne i rzeczowe usposobienie jest cechą, którą od nich przejęłam, i która ogromnie pomogła mi stać się lepszym koordynatorem i współpracownikiem.

Wydaje mi się to szczęśliwym zbiegiem okoliczności. Wyjaśnianie prawdy w tak dużym stopniu wymaga umiejętności, w których zawsze uważałem się za słabego. Dopiero gdy zastanawiam się nad tym, jak daleko zaszedłem, uświadamiam sobie, jak wiele Mistrz uczynił, by umożliwić mi podążanie tą ścieżką.

Każda przetrwana przeze mnie próba wydawała mi się niezbędnym krokiem w kierunku kolejnej. Chciałbym podzielić się kilkoma bardziej zapadającymi w pamięć próbami kultywacji i oświeceniem z tych lat.

Bezwarunkowa współpraca przy wyjaśnianiu prawdy rządowi

Praca z rządem była i nadal jest procesem hartującym. Zdałem sobie jednak sprawę, że choć sposób, w jaki ją wykonujemy, jest ważny, to większy nacisk należy położyć na to, jak współpracujemy i na nasze duchowe doskonalenie.

Aby podać przykład: przygotowania do większości naszych podróży do Canberry w poprzednich latach były prowadzone w pośpiechu. W przypadku naszej pierwszej tegorocznej podróży zaplanowaliśmy wszystko z dużym wyprzedzeniem i wysłaliśmy prośby o spotkania oraz zaproszenia na wydarzenia znacznie wcześniej. Uznaliśmy, że zapewnienie im więcej czasu oznacza, że otrzymamy więcej potwierdzeń udziału.

Jednak przez wiele tygodni potwierdzenia udziału zarówno w naszym wydarzeniu w parlamencie, jak i na spotkaniach napływały powoli. Wszyscy członkowie głównego zespołu nadal pracowali nad innymi projektami. Wszystko wydawało się powolne i uciążliwe, a nie czuliśmy jeszcze, że stanowimy jedną całość.

Czułem niepokój i obawy związane z brakiem postępów, więc podzieliłem się tym z innym koordynatorem. Zastanawialiśmy się, jak powinniśmy spojrzeć do wewnątrz siebie i poprawić się, aby odwrócić tę sytuację.

Zdałem sobie sprawę, że wszystko jest kwestią perspektywy i że muszę zmienić swoją. Musiałem patrzeć na sprawy z punktu widzenia prawych myśli. Trudności w kultywacji były czymś dobrym i musieliśmy postrzegać to jako test do zdania, a nie jako przeszkodę nie do pokonania. Zdałem sobie sprawę, że od jakiegoś czasu zaniedbywałem praktykę prawych myśli i natychmiast postanowiłem to naprawić.

Co zaskakujące, podczas kolejnego spotkania koordynacyjnego udało nam się pogodzić różne opinie i punkty widzenia, osiągnąć konsensus i stworzyć spójną całość. Od tego momentu sprawy nadal rozwijały się w pozytywnym kierunku i choć kilkakrotnie zdarzały się nieoczekiwane sytuacje, które wystawiały naszą reakcję na próbę, to dopóki podchodziliśmy do nich z właściwym nastawieniem, wszystko układało się jak należy dzięki pomocy Mistrza.

Próby nadal się pojawiały. W tym czasie stałem się znacznie bardziej zajęty pracą. Kilku bardzo doświadczonych współpracowników odeszło, aby skorzystać z innych możliwości, przez co w moim zespole zabrakło ludzi, a ja pracowałem w nadgodzinach, aby podnosić swoje kwalifikacje i wypełnić luki. Jednak wraz ze zbliżaniem się terminu wyjazdu do Canberry przygotowania nabrały tempa. Ktoś musiał współpracować z innymi koordynatorami, utrzymywać kontakt z prawnikiem dołączającym do naszej delegacji, przygotowywać notatki i porządki obrad, projektować slajdy do prezentacji podczas śniadania oraz zajmować się mnóstwem innych zadań.

Czułem się już przytłoczony, więc wahałem się, czy brać na siebie jeszcze więcej. Wiedziałem jednak, że inni również są obciążeni pracą do granic możliwości i że w przypadku niektórych z tych zadań to właśnie ja najlepiej nadaję się do pomocy. Pamiętam, że podczas naszego spotkania planistycznego w duchu martwiłem się tym, co już miałem na głowie. Jednak kiedy przyszło do podziału zadań, w ułamku sekundy odłożyłem na bok swoje przywiązanie do wygody i zgłosiłem się do wykonania wszystkich zadań, do których najlepiej się nadawałem. Wszyscy mieliśmy wspólny cel, więc musiałam odłożyć na bok swoje egoistyczne myśli, aby współpracować z pozostałymi. Kiedy przestałem martwić się o siebie, okazało się, że wiele z tych zadań udało się zrealizować znacznie płynniej, niż się spodziewałem.

Podczas przygotowywania prezentacji na nasze śniadanie biznesowe doszło do różnicy zdań z innym praktykującym co do tego, jakie zagadnienia należy uwzględnić. Opowiadałem się za mniejszą ilością treści, podczas gdy ten praktyk uważał, że należy uwzględnić pewne szczegóły. Był to czas ogromnego stresu; przygotowywaliśmy wszystko w ostatnim tygodniu, a ja projektowałem slajdy oprócz innych prac przygotowawczych. Początkowo czułem frustrację, ale zdałem sobie sprawę, że upieranie się przy moich opiniach nie jest właściwe. Zadałem sobie pytanie: czy nadal z całego serca poparłbym tę prezentację, nawet gdyby moje pomysły nie zostały zrealizowane? Tak, poparłbym. Byłem zdecydowany nie pozwolić, by moje przywiązania stanęły na przeszkodzie ratowaniu czujących istot.

Chociaż to tylko kilku praktykujących przemawiających do parlamentarzystów, moim zdaniem każdy osiągnięty sukces nie jest zasługą pojedynczej osoby, lecz wynikiem wysiłków całej społeczności praktykujących, którzy wzajemnie się wspierają i bezinteresownie pomagają sobie nawzajem. W trakcie tego procesu widziałem, jak praktykujący, którzy niegdyś mieli silne przekonania, odkładali je na bok; widziałem, jak praktykujący bezwarunkowo współpracowali, i widziałem, jak australijscy uczniowie tworzyli jedno ciało.

Wszystko, co spotykamy w kultywacji, jest czymś dobrym

Przez krótki czas byłem częścią centrum pomocy w Canberze. Bycie asystentem oznaczało pracę z praktykującymi, aby zrozumieć ich problemy, tak abyśmy mogli stworzyć jedną całość. Zaczęliśmy więc odwiedzać praktykujących i zbierać ich opinie.

Jeden z praktykujących, którego odwiedziliśmy, niedawno przeprowadził się z Chin kontynentalnych. Rozmowę rozpoczęliśmy od pytania, co jego zdaniem należy zmienić w Canberze. Ku naszemu zaskoczeniu odwrócił się i wskazał na mnie, mówiąc, że musimy zacząć od zmiany mnie. Następnie zaczął wymieniać wszystkie rzeczy, z których był niezadowolony w moim zachowaniu, a wiele z nich nie miało sensu. Na przykład skarcił mnie za to, że mam zwyczaj krzyżowania rąk, i polecił mi, abym zamiast tego składał ręce tak jak Mistrz, ponieważ jest to oznaka oświeconego.

Wygłosił jeszcze inne zarzuty, których nie będę tutaj wymieniać, ale w tej chwili natychmiast poczułem, jak krew uderza mi do głowy. Czułem się pokrzywdzony i odczuwałem silną potrzebę obrony. Co jednak zabawne, podczas gdy on mnie krytykował, musiałem nadal tłumaczyć jego uwagi praktykującemu, który nie mówił po chińsku i był bardzo zdezorientowany, dlaczego to wszystko się dzieje.

Pamiętam, że próbowałem wyjaśnić temu praktykującemu, że niektóre z jego zarzutów wynikały po prostu z nieporozumień dotyczących okoliczności. Kiedy ten praktykujący nie przyjął moich wyjaśnień, przypomniałem sobie słowa Mistrza:

„Gdy napotkamy konflikt, powinniśmy zachować spokój i nie naśladować tej drugiej osoby. Oczywiście, możemy z dobrą wolą wszystko wytłumaczyć. Można wyjaśnić sprawę i nie jest to żaden problem. Jednak nie powinieneś być do tego zbytnio przywiązany”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Niestety, temu praktykującemu nie udało się w pełni skorzystać z okazji, by mnie skrytykować, ponieważ musiałem wyjść wcześniej. Jednak w drodze do domu czułem, jak w mojej głowie toczy się prawdziwa walka.

Z jednej strony czułem się bardzo niesprawiedliwie potraktowany. Skupiłem się na tym, jak nielogiczne były wszystkie jego uwagi i jak bardzo mnie skrzywdził. Z drugiej strony starałem się zachować obiektywizm, spojrzeć poza emocjonalne ataki i zidentyfikować obszary, w których wciąż mogę się poprawić, niezależnie od tego, czy krytyka była logicznie uzasadniona.

Pamiętam, jak zadałem sobie retoryczne pytanie: „Czy jestem ponad krytyką? Nie. Czy potrafię pokornie przyjąć każdą krytykę? Tak”. W centrum mojego wewnętrznego konfliktu znajdowała się duma i przywiązanie do mojej wyobrażonej reputacji po tym, jak zostałem upokorzony. Naprawdę czułem, jakbym zmagał się sam ze sobą, aż moje ludzkie przekonania zostały zdominowane przez prawe myśli.

Panaceum polegało zarówno na porzuceniu mojej dumy, jak i przyjęciu pokory, i zdałem sobie sprawę, że rzeczywiście były obszary, w których mogłem działać lepiej. Jeśli chodzi o skrzyżowanie rąk, to choć nie miałem zamiaru okazać braku szacunku, zastanawiałem się, czy podświadomie nie stałem się bardziej arogancki po tym, jak zostałem asystentem, więc potraktowałem tę krytykę jako znak, by popracować nad swoją pokorą.

Przypomniało mi się chińskie powiedzenie: „cieszyć się, gdy ktoś wskazuje nam nasze błędy” i naprawdę czułem radość, że znalazłem kolejny obszar, w którym mogę się poprawić. Była to również niezapomniana lekcja bezwarunkowego spojrzenia do wewnątrz siebie i dążenia do znalezienia każdej okazji do poprawy.

Ale skąd wiadomo, kiedy całkowicie zdało się test xinxing? Było to pytanie, na które uzyskałem odpowiedź, gdy pewnego razu wróciłem do domu w Perth i rozmawiałem z przyjacielem-praktykującym. Opowiedziałem mu o różnych trudnościach, z jakimi borykałem się podczas koordynowania pracy rządowej w Canberze, i w głębi serca czułem, że testy xinxing, o których mu opowiadałem, już zdałem. Jednak, co dziwne, podczas gdy ja opowiadałem, on nieustannie udzielał mi rad i sugestii, jak zdać te testy.

Pomyślałem sobie: „Przecież już przeszedłem przez te próby. Dlaczego on wciąż próbuje mi pomóc je przejść?”. Zadałem sobie wtedy pytanie: „Skąd mam wiedzieć, czy naprawdę zdałem próbę?”. Kiedy o tym myślałem, mój przyjaciel kontynuował, opowiadając o ostatnich próbach, przez które przechodził. Podczas rozmowy wspomniał o próbie, która wydawała mu się równie trudna jak wspinaczka na wysoką górę i z psychicznego punktu widzenia trudno było mu się z nią pogodzić. Zdałem sobie sprawę, że to była wskazówka dla mnie.

Myślę, że czasami udaje nam się przetrwać trudności, ale psychicznie wciąż tkwimy w tej chwili. Wyobraź sobie, że w końcu pokonałeś niebezpieczną górską przełęcz, ale wciąż dręczą cię wspomnienia o związanych z nią zagrożeniach. Zdałem sobie sprawę, że być może prawdziwym wyznacznikiem tego, czy całkowicie przeszedłeś przez trudność, jest to, czy czujesz wdzięczność za to, że jej doświadczyłeś. Rozumiem, że część tej wdzięczności wynika z prawdziwego zrozumienia, jak cenna jest lekcja wyniesiona z tej próby, bez której nie byłbyś w stanie się doskonalić. W końcu doskonalenie się ma nadrzędne znaczenie w kultywacji.

Uświadomiłem sobie, posługując się analogią, że choć zdałem większość testów xinxing, to gdybym ukończył tylko 90 procent każdego z nich, w końcu moja kultywacja byłaby kompletna tylko w 90 procentach i niestety nie spełniłbym standardu duchowej doskonałości. Wymagania dotyczące kultywacji są surowe.

Myślę, że wdzięczność jest również ważna, ponieważ stanowi antidotum na wszelką urazę, która może zniweczyć prawe myśli kultywującego. Łatwo jest znosić, trudno jest wybaczać, ale jeszcze trudniej jest okazywać wdzięczność.

Zastanawiałem się nad tym, co Mistrz powiedział w wykładzie dla australijskich praktykujących z 2007 roku – nie chodzi mi o jego dokładne słowa – że zasada postrzegania wszystkiego, co spotyka nas na drodze kultywacji, jako czegoś dobrego, jest prawdą absolutną. Ale ilu ludzi potrafi to naprawdę zrozumieć i szczerze stosować w praktyce? Zwłaszcza że samo przejście próby może być już wystarczająco trudne.

Myślę, że ważne jest odpowiednie nastawienie, czyli prawe myśli, ponieważ kultywowanie jest trudne. Od czasu do czasu muszę sobie przypominać, że każda próba jest kamieniem milowym, a im większa trudność, tym dalej można się posunąć.

Powyższe stanowi moje ograniczone zrozumienie, proszę o wskazanie wszelkich nieścisłości.

Dziękuję, Mistrzu. Dziękuję, współpraktykujący.

(Wygłoszone podczas konferencji Fa w Australii w 2026 r.)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 17 listopada 2026 roku