(Minghui.org) Urodziłam się w latach 80. Kiedy byłam w szkole podstawowej, moi rodzice zaczęli praktykować Falun Dafa. 20 lipca 1999 roku Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła prześladowania praktykujących Falun Dafa, a mój ojciec został nielegalnie przetrzymywany przez rok w obozie pracy przymusowej i poddawany wszelkiego rodzaju torturom. Jego myśli były prawe i ostatecznie udało mu się uciec.
Pomimo okrucieństwa i presji prześladowań, moi rodzice nie zrezygnowali z praktykowania Falun Dafa. Kontynuowali naukę, recytowali Fa i pilnie kultywowali. Dzięki ich wytrwałości miałam szczęście powrócić do kultywacji Dafa w 2011 roku. Dziękuję Ci, Mistrzu, za Twoją ochronę i zbawienną łaskę.
Chciałabym podzielić się z Wami kilkoma moimi ostatnimi doświadczeniami kultywacyjnymi.
Bezwarunkowe spojrzenie do wewnątrz siebie w obliczu niesprawiedliwego traktowania
Byłam nauczycielką wczesnoszkolną i przez lata pracowałam w prywatnym żłobku, gdzie zawsze byłam główną nauczycielką. Byłam pilna i sumienna w pracy, a rodzice i kierownictwo mnie doceniali. Żłobek niedawno zatrudnił nową dyrektorkę, która była moją byłą koleżanką. Wcześniej jej wyjaśniłam fakty, a ona odeszła z Komunistycznej Partii Chin i organizacji z nią powiązanych. Jednak kiedy została dyrektorką, nie traktowała mnie dobrze i stałam się jej celem.
W naszej klasie było tylko dwie nauczycielki, w porównaniu do innych klas, w których było ich trzech. Kiedy dzieci były młodsze, dyrektorka uzasadniała to tym, że mamy mniej dzieci. Jednak kiedy dołączyło więcej dzieci, powiedziała, że potrzebujemy tylko dwóch nauczycielek, ponieważ dzieci są starsze.
Moja współnauczycielka zachorowała i wzięła miesięczny urlop. Zamiast ją zastąpić, kierownictwo po prostu kazało personelowi sprzątającemu pomagać – konkretnie, przynosząc posiłki dzieciom z mojej klasy. Powiedzieli, że nie jestem odpowiedzialna za sprzątanie klasy. Jednak kiedy dzieci wychodziły, nikt nie przychodził posprzątać, więc ostatecznie zrobiłam to sama. Codziennie podczas drzemek dzieci sprzątałam klasę, toalety i pomieszczenia do zajęć. Kiedy dzieci wychodziły na zajęcia, sprzątałam główną salę zajęć. Jako praktykująca nie przeszkadzały mi trudy ani dodatkowa praca. Wiedziałam, że pomaga to moim opiekunom, a oni zdawali się mieć pełne zaufanie do mojej pracy.
Zrezygnowanie z własnego interesu
Latem w każdej klasie było mniej dzieci, więc niektóre klasy zostały połączone. W mojej klasie było więcej dzieci, więc właścicielka żłobka przeniosła dzieci i nauczycielkę z mniejszej klasy do mojej. Logicznie rzecz biorąc, nauczycielka z największą liczbą dzieci powinna być w tej sytuacji nauczycielką prowadzącą. Stało się jednak odwrotnie i kierownictwo przydzieliło drugiej nauczycielce prowadzenie głównych lekcji. Nauczycielka prowadząca miała większe obłożenie, a asystentka mniej godzin dydaktycznych, co oznaczało, że moja pensja została obniżona. Czułam się z tego powodu urażona i uważałam, że podział obowiązków jest niesprawiedliwy. Potem przypomniałam sobie, że praktykujący powinien patrzeć do wewnątrz siebie, a nie rozwodzić się nad niesprawiedliwością. Prawdopodobnie była to okazja zorganizowana przez Mistrza, by pozbyć się mojego przywiązania do własnych korzyści.
Nieustannie pracowałam nad samodoskonaleniem i bardzo dobrze współpracowałam z drugą nauczycielką – aż do końca miesiąca, kiedy musiałyśmy oddać całą pościel. W mojej klasie było jej dużo, którą musiałam sama znieść na dół. W jej klasie było jej tylko trochę, a ona odmówiła jej zwrotu, ponieważ oczekiwała, że zrobię to za nią. Byłam oburzona, ale nic nie powiedziałam. Zastanawiałam się, jak mogła być tak samolubna. Dostosowywałam się do niej we wszystkim, kiedy przychodziła na moje zajęcia. Przejęła wszystkie główne przedmioty, a mimo to nie chciała oddać nawet odrobiny pościeli. Odmówiłam, więc w końcu musiała zrobić to sama.
Zdałam sobie sprawę, że oblałam ten test xinxing. Zamiast bezwarunkowo spojrzeć do wewnątrz siebie w obliczu konfliktu, skupiłam się na jej wadach. W rezultacie nadszedł kolejny test. Tym razem dyrektorka przedszkola nie powiedziała, kto będzie odpowiedzialny za główne lekcje. Po połączeniu klas przydzieliła mi prowadzenie głównych lekcji – co miało sens, ponieważ w mojej klasie było więcej dzieci i naturalnie przyszła moja kolej na prowadzenie. Jednak po podliczeniu godzin nauczania, kierownictwo podzieliło je równo między nas dwie. Wydawało się to bardzo niesprawiedliwe, ponieważ prowadziłam już więcej zajęć.
Wiedziałam, że to test i powinnam potraktować go jako okazję do poprawy. Tym razem stawiłam mu czoła spokojnie, zignorowałam jej wady i zajrzałam do wewnątrz siebie, postępując zgodnie z wymogami Fa. Podjęłam się kolejnych zadań i pomogłam jej nosić pościel – nie śledząc, kto robił więcej, a kto mniej. Zrozumiałam, że tylko dobrze kultywując siebie, mogę potwierdzić Fa. Tym razem cieszyłyśmy się wspólnym nauczaniem. Po tym nie miałyśmy już okazji do wspólnej pracy.
Lekceważenie sytuacji po utracie stanowiska nauczyciela prowadzącego
Gwałtowny spadek wskaźnika urodzeń w kraju wpłynął na liczbę uczniów w żłobkach. Kiedy skończyłam pracę z moją klasą w średnim wieku, miałam przyjąć nową; jednak z powodu małej liczby uczniów, była tylko jedna nowa klasa. Opiekun powiedział mi, że zamiast tego zostanę przydzielona do starszej klasy – ale jako asystentka nauczyciela.
Zawsze współpracowałam z kierownictwem, cokolwiek dla mnie zorganizowało. Wiedziałam, że obecnie stanowiska są przydzielane zgodnie z preferencjami kierownictwa, a nie kompetencjami nauczycieli. Byłam nauczycielką prowadzącą od ponad dekady, odkąd dołączyłam do żłobka. Pracowałam ciężko i sumiennie, byłam doceniana przez rodziców i podjęłam się wielu ważnych obowiązków, zyskując uznanie zarówno kolegów, jak i opiekunów. Jako praktykująca byłam mentalnie przygotowana na przeniesienie na stanowisko asystentkę nauczyciela. Biorąc pod uwagę obecny kryzys gospodarczy i trudności ze znalezieniem pracy, byłam gotowa oddać dobre stanowisko komuś innemu. Jako praktykująca, moja ścieżka rozwoju zawodowego jest zorganizowana przez Mistrza. Muszę kroczyć swoją ścieżką sprawiedliwie i być niewzruszoną.
Kilka dni później nasz kierownik powiedział nam, nauczycielom, że musimy przygotować przemówienie, aby ubiegać się o stanowisko nauczyciela prowadzącego. Zostaliśmy wezwani do biura, aby wygłosić przemówienia, a następnie pozostali nauczyciele zagłosowali. Nie zostałam wybrana. Wiele osób było zszokowanych. Zakładali, że dostanę tę rolę, biorąc pod uwagę moje kwalifikacje zawodowe. Byli oburzeni w moim imieniu, ale ja byłam niewzruszona.
Podążając ścieżką rozwoju
Ostatniego dnia szkoły moi uczniowie niespodziewanie mnie zaskoczyli. Jedno dziecko przyszło, trzymając w jednej ręce dwa pęczki selera naciowego, a w drugiej dwa kawałki boczku wieprzowego. Byłam kompletnie zaskoczona – o co w tym wszystkim chodzi? Moja współnauczycielka powiedziała: „To najnowszy trend w Internecie – odrodzenie starożytnej chińskiej tradycji wyrażania wdzięczności nauczycielowi; uważa się to za najwyższy hołd!”.
Poczułam przypływ zawodowej dumy i wiedziałam, że to zachęta od Mistrza. Chwilę później kwiaciarnia przyniosła ogromny bukiet kwiatów od jednego z rodziców. Koleżanka wykrzyknęła: „Musisz być kimś wyjątkowym! Spójrz na te warzywa, mięso i kwiaty od rodziców”. Uśmiechnęłam się tylko i podziękowałam.
W domu włożyłam do wazonu jedyną łodygę lilii z bukietu. Moja córka była zachwycona: „Wow! Te kwiaty są absolutnie oszałamiające – jest ich tak wiele!”. Naliczyłam siedem lilii, wszystkie w pełnym rozkwicie. Zazwyczaj pojedyncza łodyga lilii ma trzy, najwyżej pięć kwiatów – po raz pierwszy widziałam taką z siedmioma. Poczułam, że to zaszczyt, jaki obdarzył mnie Mistrz.
Porzucenie przywiązania do sławy, egoizmu i sentymentalizmu
Pierwszego dnia wakacji dyrektorka zwołała cały personel na zebranie i wyjaśniła, że spadający wskaźnik urodzeń doprowadził do spadku liczby dzieci, co wywarło ogromną presję na żłobek. Nauczyciele musieliby się liczyć z obniżkami płac, a jeśli żłobek nie byłby w stanie generować zysków, mógłby nie być w stanie pokryć naszych pensji. Dyrektorka namawiała nauczycieli, aby planowali swoją karierę w świetle tego faktu, biorąc pod uwagę wpływ na ich życie osobiste i rodzinne. Wielu nauczycieli zrezygnowało.
Po tygodniowej przerwie mieliśmy już wracać do pracy, gdy dowiedzieliśmy się, że żłobek zostanie zamknięty. Personel i rodzice byli zaskoczeni tym nagłym obrotem spraw.
Patrząc wstecz na swoją drogę, dochodzę do wniosku, że zostałam zdegradowana z nauczycielki prowadzącej na asystentkę nauczyciela – być może był to test mojego przywiązania do sławy i egoizmu. Nie tylko zostałam zdegradowana, ale także obniżono mi pensję – test, który miał sprawdzić, czy moje serce się poruszy. Nie stawiałam oporu; przyjęłam to z wdzięcznością, pozostając niewzruszona. Widząc, że nie dałam się przekonać, nastąpił kolejny, poważniejszy test: zostałam zwolniona. Nie miałam żadnego stanowiska ani dochodu.
Żłobek wezwał mnie, abym sfinalizowała moją rezygnację. Mój mąż ostrzegł mnie, żebym niczego nie podpisywała, mówiąc, że firma powinna wypłacić mi odprawę. Biorąc pod uwagę mój długi staż pracy, odprawa powinna być wysoka. Nalegał, że jeśli odmówią wypłaty, powinniśmy skierować sprawę do arbitrażu. Więc tego dnia nie podpisałam, mimo że zrobiło to wiele innych nauczycielek.
Żłobek zorganizował kolejne spotkanie dla tych z nas, które nie podpisały dokumentów. Kierownictwo poprosiło nas o podpisanie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Zauważyłam, że staż pracy podany w oświadczeniu nie zgadzał się z naszym rzeczywistym stażem pracy, a sekcja dotycząca odprawy była pusta. Powiedzieliśmy kierownictwu, że podpiszemy, jeśli poprawią staż pracy, aby odzwierciedlał rzeczywisty czas zatrudnienia, ale odmówili.
Zażądaliśmy wymaganego prawem odszkodowania, ale właściciel żłobka również odmówił. Atmosfera stała się bardzo napięta; właściciel żłobka był zirytowany i powiedział, że to my decydujemy, czy podpiszemy dokumenty – firma jedynie ułatwiała ten proces, aby pracownicy mogli bezzwłocznie rozpocząć nową pracę lub ubiegać się o zasiłek dla bezrobotnych.
Podczas spotkania milczałam. Uważałam, że zachowanie żłobka było nierozsądne i postanowiłam dochodzić swoich praw. Po spotkaniu udałam się do biura właściciela i przemawiałam spokojnie i opanowanie. Powiedziałam, że podpiszę dokument, jeśli mój staż pracy i odszkodowanie finansowe zostaną wyraźnie określone. Poprosiłam również o formalną umowę o rozwiązaniu umowy ze wszystkimi jej warunkami. Właściciel nie udzielił mi jednoznacznej odpowiedzi, sugerując, że kwestia odszkodowania finansowego może zostać omówiona później.
Następnego ranka ponownie zadzwoniłam do właściciela, ale otrzymałam tę samą odpowiedź. Powiedziałam mu wprost, że nie mamy innego wyjścia, jak tylko wnieść sprawę do sądu. Razem z kolegami przeanalizowaliśmy procedurę arbitrażową; zebraliśmy niezbędne dokumenty i porozmawialiśmy z prawnikiem. Po długim, pracowitym dniu w końcu złożyliśmy wniosek o arbitraż pracowniczy do odpowiedniego wydziału. Moi koledzy planowali odwiedzić Biuro Edukacji i Biuro Odwołań Publicznych następnego dnia.
Nie mogłam spać tej nocy, więc zrobiłam jeszcze trochę badań. Im więcej badałam, tym bardziej zdawałam sobie sprawę, że nagłe zamknięcie żłobka nie było prostą sprawą – czyż nie był to kolejny przykład nawykowej taktyki Komunistycznej Partii Chin polegającej na atakowaniu i prześladowaniu ludzi? Bardzo przypominało to „sesje walki” z właścicielami nieruchomości z przeszłości. Czy jako praktykująca, gdybym walczyła z żłobkiem, nie wpadłabym w pułapkę zastawioną przez złą Partię? Nie tylko nie rozwiązałoby to problemu, ale także podsyciłoby dalszą nienawiść. Postanowiłam udać się do miejsca pracy i podpisać dokument o rozwiązaniu umowy o pracę.
Wyjaśnienie prawdy właścicielowi żłobka
Spotkałam się z właścicielem żłobka i wyjaśniłam, że ze względu na moją wiarę nie będę wchodziła na drogę sądową, a zamiast tego podpiszę umowę. Praktykuję Prawdę-Życzliwość-Cierpliwość i wolę być wyrozumiała dla innych.
Właściciel powiedział, że uważa moje nastawienie za niezwykłe. Powiedziałam mu, że w pełni rozumiem wyzwania, przed którymi stoi; ciężko pracował, aby zbudować platformę, która zapewniła nam miejsca pracy, a dzięki naszym wysiłkom pomogliśmy jego firmie osiągnąć w przeszłości wielki sukces. Teraz, gdy przechodził przez trudny okres, z pewnością nie chciałam mu utrudniać życia. Gdyby miał środki na rekompensatę finansową, mógłby dać tyle, ile tylko mógł, ale nie powinniśmy go zmuszać do pracy ponad siły.
Właściciel był tym głęboko poruszony i powiedział, że istnieje wiele powodów, dla których żłobek nie może już dłużej funkcjonować. Chciał, żeby działał – choćby po to, by wyjść na zero – ale to już nie jest możliwe. Powiedziałam, że to klasyczna taktyka Komunistycznej Partii Chin, by atakować ludzi; obecne tłumienie prywatnych przedsiębiorstw przypomina historyczną „kampanię przeciwko właścicielom nieruchomości” – podżeganie do nienawiści społecznej wobec właścicieli firm, a jednocześnie wykorzystywanie instrumentów prawnych jako broni do ich „regulowania”, aby uniemożliwić im prowadzenie działalności. Właściciel słuchał uważnie, pogrążony w myślach. Jego telefon zadzwonił akurat wtedy, więc wyszłam.
Później miałam okazję porozmawiać z nim o mistyfikacji samospalenia na placu Tiananmen. Bardzo bał się KPCh i nie śmiał zrezygnować. Ale rozumiał, że Falun Dafa jest prawe.
Powiedziałam mężowi, że zamierzam odzyskać dokumenty arbitrażowe i wycofać sprawę. Nie zgodził się i nakrzyczał na mnie. Zdając sobie sprawę, że to test mojego sentymentalizmu, poszłam dalej i odzyskałam dokumenty – bez jego zgody – i odwołałam arbitraż pracowniczy. Wszystko poszło gładko: mogłam ubiegać się o zasiłek dla bezrobotnych i znaleźć pracę w nowym miejscu. Wszystko skończyło się idealnie; choć mogło się to wydawać stratą, tak naprawdę wiele zyskałam.
Kiedy później rozmawiałam z zastępcą dyrektorki mojego dawnego przedszkola, powiedziała, że właściciel pochwalił mnie, mówiąc, że jestem najmądrzejszą osobą w całym przedszkolu. Wiedziałam, że to Mistrz mnie wspiera, ponieważ cała moja mądrość pochodzi z Dafa.
Szerzenie piękna Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości
Dzieci w nowym miejscu awansowały do ostatniej klasy, więc zaczęłam wyjaśniać fakty ich rodzicom.
Jedna z matek nalegała, żeby dać mi 500 juanów w czerwonej kopercie. Nawet po tym, jak wyjaśniłam, że nie mogę jej przyjąć ze względu na moją wiarę, nalegała i wcisnęła mi ją do ręki. Powiedziała, że jej dziecko bywa bardzo niegrzeczne i nie chce sprawiać mi kłopotów jako nauczycielce. Znajdowała różne sposoby, żeby dawać mi 500 juanów co roku. Nigdy nie tknęłam tych pieniędzy, ale trzymałam je bezpiecznie, zamierzając zwrócić jej je po ukończeniu szkoły przez jej dziecko. Rozumiałam zasadę Fa: „bez straty nie ma zysku” – że jeśli przyjmujesz coś od kogoś, musisz mu w zamian dać cnotę.
Podczas wakacji kupiłam dziecku piórnik i włożyłam do niego 1500 juanów. Następnie oddałam go mamie. Była bardzo zaskoczona, nalegała, żebym zatrzymała pieniądze i że nie może ich odzyskać. Wyjaśniłam jej, że praktykuję Prawdę-Życzliwość-Cierpliwość i że nie mogę od niej przyjąć tych pieniędzy. Powiedziałam jej, że czekałam ze zwrotem do tej pory, ponieważ obawiałam się, że mogłaby źle zinterpretować moje intencje – martwiąc się, że nie chcę opiekować się jej dzieckiem albo że uznam jej dar za zbyt mały.
Powiedziała, że to, co zrobiłam, naprawdę ją poruszyło – nie oczekiwała, że nie tylko zwrócę jej pieniądze, ale także wezmę pod uwagę jej uczucia. Była bardzo wzruszona. Rozmawiałam z nią o Dafa i o tym, jak przestrzegamy zasad Prawdy-Życzliwości-Cierpliwości, aby być dobrymi ludźmi, w przeciwieństwie do kłamstw, które szerzy na nasz temat Komunistyczna Partia Chin. Powiedziała, że widziała karteczkę samoprzylepną w korytarzu, na której widniał napis Prawda-Życzliwość-Cierpliwość. Uważała, że te trzy postacie reprezentują coś naprawdę wspaniałego, choć niełatwo im sprostać. Powiedziała, że uważa się za bardzo dobrą osobę, ale w porównaniu ze mną wiedziała, że wciąż ma pole do poprawy. Kiedy powiedziałam jej o odejściu z Komunistycznej Partii Chin, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, mimo że przyznała się do tego, nadal miała wątpliwości. Ale uśmiechnęła się, kiedy powiedziałam jej, żeby pamiętała: „Falun Dafa jest dobre!” i „Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre!”.
Dziękuję Ci, Mistrzu, za Twoją dobroczynną, zbawczą łaskę. Cały czas czuję ochronę i oświecenie Mistrza, a także mądrość, którą mnie obdarza, gdy kultywuję.
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org z dnia 17 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.