(Minghui.org) Witam, Mistrzu! Witam, drodzy praktykujący!

Jestem zaszczycony, że mogę wziąć udział w 23. Chińskim Fahui organizowanym przez Minghui i chciałbym przedstawić Mistrzowi moje tegoroczne doświadczenia związane z kultywowaniem.

Nagła utrata pracy

Ponieważ moja praca była bardzo intensywna i wymagała długich godzin, nie udało mi się właściwie zrównoważyć obowiązków zawodowych z praktyką duchową. Gdy moja praktyka zaczęła pozostawać w tyle, stare siły wykorzystały tę słabość i w zeszłym roku doświadczyłem fałszywego objawu choroby. Byłem prześladowany i straciłem pracę, co zakłóciło rytm mojego codziennego życia.

Zastanawiając się nad moimi niedociągnięciami, zdaję sobie sprawę, że długotrwałe pragnienie wygody w połączeniu z brakiem pilnego studiowania Fa i konsekwentnego wykonywania ćwiczeń doprowadziło do mojego rozluźnienia w kultywacji. Kiedy pojawiły się fałszywe objawy choroby, przez pewien czas nawet wahałem się między przyjmowaniem leków a dążeniem do przodu w mojej praktyce. Niektóre z moich działań całkowicie odbiegały od wymagań Dafa; pod pewnymi względami byłem gorszy od zwykłego człowieka.

Wytrwałość w praktyce kultywacji

Pod koniec ubiegłego roku zacząłem poważnie zastanawiać się nad swoją sytuacją: jak powinienem postrzegać iluzoryczne przejawy karmy chorobowej? Czego tak naprawdę szukam? Dlaczego przybyłem do tego ludzkiego świata?

Odpowiedź była w rzeczywistości zawsze jasna: te iluzoryczne przejawy karmy chorobowej zostały mi narzucone przez stare siły, które wykorzystały moje rozleniwienie i samozadowolenie. To nie jest ścieżka wytyczona przez Mistrza! Nie przybyłem do tego ludzkiego świata, by być prześladowanym przez stare siły; przybyłem jako uczeń Dafa, aby pomagać Mistrzowi w ratowaniu czujących istot. Powinienem dobrze się kultywować i chronić Dafa.

Gdy moje myślenie stało się jasne, wysłałem prawe myśli, aby wzmocnić swoją świadomość główną i utwierdzić się w tym postanowieniu. Usunąłem czynniki starych sił, które powodowały zakłócenia, i zniszczyłem negatywne elementy w moim polu wymiarowym, takie jak pragnienie wygody, lenistwo, strach przed trudnościami i niezdolność do wytrwania. Wyrzuciłem wszystkie tradycyjne chińskie i zachodnie leki z mojego domu. Powierzyłem wszystko Mistrzowi. Byłem zdecydowany podążać prawą i godną ścieżką kultywacji Dafa!

Po omówieniu tej kwestii z żoną, która również jest praktykującą, postanowiłem, że każdego dnia będę rezerwował czas na studiowanie Fa i wykonywanie ćwiczeń. Oprócz codziennego czytania Zhuan Falun studiujemy również wykłady Mistrza wygłoszone w różnych regionach, a ja zacząłem uczyć się Fa na pamięć. W przeszłości, gdy próbowałem uczyć się Fa na pamięć, zawsze poddawałem się w połowie drogi; teraz nie skupiam się już na szybkości ani ilości. Zamiast tego wykorzystuję wolny czas, by zapamiętywać po kilka krótkich zdań na raz, i zauważyłem, że takie podejście prowadzi do coraz głębszego zrozumienia Fa. Ilekroć pojawiają się pytania, Mistrz często udziela mi wskazówek lub oświecenia podczas studiowania Fa. Kiedy studiuję Zhuan Falun, czuję, że chcę studiować jeszcze więcej. Tak bardzo się w to zagłębiam, że nie mogę się zmusić, by odłożyć książkę. Często dostrzegam głębsze i szersze zasady Fa ukryte pod powierzchnią tekstu, choć często trudno je wyrazić słowami.

Zaczęliśmy wykonywać ćwiczenia przez dwie godziny dziennie. Po rozmowie z innymi praktykującymi dowiedziałem się, że oni wykonują drugą serię ćwiczeń przez godzinę. Zdając sobie sprawę z różnicy między nami, zacząłem codziennie wykonywać drugą serię ćwiczeń przez godzinę. Ponieważ wcześniej miałem skłonność do lenistwa, a konkretnie obawiałem się trudności związanych z utrzymaniem pozycji koła, po rozmowie z praktykującymi postanowiłem przełamać swoje negatywne nastawienie. Przez pewien czas wydłużałem czas trwania drugiego ćwiczenia, a czasami wykonywałem je nawet przez ponad dwie godziny. Po pewnym czasie odkryłem, że wykonywanie drugiego zestawu ćwiczeń nie jest już tak niekomfortowe ani trudne, jak mi się wydawało. Teraz moja codzienna praktyka nie jest już czymś, czego się obawiam ani co uważam za bolesne; stała się raczej niezbędną, rutynową częścią mojego codziennego życia jako praktykującego Dafa.

Liczne konflikty

Kiedy wraz z żoną zdecydowaliśmy się w pełni poświęcić naszej praktyce duchowej, wkrótce pojawiła się seria kłopotów.

Wszystko zaczęło się od tego, że mój teść poważnie zachorował; w ciągu dwóch miesięcy trzykrotnie trafiał do szpitala. W czerwcu ponownie trafił do szpitala. Jego objawy znacznie się pogorszyły i przez długi czas nie widać było żadnych oznak poprawy. Moja matka również poważnie zachorowała. Przestała jeść i pić. Osłabła i pojawiły się u niej objawy choroby serca. Miała trudności z oddychaniem, a nasza rodzina bardzo się o nią martwiła. Zanim wyzdrowiała, u mojego ojca zaczęły pojawiać się objawy choroby serca i niewydolności serca. Miał opuchnięte kostki, był wyczerpany, a już po kilku krokach odczuwał ucisk i ból w klatce piersiowej. Ponieważ nasi starsi rodzice trafiali do szpitala jeden po drugim, wraz z żoną czuliśmy się przytłoczeni.

Kiedy moja matka była w stanie krytycznym, a u mojego ojca dopiero zaczęły pojawiać się objawy, zadzwonił on do mojej siostry i zarzucił mi, że dbam tylko o teścia, a zaniedbuję własnych rodziców. Mój ojciec był wściekły i wygłosił wiele ostrych, nieprzyjemnych słów.

Mniej więcej w tym czasie ogłoszono wyniki egzaminów wstępnych naszego dziecka na studia. Wyniki nie były dobre. Wyraz twarzy mojej żony pociemniał w chwili, gdy je zobaczyła, a ja również poczułem głęboki niepokój. Chociaż spodziewaliśmy się, że nasze dziecko może nie poradzić sobie zbyt dobrze, rzeczywiste wyniki były niższe, niż się spodziewaliśmy. Krewni i przyjaciele nieustannie dzwonili, pytając o wyniki, co tylko podsycało nasze negatywne emocje.

W międzyczasie, gdy wraz z żoną jeździliśmy tam i z powrotem między szpitalami, z trudem staraliśmy się utrzymać naszą codzienną rutynę studiowania Fa i wykonywania ćwiczeń. Za każdym razem, gdy moja żona zabierała głos, jej słowa wydawały się przepełnione narzekaniami, urazą, zazdrością i poczuciem krzywdy, które przeszywały mnie jak noże. Nie mogąc się powstrzymać, odpowiadałem jej ostro, co prowadziło do krótkich, burzliwych kłótni. Oboje zdawaliśmy sobie sprawę, że coś jest nie tak, ale ponieważ nie analizowaliśmy własnych niedoskonałości, te same problemy nieuchronnie powracały po pewnym czasie.

Zbieżność tak wielu konfliktów pozwoliła mi głęboko zrozumieć to, co Mistrz opisuje w Zhuan Falun jako „cierpienie wykraczające poza to, co normalne”.

Bezwarunkowe spojrzenie do wewnątrz

Wiedziałem, że spotykałem się z tymi sytuacjami, ponieważ ujawniały one przywiązania, których jeszcze nie wyeliminowałem, i stanowiły dla mnie próby, które musiałem zdać. Ponieważ od pewnego czasu mój stan studiowania Fa był całkiem dobry, wykorzystywałem Fa do oceny napotykanych konfliktów i kłopotów, patrząc na wydarzenia rozgrywające się wokół mnie przez pryzmat Fa. Nauczyłem się wykorzystywać wszystko, co działo się wokół mnie, jako lustro dla mojej własnej kultywacji.

Podczas trwającego prawie miesiąc okresu dojazdów do szpitala w celu opieki nad starszymi członkami rodziny nieustannie zastanawiałem się: dlaczego wielokrotnie znajdowałem się w sytuacjach związanych z opieką szpitalną nad chorymi? Czy była to dla mnie okazja do uzyskania właściwego zrozumienia karmy chorobowej? Czy miało mi to pomóc poprzez obserwowanie karmy chorobowej innych oraz wypracowanie właściwego spojrzenia na fałszywe przejawy karmy chorobowej, których sam kiedyś doświadczyłem? Oczywiście w grę wchodziły również stare siły, wykorzystujące karmę chorobową członków rodziny do przeprowadzania swoich tak zwanych testów, próbując jednocześnie zmarnować cenny czas, który praktykujący powinni poświęcić na ratowanie czujących istot.

Przez cały ten proces, ilekroć w moim ciele pojawiały się fałszywe objawy karmy chorobowej lub pojawiały się myśli związane z chorobą, stanowczo je odrzucałem. Mówiłem sobie: „To wszystko są fałszywe objawy narzucone przez stare siły, a nie zaplanowane przez mojego Mistrza. Odrzucam je! Podążam wyłącznie ścieżką wytyczoną przez Mistrza Li Hongzhi; nie akceptuję niczego innego!”.

Kiedy to zrozumiałem, zintensyfikowałem studiowanie Fa i recytowałem Fa nawet podczas pobytu w szpitalu oraz w drodze do niego i z powrotem. Nosiłem ze sobą stary telefon komórkowy bez karty SIM, na którym miałem nagrane wykłady Mistrza oraz elektroniczne wersje książek Dafa. Opiekując się moim krewnym w szpitalu, recytowałem nauki Mistrza. Nawet gdy jechałem na rowerze, jeśli utknąłem w trakcie recytacji, zatrzymywałem się, wyjmowałem telefon, aby sprawdzić tekst, a potem kontynuowałem jazdę.

Obok szpitala znajdował się duży, zacieniony park, do którego wiele osób przychodziło, by poćwiczyć lub schronić się przed upałem. Zawsze miałem przy sobie ulotki o Dafa. Kiedy nie musiałem opiekować się moim krewnym, szedłem do parku, by je rozdawać, kładąc je na hulajnogach elektrycznych zaparkowanych przy drodze, w altankach, na ławkach lub w innych widocznych miejscach.

Kiedy mój ojciec zadzwonił do mojej siostry i stracił panowanie nad sobą, siostra opowiedziała mi, co powiedział. Byłem zdenerwowany i pomyślałem: „Nie zaniedbałem ich. Byłem bardzo posłuszny rodzicom! Dlaczego mieliby mówić coś takiego?”. W ferworze chwili nie zdołałem się powstrzymać; rzuciłem przez telefon kilka gniewnych słów, a nawet rozłączyłem się z siostrą.

Dzięki wielokrotnemu studiowaniu Fa zacząłem bezwarunkowo zaglądać do wewnątrz siebie, by odnaleźć swoje niedoskonałości.

W przeszłości, kiedy okazywałem posłuszeństwo rodzicom, kierowało mną silne pragnienie zdobycia dobrej reputacji. Chciałem być dobrze postrzegany i chwalony przez mieszkańców wsi. Czasami wręczałem nawet ojcu kieszonkowe na oczach naszych sąsiadów. Ogromną przyjemność sprawiało mi również słuchanie, jak moi rodzice lub siostry opowiadali, jak nasi krewni i sąsiedzi zazdrościli naszej rodzinie posiadania tak posłusznego syna. Byłem z tego powodu dość zadowolony z siebie. Moje pragnienie dobrej reputacji było tak silne, że sam nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy.

Co więcej, choć w kontaktach ze zwykłymi ludźmi byłem zazwyczaj bardzo serdeczny, często miałem trudności z opanowaniem emocji w relacjach z własną rodziną – rodzicami, siostrami i żoną. Szczególnie surowo traktowałem matkę. Brakowało mi wobec niej życzliwości i cierpliwości. Gdy tylko pojawiał się jakiś problem, moją natychmiastową reakcją było wybuchnięcie gniewem, narzekanie lub oskarżanie jej. Moje zachowanie było często dosadne i agresywne, a ja nie potrafiłem się wystarczająco uspokoić, by porozumieć się z rodzicami w konstruktywny sposób.

Niedawny wybuch gniewu mojego ojca pomógł mi ujawnić moje nieczyste przywiązania – dążenie do dobrej reputacji, próżność, niezdolność do okazywania wyrozumiałości oraz skłonność do różnego traktowania ludzi zamiast utrzymywania konsekwentnie życzliwego zachowania. Jednocześnie udało mi się spojrzeć na moje uczucia wobec rodziców, rodzeństwa i innych osób z większym dystansem. W trakcie naszej długiej podróży przez cykl reinkarnacji nawiązaliśmy niezliczone więzi w wielu wcieleniach. Więzi łączące nas jako rodziców, rodzeństwo czy małżonków są liczne i złożone. Jako praktykujący Dafa okazywanie troski i życzliwości wobec rodziców i rodzeństwa wykracza poza zwykłe, sentymentalne przywiązania zwykłych ludzi. Traktowanie wszystkich z życzliwością jest przejawem współczucia, które praktykujący kultywuje poprzez praktykowanie Falun Dafa.

Następnego dnia po wybuchu gniewu mojego ojca wróciłem wczesnym rankiem do rodzinnego miasta. Zabrałem ze sobą rodziców i zaprowadziłem ich do szpitala. Pilnie się nimi opiekowałem, dbając o ich codzienne posiłki oraz upewniając się, że otrzymują zastrzyki i leki. Przeprosiłem też siostrę za mój wybuch gniewu. Zabrałem matkę do innego szpitala, aby otrzymała leki tradycyjnej medycyny chińskiej. Ojciec poprosił mnie, żebym przywiózł też coś dla niego, ale lekarz nalegał, że przed przepisaniem jakichkolwiek leków pacjent musi stawić się na badanie. Kiedy ojciec zdał sobie sprawę, że nie przywiozłem dla niego żadnych leków, znów stracił panowanie nad sobą. Tym razem zachowałem spokój. Zwróciłem się do ojca łagodnym tonem. Cierpliwie przekonywałem go i zabrałem do lekarza w szpitalu medycyny tradycyjnej chińskiej. Kiedy zmieniłem swój dotychczasowy, bezpośredni i agresywny styl komunikacji, okazało się, że ojciec był skłonny współpracować i spełniać moje prośby.

Moje dziecko bało się mnie od najmłodszych lat. Zawsze martwiło się, że mogę je skarcić za cokolwiek, co zrobi. Kiedy spojrzałem do wewnątrz siebie, zdałem sobie sprawę, że byłem wobec niego wyjątkowo surowy. Nie komunikowałem się z nim cierpliwie. Zamiast tego dyktowałem, jak należy postępować zgodnie z wymogami Dafa, przyjmując postawę rozkazywania i oskarżania. Takie podejście, charakteryzujące się surowością, niecierpliwością i skłonnością do wybuchów gniewu, sprawiło, że moje dziecko bało się otworzyć przede mną i przyczyniło się do ukształtowania się w nim nieśmiałej, lękliwej osobowości. Chociaż ten temperament wynikał w dużej mierze z prześladowań, jakim byliśmy poddawani ze strony sił zła, gdy dziecko było jeszcze w łonie matki, to z pewnością pewną rolę odegrało również moje nastawienie wobec niego.

Konsekwentnie studiowałem nauki Mistrza i w ciągu ostatnich kilku lat uświadomiłem sobie ten problem. Stopniowo zmieniłem sposób, w jaki się z nim komunikuję. Zaglądam do swojego wnętrza i stałem się bardziej wyrozumiały. W naszych codziennych relacjach zachowuję cierpliwość i analizuję sytuację, zanim z nim porozmawiam. Po ogłoszeniu wyników egzaminów wstępnych na studia poświęciłem czas na poszukiwanie uczelni i zbieranie informacji dla niego. Kiedy członkowie rodziny i krewni zwracali się do mnie ze swoimi obawami i pytaniami, analizowałem własne przywiązania, takie jak próżność, chęć zachowania twarzy, niechęć do kłopotów, skłonność do narzekania lub obwiniania innych oraz brak tolerancji i cierpliwości, jednocześnie utrzymując dobrą, otwartą komunikację z moim dzieckiem.

Istnieje popularne powiedzenie: „Oceniaj siebie według tych samych standardów, według których oceniasz innych; wybaczaj innym z taką samą wyrozumiałością, jaką okazujesz sobie”. Przestałem nieustannie krytykować, rozkazywać i narzekać. Zamiast tego nauczyłem się być tolerancyjny, wyrozumiały i patrzeć na sprawy z jego perspektywy. Uczestnicząc w różnych targach rekrutacyjnych na uniwersytety oraz podczas spotkań z przyjaciółmi i krewnymi, gdzie niskie wyniki mojego dziecka w testach często budziły dziwne spojrzenia, zmagałem się z próżnością, chęcią zachowania twarzy, poczuciem niższości, skłonnością do niekorzystnego porównywania mojego dziecka z innymi, a nawet zazdrością. Dzięki wielokrotnemu stawianiu czoła tym sytuacjom te przywiązania stopniowo zanikały i w końcu doszedłem do punktu, w którym potrafiłem radzić sobie z nimi ze spokojnym i opanowanym umysłem.

Moja żona, która zaczęła praktykować Dafa później niż ja, przez długi czas miała jedynie emocjonalne lub powierzchowne zrozumienie, że Dafa jest dobre, nie przestrzegając ściśle wymagań prawdziwego praktykującego. Jesteśmy małżeństwem od dwudziestu lat, ale większość tego czasu spędziliśmy osobno, ponieważ wyjeżdżałem do pracy. Musiała wziąć na siebie ciężar wychowywania naszego dziecka, opieki nad wszystkimi naszymi starzejącymi się rodzicami, zajmowania się obowiązkami domowymi i radzenia sobie z niezliczonymi codziennymi sprawami. Z biegiem czasu doprowadziło to do tego, że zaczęła żywić negatywne uczucia – urazę, poczucie krzywdy, poczucie niesprawiedliwości i zazdrość. W ostatnich latach mieszkaliśmy razem ze względu na nasze dziecko, ale nasze odmienne nawyki i punkty widzenia często wywoływały tarcia.

Ponieważ brakowało mi cierpliwości, tolerancji i wytrwałości, często wydawało mi się, że słowa mojej żony są pełne krytyki i narzekań. Czasami sam dźwięk jej głosu wywoływał we mnie niepokój. W rzeczywistości problemy, które dostrzegałem w mojej żonie, były w rzeczywistości moimi własnymi problemami.

Kiedy zidentyfikowałem te przywiązania w swoim umyśle, zacząłem wysyłać prawe myśli, aby wyeliminować czynniki, które uniemożliwiały mi bycie tolerancyjnym, cierpliwym i otwartym. Te rzeczy nie są moim prawdziwym ja; są jedynie wyobrażeniami i elementami karmicznymi ukształtowanymi na przestrzeni wielu wcieleń w sferze ludzkiej. Niezależnie od karmicznych powiązań, które połączyły mnie z żoną, oboje jesteśmy teraz praktykującymi Dafa, dążącymi do powrotu do naszych prawdziwych źródeł zgodnie z wskazówkami Mistrza. Każda karma lub negatywne czynniki, bez względu na to, jak i kiedy powstały, mogą zostać rozwiązane jedynie dzięki bezgranicznej miłosierności Mistrza i skorygowane pod przewodnictwem Dafa.

Podzieliłem się z nią tymi spostrzeżeniami. Z łzami płynącymi po twarzy zaczęła zaglądać do wewnątrz siebie, by odkryć pierwotne przyczyny tych negatywnych przekonań. Obecnie, kiedy rozmawiamy, wciąż zdarza się, że narzeka lub szuka wad, a ja czasami odczuwam chęć riposty; jednak w chwili, gdy takie słowa opuszczają nasze usta, obie zdajemy sobie sprawę, że to nie jest nasze prawdziwe ja. To jedynie wpływ naszej karmy myślowej oraz głęboko zakorzenionych, błędnych przekonań. Odpowiadam łagodnym, uśmiechniętym tonem, myśląc sobie: „Negatywne rzeczy, które mówisz, są w rzeczywistości dla mnie okazją do kultywowania własnego charakteru. Bez względu na to, jak źle mnie traktujesz, nadal będę cię traktować z życzliwością. Będę wobec ciebie tolerancyjny, a dzięki tej tolerancji możemy wspólnie pracować nad wyeliminowaniem tej karmy myśli i tych przekonań, które nie są zgodne z Fa”.

Obecnie codziennie studiujemy Fa razem jako rodzina, angażując w ten proces również nasze dziecko. Stopniowo nasz dom przekształca się w środowisko praktykujących.

Ratowanie ludzi w różnych środowiskach

Po skorygowaniu siebie zgodnie z Fa i poczynieniu pilnych, praktycznych postępów w mojej kultywacji, zaczęły pojawiać się rezultaty ratowania czujących istot.

Rodzic, którego drugie dziecko uczyłem osiem lat wcześniej, wysłał do mnie swoje młodsze dziecko na korepetycje. W miarę zbliżania się krajowego egzaminu wstępnego na studia uczennica czuła się bardzo przygnębiona. Zamierzałem podzielić się z nią prawdą o Dafa, mając nadzieję, że pomogę jej przetrwać ten trudny, ciężki okres w jej życiu.

Kiedy właśnie się do tego przygotowywałem, rodzic zadzwonił specjalnie, aby wspomnieć, że dziecko jest w złym stanie emocjonalnym, prosząc mnie, abym nie prowadził formalnej lekcji, ale raczej spędził ten czas na rozmowie i nawiązaniu kontaktu z nią. Wiedziałem, że to zostało zaaranżowane przez Mistrza. W ciągu tych ponad dwóch godzin zacząłem od rozmowy o kulturze tradycyjnej, a następnie systematycznie wyjaśniłem prawdę o Dafa, dlaczego KPCh ją prześladuje, na czym polega wystąpienie z KPCh i dlaczego należy to zrobić. Uczennica chętnie zgodziła się na wystąpienie. Pod koniec sesji wyszła z szerokim uśmiechem na twarzy.

Później rodzic opowiedział, że po powrocie do domu dziecko stwierdziło, iż z serca spadł mu wielki ciężar, dzięki czemu poczuło się lekkie i odciążone. Rodzic nieustannie mi dziękował i nalegał, bym zjadł z nim posiłek. Uznając to za doskonałą okazję do ich ocalenia, zgodziłem się. Podczas posiłku długo rozmawiałem z obojgiem rodziców, zaczynając od dyskusji na temat dobrego samopoczucia ich dziecka, następnie poruszając temat niszczących, negatywnych wpływów w społeczeństwie oraz kwestii przymusowego pobierania organów, po czym przeszedłem do tematu wystąpienia z KPCh w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa przed nieszczęściami oraz do prawdy o Dafa. Rodzice byli dość zaskoczeni, jednak przyjęli tę prawdę i pomyślnie wystąpili z KPCh. Następnie skontaktowałem się ze starszym bratem mojego ucznia sprzed ośmiu lat i zaproponowałem spotkanie. Zgodził się natychmiast. Tego samego dnia on i jego matka przyszli mnie odwiedzić. Podczas posiłku i rozmowy o planach na przyszłość tego młodego człowieka płynnie przeszedłem od tematu lokalnych wierzeń religijnych do kwestii wystąpienia z KPCh. Matka przez całą rozmowę bardzo mnie wspierała, a młody człowiek również z powodzeniem wystąpił z organizacji KPCh.

Tej nocy miałem sen, w którym moje świnie bawiły się na zewnątrz i rozkopały cudzą ziemię. Kazano mi pójść i sprowadzić je do domu. W śnie wołałem prosiaczki po imieniu, prosząc je, by wróciły ze mną do domu. Poszły za mną z powrotem, całkiem zadowolone.

Jest jeszcze jedna para – rodzice moich byłych uczniów – w których sklep zainwestowaliśmy 100 000 juanów cztery lata temu, choć nigdy nie braliśmy udziału w jego zarządzaniu ani działalności. Później pożyczyli od nas 70 000 juanów. W związku ze spowolnieniem gospodarczym w ostatnich latach ich biznes nigdy tak naprawdę nie ruszył z miejsca. Za każdym razem, gdy się spotykaliśmy, szczerze przepraszali i wyjaśniali przyczyny słabych wyników. Kilka dni przed Nowym Rokiem ta para odwiedziła nas w domu, aby opowiedzieć o poniesionych stratach i podzielić się planami na poprawę sytuacji. Słuchając ich, zastanawiałem się: dlaczego przez te wszystkie lata wciąż spotykamy się z takimi sytuacjami?

Z jednej strony mamy do czynienia z prześladowaniami ekonomicznymi ze strony starych sił, a z drugiej – pewną rolę odegrało nasze własne przywiązanie do osobistych korzyści. Co jednak ważniejsze, nie udało nam się wyjaśnić im, czym jest Dafa. Być może właśnie poprzez tę więź szukali oni zbawienia. Postanowiłem, że tym razem muszę im wyjaśnić prawdę! Przez mój umysł przemknęła negatywna myśl: „Jeśli powiem im prawdę, czy przestaną nam spłacać dług?”. Ale natychmiast pojawiły się prawe myśli: „Nawet jeśli te pieniądze – ponad 170 000 juanów – nigdy nie wrócą, i tak muszę ich ocalić!”. Zacząłem od wyrażenia wdzięczności za ich ciężką pracę, zapewniając ich, że nie będziemy wywierać na nich presji w sprawie spłaty i że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby wesprzeć ich wysiłki zmierzające do osiągnięcia sukcesu. Mówiłem z ich perspektywy, tonem pełnym zrozumienia, życzliwości i współczucia. Żona była wzruszona do łez, a mężowi również napłynęły łzy do oczu. Następnie podzieliłem się z nimi prawdą i oboje naturalnie zgodzili się wyrzec się przynależności do KPCh. Przez cały ten czas moja żona w milczeniu wysyłała prawe myśli, by mnie wspierać.

W tym okresie często zaglądali do mnie byli uczniowie – niektórzy świeżo po ukończeniu szkoły, inni, którzy skończyli naukę wiele lat temu. Wykorzystywałem każdą okazję, by dzielić się z nimi prawdą, i wszystkim udało się zrezygnować z członkostwa w KPCh. Wśród nich byli dzieci lokalnych wysokich urzędników, uczniowie zamierzający przenieść się do innych miast lub wyjechać za granicę, osoby przygotowujące się do studiów magisterskich oraz inni, szukający kogoś, komu mogliby się zwierzyć z trudności w pracy lub życiu osobistym. Niektórzy przynosili transparenty z podziękowaniami, inni owoce lub napoje, a z niektórymi po prostu spotykałem się przypadkowo na ulicy. Wystarczyło kilka krótkich słów, by zdecydowali się wystąpić z KPCh. Większość z tych gości zapraszałem na posiłki do restauracji, dzieląc się z nimi prawdą podczas jedzenia. Pewnego razu ugościłem przy jednym stole kilkunastu z nich. Przybyli pełni radości, a odchodzili z promiennymi uśmiechami.

Epilog

Jakże wielkie szczęście mamy, że urodziliśmy się w czasach, gdy Dafa jest szeroko rozpowszechniane; jakże wielkie szczęście mamy, że jesteśmy uczniami Dafa, pomagając Mistrzowi w ratowaniu czujących istot!

Bycie z Mistrzem i uczestniczenie w naprawianiu Fa to dla każdej istoty najszczęśliwszy i najwspanialszy moment. Jest to zwieńczenie oczekiwania trwającego eony, przez które przeszliśmy niezliczone próby i cierpienia. Dobre doskonalenie się i pomaganie Mistrzowi w ratowaniu czujących istot to uroczysta przysięga, którą złożyliśmy dawno temu, zanim zstąpiliśmy na ten świat. Jest to misja i zaszczyt, jakie obdarzył nas Mistrz. W tych ulotnych chwilach naprawy Fa i ratowania świadomych istot to, czy potrafimy jak najlepiej wykorzystać czas, który Mistrz nam przedłużył kosztem własnego ogromnego cierpienia, jest kwestią, nad którą każdy uczeń Dafa musi się zastanowić z najwyższą powagą i podejść do niej z prawymi myślami.

To są moje osobiste rozumienia. Proszę o wskazanie wszelkich nieodpowiednich fragmentów. Heshi.

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 13 listopada 2026 roku     

Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kategoria: Dwudziesta trzecia Chińska Konferencja Fa na Minghui.org