(Minghui.org)
Witaj, Czcigodny Mistrzu!Witaj, współpraktykujący!
Miałam szczęście rozpocząć praktykowanie Falun Dafa w 1998 roku. Dzięki kultywacji zyskałam wiele wglądów, które zmieniały się z czasem, wraz z moim postępem na kolejnych poziomach. Nie sposób opisać wszystkiego, czego doświadczyłam podczas kultywacji. Dzisiaj podzielę się tylko kilkoma zdarzeniami, które pomogły mi zidentyfikować niektóre z moich przywiązań.
To, do czego jesteś przywiązany, będzie twoim upadkiem
Wiele lat temu rosyjskojęzyczni praktykujący spotkali się z główną koordynatorką projektu. Nie wszyscy praktykujący byli w projekcie koordynatorki, ale koordynatorka miała dla nas ważne sugestie. Rozmawiała z nami o bardzo ważnych kwestiach dotyczących samo kultywacji i stanowczo zaleciła nam utworzenie grupy studiów Fa dla rosyjskojęzycznych praktykujących mieszkających w Stanach Zjednoczonych, wyjaśniając, jak ważne jest to dla roli, jaką pełnimy podczas rektyfikacji Fa.
Odegrałam kluczową rolę w założeniu i koordynacji tej grupy. Zaczęliśmy spotykać się online, aby studiować Fa wieczorami. Stopniowo zorganizowaliśmy również poranną grupę do codziennego studiowania Fa i ćwiczeń. Stworzyło to wspaniałą okazję do wspólnej kultywacji jako jedno ciało.
Kilka lat temu niektórzy praktykujący zasugerowali zmianę sposobu, w jaki dzielimy się swoimi doświadczeniami. Zaproponowali, aby ci z nas, którzy tego chcą, mogli podzielić się historiami ze swojego życia, w tym wspomnieniami z dzieciństwa i młodości, które nie zawsze były związane z naszą kultywacją. Zasugerowali, abyśmy nie ograniczali czasu przeznaczonego na takie rozmowy. Stanowiło to poważną przeszkodę, która zagrażała spójności naszych sesji z zasadami Dafa.
Kiedy omawialiśmy tę kwestię, sprzeciwiłam się, twierdząc, że nie jesteśmy klubem towarzyskim. Kultywacja to najpoważniejsza sprawa na świecie, dlatego musimy ściśle przestrzegać zasad i nie zbaczać z drogi Dafa. Wszyscy pozostali milczeli, a potem tylko jeden praktykujący odezwał się, by mnie wesprzeć.
Wtedy, niestety, nie zastanowiłam się nad tym, że przede wszystkim, jako koordynator, powinnam była zidentyfikować w sobie przywiązania, które powodowały takie zakłócenia w naszej grupie: łatwość obrażania się, strach przed utratą twarzy, osądzanie tych, którzy się ze mną nie zgadzali, oczekiwanie wdzięczności od innych, niecierpliwość i niezdolność do zachowania spokoju w każdej sytuacji.
Oblałam test i miałam żal do wszystkich, którzy milczeli, mimo że rozpoznali niesprawiedliwe czynniki, które mogły zniszczyć naszą grupę. Sytuacja szybko się rozwiązała i wszystko skończyło się dobrze; zło nie zdołało zniszczyć naszej grupy. Ale nie zwracałam zbytniej uwagi na własne przywiązania i nie zaczęłam się ich pozbywać.
Czytając po raz pierwszy ogłoszenie na Minghui, nie zwróciłam na nie większej uwagi, uznając, że w ogóle mnie ono nie dotyczy. Na spotkaniu projektu główny koordynator zwrócił naszą uwagę na fragment tego artykułu: „W rzeczywistości, złośliwe byty postrzegają ludzkie pragnienia i przywiązania jako sposób na kontrolowanie danej osoby. Tymczasem stare siły w innych wymiarach, które chcą nas, praktykujących, zniszczyć, mówią: Czegokolwiek się trzymasz, stanie się twoją zgubą”.
Po kilkukrotnym przeczytaniu zdałam sobie sprawę, jak ważne jest to stwierdzenie, ponieważ jasno wskazuje ono, że należy zidentyfikować i wyeliminować głęboko zakorzenione przywiązania oraz jak najszybciej się od nich uwolnić. Mistrz zauważył, że w moim sercu zrodziło się silne pragnienie pozbycia się fundamentalnych przywiązań i stworzył wszelkie niezbędne ku temu warunki.
Wkrótce niektórzy praktykujący z naszej grupy głęboko mnie zranili. Tak odebrałby to ktoś, kto nie kultywuje, i niestety, początkowo zareagowałam jak ktoś, kto nie kultywuje. Padły do mnie ostre słowa i tylko jedna osoba stanęła w mojej obronie; reszta, jak zwykle, milczała. Byłam głęboko zraniona.
Przez trzy dni czułam się tak przygnębiona, że nie mogłam nawet studiować Fa ani wykonywać ćwiczeń z grupą, więc praktykowałam sama. Chociaż rozumiałam, że nadszedł czas, aby pozbyć się urazy, kiedy zagłębiłam się głębiej, odkryłam kolejne przywiązanie.
Myślałam, że zrobiłam tak wiele dla innych rosyjskojęzycznych praktykujących, więc oczekiwałam, że będą mnie dobrze traktować. Rozmyślając o tym, przypomniałam sobie, że ci, którzy kultywują zgodnie z Dafa, muszą osiągnąć całkowitą bezinteresowność. Przypomniałam sobie, że Mistrz uratował nas od piekła, cierpi za nasze grzechy i stale nam pomaga i prowadzi nas właściwą ścieżką. Nie oczekuje od nas żadnej zapłaty. On jedynie prowadzi nas do wykonania trzech rzeczy i wypełnienia naszej misji.
Zdałam sobie również sprawę, że nadmiernie chroniąc kolegów z projektów, pozbawiam ich możliwości wzięcia odpowiedzialności za siebie. Kryło się za tym moje poczucie wyższości nad innymi.
Zrozumiałam, że nadszedł wreszcie czas, aby uwolnić się od urazy i całego bagażu emocjonalnego, który się za nią krył – czynników, które powstrzymywały mnie od uczestnictwa w grupie – ale początkowo nie mogłam się do tego zmusić. Minęły trzy dni; nadal cierpiałam, ale się nie zmieniłam. Pewnego dnia, wykonując drugie ćwiczenie, poczułam tak wielką gorycz i ból z powodu tego incydentu, że łzy popłynęły mi z oczu.
Zakryłam twarz dłońmi i szlochałam. Kiedy przestałam płakać, kontynuowałam praktykę. Nagle poczułam, jakby zasłona zsunęła się z moich oczu. Zobaczyłam wszystkie moje przywiązania bardzo wyraźnie i zrozumiałam, że Mistrz stworzył mi okazję, abym w końcu się ich pozbyła.
Współczujący Mistrz zdjął zasłonę z moich oczu, a potem moje serce stało się takie lekkie! Uraza całkowicie zniknęła, jakby nigdy jej nie było! Już następnego dnia praktykowałam z grupą.
Jestem wdzięczna praktykującym, którzy pomogli mi odkryć moje przywiązania i mam nadzieję, że wszyscy będziemy mogli zajrzeć w głąb siebie i wyeliminować nasze głęboko zakorzenione przywiązania.
Rozmowy z innymi praktykującymi o przywiązaniach
Często, gdy zauważam przywiązanie u innych praktykujących, próbuję z nimi o tym porozmawiać. Niestety, nie zawsze komunikuję się we właściwy sposób i w najlepszym razie mnie ignorują; a w najgorszym – obrażają się. W czym problem?
Mistrz radzi, że gdy widzimy czyjeś przywiązanie, powinniśmy sprawdzić, czy sami mamy takie samo. W większości przypadków je mam. Zaczynam poważnie pracować nad jego eliminacją w sobie. Często, gdy już uwolnię się od tego przywiązania – choćby częściowo – przestaję je dostrzegać u drugiej osoby.
Zanim porozmawiam z innym praktykującym, zaglądam do wewnątrz siebie i sprawdzam, czy nie mam w sobie osądu, chęci wskazywania palcem, wywyższania się ponad innych lub arogancji. Jeśli jest choć odrobina tego, natychmiast zaczynam to puszczać.
Czasami inni praktykujący nie są gotowi słuchać o swoich problemach. Dlatego zanim zabiorę głos, pytam, czy mogę podzielić się czymś, co moim zdaniem im pomoże. Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, staram się mówić ze współczuciem. Wyjaśniam, że zaobserwowałam u siebie to samo przywiązanie. Podaję konkretne przykłady, jak stawiałam czoła wyzwaniom związanym z tym przywiązaniem – zarówno pozytywnym, jak i negatywnym. Jeśli ściśle stosuję się do tej metody, rezultat jest zazwyczaj pozytywny.
Nasze prawe myśli i wiara
Coraz bardziej przekonuję się, jak ważne są prawe, jasne myśli i jak one działają.
Przez wiele lat miałam szczęście uczestniczyć w projekcie ratowania czujących istot przy Dzwonie Wolności, który jest najczęściej odwiedzaną atrakcją turystyczną w Filadelfii. Za każdym razem, gdy dzielimy się Fa w naszej lokalnej grupie, opowiadają się wzruszające historie, które pozostają w naszych sercach.
Jeden z przykładów miał miejsce niedawno, gdy prowadziliśmy nasze działania w pobliżu Dzwonu Wolności. Zazwyczaj przed budynkiem Dzwonu Wolności, tuż przed naszym miejscem ćwiczeń i stoiskami informacyjnymi, ustawia się długa kolejka. Posuwa się powoli, a ludzie oglądają ćwiczenia i czytają informacje na naszych plakatach i banerach. Nawet jeśli nie podchodzą do naszego stoiska, żeby wziąć broszurę lub podpisać petycję, i tak mogą poznać prawdę.
Pewnego dnia coś poszło nie tak i bez wyraźnego powodu kolejka zaczęła formować się wzdłuż innego chodnika, dalej od naszego miejsca ćwiczeń. Ludzie przestali przechodzić obok naszych plakatów i tracili okazję do poznania prawdy.
Podczas ćwiczeń wysyłałam dobre myśli, ale to nie pomogło, więc postanowiłam znaleźć ochroniarza i poprosić go o przesunięcie kolejki na właściwą trasę. Po namyśle zdałam sobie sprawę, że nie mogę go o to prosić. Postanowiłam poprosić Mistrza o pomoc, ale potem pomyślałam, że nie mogę Go dłużej dręczyć.
Ale gdy tylko pomyślałam o Mistrzu, w tym samym momencie z budynku Dzwonu Wolności wyszedł ochroniarz i poinstruował turystów, aby poruszali się prawidłową trasą. Wszyscy mijali nasze znaki. Od momentu, gdy pomyślałam o Mistrzu, do momentu, gdy kolejka została przestawiona, minęła niecała minuta.
Po tym zaczęłam zastanawiać się, jak często nasze problemy wynikają z braku wiary. Po prostu zapominamy, ile cudów Dafa przydarzyło się każdemu z nas. Jest ich zbyt wiele, by je zliczyć, a ponadto otrzymujemy stałą pomoc i wskazówki od Mistrza – zawsze jest przy nas. Niestety, kiedy nadchodzi czas próby, mogę o tym wszystkim zapomnieć.
Próby, które otrzymałam z innych wymiarów
Około trzy lata po tym, jak zaczęłam praktykować, wielokrotnie widziałam wyraźnie trzecim okiem scenę opisaną w Zhuan Falun:
„Przypomina to film lub obraz w telewizji, na którym pączek kwiatu otwiera się w jednym momencie. Pojawi się taka scena. Ta czerwień na początku jest płaska. Nagle zacznie się w środku uwypuklać i nieustannie otwierać jak rozkwitający kwiat. Będzie się tak nieustannie otwierać. Jeżeli chcesz samemu otworzyć to do końca, to może nie wystarczyć nawet osiem czy dziesięć lat, ponieważ całe niebiańskie oko jest zablokowane”. (Wykład drugi, Zhuan Falun)
Pamiętam, jaki to był magiczny widok! Jednak po pewnym czasie testy opisane w Zhuan Falun również spełniły się w moim przypadku:
„Pewnego dnia nagle widzisz wysoką i wielką boską nieśmiertelną istotę. Ta wielka nieśmiertelna istota powie ci parę komplementów, a następnie czegoś cię nauczy. Jeżeli to przyjmiesz, to twój gong popadnie w bałagan. W sercu będziesz zadowolony, uznasz ją za swojego mistrza i pójdziesz do niej na naukę”. (Wykład Szósty, Zhuan Falun)
Pewnego dnia, gdy znajdowałam się w stanie pomiędzy snem a jawą, podszedł do mnie bardzo wysoki mężczyzna, ubrany w długie białe szaty ze złotą koroną na głowie. Miał duże, zielone, życzliwe oczy. Wyciągnął do mnie ręce i usłyszałam, jak mówi, mimo że nie otwierał ust: „Dziecko, chodź ze mną”. Nie odpowiedziałam, ale on wciąż wołał i wołał, żebym poszła z nim. Kiedy obudziłam się po tej wizji, pomyślałam: „Dlaczego nie zaprosił mnie, żebym poszła z nim, zanim zaczęłam praktykować Falun Dafa?”. To zaproszenie było ewidentną przeszkodą.
I ten test powtórzył się jeszcze raz w tym samym stanie snu. Wyraźnie zobaczyłam nieznane miejsce, gdzie grupa ludzi w staromodnych ubraniach wykonywała jakieś ćwiczenia. Ich mistrz podszedł do mnie i zaczął mnie uczyć ćwiczeń. Ja jednak schowałam ręce za plecami i pokręciłam głową, że nie.
Dzisiaj podzieliłam się zaledwie kilkoma wspaniałymi wydarzeniami, które mi się przytrafiły – ale było ich o wiele, wiele więcej!
Myślę, że jeśli za każdym razem, gdy stajemy w obliczu próby, będziemy pamiętać o cudach Dafa, które nam się przytrafiły, i o ogromnym wsparciu, jakie otrzymujemy od Mistrza, przejdziemy przez te próby o wiele łatwiej i szybciej.
Jestem wdzięczna Mistrzowi Li, założycielowi Falun Dafa, za to, że zawsze jest przy mnie i zawsze z empatią mnie prowadzi i chroni!
Dziękuję Wam, współpraktykujący!
(Prezentacja na Konferencji Fa w Filadelfii w 2026 roku)
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 13 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
