(Minghui.org) Moja żona zaczęła praktykować Falun Dafa w 1996 roku, aby poprawić swoje zdrowie. Po rozpoczęciu praktyki odniosła ogromne korzyści. Jej astma, bóle głowy, zawroty głowy i dolegliwości poporodowe zniknęły. Poprawił się również jej temperament.
Zanim zaczęliśmy praktykować Falun Dafa, często się kłóciliśmy. Po rozpoczęciu praktyki całkowicie się zmieniła. Kiedy ją karciłem, nie miała mi tego za złe i zawsze była miła. Powtarzała mi: „Ta praktyka jest naprawdę dobra. Gdybyś przeczytał Zhuan Falun, wiedziałbyś”.
Rozpoczęcie praktyki w obliczu prześladowań
Pewnego dnia sięgnąłem po Zhuan Falun, przekartkowałem ją i przypadkiem natrafiłem na rozdział poświęcony buddyjskiemu qigong i buddyzmowi. Po przeczytaniu powiedziałem do żony: „Powinnaś włożyć serce w praktykę. To prawdziwe Fa. Właśnie przeczytałem ten fragment. Inni mogliby napisać o tym książkę, ale nie będą w stanie wyjaśnić tego tak jasno”. Odpowiedziała: „Skąd wiesz?”. Uśmiechnąłem się, ale nic nie powiedziałem.
Zawsze interesowałem się qigong i różnymi metodami kultywacji. Na początku lat 90. spróbowałem bardzo popularnego qigong. Czułem jednak, że to nie to, czego szukam, więc przestałem.
20 lipca 1999 roku ówczesny przywódca Komunistycznej Partii Chin (KPCh) Jiang Zemin rozpoczął prześladowania Falun Dafa. Pomyślałem: „Jak można zniesławić tak dobrą praktykę?”. Więc oficjalnie zacząłem praktykować Falun Dafa.
Ponieważ zacząłem praktykować tak późno, wykorzystałem czas na intensywne studiowanie Fa. Im więcej czytałem, tym jaśniejszy stawał się mój umysł. Zrozumiałem, że to prawdziwa nauka i jedyna w tysiącleciu szansa; Muszę to cenić. W tamtym czasie kłamstwa o Falun Dafa zalewały telewizję, radio i gazety. Każdy praktykujący był nękany w miejscu pracy przez policję, a w domu przez komitety sąsiedzkie. Jednak mnie nie było na ich liście i nikt mnie nie niepokoił.
Pomaganie żonie w ucieczce z obozu pracy
W drugiej połowie 2000 roku moja żona została zatrzymana za apelowanie o Falun Dafa w Pekinie i skazana na trzy lata obozu pracy. Była przetrzymywana w najgorszym obozie, obozie pracy w Masanjia. Odwiedziłem ją i powiedziałem jej przed wyjściem: „Przyjadę po ciebie następnym razem!”.
Sam nie wiedziałem, dlaczego byłem tak pewien, że następnym razem ją zabiorę. Nasze dzieci były wtedy jeszcze małe; syn nie miał nawet 10 lat, a córka zaledwie 12. Trudno mi było się nimi opiekować samemu. Pracowałem w ciągu dnia, a po pracy poświęcałem czas na studiowanie Fa, ćwiczenia i inne działania związane z Fa. Poza tym musiałem mądrze radzić sobie ze skargami i oskarżeniami ze strony przyjaciół i rodziny. Chociaż byłem zajęty i zmęczony, nie czułem goryczy ani stresu, ponieważ miałem Mistrza w sercu i nadal mogłem praktykować.
Jednak moja żona nie miała tyle szczęścia w obozie pracy. Poprosiłem Mistrza, aby wzmocnił prawe myśli mojej żony, mając nadzieję, że uda jej się opuścić tę złowrogą norę. Wysyłałem więc silne prawe myśli, kiedy tylko miałem czas, wzmacniając ją i innych uwięzionych praktykujących, mając nadzieję, że wkrótce zostaną zwolnieni.
Otrzymałem telefon z obozu pracy w Masanjia z informacją, że moja żona jest chora i poleceniem, abym przyjechał z pieniędzmi, aby pomóc jej w leczeniu. Pomyślałem sobie, że będą ją nadal prześladować po wyzdrowieniu. Odpowiedziałem: „Nie pójdę. Zachorowała przez twoje prześladowania. To nie mój problem”.
Po chwili zadzwoniła inna osoba, podająca się za kapitana, i powiedziała: „Lepiej przyjdź. Powinieneś iść z kimś. Sam nie dasz rady jej nieść. Musisz ją zawieźć na leczenie”. Słysząc to, poczułem się szczęśliwy. Wiedziałem, że praktykujący tak naprawdę nie są chorzy. Czy to nie było udawane wrażenie, które Mistrz wyczarował, żeby ją stamtąd wyciągnąć? Zgodziłem się. Natychmiast wsiadłem do autobusu do Shenyang.
Po prawie 8 godzinach podróży dotarłem do Shenyang. Przed świtem wziąłem taksówkę i dotarłem do Masanjia, gdzie czekałem w posterunku ochrony. Gdy strażnicy rozpoczęli swoją zmianę, starszy strażnik zaprowadził mnie do pokoju przyjęć.
Do pokoju weszła kapitan z kilkoma strażnikami. Poinformowała mnie: „Leży z tyłu”. Zapytałem: „Czy jest w poważnym stanie?”. Nie odpowiedziała, ale zwróciła się do strażnika i zapytała: „Czy on (mówiąc o mnie) jest praktykującym?”. Strażnik odpowiedział: „Nie. Nie praktykuje”. Wtedy kapitan powiedziała do mnie: „Nikomu w naszym obozie pracy nigdy nie pozwolono wrócić do domu po pomoc medyczną. A co powiesz na to: podpisz w jej imieniu pisemną gwarancję?”.
Odpowiedziałem stanowczo: „Nie podpiszę. W dzisiejszych czasach, kto może cokolwiek zagwarantować innym? Przecież ona jest w takim stanie z powodu waszych prześladowań. Nie chcę się tym zajmować”. Słysząc to, starszy strażnik wstał i oskarżył mnie: „Czyż nie jesteś jej mężem?”. Odpowiedziałem: „Tak. Ale i tak nie stać mnie na wasze prześladowania”. Zamilkł.
Kapitan powiedziała: „Wydaliśmy 400 juanów na jej leczenie. Powinieneś nam zwrócić”. Odpowiedziałem: „To nie moja sprawa. Zachorowała bez powodu? Była zdrowa, kiedy tu trafiła”. Kapitan zaniepokoiła się i zaczęła chodzić tam i z powrotem po pokoju. Później powiedziała: „Dobrze. Nie musisz podpisywać gwarancji ani płacić nam 400 juanów. Po prostu podpisz tutaj, aby potwierdzić, że odwieziesz ją do domu. Ale musisz zabrać z powrotem jej akta sprawy, poprosić lokalnego komendanta policji o ich podpisanie i odesłać je nam. Upewnij się, że wyślesz je pocztą. Jeśli akta się zgubią, będziemy mieli poważne kłopoty”.
Myślałem, że nie mogę tego dłużej przeciągać; w przeciwnym razie moja żona mogłaby tego nie znieść. Więc zgodziłem się na ich prośbę. Wydawali się uspokojeni i zamówili dla mnie taksówkę.
Moja żona była nieprzytomna, więc taksówkarz i ja zanieśliśmy ją do jego samochodu. Taksówkarz zawiózł nas na dworzec autobusowy i tam nas zostawił. Powiedziałem do żony: „Obudź się. Jesteśmy już bezpieczni”. Cudem otworzyła oczy i wstała. Powiedziałem jej: „Idź do toalety, żeby się przebrać”, ponieważ nadal miała na sobie więzienny uniform. Kupiliśmy kilka jajek do jedzenia i pojechaliśmy autobusem do domu.
Po powrocie do domu otworzyłem jej akta i zobaczyłem, że diagnoza ze szpitala brzmiała „hipochondria epileptyczna”. Przyjaciel, który był lekarzem, powiedział mi, że nie postawią takiej diagnozy lekkomyślnie. Wszyscy wiedzieliśmy, że Mistrz nam pomógł.
Zapytałem żonę, co wtedy myślała. Odpowiedziała: „Powiedziałam Mistrzowi: »To nie jest miejsce, w którym powinnam być. Chcę się stąd wydostać, ponieważ wielu ludzi nie zna prawdy o Dafa, a ja chcę im pomóc. Mistrzu, proszę, pomóż mi się wydostać«. Następnego dnia pojawiły się objawy choroby”.
Byliśmy zdumieni, że Mistrz zademonstrował swoją nieograniczoną moc i uratował moją żonę z otchłani zła, ponieważ jej bezinteresowne myśli były zgodne z wymogami Fa. Żadne słowa nie były w stanie wyrazić naszej wdzięczności naszemu wielkiemu Mistrzowi!
Pokonywanie trudności w szerzeniu prawdy
W tamtym czasie w naszej okolicy nie mieliśmy zakładu produkującego materiały do wyjaśniania prawdy, a popyt był duży. Poprosiłem o pomoc znajomego, który prowadził punkt ksero. Zgodził się, ale zażądał wysokiej ceny za wydruk. Drukowanie jakichkolwiek informacji związanych z Dafa było bardzo ryzykowne. Policja wielokrotnie ostrzegała ich, aby nie drukowali tych materiałów i groziła, że w każdej chwili je sprawdzi.
Aby pomóc większej liczbie osób poznać prawdę o Dafa, chętnie zapłaciłem wyższą cenę. Wydrukowaliśmy u niego wiele materiałów wyjaśniających prawdę i rozdaliśmy je innym praktykującym. Czasami praktykujący również pomagali w pokryciu kosztów druku.
Skontaktowaliśmy się z praktykującym w innym mieście, który mógł dostarczyć materiały. Mieszkał on jednak ponad 500 kilometrów (około 310 mil) ode mnie. Moja żona podjęła inicjatywę, aby je odebrać. Wstała wcześnie, pojechała autobusem i podróżowała prawie 7 godzin. Później lokalni praktykujący pomogli jej wnieść przygotowane materiały do autobusu. Wróciła do domu o 2:00 w nocy, a ja odebrałem ją z dworca autobusowego.
Z uwagi na duże zapotrzebowanie na materiały wyjaśniające prawdę i wysokie ryzyko związane z transportem dużych ich ilości, później założyliśmy własną placówkę produkującą materiały wyjaśniające prawdę.
Na początku nie było nas stać na samochód. Wiozłem kolegów praktykujących na motocyklu na wieś, żeby rozdawali ulotki i wieszali banery z informacjami o Falun Dafa. Kiedyś złapał nas ulewny śnieg; mój kask się zakrył i ledwo widziałem drogę. Motocykl zgasł podczas podjazdu pod górę. Poprosiliśmy Mistrza o pomoc i po kilku próbach motocykl odpalił. Jechaliśmy bardzo wolno i wróciliśmy po północy. Chociaż byliśmy wyczerpani i głodni, w głębi duszy byliśmy szczęśliwi.
Nasz region jest górzysty; obejmuje duży obszar o dużej gęstości zaludnienia. Starsi praktykujący z naszego regionu mogli obsłużyć tylko jedno pobliskie miasto. Mój motocykl mógł przewieźć tylko 3 osoby. Inni praktykujący uznali, że powinniśmy kupić minivana, żeby 6 lub 7 praktykujących mogło pojechać i rozdawać materiały. Jeden praktykujący wpłacił 10 000 juanów. W tamtych latach to była duża suma pieniędzy. Inny praktykujący i ja również się zaangażowaliśmy i kupiliśmy używanego minivana.
Za każdym razem, gdy wyruszaliśmy, przygotowywaliśmy około 800 broszur. Ja prowadziłem, a współpraktykujący je rozdawali. W ciągu kilku lat odwiedziliśmy wszystkie miasta i wsie w naszym regionie.
Mistrz chroni mnie w obliczu niebezpieczeństw i trudności
Wyremontowałem dom i, żeby zaoszczędzić, wykonałem tyle pracy, ile mogłem. Kiedy piłą łańcuchową wycinałem drzwi, doznałem głębokiej, dziesięciocentymetrowej rany ciętej na lewym nadgarstku. Ścięgna zostały zerwane, a kość odsłonięta. To było naprawdę przerażające. Jednak nie przelałem ani jednej kropli krwi, ani nie czułem bólu.
Byłem sam w domu, ale wiedziałem, że współczujący Mistrz jest ze mną i zniósł cierpienie. Próbowałem poruszyć palcami i na szczęście nadal mogłem nimi poruszać. Użyłem jednej ręki do prowadzenia samochodu i znalazłem żonę. Spokojnie powiedziałem jej, że mam ranę na dłoni. Spojrzała na ranę i była w szoku.
Zazwyczaj bardzo spokojna, zapytała mnie w panice: „Czy powinniśmy jechać do szpitala?”. Odpowiedziałem: „Nie trzeba. Wystarczy, że przyniesiesz gazę, żeby to owinąć”. Zrobiła, jak prosiłem. Nie potraktowałem rany poważnie i wróciłem do swoich codziennych zajęć w domu. Później tego wieczoru, podczas ćwiczeń, zauważyłem sączący się z rany żółty płyn.
Następnego ranka rozszerzona rana zamknęła się. Poszedłem do pracy jak zwykle i nikt nie zauważył żadnej różnicy. Kilka dni później sam wrzuciłem dwie tony węgla do naszej składziku na węgiel. Nie czułem bólu. Chociaż rana się zagoiła, pozostawiła długą bliznę.
Kiedy moi przyjaciele i dalsza rodzina dowiedzieli się o tym incydencie, byli zdumieni. Zwykle koszt różnych badań i szycia wynosi 20 000 juanów. W obliczu tych faktów, niektórzy krewni, którzy wcześniej sprzeciwiali się mojemu praktykowaniu Falun Dafa, zamilkli.
Powyżej znajdują się niektóre z bardziej pamiętnych epizodów z mojej ścieżki kultywacyjnej. Trzymajmy się nauk Mistrza, kultywujmy solidnie i kontynuujmy naszą ścieżkę kultywacyjną.
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 13 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
