(Minghui.org) Zaczęłam praktykować Falun Dafa z polecenia mojego ojca w marcu 1998 roku. Rozpoczął on kultywację i wypowiadał się o tej praktyce z uznaniem.
W tym czasie opiekowałam się moim teściem, który doznał udaru. Myśląc o tym, jak znęcał się nade mną przez wiele lat, ogarnęło mnie poczucie niesprawiedliwości i urazy. Jednak po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa uraza w moim sercu, twarda jak lód, zaczęła pękać i stopniowo topnieć.
Dziesięć lat życia z teściami
Urodziłam się w rodzinie rolniczej i mam 70 lat. W wieku 25 lat wyszłam za mąż za mojego męża, który pochodził z sąsiedniej wioski. Był najstarszy w rodzinie i miał trzy młodsze siostry, które jeszcze chodziły do szkoły.
Moja teściowa była w kiepskim stanie zdrowia i ledwo umiała gotować, a mój teść, Zhuzi, był policjantem i mistrzem sztuk walki. Krótko po tym, jak przyjechałam jako młoda panna, mój teść powiedział mi groźnie: „To ja tu decyduję. Nie waż się pyskować”.
Mój mąż pracował poza gospodarstwem, więc ciężar prowadzenia domu spadł całkowicie na moje barki. Hodowaliśmy starą lochę, która co roku rodziła dwa mioty prosiąt. Karmiłam ją, zbierałam paszę i sprzątałam chlew.
Zajmowaliśmy się również sadem brzoskwiniowym i prywatnym polem uprawnym. Musiałam pracować na farmie cały dzień, więc byłam ciągle w ruchu, bez chwili wytchnienia.
Mój mąż miał jeden dzień wolny w tygodniu i czasami pomagał. Całą swoją miesięczną pensję oddawał matce, ponieważ koszty edukacji jego trzech młodszych sióstr były dość wysokie.
W końcu jego trzy młodsze siostry zaczęły szukać partnerów. Zhuzi oceniał każdego potencjalnego partnera i nalegał, żebym też była obecna. Te sesje często trwały do północy, a czasem nawet do świtu. Wyczerpana i niewyspana, musiałam to znosić, dzień po dniu.
Życie było ciężkie, ale zaciskając zęby, dawałam radę. Najbardziej dokuczał mi jednak porywczy temperament Zhuzi i jego nierozsądne, apodyktyczne zachowanie. Jeśli powiedziałam coś, co mu się nie podobało, bił mnie. Czasami bił mnie, nawet jeśli nic nie powiedziałam.
Kiedyś poszłam umyć naczynia po posiłku. Mój syn zostawił na stole kawałek słodkiego ziemniaka, a moja teściowa, nie chcąc, żeby się zmarnował, podniosła go i zjadła. Zhuzi wpadł we wściekłość i uderzył mnie, krzycząc: „Twoja matka ma cukrzycę – nie powinna jeść batatów!”.
Próbowała interweniować, mówiąc: „To tylko odrobina; nic się nie stanie – nie umrę od tego”. Nie słuchał i bił mnie dalej. Był silnym mężczyzną i kilka silnych ciosów powaliło mnie na ziemię.
Żyłam z nimi przez 10 lat. Często mnie bił, a moje ciało było zawsze pokryte siniakami – stare rany nie zdążyły się zagoić, a już pojawiały się nowe.
Raz pobił mnie tak mocno, że noga bolała mnie przez długi czas i kulałam. Zanim zdążyłam dojść do siebie, znowu mnie pobił. Czasami bicie było dotkliwe – bił mnie nie tylko Zhuzi, ale też jego trzy córki.
Kilka razy o mało mnie nie zabił. Ostatni incydent miał miejsce na przystanku autobusowym. Zhuzi powalił mnie na ziemię, usiadł na mnie okrakiem i ściskał mi szyję obiema rękami, aż nie mogłam oddychać. Właśnie wtedy dyrektor szkoły i nauczyciel wysiedli z autobusu, ściągnęli go ze mnie i uratowali mnie.
Po tak długim okresie fizycznego i psychicznego cierpienia i ucisku czułam intensywny, rozdzierający ból w głębi duszy – a jednak nie mogłam płakać; straciłam zdolność do płaczu. Zamiast tego wybuchałam napadami niekontrolowanego, maniakalnego śmiechu. Nie mogłam panować nad swoimi kończynami i skakałam, wymachiwałam rękami i skakałam dziko, jakbym była kompletnie obłąkana. Czułam chęć zabicia Zhuzi, a potem śmierci. Nie chciałam już żyć.
W końcu mój mąż wynajął pokój i zabrał mnie z synem ze wsi. W tym cichym, relaksującym otoczeniu doszłam do siebie zarówno fizycznie, jak i psychicznie.
Później, gdy ich matka poważnie zachorowała, dwie córki wróciły, by przez jakiś czas się nią opiekować. Nie mogły jednak tolerować zachowania ojca, więc odeszły i przestały udzielać mu dalszego wsparcia.
Zhuzi sprzedał dom i zabrał żonę do swojej ulubionej córki – drugiej córki – ale zarówno ona, jak i jej mąż zaczęli mieć do nich pretensje i wkrótce ich wyrzucili. Gdy wychodzili, poprosił o pieniądze (to właśnie córka opłacała jego miesięczną emeryturę), ale ona celowo rzuciła pieniądze na podłogę i kazała mu je samemu podnieść. Zalany łzami, zostawił pieniądze i odszedł z żoną.
Zhuzi nie miał już domu, więc wraz z żoną przeprowadzili się do pensjonatu w swoim dawnym miejscu pracy. Później poproszono mojego męża, żeby przyjechał i zabrał rodziców. W tym czasie przeprowadziliśmy się do mieszkania i nasze życie w końcu zaczęło się poprawiać.
Przyjazd teściów był dla mnie ogromnym szokiem; przywołał wszystkie bolesne wspomnienia z przeszłości. Nie mogłam się z tym pogodzić i płakałam przez cały tydzień.
Kiedy Zhuzi mnie zobaczył, przepełnił go wstyd i wydawał się wyraźnie niespokojny. Stan zdrowia jego żony znacznie się pogorszył, pozostawiając ją w stanie oszołomienia i pustki. Widząc ją w takim stanie, moje serce zmiękło – była życzliwą kobietą, która całe życie znosiła bicie i maltretowanie; to było naprawdę żałosne.
Nigdy nie miałyśmy do siebie żalu, a ona zawsze dobrze o mnie mówiła innym, zarówno w rodzinie, jak i poza nią. Z szacunku dla niej niechętnie ich przyjęłam, ale moja uraza pozostała – głęboko skrywana, nierozwiązana.
Nasze mieszkanie jest małe i znajduje się na wysokim piętrze bez windy, co bardzo utrudnia moim teściom poruszanie się, zwłaszcza gdy potrzebują wizyty u lekarza. Mój mąż błagał swoich przełożonych, aż w końcu pozwolili nam wynająć kawalerkę na parterze, żeby mogli tam mieszkać jego rodzice. Później pożyczyliśmy pieniądze na zakup mieszkania i przenieśliśmy akt własności na mojego teścia.
Głównymi problemami zdrowotnymi mojej teściowej były udar i cukrzyca. W miarę jak jej stan się pogarszał, wymagała częstych hospitalizacji – z którymi radziłam sobie sama. Zajmowałam się wszystkim: karmiłam ją, podawałam leki, kąpałam i myłam, kiedy się brudziła.
Moje szwagierki kupowały jej jedzenie i zaglądały do niej, ale ani razu nie pomogły. Kiedyś moja teściowa się zbrudziła, gdy odwiedziła mnie moja druga szwagierka. Pomogła posprzątać połowę, zanim odmówiła, mówiąc: „Nie mogę tego dłużej znieść. Przeszłaś przez to tak ciężko”.
Moja teściowa zmarła w listopadzie 1995 roku. Tej samej nocy mój teść dostał udaru i został przewieziony do szpitala, a ja pojechałam tam, żeby się nim zaopiekować. Te dwa zdarzenia następowały jedno po drugim, więc nie miałam chwili wytchnienia.
Chociaż Zhuzi przeżył, nie mógł chodzić, a lekarze zalecili mu powrót do domu, aby wyzdrowiał. W domu, oprócz dbania o jego codzienne potrzeby, musiałam pomagać mu w rehabilitacji. Byłam wyczerpana dzień w dzień, a moje serce przepełniały głębokie żale i urazy.
Przekroczenie żalów i uraz: Traktowanie mojego teścia z życzliwością
W 1998 roku zaczęłam praktykować Falun Dafa. Rozpoczynając tę ścieżkę kultywacji, zrozumiałam, że cierpienie, którego doświadczam w tym życiu, jest wynikiem karmy, którą stworzyłam – długów, które muszę spłacić. Zrozumiałam, że złe traktowanie, jakiego doświadczyłam ze strony moich teściów, mogło być konsekwencją moich własnych przeszłych czynów. Być może w poprzednim życiu znęcałam się nad nimi lub wyrządziłam im krzywdę.
W miarę jak studiowałam nauki Dafa, mój umysł stawał się coraz jaśniejszy. Uraza, którą żywiłam do mojego teścia – zimnego i twardego jak lód – zaczęła się rozpadać i stopniowo topnieć. Zaczęłam traktować go z prawdziwą życzliwością, tak jak traktowałabym własnego ojca.
W dzieciństwie uczęszczałam do szkoły tylko z przerwami przez około dwa lata, więc nie znałam wielu postaci z książek Dafa, które czytałam. Zapisywałam postacie, których nie rozpoznawałam, a mój mąż i syn uczyli mnie, co one oznaczają, kiedy tylko mieli wolny czas. W końcu mogłam je czytać sama.
Każdego dnia, studiując nauki, czytałam je na głos Zhuzi. Mówił: „To, co mówi Mistrz, jest naprawdę cudowne – jak Mistrz doszedł do wszystkiego?”. Medytowałam każdego dnia, a on dołączał do mnie. Jego zdrowie stale się poprawiało; zabierałam go na spacery po naszym osiedlu, a czasami zabierałam go na trójkołowy rower do małego parku albo na targ. Był absolutnie zachwycony – szczęśliwy jak dziecko.
W lipcu 1999 roku, po tym, jak Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła prześladowania Falun Dafa, Zhuzi nie odważył się już medytować – był policjantem i doskonale zdawał sobie sprawę ze szkodliwych metod KPCh. Powiedział: „Jestem członkiem Partii Komunistycznej i muszę słuchać rządu centralnego. Nie traćcie mojej pensji”. Przestał słuchać Fa.
W 2005 roku zostałam skazana na dwa lata obozu pracy. Kiedy mój mąż mnie odwiedził, rozpłakał się na mój widok i przez długi czas nie mógł wydobyć z siebie głosu. W końcu udało mu się powiedzieć: „Mój ojciec jest ciężko chory i nie ma nikogo, kto by się nim zaopiekował”. Odpowiedziałam: „Dlaczego nie zatrudnisz opiekunki na razie? Zajmę się nim, kiedy wrócę do domu”.
Po powrocie do domu Zhuzi nie był już w stanie sam o siebie zadbać. Wymagał karmienia, stracił kontrolę nad funkcjami organizmu i często trafiał do szpitala. Byłam jedyną osobą odpowiedzialną za jego opiekę, dniem i nocą – to było wyczerpujące.
Nie miałam czasu jeść; kiedy go karmiłam, dzieliliśmy się jedną miską – karmiłam go kęsem, a potem sama brałam kęs. Czasami, zaraz po nakarmieniu, musiałam sprzątać jego odchody.
Pielęgniarka to zauważyła i powiedziała: „Jesteś naprawdę niezwykła – czy nie przeszkadza ci, że jest tak zabrudzony?”. Odpowiedziałam szczerze: „Nie przeszkadza mi to. Każdy w końcu się starzeje i choruje; to nieuniknione”. Naprawdę nie patrzyłam na niego z góry, ponieważ jako praktykująca traktuję wszystkich z życzliwością – a on jest przecież moim teściem. Cierpiał, więc powinnam zapewnić mu opiekę i ciepło, by przynieść mu ulgę.
Ktoś, kto znał historię naszej rodziny, powiedział: „Karmisz go i sprzątasz. Nie zapominaj, jak brutalnie cię bił! Po prostu pozwól mu umrzeć z głodu; nie dawaj mu nic do jedzenia!”. Uśmiechnęłam się blado. To prawda – gdybym nie praktykowała Dafa, kto wie, co bym zrobiła.
Często recytuję sobie „Sfery duchowe” z książki „Istota Dalszych Postępów”, przypominając sobie, że powinnam być osobą cnotliwą, a nie taką, która dopuszcza się zła.
Moje trzy bratowe pozostały takie same: wpadały z jedzeniem, odwiedzały ojca w szpitalu, a potem po chwili odchodziły. Czułam się całkowicie spokojna, bez cienia urazy. Nie porównywałam się z nikim i z pewnością je rozumiałam – wszystkie są w związkach małżeńskich, mają własne rodziny, mężów i dzieci, którymi muszą się opiekować. Każda z nich zmaga się z własnymi problemami, a życie nie jest dla nich łatwe.
Zhuzi został wypisany ze szpitala. Pogoda była piękna, więc wywiozłam go na wózku inwalidzkim na zewnątrz, żeby zaczerpnął świeżego powietrza i poopalał się. Kilka osób zapytało go: „Czy to twoja córka?”. Z dumą odpowiedział: „To synowa – nawet lepsza niż córka!”.
Zhuzi jeszcze nie wypisał się z partii. Kilka razy mu to poruszałam, ale nie odpowiadał. W 2012 roku jego stan się pogorszył i stracił mowę; jego czas się kończył.
Pewnego dnia delikatnie wzięłam go za rękę i powiedziałam: „Tato, dlaczego nie wypiszesz się z partii? Jeśli to zrobisz, możesz trafić do cudownego miejsca i znaleźć się pod opieką Mistrza. Jeśli się zgadzasz, proszę, ściśnij moją dłoń”. Zrozumiał; mocno uścisnął moją dłoń i trzymał ją długo. Naprawdę się cieszyłam – został uratowany i czekała go świetlana przyszłość. Nie mogłam powstrzymać łez. Niedługo potem zmarł; odszedł spokojnie, bez większego cierpienia.
Odpłać za krzywdy cnotą; traktuj bogactwo lekko
Przez lata moje trzy szwagierki widziały wszystko, co robiłam, aby opiekować się ich rodzicami. Często mówiły: „Naprawdę miała ciężko”. Wujek mojego męża stawia mnie za wzór, często chwaląc mnie w wiosce i całej rodzinie za moje oddanie teściom, nazywając mnie wyjątkowo dobrą synową. Za każdym razem, gdy wracam do mojej dawnej wioski, ludzie często dają mi kciuki w górę i mówią: „Jesteś najlepsza!”.
Dziesiątki osób z naszej dalszej rodziny wystąpiło z Komunistycznej Partii Chin i jej organizacji stowarzyszonych. Wszyscy uznają Dafa i wszyscy wiedzą, że zmiany, które przeszłam, są spowodowane moją kultywacją Dafa – to Dafa rozwiązało urazy, które żywiłam przez wiele lat.
Każdego roku nasza rodzina otrzymywała tytuł „modelowej rodziny”, a przewodniczący komitetu sąsiedzkiego osobiście przyprowadzał do nas ludzi, aby wręczyć nam certyfikaty i nagrody. Pewnego roku nadano mi nawet tytuł „wzorowej synowej” i opublikowano moją pracę w miejskim magazynie. Dowiedziałam się o tym, kiedy przynieśli mi magazyn – choć nie odważyli się wspomnieć, że jestem tak dobrą osobą, ponieważ praktykuję Falun Dafa.
Kiedyś zabrano mnie na zajęcia z „transformacji”. Pracownicy komitetu sąsiedzkiego prowadzili proces „transformacji”, a dyrektor przyszedł z trzema innymi osobami. Kiedy mnie zobaczyli, spojrzeli na mnie życzliwie, ale nic nie powiedzieli. Wychodząc, dyrektor powiedział do mnie łagodnie: „Wrócimy po ciebie za kilka dni”. Już następnego dnia zabrali mnie do domu. Przez wszystkie te lata pracownicy komitetu sąsiedzkiego ani razu nie przyszli do mnie, żeby mnie nękać; w głębi duszy wszyscy znają prawdę.
Po śmierci moich teściów mój syn zamieszkał w ich mieszkaniu. Mój mąż chciał przenieść tytuł własności nieruchomości, co wymagało podpisów moich szwagierek. Zadzwonił do wszystkich trzech, aby wyjaśnić sytuację, a wszystkie chętnie podpisały dokumenty.
Powiedziały: „Ta rodzina jest ci tak wiele winna. Nasi rodzice mieli wygodne życie w późniejszych latach, a tobie było tak ciężko”. Odpowiedziałam: „Gdybym nie praktykowała Falun Dafa, nie byłabym w stanie tego zrobić”. Moje szwagierki głęboko doceniają Falun Dafa i doceniają moją szczerość, życzliwość i wyrozumiałość.
Kiedy moi teściowie mieszkali z nami, oboje często potrzebowali opieki medycznej, pobytów w szpitalu i leków – a to wszystko kosztowało. Mój teść przeszedł na wcześniejszą emeryturę i miał tylko niewielką emeryturę, więc ubezpieczenie pokrywało tylko część jego kosztów leczenia i szpitala.
Moja teściowa była rolniczką, więc musiała za wszystko płacić z własnej kieszeni. W rezultacie często musieliśmy pożyczać pieniądze od innych. Prowadzimy księgę rachunkową, w której zapisujemy, komu jesteśmy winni pieniądze – pożyczyliśmy od ponad 10 rodzin. Za każdym razem, gdy mamy trochę pieniędzy, natychmiast je spłacamy. Przez lata straciłam rachubę, ile razy moi teściowie byli hospitalizowani i ile pieniędzy wydali. Pokryliśmy również wszystkie koszty ich pogrzebów; moje szwagierki nie dały ani grosza i ani razu nie pomogły.
Po śmierci mojego teścia, jego miejsce pracy przeznaczyło 86 000 juanów na koszty pogrzebu. Mój mąż zebrał pieniądze i zaprosił swoje trzy siostry na wspólny posiłek. Rozdysponowaliśmy fundusze w następujący sposób: po 20 000 juanów dla trzech sióstr i mojego męża oraz 6 000 juanów dla mojego syna. Wszystkie jego siostry były bardzo zadowolone.
Gdybym nie praktykowała Falun Dafa, absolutnie nie dałabym rady. Przez lata wydaliśmy na moich teściów o wiele więcej niż ta kwota. Gdybym nie zaproponowała im tych pieniędzy, nikt nie odważyłby się mnie o nie prosić. A gdyby ktoś to zrobił, załatwiłabym z nim rachunki.
Teraz, gdy praktykuję Falun Dafa, muszę przestrzegać nauk Mistrza i być naprawdę dobrą osobą. Mój mąż jest najstarszym synem w rodzinie i istnieje stare powiedzenie: „Najstarszy brat jest jak ojciec”. Teraz, gdy jego rodzice nie żyją, najstarszy brat musi zachowywać się jak ojciec i troszczyć się o młodsze rodzeństwo. Musiałam odłożyć na bok swoje osobiste zainteresowania i traktować młodsze bratowe z życzliwością.
Teraz moje serce wypełnia się radością każdego dnia. Mistrz nauczył nas, jak być dobrymi ludźmi, bezinteresownymi i stawiać innych na pierwszym miejscu, i właśnie to zrobiłam. Tej radości nie da się kupić za pieniądze; można jej doświadczyć jedynie poprzez autentyczną praktykę.
Wujek mojego męża – jedyny brat jego ojca – miał bardzo bliską więź ze swoim bratem. W naszym rodzinnym mieście wciąż mieliśmy małą działkę; gdyby ktoś inny ją wydzierżawił, płaciłby nam co najmniej kilka tysięcy juanów rocznie. Ponieważ jego wujek chciał go uprawiać, pozwoliliśmy mu kontynuować, ani razu nie wspominając o pieniądzach.
Później instytucja publiczna przejęła ziemię pod budowę parkingu. Jego wujek nie wspomniał o odszkodowaniu, a my nawet nie pytaliśmy – jest już stary i niełatwo mu zarabiać. Dla nas jest jak ojciec mojego męża; darzymy go wielkim szacunkiem i staramy się być dla niego synami, życząc mu tylko, aby wiódł zdrowe, szczęśliwe i wolne od trosk życie w późniejszych latach.
Wyczuwa również nasze dobre intencje; zawsze wita nas radosnym uśmiechem. Jego serdeczny śmiech to najlepsza nagroda, jaką mogę otrzymać – to prawdziwa radość być życzliwym!
Moja rodzina mnie wspiera
Mój mąż i syn byli świadkami całej mojej podróży przez te lata; obaj są beneficjentami i naocznymi świadkami. Wiedzą doskonale, że Falun Dafa uratowało mnie – i naszą rodzinę. Choć są to prości, życzliwi mężczyźni, którzy nie potrafią wyrazić siebie słowami, swoją wdzięczność Mistrzowi i Dafa okazują poprzez czyny.
W 2008 roku zaczęłam produkować w domu materiały wyjaśniające prawdę – częściowo po to, by samodzielnie je rozprowadzać, a częściowo po to, by przekazywać je innym praktykującym do dystrybucji. Mój mąż z własnej inicjatywy kupował mi papier, z radością wnosząc go na górę, nigdy nie narzekając na zmęczenie. Mój syn był zajęty pracą, ale często wieczorami woził mnie w odległe rejony i wiejskie wioski, by rozdawać materiały wyjaśniające prawdę.
Mój mąż często zabierał mnie na motocykl, by rozdawać materiały; odwiedziliśmy już niemal każdą okolicę. Zarówno mój mąż, jak i syn byli bardzo zaradni – bacznie obserwowali naszą podróż i pozwalali mi zejść z motocykla tylko wtedy, gdy było to bezpieczne. Produkuję i rozprowadzam materiały wyjaśniające prawdę od 11 lat i wszystko przebiega bardzo sprawnie.
Błogosławieni za wiarę w Dafa
Kiedy mój teść jeszcze żył, chciałam kiedyś zabrać go na przejażdżkę moim trójkołowym rowerkiem. Spojrzałam w dół i zobaczyłam portfel pod rowerem. Kiedy go otworzyłam, znalazłam dokładnie 500 juanów w banknotach plus trochę drobnych. Natychmiast zadzwoniłam do właścicielki – kobiety – która powiedziała: „Właśnie dostałam wypłatę, kiedy zgubiłam portfel. Nie spałam całą noc, próbując ustalić, gdzie go zgubiłam; byłam niesamowicie zdenerwowana”.
Kiedy przyszła odebrać portfel, przyniosła dwa opakowania mleka sojowego w proszku dla mojego teścia. Próbowałam odmówić, ale nalegała, stając się nieugięta.
Powiedziała: „Jesteś naprawdę dobrym człowiekiem! Nigdy nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek odzyskam portfel. Bardzo dziękuję!” Odpowiedziałam: „Praktykuję Dafa, nasz Mistrz uczy nas, abyśmy byli dobrymi ludźmi i nigdy nie brali tego, co do nas nie należy. Proszę, nie dziękuj mi – podziękuj Mistrzowi Dafa!”. Podeszła do portretu Mistrza, złożyła dłonie i z szacunkiem kilka razy powiedziała: „Dziękuję, Mistrzu Dafa!”.
Powiedziałam jej prawdę o KPCh, a ona natychmiast zgodziła się wystąpić z KPCh i powiązanych z nią organizacji. Dałam jej amulet wyjaśniający prawdę Dafa i powiedziałam, że częste recytowanie zdań „Falun Dafa jest dobre” i „Prawda, Życzliwość i Cierpliwość są dobre” przyniesie błogosławieństwa tym, którzy dążą do bycia dobrymi ludźmi.
Odpowiedziała: „Zapamiętam to” i odeszła szczęśliwa, ściskając portfel. Ktoś w moim kompleksie mieszkalnym, kto znał tę kobietę, wspomniał, że później zachorowała na raka, ale wyzdrowiała. Minęła ponad dekada, a ona nadal ma się dobrze.
Ochroniarz w naszym kompleksie mieszkalnym pochodzi spoza miasta, a jego żona pracuje tam jako niania. Podzieliłam się z nim prawdą o Falun Dafa, a on chętnie zgodził się wystąpić z KPCh i organizacji z nią powiązanych. Dafa jest dla niego wielkim szacunkiem i powiedział, że chciałby nauczyć się tej praktyki.
Kilka razy prosiłam go o pomoc w naklejaniu naklejek z prawdą o Falun Dafa, na co się zgodził. Zaprowadziłam go do dwóch osiedli i kilku ulic, a on dość szybko naklejał naklejki.
W naszym własnym osiedlu, w gablocie znajdowały się treści zniesławiające Dafa. Szkło było bardzo grube, więc poprosiłam go o pomoc. Uderzył w szybę kilka razy siekierą, zanim udało mu się wybić otwór – na tyle szeroki, że mogłam sięgnąć i zerwać papier.
Ja, dziewczyna, nie sądziłam, że szczęście przyjdzie do niego tak szybko. Po ukończeniu studiów przez syna poznał dziewczynę z naszej okolicy i się ożenił. Rodzina dziewczyny była zamożna; kupili im nowe mieszkanie w nowym osiedlu jako prezent ślubny, bez wydawania przez ochroniarza ani grosza. Później matka dziewczyny ponownie wyszła za mąż i odeszła, zostawiając córce kolejne mieszkanie, więc dziewczyna pozwoliła ochroniarzowi się do niego wprowadzić.
Ochroniarz i jego żona nie muszą już pracować; zostają w domu, aby opiekować się wnukiem. Później ochroniarz zaprosił mnie do odwiedzenia ich domu. Będąc tam, rozdawałam ulotki wyjaśniające prawdę w ich osiedlu – czystej, atrakcyjnej okolicy z dobrze zaprojektowanymi apartamentami. Para przeżyła kilka szczęśliwych wydarzeń, które rozpromieniły ich radością. Prawdą jest, że jedna życzliwa myśl o Dafa przynosi błogosławieństwa szczęścia i bezpieczeństwa z niebios.
Pomimo prób i udręk, moja determinacja pozostaje niezłomna
W 2019 roku, po posiłku z kilkunastoma osobami, wręczyłam każdej z nich pakiet materiałów informacyjnych – zawierających prawdę o prześladowaniach – gdy wychodzili z restauracji. Jedna z nich złośliwie na mnie doniosła, w rezultacie czego zostałam skazana na cztery i pół roku więzienia.
Kiedy wróciłam do domu w 2024 roku, chociaż nie mogłam już dłużej tworzyć materiałów wyjaśniających prawdę, uparcie chodziłam do parku, aby wyjaśniać prawdę twarzą w twarz. Mistrz przyprowadzał do mnie osoby przeznaczone; ilekroć rozmawiałam z nimi o prawdzie, większość była gotowa wystąpić z KPCh i powiązanych z nią organizacji.
Mistrz dodawał mi otuchy we śnie i pokazał obfite plony. Zebrałam mnóstwo orzechów włoskich – niektóre niosłam na ramionach, inne zbierałam ręcznie. Zebrałam mnóstwo dużych brzoskwiń, a Mistrz obdarował mnie różnymi pysznymi smakołykami – rzeczami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Kiedy się obudziłam, wciąż czułam w ustach ten uporczywy zapach!
To kończę moje dzisiejsze dzielenie się. Dziękuję, Mistrzu! Dziękuję Wam, współpraktykujący, za cierpliwe przeczytanie całego tekstu.
(Wybrane zgłoszenie na 23. Konferencję Fa Chin na Minghui.org)
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 11 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
