(Minghui.org) Gdy przywódca Chińskiej Partii Komunistycznej (KPCh) Xi Jinping odwiedza Stany Zjednoczone, niektórzy koncentrują się na handlu, podczas gdy inni zwracają uwagę na kwestie praw człowieka w Chinach. Jednym z tematów, którego nie można pominąć, są prześladowania Falun Gong - katastrofa w dziedzinie praw człowieka, która trwa już 27 lat.
Każdy, kto zna historię Chin od 1949 r., prawdopodobnie słyszał o dwóch katastrofalnych ruchach politycznych zainicjowanych przez KPCh: Kampanii przeciwko Prawicowcom oraz Rewolucji Kulturalnej. Jednak wiele osób nie dostrzega, że zarówno czas trwania, jak i liczba ofiar prześladowań Falun Gong znacznie przewyższają te dwie kampanie.
Dwa wcześniejsze ruchy polityczne
Poniżej przedstawiono niektóre dane dotyczące dwóch głównych kampanii politycznych, które KPCh prowadziła w przeszłości.
Kampania przeciwko Prawicowcom: 2 lata i od 550 000 do 2 milionów ofiar
Kampania przeciwko Prawicowcom rozpoczęła się na pełną skalę w czerwcu 1957 r. wraz z opublikowaniem artykułu redakcyjnego w „People’s Daily” i zasadniczo zakończyła się latem 1958 r. Ta ogólnokrajowa kampania o wysokiej intensywności, której celem było identyfikowanie „prawicowców”, trwała od jednego do dwóch lat. Osoby określone jako „prawicowcy” oraz ich rodziny były przez ponad dwie dekady poddawane ciągłemu „reformowaniu poprzez pracę”, dyskryminacji politycznej i wykluczeniu społecznemu, obejmującym okres Wielkiego Skoku Naprzód, Wielkiego Głodu i Rewolucji Kulturalnej. Dopiero w 1978 r. Komitet Centralny KPCh podjął decyzję o rehabilitacji „niesłusznie zaklasyfikowanych” prawicowców. Według publicznie dostępnych oficjalnych danych około 550 000 osób zostało formalnie uznanych za „prawicowców”.
Większość niezależnych badaczy i opracowań historycznych szacuje rzeczywistą liczbę osób, które doświadczyły wydalenia, reedukacji poprzez pracę, degradacji i zesłania, na od jednego do dwóch milionów. Jeśli uwzględnić również wpływ na ich krewnych, całkowita liczba osób dotkniętych tymi działaniami byłaby jeszcze większa.
Rewolucja Kulturalna: 10 lat, od 2 do 20 milionów ofiar
Rewolucja Kulturalna rozpoczęła się 16 maja 1966 r. i zakończyła wraz z „rozbiciem Bandy Czworga” 6 października 1976 r., po śmierci Mao Zedonga. Międzynarodowe badania historyczne i socjologiczne na ogół szacują liczbę nienaturalnych zgonów spowodowanych różnymi konfliktami zbrojnymi, czystkami, prześladowaniami politycznymi i masowymi zabójstwami (takimi jak masakra w Guangxi i incydent Mongolskiej Partii Ludowej w Mongolii Wewnętrznej) na 1,5–2 miliony.
Jeśli uwzględnić osoby, które doświadczyły bezprawnego zatrzymania, brutalnych sesji krytyki, przeszukań domów, zesłania na wieś oraz te, których rodziny zostały zniszczone w wyniku prześladowań ze względu na pokrewieństwo, całkowita liczba ofiar mogłaby sięgnąć nawet 20 milionów, co stanowiło znaczną część ówczesnej ludności Chin. Okres ten został później określony jako „Dziesięć lat zamętu” i „Dziesięć lat katastrofy”.
Prześladowanie Falun Gong: 27 lat, od 70 do 100 milionów ofiar
Przed rozpoczęciem prześladowań Falun Gong w 1999 r. wewnętrzne dochodzenia KPCh (w tym prowadzone przez Państwową Generalną Administrację Sportu) oraz oficjalne media podawały, że w Chinach Falun Gong praktykowało od 70 do 100 milionów osób. W tamtym czasie stanowiło to od 6 do 8 procent całkowitej ludności Chin. W rzeczywistości odsetek ten mógł być jeszcze wyższy, ponieważ Falun Gong nie posiada systemu członkostwa ani listy członków, przez co dokładne policzenie wielu praktykujących było trudne. Wszyscy ci praktykujący i ich rodziny stali się bezpośrednim celem polityki prześladowań kierowanej przez Biuro 610.
Od lipca 1999 r. ta ogromna grupa ludzi i ich rodziny były poddawane przez aparat państwowy KPCh silnej presji psychicznej, pozbawianiu środków do życia oraz torturom. Były przywódca KPCh Jiang Zemin wydał dyrektywy dotyczące praktykujących Falun Gong, nakazując „zrujnować ich reputację, doprowadzić ich do bankructwa finansowego i fizycznie ich wyeliminować”.
Liczba bezpośrednich ofiar
Według Minghui.org oraz międzynarodowych organizacji praw człowieka, takich jak Human Rights Watch i Amnesty International, w ciągu ostatnich 27 lat (1999–2026) miliony ludzi zostały poddane bezprawnemu zatrzymaniu administracyjnemu, zatrzymaniu karnemu, długotrwałemu niesłusznemu uwięzieniu, praniu mózgu w tak zwanych ośrodkach edukacji prawnej (później przemianowanych na „biura kompleksowego zarządzania”) oraz internowaniu w obozach przymusowej pracy.
Oprócz poddawania ich kampaniom „transformacji” (zmuszania praktykujących do wyrzeczenia się swoich przekonań, często za pomocą tortur), praktykującym odmawiano możliwości nauki i zatrudnienia, zmuszano ich do życia z dala od domów w celu uniknięcia prześladowań oraz poddawano całodobowej obserwacji. Konfiskowano również ich majątek.
Minghui.org, które stanowi główne źródło danych dotyczących prześladowań Falun Gong, odnotowało i zweryfikowało dziesiątki tysięcy przypadków śmierci lub niepełnosprawności spowodowanych torturami, znęcaniem się i nadużyciami medycznymi. To, co zostało dotychczas zweryfikowane, stanowi jedynie wierzchołek góry lodowej. Uzyskanie informacji o wielu przypadkach jest trudne, ponieważ KPCh wydała tajne rozkazy nakazujące, aby zgony praktykujących Falun Gong w wyniku pobicia klasyfikowano jako samobójstwa, a ich ciała poddawano kremacji bez sprawdzania tożsamości zmarłych.
Tymczasem międzynarodowe dochodzenia, takie jak niezależny China Tribunal w Londynie, oszacowały, że setki tysięcy bezprawnie zatrzymanych praktykujących Falun Gong zostały zabite w celu pozyskania ich organów.
Szkody dotykają rodziny i społeczeństwo
Rodziny praktykujących również padły ofiarą prześladowań. Oprócz obaw o bezpieczeństwo swoich bliskich są one często zastraszane przez władze, a policja wywiera na nie presję, aby pomagały zmuszać praktykujących do wyrzeczenia się swojej wiary. Władze lokalne groziły również dzieciom praktykujących utratą pracy w ramach tych kampanii nacisku.
Oprócz stosowania kar zbiorowych KPCh wykorzystuje system edukacji do indoktrynowania uczniów propagandą wymierzoną w grupy będące celem prześladowań. Programy nauczania i podręczniki muszą zawierać treści atakujące Falun Gong, Stany Zjednoczone i Japonię. W wyniku tych kampanii propagandowych prowadzonych w szkołach, miejscach pracy i kontrolowanych przez państwo mediach większość ludzi w Chinach zaczęła odczuwać strach i nienawiść wobec Falun Gong. Nawet osoby, które miały przychylne poglądy, nauczyły się autocenzury.
Jeśli uwzględnić wszystkich członków rodzin i innych krewnych praktykujących Falun Gong (nie licząc współpracowników, kolegów ze szkoły i sąsiadów), całkowita liczba Chińczyków dotkniętych prześladowaniami mogłaby z łatwością sięgnąć setek milionów.
Podsumowanie
Jeśli przymusowe pobieranie organów od praktykujących Falun Gong świadczy o brutalności prześladowań prowadzonych przez KPCh, to czas trwania tych prześladowań oraz całkowita liczba ich ofiar mogą obrazować skalę strachu i nienawiści KPCh wobec Falun Gong.
Dlaczego w XXI wieku partia, która kontroluje wszystkie zasoby kraju, wojsko, sądy i więzienia, miałaby tak zaciekle prześladować grupę pokojowo praktykujących medytację? Odpowiedź jest prosta: reżim oparty na walce klasowej, nienawiści i kłamstwach nie jest w stanie tolerować zasad Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości reprezentowanych przez Falun Gong.
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 24 września 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
