Duchowe poszukiwania księżniczki Yuzhen z dynastii Tang

(Minghui.org) Wśród olśniewającego blasku okresu Wielkiej Dynastii Tang żyła cicha i pełna wdzięku postać, która wkroczyła na ścieżkę poszukiwania nieśmiertelności – księżniczka Yuzhen, dziewiąta córka cesarza Ruizong (Li Dana) i młodsza siostra cesarza Xuanzong (Li Longji).

Jej życie naznaczone było burzliwymi zawirowaniami pałacowych walk o władzę, które ostatecznie postanowiła zostawić za sobą, by podążać ścieżką wykraczającą poza świat śmiertelników w poszukiwaniu świętego schronienia, gdzie jej dusza wreszcie zaznała spokoju.

Cicha czystość pierwotnego dążenia w cieniu cesarskiego blasku

Księżniczka Yuzhen urodziła się w epoce dramatycznych zmian władzy na dworze cesarskim dynastii Tang, a jej dzieciństwo dalekie było od beztroskiego życia w luksusie i rozkoszy. Jej matka, małżonka Dou, zginęła z rąk jej babki, cesarzowej wdowy Wu Zetian, gdy miała zaledwie dwa lub trzy lata.

W obliczu bezlitosnych intryg dworskich, w których bliscy zwracali się przeciwko sobie, dostrzegła kruchość i okrucieństwo doczesnej władzy i zaczęła żywić pragnienie, by zostawić to wszystko za sobą.

Podczas gdy inne kobiety z rodziny cesarskiej poruszały się ostrożnie pośród politycznych zawirowań na dworze cesarskim, księżniczka Yuzhen podjęła zaskakującą decyzję – zrezygnować z życia doczesnego i poświęcić się poszukiwaniu Dao.

Wraz ze swoją starszą siostrą, księżniczką Jinxian, błagały ojca, by pozwolił im porzucić wszystko i znaleźć schronienie w Dao.

Początkowo cesarz Ruizong niechętnie godził się na odejście swoich córek, ale ostatecznie uszanował ich pragnienia. Zlecił budowę okazałych świątyń taoistycznych dla sióstr, gdzie mogły zamieszkać i poświęcić się poszukiwaniu Dao.

Od tego momentu Wielka Dynastia Tang straciła jedną księżniczkę, ale zyskała taoistyczną mniszkę o rzadkiej czystości i wdzięku, znaną pod imieniem zakonnym „Wushang Zhen” (无上真), co oznacza „Najwyższą Prawdziwość”.

Kilkadziesiąt lat później cesarz Xuanzong (jej starszy brat) nadał jej kolejne taoistyczne imię „Chiying” (持盈), oznaczające „Utrzymywanie pełni bez przelewania się i pozostawanie całością bez uszczerbku”. Imię to nie mogło być bardziej trafne, odzwierciedlając powściągliwość, spokój i wewnętrzną siłę, które kształtowały całe jej życie.

Ukryty raj pośród gór i rzek

Księżniczka Yuzhen nie prowadziła życia w odosobnieniu po opuszczeniu pałacu. W ówczesnej dynastii Wielkiego Tang taoizm cieszył się ogromnym szacunkiem, a taoistyczne mniszki miały bardzo wysoki status społeczny i dużą swobodę.

Księżniczka Yuzhen dużo podróżowała po znanych górach, a dziś ludzie wciąż mogą odwiedzać jej taoistyczne pustelnie na górach Zhongnan i Wangwu, a także miejsca, w których podobno pozostawiła ślady nieśmiertelności.

Zgodnie ze starożytnymi inskrypcjami na górze Wangwu, w dni przeznaczone na rytualny post i przyjęcie Dao, ustawiała ołtarz i budowała ceremonialne sanktuarium na Tarasie Nieśmiertelnych, gdzie kadzidła i lampy migotały niczym gwiazdy na nocnym niebie, a złote i cenne ofiary składano w ramach uroczystego przymierza z Niebem.

Inskrypcje żywo opisują również sceny, w których zapadała w głęboką medytację, a bóstwa z góry pojawiały się, ustawiając się w szeregu wokół niej, a czyste i eteryczne dźwięki bambusowych fletów unosiły się w powietrzu. Legendy opowiadają nawet o słodkiej rosie spadającej w ciszy nocy, podczas gdy kwiaty w tajemniczy sposób rozkwitały na drzewach na dziedzińcu.

Opisy te mogą z całą pewnością odzwierciedlać cześć, jaką dynastia Tang darzyła Dao, oraz jej tradycję wychwalania tego, co święte. Jednocześnie jednak ukazują one z innej perspektywy, jak postrzegano ją w jej własnych czasach – nie tylko jako kobietę oddaną duchowemu doskonaleniu, ale jako osobę, która osiągnęła Dao – adeptkę, o której wierzono, że potrafi komunikować się z Niebem i Ziemią oraz wkraczać w tajemniczą sferę Dao.

Według legend księżniczka Yuzhen wykorzystywała swój szczególny status i od czasu do czasu zamieniała swoją taoistyczną pustelnię w oazę, w której ówcześni literaci znajdowali wsparcie i inspirację.

Dwie powszechnie znane historie tego typu dotyczą Wang Weia i Li Baia. Mówi się, że księżniczka była pod tak wielkim wrażeniem melodii, którą Wang Wei zagrał na pipie, że poleciła młodego mężczyznę na dwór cesarski. Wang Wei zajął później pierwsze miejsce na egzaminie w prefekturze Jingzhao, a następnie zdał egzamin cesarski.

„Nieśmiertelny poeta” Li Bai również przebywał kiedyś w odosobnieniu księżniczki Yuzhen. Mówi się, że dzięki rekomendacji księżniczki udało mu się dostać do Cesarskiej Akademii Hanlin i służyć na dworze cesarskim.

Zrzeczenie się tytułu cesarskiego, zwrot majątków i aktywów

W 744 roku, w trzecim roku ery Tianbao, księżniczka Yuzhen podjęła kolejny niezwykle niekonwencjonalny krok. Dostrzegając dekadencję i frywolność, które panowały w ówczesnym klimacie politycznym, złożyła pismo do swojego brata, cesarza Xuanzonga z dynastii Tang, w którym wnioskowała o odebranie jej tytułu księżniczki oraz wyraziła chęć zwrotu majątków i dóbr, które zostały jej przyznane.

W petycji stwierdziła, że jest wnuczką cesarza Gaozonga, córką cesarza Ruizonga i młodszą siostrą Jego Wysokości. Skoro osiągnęła tak niebagatelną pozycję, dlaczego miałaby nadal polegać na tytule księżniczki i dochodach z lenna, by potwierdzać swój status społeczny? Błagała cesarza o odebranie jej statusu księżniczki wraz z nadanymi jej majątkami i bogactwami.

Cesarz Xuanzong początkowo nie chciał przyjąć prośby księżniczki Yuzhen, ale później zmienił zdanie i spełnił jej prośby. Od tego momentu księżniczka Yuzhen uwolniła się od więzów przywilejów związanych z cesarską rodziną Li i stała się, w głębokim sensie, prawdziwie niezależną i nieskrępowaną praktykującą taoizm.

Resztę życia spędziła w czystości, oderwaniu i duchowej wolności

Pod koniec ery Tianbao wybuchło powstanie An Lushana, pogrążając całe imperium Tang w ogniu wojny i burzy przewrotów. Później tron objął cesarz Suzong. Gdy nowy cesarz zaczął marginalizować dawnych urzędników, którzy służyli cesarzowi Xuanzongowi, sytuacja księżniczki Yuzhen również stawała się coraz trudniejsza. W końcu przeniosła się do świątyni Yuzhen.

Ostatnie lata życia spędziła głównie w świątyni Lingdu na górze Wangwu, poświęcając się kultywacji duchowej. W pierwszym roku ery Baoying (762 r.) ta legendarna księżniczka zmarła spokojnie w wieku nieco ponad 70 lat i zgodnie z kronikami dynastycznymi została pochowana na równinie Fengxi w powiecie Wannian niedaleko Chang’anu.

Księżniczka Yuzhen przez całe życie pokazywała światu inny sposób życia dla kobiety z rodziny cesarskiej. Postanowiła nie stać się ofiarą politycznych walk o władzę ani osobą oddającą się ziemskim przepychom i luksusom. Zamiast tego, z taoistycznym miotełką w dłoni, w świetle jasnego księżyca w epoce Wielkiej Dynastii Tang kultywowała najprawdziwszą i najbardziej spokojną wersję samej siebie.

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 17 września 2026 roku