(Minghui.org) Życie z przewlekłymi chorobami sprawiło, że stałam się nieśmiała i zamknięta w sobie. Od dzieciństwa cierpiałam na chorobę nerek, która powodowała u mnie zawroty głowy i problemy z pamięcią, a także trudności w nauce. Przez cały okres dorastania miałam ziemistą, pozbawioną życia cerę i z powodu złego stanu zdrowia nieustannie byłam w złym nastroju. Stałam się cicha, pełna urazy i głęboko wycofana. Rzadko z kimkolwiek rozmawiałam.
Przełom nastąpił w 1997 roku, kiedy miałam szczęście rozpocząć praktykowanie Falun Dafa. Dzięki studiowaniu Fa, kultywowaniu siebie i wykonywaniu ćwiczeń Mistrz mi pomógł — moje zdrowie zaczęło się poprawiać. Choroba nerek ustąpiła i po raz pierwszy w życiu doświadczyłam dobrego zdrowia. Wraz z poprawą samopoczucia stałam się lepszym człowiekiem. Mistrz nauczył mnie, by nieustannie się doskonalić, kierując się zasadami Prawdy-Życzliwości-Cierpliwości. Nauczyłam się brać pod uwagę innych, praktykować tolerancję i cierpliwość oraz postępować z życzliwością. Byłam również sumienna i odpowiedzialna w pracy. Zaczęłam z wielką troską odnosić się do swojej rodziny — wspierałam męża, dobrze wychowywałam dzieci i okazywałam szacunek starszym. Moje spojrzenie na życie stało się pozytywne.
Źródło mojej urazy
Zanim zaczęłam praktykować, nie szanowałam starszych i nosiłam w sobie głęboką urazę. Mój mąż jest najstarszym synem; ma jedną starszą siostrę oraz sześciu młodszych braci i sióstr, którzy mieszkali na wsi. Ponieważ mój mąż zdobył wyższe wykształcenie, po ukończeniu studiów otrzymał pracę w mieście. Nasze warunki życia były lepsze niż ich. Gdy jego rodzice byli jeszcze młodzi i cieszyli się dobrym zdrowiem, jego dwaj młodsi bracia na zmianę się nimi opiekowali, aby rodzice mogli pomagać w opiece nad ich dziećmi. Jednak kiedy rodzice się zestarzeli, a dzieci dorosły, obaj bracia przerzucili odpowiedzialność za opiekę nad rodzicami na nas. Gdy rodzice wprowadzili się do naszego domu, dowiedzieliśmy się, że podzielili rodzinny majątek bez poinformowania nas — uznali, że skoro mieszkamy w mieście, nie będziemy zainteresowani wiejskim majątkiem ani żadnym dobytkiem. Uważaliśmy, że powinniśmy byli zostać włączeni do tej rozmowy. Byłam wtedy bardzo wzburzona i czułam, że rodzice mojego męża postąpili niesprawiedliwie i nie liczyli się z nami — ze swoim najstarszym synem i synową. Wydawało się, że przypomnieli sobie o nas dopiero wtedy, gdy nie mieli już dokąd pójść.
Moja uraza natychmiast dała o sobie znać. Chociaż już zaczęłam praktykować kultywację, moje zrozumienie Fa było powierzchowne i wiele zasad wciąż pozostawało dla mnie niejasnych. Nie wiedziałam, jak kultywować swoje serce, i zachowywałam się niewłaściwie. Patrząc wstecz, odczuwam głęboki żal z powodu swojego ówczesnego zachowania. Moja teściowa wciąż miała nadzieję, że powiem: „Zgadzam się, żebyście z nami zamieszkali”.
W rzeczywistości już pogodziłam się z tym, że będą z nami mieszkać na stałe, lecz uparcie odmawiałam wypowiedzenia tych słów. Powinnam była zrozumieć, że moja teściowa również cierpiała emocjonalnie, ponieważ życie pod cudzym dachem nigdy nie jest łatwe.
W miarę jak kontynuowałam kultywację i poprawiał się mój charakter, stopniowo przypominałam sobie nauki Mistrza. Dlaczego praktykowałam kultywację? Moim celem było powrócić do mojego pierwotnego, prawdziwego ja i wrócić do domu wraz z Mistrzem. Ale czy naprawdę kultywowałam swój charakter? Czy postępowałam jak prawdziwa praktykująca? Uświadomiłam sobie, jak straszliwa jest uraza. Stare siły wykorzystywały moją urazę, aby mnie zniszczyć. Postanowiłam uwolnić się od urazy, całkowicie ją wyeliminować i nie pozwolić, by zrujnowała moje lata kultywacji.
Gdy naprawdę podjęłam tę decyzję, Mistrz usunął ze mnie złe substancje. Poczułam głęboką ulgę i przepełniło mnie szczęście. Przeprosiłam moją teściową, a w naszej rodzinie ponownie zapanowała harmonia. Kiedy składałam kadzidło przed portretem Mistrza, moja teściowa również z wielkim szacunkiem składała kadzidło, mówiąc: „Dziękuję, Mistrzu!”. Otrzymała błogosławieństwa, jej zdrowie się poprawiło, a ostatecznie dożyła dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 23 lipca 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
