(Minghui.org) Moi rodzice, mój młodszy brat i ja – wszyscy czworo członków mojej rodziny – praktykujemy Falun Dafa. Wiele lat temu opuściliśmy rodzinne miasto i przeprowadziliśmy się do dużego miasta w naszej prowincji. Utrzymywaliśmy kontakt z praktykującymi z naszego rodzinnego miasta za pośrednictwem wewnętrznego systemu wiadomości, ale nie znaliśmy wielu praktykujących w mieście, w którym obecnie mieszkamy.
Inni praktykujący często zazdroszczą mojej rodzinie, ponieważ wszyscy praktykujemy Falun Dafa. Jednak każdy z nas miał przywiązania, których przez długi czas nie potrafiliśmy porzucić, a czasami nawet świadomie popełnialiśmy błędy. W naszym codziennym życiu, a także podczas wspólnego wyjaśniania prawdy, często dochodziło do konfliktów, których nie potrafiliśmy rozwiązać. Ostatecznie doprowadziło to do tego, że sami staliśmy się ofiarami prześladowań. Dziewięć lat temu, gdy moi rodzice rozdawali w parku materiały wyjaśniające prawdę, mój ojciec został aresztowany. Moja matka wróciła do domu sama.
Kiedy mój brat i ja dowiedzieliśmy się, co się wydarzyło, jeszcze tej samej nocy przenieśliśmy książki Dafa, sprzęt drukarski i materiały do drukowania w inne miejsce. Zorganizowaliśmy spotkanie ojca z prawnikiem, a następnie udaliśmy się na posterunek policji, aby domagać się jego uwolnienia. Dzięki wsparciu prawych myśli wielu praktykujących mój ojciec został zwolniony 10 dni później. Zastosowano wobec niego środek w postaci „zwolnienia za kaucją na czas oczekiwania na proces”. Przez cały ten okres pełne współczucia wskazówki Mistrza i Jego wsparcie pomagały nam przezwyciężyć strach i umacniać prawe myśli. Kiedy patrzę wstecz na tamte wydarzenia, jestem głęboko wdzięczny za bezgraniczne współczucie Mistrza.
Nie powinniśmy skupiać się na niedociągnięciach innych praktykujących
Mój ojciec jest silny i nieustraszony. W najtrudniejszym okresie prześladowań był przez długi czas poddawany torturom fizycznym w obozie pracy przymusowej, ale nigdy nie poszedł na kompromis. Z drugiej strony jego charakteru cechują jednak upór i władczość. Kiedy podejmie jakąś decyzję, za wszelką cenę dąży do jej realizacji i uważa, że wszelkie odmienne opinie stanowią przeszkodę lub zakłócenie. Ta cecha jego charakteru często stawała się przyczyną konfliktów rodzinnych, które niekiedy przybierały bardzo poważny obrót.
Mój ojciec nie jest jedyną osobą w naszej rodzinie, która ma niedociągnięcia. Każdy z nas ma luki w kultywacji. Zwłaszcza mój brat i ja często zapominaliśmy o wymaganiach stawianych kultywującemu, gdy nasze ludzkie przywiązania brały górę. Zapominaliśmy również o szacunku, jaki dzieci powinny okazywać ojcu.
Kiedy współpraktykujący pada ofiarą prześladowań, mamy skłonność do rozmyślania o jego niedociągnięciach w kultywacji, dając w ten sposób starym siłom pretekst do prześladowania go. Po aresztowaniu mojego ojca również zauważyłem u siebie takie podejście. Wciąż przypominałem sobie jego zachowanie. Wielokrotnie powtarzałem sobie: „Ta myśl nie jest mną. Muszę ją odrzucić. Jakiekolwiek niedociągnięcia ma mój ojciec, nie stanowią one usprawiedliwienia dla prześladowania go przez stare siły”.
Prześladowanie mojego ojca było wynikiem problemów w kultywacji całej naszej czteroosobowej rodziny, a nie czymś, za co odpowiedzialny był wyłącznie mój ojciec. Moja matka, brat i ja doszliśmy do wspólnego porozumienia: ani w naszych rozmowach, ani w myślach nie będziemy wspominać o niedociągnięciach mojego ojca. Kiedy ugruntowaliśmy w sobie takie nastawienie, nasze umysły przestały być zakłócane, a my mogliśmy w pełni skupić się na eliminowaniu zła i ratowaniu mojego ojca.
Narzucanie sobie czegoś na siłę nie jest kultywacją
Czytałem na Minghui relacje o praktykujących, którzy dzięki silnym prawym myślom składali pozwy przeciwko funkcjonariuszom policji zaangażowanym w prześladowanie członków ich rodzin. Kiedy dowiedziałem się o aresztowaniu mojego ojca, uznałem, że powinniśmy postąpić tak samo. Jednak moje prawe myśli nie były wystarczająco silne, a strach był bardzo duży. Nie odważyłem się zrobić tego kroku, dlatego byłem sobą bardzo rozczarowany i odczuwałem niepokój.
Niepokój sam w sobie stanowił poważną przeszkodę w mojej kultywacji. Często stawiałem sobie bardzo wysokie wymagania. Kiedy udawało mi się je spełnić, byłem nadmiernie zadowolony, a kiedy ponosiłem porażkę, popadałem w zniechęcenie. Gdy już się zniechęciłem, łatwo rezygnowałem w połowie drogi. To przywiązanie ponownie się ujawniło, gdy próbowałem ratować mojego ojca.
Kontynuując studiowanie Fa, nagle zrozumiałem, że nie każdy uczeń Dafa musi podążać tą samą drogą. W kultywacji nie ma wzorców do naśladowania. Składanie pozwów przeciwko funkcjonariuszom policji jako sposób na przebudzenie i ocalenie czujących istot jest jak najbardziej słusznym działaniem. Jednak jeśli mój xinxing nie osiągnął jeszcze takiego poziomu, zmuszanie się do tego nie jest właściwym postępowaniem. Skorygowałem swoje nastawienie i postanowiłem robić wszystko najlepiej, jak potrafię, bez wyznaczania sobie z góry konkretnych celów.
Porzucenie strachu i przywiązania do polegania na innych
Yang, praktykujący z naszego rodzinnego miasta, był osobą, z którą utrzymywaliśmy kontakt za pośrednictwem wewnętrznego systemu wiadomości. Gdy tylko dowiedział się, że mój ojciec został aresztowany, zachęcił nas do opisania prześladowań na Minghui. Mieliśmy jednak obawy. Baliśmy się, że jeśli policja zobaczy taką relację na Minghui, może w odwecie jeszcze bardziej nasilić prześladowania mojego ojca, dlatego nie opublikowaliśmy żadnego zgłoszenia.
Dzień później Yang zapytał nas: „Nie widziałem niczego na Minghui. Czy opublikowaliście już zgłoszenie?”. Kiedy wyjaśniłem mu nasze obawy, powiedział, że patrzymy na prześladowania oczami zwykłych ludzi, a z powodu strachu wyolbrzymiamy zło i traktujemy je tak, jakby było czymś rzeczywistym i budzącym grozę. Zachęceni jego słowami, opublikowaliśmy na Minghui opis prześladowań.
Od tego momentu nasze prawe myśli stawały się coraz silniejsze. W poczekalni ośrodka zatrzymań zauważyliśmy, że na ścianie wywieszono nazwiska i stanowiska funkcjonariuszy policji. Na oczach dyżurujących funkcjonariuszy wyjęliśmy telefony i sfotografowaliśmy tę listę. Nikt nie próbował nas powstrzymać. Przesłaliśmy te informacje do Minghui.
Zaprosiliśmy prawnika na posiłek i przez długi czas z nim rozmawialiśmy. Powiedział: „Policja najbardziej obawia się ujawnienia jej działań. Jeśli możecie skontaktować się z praktykującymi spoza Chin, poproście ich, aby nagłośnili tę sprawę”. Poczułem głęboki wstyd. Jako uczeń Dafa w okresie rektyfikacji Fa nie miałem nawet tak silnych prawych myśli dotyczących ujawniania zła jak prawnik, który nie praktykował kultywacji. Wiedziałem, że wszystko to wynikało z mojego lęku.
Trudno wyrazić słowami, jak głęboko zakorzeniony był mój strach. Za każdym razem, gdy szliśmy na posterunek policji, aby domagać się uwolnienia mojego ojca, po drodze wysyłałem prawe myśli, a jednak nieustannie miałem wrażenie, jakby coś utknęło mi w gardle – czegoś, czego nie mogłem ani przełknąć, ani wypluć. Wiedziałem, że było to przejawem mojego nadmiernego strachu. Jednak bez względu na to, jak bardzo się bałem, jako praktykujący musiałem przeciwstawić się prześladowaniom i ratować mojego ojca. Obawiałem się, że nie będę w stanie zachować prawych myśli i postępować w prawy sposób w obecności policji, dlatego przed każdym spotkaniem w myślach wielokrotnie ćwiczyłem, co powinienem powiedzieć i jak się zachować.
Na przykład, kiedy udaliśmy się do Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego, aby poprosić o zaświadczenie o zatrzymaniu, chciałem ostrzec funkcjonariuszy, żeby nie torturowali mojego ojca podczas przesłuchań. Zamierzałem więc powiedzieć: „Mój ojciec zawsze cieszył się dobrym zdrowiem. Jeśli coś mu się stanie, pociągniemy was do odpowiedzialności”. Ponieważ moje własne prawe myśli były niewystarczające, moja matka, brat i ja musieliśmy działać wspólnie. Kiedy policjanci przybyli do naszego domu, aby przeprowadzić bezprawną rewizję, chciałem uzyskać numery odznak i nazwiska funkcjonariuszy oraz zapisać je w ich obecności. Również w tym przypadku musieliśmy działać wspólnie z bratem. Chciałem też zapytać policjantów: „Czy wiecie, że artykuł 300 Kodeksu karnego nie ma zastosowania do Falun Gong?”. Ponownie, ponieważ moje prawe myśli nie były wystarczająco silne, gdy zadałem to pytanie, jeden z funkcjonariuszy zerwał się z miejsca i oświadczył: „Jeśli chcecie wynająć prawnika, proszę bardzo! My nie będziemy na to odpowiadać!”.
W porównaniu z praktykującymi, którzy mają silne prawe myśli, moje podejście polegające na „planowaniu wszystkiego, zanim cokolwiek powiem lub zrobię” było bardzo niedojrzałe. Przypominałem małe dziecko, które dopiero uczy się chodzić. Taki był wówczas poziom mojego xinxing. Jednak Mistrz nigdy ze mnie nie zrezygnował. Na każdym kroku Mistrz dodawał mi sił i udzielał wskazówek, pomagając mi raz po raz dostrzegać własne niedociągnięcia, abym mógł nieustannie się korygować i doskonalić.
Pewnego razu we trójkę udaliśmy się na posterunek policji, aby stanowczo domagać się od szefa Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego uwolnienia mojego ojca. Za każdym razem, gdy coś mówiłem, odpowiadał mi opryskliwie. Był wyjątkowo wrogo nastawiony. Skłoniło mnie to do zastanowienia się nad całą sytuacją. Przypomniałem sobie, że kiedy wcześniej wspomniałem o artykule 300 Kodeksu karnego, ten sam funkcjonariusz również zachowywał się bardzo arogancko. Dlaczego tak postępowali?
Po powrocie do domu spojrzałem do wewnątrz siebie. Pozornie chciałem ocalić funkcjonariuszy policji i uratować mojego ojca. Jednak w głębi serca kryło się przywiązanie: miałem nadzieję, że zmienię ich nastawienie, odwołując się do ludzkich uczuć. Chciałem powiedzieć: „Mój ojciec nie jest już młody. Jest dobrym człowiekiem. Proszę, wypuśćcie go”. Moim celem nie było ocalenie czujących istot ani wyeliminowanie zła, lecz po prostu doprowadzenie do uwolnienia mojego ojca.
Funkcjonariusze policji byli już manipulowani przez zło. Tylko wtedy, gdy praktykujący łączą współczucie z godnością, mogą obudzić w nich dobro. Tymczasem ja pokładałem nadzieję w tym, że policja okaże miłosierdzie. Było to przywiązanie do polegania na innych. Kiedy rozpoznałem to przywiązanie, szef Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego zmienił swoje nastawienie. Przestał odpowiadać mi tak agresywnie.
Miałem również silne przywiązanie do polegania na prawniku. Chciałem, aby to on wziął na siebie ogromną presję w moim imieniu. Uważałem, że prawy prawnik powinien być uczciwy, kierować się zasadami i wykazywać się odwagą. Kiedy go spotkałem, poczułem pewne rozczarowanie, jakby jego rzeczywisty wizerunek nie odpowiadał moim oczekiwaniom. W rzeczywistości wykonał bardzo dobrą pracę. Podczas spotkania z moim ojcem zachęcał go, aby dobrze wykonywał trzy rzeczy i nie ulegał ludzkim uczuciom, jeśli niektórzy strażnicy ośrodka zatrzymań lub inni osadzeni będą go życzliwie traktować. Udało mu się również zdobyć listę osób, którym mój ojciec pomógł wystąpić z Komunistycznej Partii Chin (KPCh) i powiązanych z nią organizacji, a następnie przekazać ją nam.
Tuż przed tym, jak prawnik udał się do ośrodka zatrzymań, aby spotkać się z moim ojcem, Mistrz ponownie pomógł mi zrozumieć zasadę Fa. Wysyłaliśmy prawe myśli, obserwując, jak prawnik przechodzi przez bramę. Nagle przyszła mi do głowy myśl: prawnik był niczym jedna ręka w wymiarze zwykłych ludzi, podczas gdy prawe myśli praktykujących były niczym druga ręka w innym wymiarze. Obie ręce współdziałały ze sobą, aby wyeliminować zło, ale tym, co naprawdę odgrywało decydującą rolę, były prawe myśli praktykujących. Pomaganie Mistrzowi w rektyfikacji Fa jest naszą misją i nie możemy polegać na nikim innym.
Ogromna moc wysyłania prawych myśli
Zanim po raz pierwszy udaliśmy się na posterunek policji, aby domagać się uwolnienia mojego ojca, poprosiliśmy współpraktykującego Yanga z naszego rodzinnego miasta, aby powiadomił pozostałych praktykujących i poprosił ich o wysyłanie prawych myśli w celu udzielenia nam wsparcia. Chociaż miasto, w którym mieszkaliśmy, znajdowało się kilkaset mil od naszego rodzinnego miasta, prawe myśli tamtych praktykujących pokonały dzielącą nas odległość i odegrały ogromną rolę podczas naszych działań.
Pracownik ochrony przy wejściu na posterunek policji nie chciał pozwolić nam wejść na górę. Powiedział, żebyśmy najpierw zadzwonili do szefa Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Szef był bardzo nieuprzejmy i powiedział przez telefon: „Nie spotkam się z wami!”. Mój brat odpowiedział: „Na zewnątrz jest bardzo zimno, a moja matka ma ponad 70 lat. Czeka tutaj razem z nami. Jeśli nie chce się pan z nami spotkać, będziemy musieli po prostu czekać”. Szef odpowiedział: „Czekajcie sobie, ile chcecie!” i rozłączył się.
Pomyśleliśmy, że skoro i tak będzie musiał wyjść z pracy pod koniec dnia, po prostu poczekamy do tego czasu. Jednak niecałe dwie minuty później rzeczywiście wyszedł, choć niechętnie, z wyrazem rezygnacji na twarzy. W ogóle nie spodziewaliśmy się, że tak szybko wyjdzie się z nami spotkać. Zbiorowa moc prawych myśli wysyłanych przez praktykujących z naszego rodzinnego miasta była ogromna. Rozpuściła zło, nie pozostawiając mu innego wyboru, jak tylko się z nami spotkać.
Nie spodziewaliśmy się również, że praktykujący z innego miasta, oddalonego o tysiące mil, których nigdy wcześniej nie spotkaliśmy, także udzielą nam wsparcia poprzez swoje potężne prawe myśli dzięki aranżacjom Mistrza. Kiedy prawnik przybył do hotelu, spotkaliśmy go po raz pierwszy i opowiedzieliśmy mu o aresztowaniu mojego ojca. Prawnik zapytał, czy ojciec często chodził do tego parku, aby rozdawać materiały. Kiedy potwierdziliśmy, odpowiedział: „To jeszcze bardziej komplikuje sprawę. Jeśli policja zdobędzie nagrania z kamer monitoringu w parku, wasz ojciec może zostać skazany na karę więzienia”. Kiedy to usłyszeliśmy, mój brat i ja poczuliśmy się bardzo przygnębieni.
Następnego ranka wyruszyliśmy, aby spotkać się z prawnikiem i razem udać do ośrodka zatrzymań. Nadal towarzyszyły nam zmartwienia i negatywne emocje. Mój brat nie mógł opanować drżenia, moje nogi były ciężkie jak ołów, a znajome uczucie, jakby coś utknęło mi w gardle, powróciło. Pomyślałem: „Jakże trudna jest ta droga przeciwstawiania się prześladowaniom! Jeśli mój ojciec zostanie bezprawnie skazany na karę więzienia, moja rodzina i ja będziemy musieli znosić ogromną presję i odbywać niezliczone podróże do ośrodka zatrzymań, na posterunek policji, do prokuratury, sądu, więzienia, zarządu więziennictwa i wielu innych miejsc”. W jednej chwili ujawniły się wszystkie moje przywiązania do wygody i strachu.
Kiedy spotkaliśmy się z prawnikiem, pokazał nam swój telefon i powiedział: „Praktykujący wysyłają prawe myśli, aby was wesprzeć!”. Okazało się, że prawnik przyjaźnił się z kilkoma praktykującymi z innego miasta i regularnie utrzymywał z nimi kontakt. Praktykujący zapytali go, gdzie się znajduje, więc powiedział im, w jakim mieście przebywa, i poinformował, że zamierza udać się do ośrodka zatrzymań, aby spotkać się z praktykującym. Odpowiedzieli: „Dobrze, pomożemy wam”. Innymi słowy, wysyłali prawe myśli, aby wesprzeć zarówno prawnika, jak i praktykującego, który był bezprawnie przetrzymywany.
Kiedy mój brat i ja to usłyszeliśmy, natychmiast odzyskaliśmy ducha, a nasze prawe myśli stały się silniejsze. Prawe myśli tamtych praktykujących dały nam ogromny przypływ sił. Prawnik był niczym most łączący nas z praktykującymi z innego miasta. Nasze umysły się uspokoiły, a na naszych twarzach ponownie pojawiły się uśmiechy. Wszyscy wsiedliśmy do taksówki i pojechaliśmy do ośrodka zatrzymań.
Nieuznawanie prześladowań ze strony starych sił
Kierowca taksówki był bardzo rozmowny. Gdy tylko wsiedliśmy do samochodu, zaczął opowiadać nam o pewnym zdarzeniu, które właśnie miało miejsce. Odmówił przewiezienia pasażera. Pasażer chciał jechać na dworzec kolejowy, ale kierowca powiedział: „W okolicach dworca są straszne korki. Kiedy już tam wjadę, nie będę mógł się wydostać. Teraz jest poranny szczyt komunikacyjny, czyli najlepsza pora na zarabianie pieniędzy. Obawiam się, że utknę w korku i nie będę mógł wyjechać”. Dlatego odmówił wykonania kursu. Mężczyzna bardzo się zdenerwował, wyjął telefon, sfotografował tablicę rejestracyjną taksówki i zagroził, że zgłosi kierowcę.
Kierowca powiedział nam: „Może mnie zgłosić, ale ja tego nie uznam! Po prostu nie uznam tego!”. Prawnik uśmiechnął się i powiedział: „Jeśli zrobi panu zdjęcie twarzy, nie będzie pan mógł już nic powiedzieć”. Kierowca na chwilę zamilkł, a następnie odpowiedział: „Nawet jeśli zrobi zdjęcie mojej twarzy, i tak tego nie uznam! Po prostu nie uznam! Nie uznam tego!”. Wciąż głośno powtarzał: „Nie uznam tego! Nie uznam tego!”.
Nagle coś poruszyło się w moim sercu. Uświadomiłem sobie, że zachowanie kierowcy nie było przypadkowe. Ponieważ obawialiśmy się, że kamery monitoringu w parku mogły nagrać mojego ojca, niemal straciliśmy pewność siebie w przeciwstawianiu się prześladowaniom. Tymczasem ten kierowca odmówił uznania oskarżenia, nawet po tym, jak sfotografowano jego tablicę rejestracyjną. Nawet gdyby sfotografowano jego twarz, nadal nie chciałby tego uznać. Czyż Mistrz nie posługiwał się jego słowami, aby udzielić nam wskazówki? Zawsze mówiliśmy, że nie uznajemy prześladowań, ale czy naprawdę potrafiliśmy robić to z głębi serca?
Po tym, jak dowiedzieliśmy się o aresztowaniu mojego ojca, mój brat i ja jeszcze tej samej nocy przenieśliśmy książki Dafa, drukarki i materiały wyjaśniające prawdę w inne miejsce. Nasze motywy nie były całkowicie czyste. Nie chodziło nam wyłącznie o ochronę książek Dafa i miejsca produkcji materiałów. Chcieliśmy raczej uniemożliwić policji zdobycie tego, co uważała za „dowody”, które mogłaby wykorzystać przeciwko mojemu ojcu. W chwili, gdy zaczęliśmy podejrzewać, że mój ojciec mógł zostać nagrany przez kamery monitoringu i że zło mogło zdobyć coś, co można by wykorzystać przeciwko niemu, ogarnął nas strach. Pokazało to, że przez cały ten czas uznawaliśmy prześladowania i nie zdołaliśmy się ponad nie wznieść.
Prawdziwe odrzucenie prześladowań i nieuznawanie starych sił nie polega na samym wypowiadaniu takich słów. Możemy naprawdę to osiągnąć tylko wtedy, gdy w stu procentach wierzymy w Mistrza i Fa. Bez wskazówki Mistrza nie uświadomilibyśmy sobie, że mieliśmy tak ogromną lukę.
Siła zaufania
Mój brat znał praktykującą Dong z naszego miasta, chociaż rzadko utrzymywali ze sobą kontakt. Po spotkaniu prawnika z moim ojcem brat powiedział: „Chciałbym odwiedzić Dong i poprosić ją, aby pomogła nam, wysyłając prawe myśli”. Dong prowadziła działalność gospodarczą w centrum handlowym, więc udaliśmy się tam, aby ją odwiedzić.
Mój brat rozmawiał z nią, a ja jedynie przytakiwałem i się z nią przywitałem. W głębi serca darzyłem ją całkowitym zaufaniem. Być może dlatego, że właśnie otrzymaliśmy wsparcie w postaci prawych myśli od praktykujących z innych miast, wierzyłem w stu procentach, że Dong zrobi wszystko, co w jej mocy, aby nam pomóc, wysyłając prawe myśli, i że jej prawe myśli również będą miały ogromną moc.
Jakiś czas później, kiedy mój brat ponownie spotkał Dong, powiedziała: „Zazwyczaj nie przywiązywałam zbyt dużej wagi do takiego wysyłania prawych myśli. Jednak tym razem, widząc, jak bardzo mi ufacie, zadbałam o to, aby przy każdej nadarzającej się okazji wysyłać prawe myśli za twojego ojca”.
To zdarzenie skłoniło mnie do głębokiej refleksji. Brak z góry przyjętych wyobrażeń i uprzedzeń wobec współpraktykujących oraz bezwarunkowe obdarzanie ich zaufaniem samo w sobie jest rodzajem siły, która może zmieniać ludzi. Pomyślałem o tym, jak często wyrabiałem sobie osądy na temat członków mojej rodziny. Na przykład rozmyślałem o tym, że mój ojciec ma taki czy inny problem: kiedy znajdzie się w takiej sytuacji, z pewnością postąpi w określony sposób, a kiedy znajdzie się w innej sytuacji, na pewno zachowa się inaczej. Im częściej tak myślałem, tym bardziej wydawało się, że rzeczywiście postępuje zgodnie z moimi z góry przyjętymi wyobrażeniami. Jego zachowanie zdawało się potwierdzać moje osądy, jeszcze bardziej wzmacniając moje uprzedzenia i wyobrażenia na jego temat. Z biegiem czasu wszystko to nagromadziło się w ogromną masę substancji, przypominającą „szarą górę”, która blokowała mu możliwość poprawy w kultywacji.
Gdybym potrafił całym sercem, bez żadnych zastrzeżeń ufać każdemu współpraktykującemu i szczerze mieć wobec niego pozytywne oczekiwania, czy nadal istniałoby tak wiele barier i konfliktów między mną a członkami mojej rodziny?
Ratowanie czujących istot – nie wolno pozostawić nikogo w tyle
Kiedy policja przybyła do naszego domu, aby przeprowadzić bezprawną rewizję, towarzyszyły jej dwie pracownice administracji osiedla, które wskazywały funkcjonariuszom drogę. Dwaj policjanci byli w mundurach. Kiedy zapytaliśmy ich o nazwiska i numery odznak, podali nam te informacje. Był tam również mężczyzna bez munduru. Kiedy poprosiliśmy go o nazwisko i numer odznaki, odpowiedział niecierpliwie: „Nie ma potrzeby pytać! Jestem z administracji osiedla”. Kiedy wysyłaliśmy prawe myśli, nie uwzględniliśmy go.
Pewnego dnia, gdy chodziłem wokół posterunku policji i wysyłałem prawe myśli, zobaczyłem tego mężczyznę wychodzącego z budynku w policyjnym mundurze. Wtedy uświadomiłem sobie, że ukrył swoją tożsamość, a my w konsekwencji nie potraktowaliśmy go jako osoby, którą należało ocalić. Mistrz zaaranżował, abym zobaczył go w ten sposób, żeby przypomnieć nam, byśmy nie zapominali wysyłać za niego prawych myśli, eliminować zło, które nim manipuluje, i go ocalić.
W rzeczywistości, niezależnie od tego, czy ktoś jest pracownikiem administracji osiedla, czy funkcjonariuszem policji, jeśli uczestniczy w prześladowaniach, powinniśmy wysyłać za niego prawe myśli i eliminować stojące za nim zło. Tylko wtedy może ujawnić się jego prawdziwa, życzliwa natura, co daje mu szansę na ocalenie. Dokładaliśmy wielu starań, aby wyeliminować zło stojące za funkcjonariuszami policji, jednocześnie pomijając zło stojące za pracownikami administracji osiedla. Pokazało to, że brakowało nam wystarczającego współczucia, a nasze intencje przy wysyłaniu prawych myśli nie były czyste.
Pozornie wydawało się, że to policja miała „władzę” pozwalającą uwolnić mojego ojca, podczas gdy pracownicy administracji osiedla takiej władzy nie mieli. Dlatego koncentrowaliśmy wysiłki na wysyłaniu prawych myśli za policjantów, a pracowników administracji osiedla uwzględnialiśmy jedynie przy okazji. Nikt nie ma prawa decydować o losie ucznia Dafa. Ostateczny głos należy wyłącznie do Mistrza. Mistrz powierzył nam czujące istoty. Gdyby naszym celem było w pełni ratowanie czujących istot, nie pomijalibyśmy ani jednej osoby uczestniczącej w prześladowaniach.
Policja później zgodziła się przeprowadzić procedurę zwolnienia mojego ojca za kaucją na czas oczekiwania na proces. Nie mogliśmy jednak stracić czujności ani uchylać się od odpowiedzialności. Napisałem list do szefa Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego, radząc mu, aby wybrał dla siebie dobrą przyszłość. Nadal śledziłem na Minghui informacje na jego temat.
Kilka miesięcy później na Minghui opublikowano informację, że ten szef Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego ponownie uczestniczył w prześladowaniach. Pożyczyłem anonimową kartę SIM i wysłałem mu wiadomość tekstową, zachęcając go do okazywania życzliwości. Później, kiedy w innej sprawie udaliśmy się na posterunek policji, ponownie go zobaczyliśmy. Mój ojciec porozmawiał z nim i poprosił go o wystąpienie z KPCh oraz powiązanych z nią organizacji. Nie zgodził się, ale nie był już wrogo nastawiony.
Zakończenie
Mój ojciec ostatecznie mógł opuścić ośrodek zatrzymań dzięki swoim silnym prawym myślom. Stanowczo odmawiał wykonywania jakichkolwiek poleceń funkcjonariuszy policji. Patrzył do wewnątrz siebie, aby rozpoznać własne niedociągnięcia, a także wytrwale wykonywał ćwiczenia i wyjaśniał prawdę. Ponadto wsparcie w postaci prawych myśli od praktykujących z innych regionów oraz współpraca między członkami naszej rodziny podczas działań na rzecz jego uwolnienia pomogły nam stworzyć jeden organizm. Wszystkie te czynniki odegrały kluczową rolę w rozpuszczeniu prześladowań.
Patrząc wstecz na te doświadczenia, uświadamiam sobie, że na każdym etapie działań mających na celu uratowanie mojego ojca Mistrz z pełnym współczuciem udzielał mi wskazówek, pomagając mi nieustannie dostrzegać własne niedociągnięcia, abym mógł dobrze podążać tą ścieżką kultywacji, przeciwstawiając się prześladowaniom.
Często przypominam sobie historię opisaną w jednym z artykułów na Minghui. Pewien kultywujący przemierzał pustynię i zawsze widział dwa rzędy śladów stóp, wiedział więc, że istota boska idzie obok niego. Jednak na najtrudniejszym odcinku podróży zobaczył tylko jeden głęboki rząd śladów i pomyślał, że istota boska go opuściła. Wtedy istota boska powiedziała mu do ucha: „To moje ślady stóp z czasu, kiedy cię niosłem!”.
Od wielu lat pełne współczucia przewodnictwo i wskazówki Mistrza nieustannie mi towarzyszą. Kiedy błądziłem, Mistrz wskazywał mi drogę. Kiedy byłem zniechęcony, Mistrz dodawał mi otuchy, abym odzyskał siły. Nawet wtedy, gdy nie robiłem pilnych postępów, Mistrz nigdy ze mnie nie zrezygnował. Mistrz prowadził mnie krok po kroku, pomagając mi uwolnić się od ludzkich pojęć i podążać ku boskości.
Jestem głęboko wdzięczny Mistrzowi za Jego pełne współczucia ocalenie! Będę więcej studiować Fa, pilnie kultywować, eliminować wszystkie ludzkie przywiązania i pojęcia, prawdziwie upodobniać się do zasad Prawdy-Życzliwości-Cierpliwości oraz wypełnić ślubowania, które złożyłem przed przyjściem na ten świat.
Dziękuję Ci, Mistrzu!
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.