(Minghui.org) Witaj, Szanowny Mistrzu! Witaj, współpraktykujący!
Bardzo się cieszę, że mam okazję podzielić się swoimi doświadczeniami w kultywacji. Patrząc wstecz na tę podróż, doświadczyłam trudności i zamętu, a także radości z przełamywania przywiązań i zdobywania głębszego zrozumienia Fa. Ilekroć odkrywam swoje braki pośród konfliktów i prób, a następnie ponownie analizuję i zmieniam siebie zgodnie z Fa, jeszcze bardziej doceniam, jak cenna jest ta okazja do kultywacji.
Chciałabym podzielić się swoimi doświadczeniami w kultywacji w trzech obszarach.
Część pierwsza: Prawdziwe spojrzenie do wewnątrz siebie, gdy pojawiają się problemy
Próby w kultywacji często pojawiają się w drobnych, codziennych rzeczach, które napotykamy. Kiedy pojawiają się problemy, to czy potrafię postrzegać siebie jako kultywującego, odłożyć na bok emocje i spojrzeć do wewnątrz siebie, jest czymś, czego potrzebuję, aby kontynuować kultywację.
Pewnego razu musiałam pokonać spory dystans, żeby wziąć udział w zajęciach grupowych, więc napisałam do koleżanki praktykującej z pytaniem, czy mogłabym się z kimś podwieźć. Odpowiedziała, że ona też jedzie cudzym samochodem. Zwróciła mi uwagę, że w moich interakcjach czasami krytykuję innych i stawiam im wymagania. Jednak kiedy sama nie potrafię sprostać tym samym wymaganiom, zwracam uwagę na problemy innych. Powiedziała też, że mam tendencję do bycia dość natarczywą.
Czytanie tych słów sprawiło, że poczułam się bardzo nieswojo. Pomyślałam, że po prostu zapytałam, czy jest wolne miejsce, więc dlaczego w rozmowie poruszono moją osobowość? Pomyślałam też, że generalnie dobrze dogaduję się z tą praktykującą, więc dlaczego ona tak mnie postrzega? Moją pierwszą reakcją było zdenerwowanie i lekkie zdezorientowanie.
Stopniowo się uspokoiłam i przypomniałam sobie, że jestem kultywującą i w obliczu konfliktów powinnam najpierw zajrzeć do wewnątrz siebie. Zaczęłam się zastanawiać: Czy czasami nie byłam nieostrożna w sposobie, w jaki rozmawiałam z innymi praktykującymi? Czy czasami zakładałam, że skoro moje intencje były dobre, mogę ignorować uczucia innych? Jej przypomnienie dało mi okazję do ponownego przyjrzenia się sobie.
Stopniowo zrozumiałam, że to, jak postrzegają mnie inni, nie jest najważniejsze. Liczy się to, czy rzeczywiście mam te braki. Jeśli tak, powinnam się zmienić, zamiast czuć się skrzywdzona i od razu bronić się za każdym razem, gdy ktoś wytknie mi coś negatywnego. Nawet jeśli nie do końca rozumiem, co mówi druga osoba, mogę najpierw odłożyć na bok emocje i zastanowić się, co muszę poprawić.
Odpisałam więc: „Dziękuję za przypomnienie. Zwrócę na to uwagę w przyszłości”. Po wysłaniu wiadomości poczułam się spokojniejsza. Zrozumiałam, że kiedy przestałam skupiać się na tłumaczeniu siebie, a zamiast tego stałam się gotowa przyjmować przypomnienia i zastanawiać się nad swoimi brakami, mój stan umysłu się zmienił. Jednak przyjęcie przypomnienia nie może pozostać tylko słowami. Musiałam również zwracać uwagę na swoje słowa i czyny w codziennych interakcjach i autentycznie się zmienić.
Studiując Fa, rozumiem, że gdy pojawiają się konflikty, nie powinnam skupiać się wyłącznie na tym, jak traktują mnie inni. Powinnam również zbadać, czy moje serce zostało poruszone. Czy gdy słyszę coś, co mi się nie podoba, jestem gotowa się bronić? Czy chcę, żeby inni dostrzegali tylko moje dobre strony, podczas gdy ja nie chcę stawić czoła moim wadom?
Zrozumiałam, że gdy pojawia się problem, kultywujący nie powinien najpierw myśleć: „Dlaczego ta osoba mnie tak traktuje?”. Zamiast tego powinnam zadać sobie pytanie, co zrobiłam źle. Spojrzenie do siebie siebie to nie tylko słowa. Oznacza to szczere uwolnienie się od siebie w obliczu konfliktów, zbadanie wad w moich myślach i czynach oraz stopniowe korygowanie ich w przyszłych interakcjach. Tylko wtedy konflikty mogą stać się okazją do poprawy.
Część druga: Podtrzymywanie prawych myśli w obliczu udręk
Przez lata doświadczyłam kilku nieoczekiwanych upadków. Te nagłe próby pozostawiły we mnie głębokie wrażenie. Ilekroć rozmyślam o tym, co się stało, czuję głęboką wdzięczność za współczującą opiekę Mistrza. Doświadczenia te skłoniły mnie również do zastanowienia się nad tym, co jeszcze muszę poprawić w swojej kultywacji.
Pierwszy upadek zdarzył się, gdy wracałam rowerem do domu po pracy. Skręcając na zboczu, nagle upadłam do przodu. Stało się to bardzo szybko i moją pierwszą myślą było: „Jestem kultywującą. Nic mi nie jest”.
Wstając, zobaczyłam za sobą rower. Miałam posiniaczone kolana i słyszałam dźwięk uderzenia głową o ziemię, ale nie zauważyłam niczego innego, więc podniosłam rower i pojechałam do domu. Ten wypadek uświadomił mi, jak nagle może się coś stać, a także skłonił mnie do refleksji, czy są rzeczy w moim codziennym życiu, którym powinnam poświęcić więcej uwagi i które powinnam poprawić.
Trzy lata temu, samotnie rozdawałam materiały wyjaśniające prawdę w dzielnicy mieszkalnej. Było gorąco i długo szłam. Chociaż czułam się zmęczona, cieszyłam się na myśl o ludziach, którzy wkrótce przeczytają materiały i poznają prawdę. Zmotywowałam się, żeby iść dalej.
Odwracając się na ulicy, upadłam twarzą w dół i uderzyłam o ziemię. Poczułam się, jakby jakaś siła popchnęła mnie od tyłu. Mój umysł był jasny i pomyślałam: „Jestem uczennicą Dafa! Nic mi nie jest!”.
Natychmiast wstałam i odkryłam, że skóra na mojej lewej dłoni była zdarta i krwawiła. Dotknęłam twarzy, aby upewnić się, że nie ma obrażeń. Ponownie byłam wdzięczna Mistrzowi za ochronę.
Trzeci upadek zdarzył się na początku tego roku. Byłam poza domem i oddawałam się lekturze przed wyjazdem na lotnisko. Ziemia była pokryta śniegiem, moja stopa się poślizgnęła i upadłam do tyłu. Dwóch praktykujących obok mnie było zaskoczonych. Natychmiast wysłałam myśl: „Jestem kultywującą! Nic mi nie jest!”. Pomogli mi wstać i z troską zapytali, jak się czuję. Odpowiedziałam: „Nic mi nie jest!”.
Patrząc wstecz na te trzy doświadczenia, uświadomiłam sobie, jak ważna jest pierwsza myśl, gdy dzieje się coś nieoczekiwanego: „Jestem kultywującą! Nic mi nie jest!”. Za każdym razem, gdy bezpiecznie dochodziłam do siebie, czułam wdzięczność za pełną współczucia ochronę Mistrza. Przypominam sobie, że nie mogę obniżać swoich standardów, ponieważ wierzę, że Mistrz mnie chroni. Nie powinnam też czekać, aż coś się wydarzy, zanim zastanowię się nad sobą.
Te doświadczenia skłoniły mnie do zastanowienia się, czy wciąż jest wiele aspektów mojej osoby, których nie kultywowałam dobrze i czy nie popełniłam błędów w codziennej kultywacji. Nie mogę polegać na szczęściu w kultywacji ani ignorować potrzeby dogłębnego zbadania moich braków tylko dlatego, że coś wydaje się być dziełem przypadku. Od teraz muszę utrzymywać wyższe standardy jako kultywująca, zwracać uwagę na swoje myśli i działania w życiu codziennym, szybko identyfikować swoje braki, stale się doskonalić i dobrze kroczyć ścieżką kultywacji podczas rektyfikacji Fa.
Część trzecia: Wzmacnianie mojej wiary w ratowanie ludzi poprzez przełamywanie ludzkich przekonań
Od 2000 roku regularnie uczestniczę w regularnym spotkaniu wyjaśniającym prawdę, gdzie wyjaśniamy fakty opinii publicznej w centrum miasta. Przez lata kontynuowałam udział w tym projekcie, ale stopniowo zauważałam, że nie zawsze utrzymywałam ten sam entuzjazm, co na początku. Czasami po prostu wychodziłam z domu, gdy nadchodził czas na działanie, i wykonywałam swoje zadania rutynowo, a nawet stawałam się do nich nieco otępiała. Przed wyjściem czasami czułam się samotna i zmęczona, a nawet niechętna do wyjścia.
Jednak gdy docierałam na miejsce i widziałam, jak ludzie chętnie przyjmują nasze materiały, poznają prawdę lub wyrażają poparcie po zrozumieniu faktów, mój stan umysłu się zmieniał. Czułam, że przybycie tego dnia było warte zachodu i na nowo odkrywałam entuzjazm, który miałam na początku.
To skłoniło mnie do refleksji: dlaczego po tylu latach czasami nadal czułam się otępiała, a nawet niechętna do wyjścia z domu? Uświadomiłam sobie, że wynikało to z mojego lenistwa i pragnienia wygody. Kiedy oswajamy się z naszymi codziennymi obowiązkami, łatwo jest uznać naszą wytrwałość za pewnik i zapomnieć o docenianiu każdej okazji do ratowania ludzi.
Zrozumiałam, że kultywacja nie polega jedynie na mechanicznym wykonywaniu zadań. Muszę zawsze zachowywać prawe myśli i pamiętać, dlaczego uczestniczę w spotkaniu wyjaśniającym prawdę. Nawet jeśli tylko jedna osoba skorzysta z naszych materiałów i pozna prawdę tego dnia, nadal warto podjąć szczery wysiłek. Kiedy potrafię przezwyciężyć lenistwo i pragnienie wygody i szczerze zaangażować się w działalność, moja wiara w ratowanie ludzi staje się silniejsza.
W miarę jak kontynuowałam udział, napotkałam jednak kolejny test. Ponieważ nie znałam angielskiego, często nie potrafiłam odpowiedzieć ani wyjaśnić, gdy członkowie społeczności zadawali mi pytania. To bardzo mnie martwiło. Zastanawiałam się nawet, czy nadaję się do dalszej pracy wyjaśniającej i przez jakiś czas rozważałam rezygnację.
Ale potem pomyślałam o tym, ile osób przechodziło obok tego miejsca każdego dnia. Gdybym odeszła, a nie było tam żadnego innego praktykującego, to miejsce mogłoby pozostać bez opieki, dając ludziom mniej okazji do zetknięcia się z naszymi materiałami i poznania prawdy. Trudno było mi zrzucić z siebie tę odpowiedzialność.
Moje myśli wielokrotnie wahały się między chęcią odejścia a niechęcią. Z jednej strony martwiłam się, że moje możliwości są ograniczone. Z drugiej strony nie chciałam rezygnować z tej szansy na ratowanie ludzi tylko dlatego, że napotykałam trudności.
Stopniowo uspokoiłam się i oceniłam siebie w świetle Fa. Zdałam sobie sprawę, że bariera językowa była realna, ale tym, co naprawdę powodowało moje wahania, były moje obawy i strach przed trudnościami. Jeśli zakładałam, że nie dam rady wykonać pracy i powinnam odejść tylko dlatego, że nie mówię po angielsku, oceniałam sytuację według standardów zwykłego człowieka. Zaczęłam rozumieć, że nie powinnam odrzucać wszystkiego, co wciąż potrafię dobrze robić, tylko dlatego, że są rzeczy, których nie potrafię.
Kiedy więc ludzie chcieli poznać prawdę, przestałam skupiać się wyłącznie na mojej niezdolności do werbalnego wyjaśnienia i zamiast tego starałam się im pomóc w każdy możliwy sposób. Podawałam im materiały, zachęcałam do ich uważnego przeczytania i szczerze wyjaśniałam, że nie mówię po angielsku.
Poruszyło mnie to, że wiele osób okazywało zrozumienie. Niektórzy poklepywali mnie po ramieniu i mówili, że wszystko w porządku, podczas gdy inni pokazywali mi kciuki w górę. Ich życzliwe odpowiedzi pomogły mi zrozumieć, że nawet jeśli moje możliwości są ograniczone, nadal mogę dać z siebie wszystko, o ile nie wycofam się w obliczu trudności. To doświadczenie skłoniło mnie również do zastanowienia się, czy nie skupiam się najpierw na tym, czego nie potrafię zrobić, ignorując to, co wciąż mogę wnieść.
Pokonując barierę językową, napotkałam również inne trudności w wyjaśnianiu prawdy. Niektórzy Chińczycy brali materiały i darli je na strzępy, odchodząc. Inni patrzyli na mnie z wrogimi minami, a nawet rzucali groźby. W takich sytuacjach czasami czułam strach i zdenerwowanie, a nawet myślałam o wycofaniu się.
Ale kontynuując studiowanie Fa i porównując się z nim, stopniowo uświadomiłam sobie, że nie mogę pozwolić, by czyjeś działanie, wrogie spojrzenie czy kilka groźnych słów mną wstrząsnęły. Tym, czego naprawdę potrzebowałam, by stawić czoła i przezwyciężyć strach, który narastał we mnie w takich sytuacjach. Myśląc o wielu ludziach, którzy wciąż potrzebowali poznać prawdę, przypomniałam sobie, aby nie zapomnieć, po co w ogóle przybyłam na miejsce wyjaśniania prawdy i nie poddawać się z powodu chwilowej presji lub przeszkód.
Patrząc wstecz na te lata, zrozumiałam, że na pierwszy rzut oka pokonywałam trudności w wykonywaniu tych działań, ale w rzeczywistości również konfrontowałam się z własnymi przywiązaniami i je usuwałam. Od lenistwa i pogoni za komfortem na początku, przez wahanie z powodu bariery językowej, aż po strach w obliczu wrogości – każda sytuacja ujawniała obszary, w których wciąż musiałam się poprawić. Tylko poprzez ciągłe zaglądanie w głąb siebie, gdy pojawiają się problemy, mogę stopniowo przełamać własne bariery i stać się bardziej wytrwałą w pracy nad ratowaniem ludzi.
Mistrz powiedział:
„Nie można tak myśleć, że skoro ty wyjaśniałeś prawdę, uczestniczyłeś w aktywnościach związanych z Dafa albo podjąłeś się konkretnego projektu Dafa, to zalicza się to do zrobienia czegoś dla Dafa, dla Mistrza. To Mistrz wzywa was, byście sobie wzajemnie pomagali i ocalali innych – w tym samym czasie, gdy ocalacie samych siebie. To właśnie jest wzajemne ocalanie się wszelkich istot w czasach ostatecznych. To nie jest czynione dla Dafa”. (Trzymaj się z dala od zagrożeń zła)
Nauki Mistrza pomogły mi lepiej zrozumieć, że udział w projektach ratowania ludzi nie oznacza, że dobrze się kultywowałam. Ratując ludzi, muszę również nieustannie pozbywać się własnych przywiązań i doskonalić się poprzez trudności i próby. Wytrwałość w wykonywaniu zadań jest ważna, ale muszę również autentycznie kultywować siebie w trakcie całego procesu, zamiast skupiać się tylko na tym, ile już zrobiłam.
Patrząc wstecz na moją kultywację na przestrzeni lat, widzę, że wciąż mam pole do poprawy w obliczu konfliktów i trudności. Od teraz będę jeszcze bardziej cenić możliwości kultywacyjne, jakie dał mi Mistrz, nieustannie korygować się zgodnie z Fa, trwać niezłomnie w pracy ratowania ludzi i nie zawieść Mistrza, który z miłosierdziem tak wiele wycierpiał, aby nas zbawić.
Powyższe odzwierciedla moje ograniczone zrozumienie na obecnym poziomie. Proszę, zwróćcie uwagę na wszystko, co nie jest zgodne z Fa.
Dziękuję, Mistrzu!Dziękuję, współpraktykujący!
(Wygłoszone podczas konferencji Fa w Australii w 2026 r.)
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 19 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.