(Minghui.org) Jestem młodą praktykującą Falun Dafa. Zapisuję swoje doświadczenia kultywacyjne, aby podzielić się nimi z innymi praktykującymi i przekazać Mistrzowi Li.
Kultywowanie Falun Dafa z rodzicami
Zaczęłam kultywować Falun Dafa w Chinach z rodzicami, gdy miałam dziewięć lat.
Zanim zaczęłam kultywować, widziałam cudowne rzeczy. Pewnego ranka, gdy miałam pięć lat, w pokoju paliły się światła, a na zewnątrz wciąż panowała ciemność. Zobaczyłam dwa duże, czerwone lwy opierające się o okno i patrzące na mnie. Wyglądały jak unikająca wody, złotooka bestia z wierzchowca Króla Demonów Byka w serialu telewizyjnym „Wędrówka na Zachód”. Po chwili jeden z lwów podszedł do mnie; przycisnął mnie do kang (rozgrzewanego ceglanego łóżka) i łaskotał wielkimi pazurami, przez co bardzo mnie swędziało i chciało mi się śmiać.
Kiedy miałam sześć lat, często widywałam rzędy przezroczystych pierścieni, wielkości talerzy, spadających na dach sąsiada. Po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa zrozumiałam, że to Falun (koła Prawa). Okazało się, że Mistrz już wtedy nade mną czuwał.
Często miałam wypadki, kiedy byłam mała. Kiedy miałam cztery lata, dorosły położył mnie na stole; spadłam głową w dół na ziemię. Głośno płakałam, ale nic mi się nie stało. Innym razem mój wujek jechał na trójkołowcu, wioząc kilkoro moich kuzynów i mnie; nagle wypadłam z trójkołowca, ale nic mi się nie stało. Idąc ulicą, rowery często mnie z jakiegoś powodu uderzały. Kiedy mój ojciec jechał na swoim rowerze, a ja siedziałam na tylnym bagażniku, często wbijały mi się stopy w szprychy. Płakałam z bólu, ale ze stopami wszystko było w porządku. Patrząc wstecz, uświadamiam sobie, że współczujący Mistrz chronił mnie przez całe dzieciństwo.
Byłam dość figlarną i psotną dziewczynką, ale wiedziałam, że Dafa jest dobre. Moi rodzice prowadzili wówczas sklep, który kupili na kredyt, ponieważ nasza rodzina miała trudności finansowe. Kiedy zaczęłam praktykować Falun Dafa, mój ojciec z szacunkiem powiesił w sklepie oprawione zdjęcia Mistrza i symbolu Falun. Zorganizował również miejsce do grupowych ćwiczeń przed sklepem. Wieczorami ludzie z sąsiedztwa przychodzili ćwiczyć, a potem wchodzili do sklepu, aby obejrzeć video z wykładami Fa Mistrza. Kiedy w sklepie nie było tłoczno, moi rodzice odtwarzali nagrania z wykładami Fa Mistrza. Kiedy w okolicy odbywały się akcje promocyjne Falun Dafa, moi rodzice zamykali sklep na jeden dzień i przyłączali się do akcji. Mój ojciec często mawiał, że zanim Komunistyczna Partia Chin (KPCh) i Jiang Zemin, były przywódca KPCh, rozpoczęli prześladowania Falun Dafa w lipcu 1999 roku, kultywowali ze spokojem w sercach.
Około 10 kwietnia 1999 roku w pobliskim mieście przez kilka dni odbywały się zajęcia Falun Dafa. Postanowiłam pojechać z ojcem do miasta, aby promować Falun Dafa, mimo że miałam pojechać z matką i bratem na bankiet. Tam dostałam od starszego praktykującego egzemplarz „Opowieści buddyjskich” zrewidowany przez Mistrza. Przeczytałam książkę z wielkim zainteresowaniem po powrocie do domu.
W dni targowe w naszym sklepie panował duży ruch klientów. Kilku życzliwych praktykujących często przychodziło do sklepu, aby pomóc moim rodzicom w sprzedaży towarów.
Zanim moi rodzice zaczęli praktykować Dafa, ich zdrowie było słabe. Ja również byłam słaba. Ponieważ moje dłonie i stopy były ciągle zimne, bałam się zimna. Moja matka powiedziała, że moja słabość wynikała z faktu, że piłam mleko modyfikowane dla niemowląt tylko przez rok po urodzeniu. Pamiętam, że w chińskiego Sylwestra, kiedy miałam dziewięć lat, moja matka leżała na kang i wyglądała na chorą. Ojciec nauczył mnie, jak mieszać pierogi w garnku, podczas gdy sam doglądał ognia. Aby zaoszczędzić pieniądze, mój ojciec podawał zastrzyki mojej matce, bratu i mnie w domu, kiedy było to potrzebne, zamiast iść do lekarza.
W wieku sześciu lat przeszłam operację w znieczuleniu ogólnym. Po tym zabiegu moja pamięć wyraźnie się pogorszyła. Po rozpoczęciu praktykowania Dafa stan zdrowia moich rodziców się poprawił, a ja również stałam się zdrowsza i nie potrzebowałam już leków ani zastrzyków. Zauważyłam również, że moja pamięć się poprawia.
Sytuacja finansowa naszej rodziny również znacznie się poprawiła. Spłaciliśmy prawie wszystkie długi, a moi rodzice planowali budowę nowego domu. Moja matka zaczęła też dawać mi i bratu więcej kieszonkowego.
Jednak właśnie wtedy, gdy nasza rodzina była skąpana w szczęściu płynącym z praktykowania Falun Dafa, KPCh rozpoczęła prześladowania.
Dorastanie w czasie prześladowań
W lipcu 1999 roku, kiedy rozpoczęły się prześladowania Falun Dafa, mój ojciec pewnego wieczoru wyjechał z miasta i wziął udział w konferencji poświęconej wymianie doświadczeń kultywacyjnych. Następnego ranka wrócił i powiedział mojej matce, że po konferencji wielu uczestników pojechało do Pekinu, aby apelować o prawo do praktykowania Falun Dafa.
Zimą 2000 roku moja mama pojechała do Pekinu, aby apelować, podczas gdy mój ojciec, mój młodszy brat i ja zostaliśmy w domu. Pamiętam, że nasza rodzina znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej i odczuwałam ogromną presję związaną z prześladowaniami.
Po powrocie mamy do domu musieliśmy się przeprowadzić z powodu prześladowań i sprzedaliśmy nasz sklep. Od tamtej pory, przez wiele lat, nasi krewni, którzy kiedyś nas podziwiali, patrzyli na nas z góry, ponieważ dali się zwieść propagandzie KPCh na temat Falun Dafa. Życie stało się dla nas bardzo trudne.
W tym roku mój ojciec również pojechał do Pekinu, aby apelować o Dafa. Po pożegnaniu ojca, mama wróciła do domu; płakała na moich oczach. Po powrocie z Pekinu ojciec opowiedział o scenie na placu Tiananmen: Kiedy policja powaliła praktykującego na ziemię, praktykujący chronił swój sztandar Dafa pod swoim ciałem. Ojciec podszedł i powiedział do praktykującego: „Oddaj mi sztandar”. Praktykujący oddał sztandar mojemu ojcu. Policjanci w pobliżu myśleli, że mój ojciec jest jednym z nich i nie zatrzymali go. Mój ojciec podniósł transparent i przez długi czas krzyczał: „Falun Dafa jest dobre”. Został aresztowany.
W latach prześladowań chodziłam do gimnazjum i liceum. Kiedy dowiedzieli się, że praktykuję Falun Dafa, niektórzy z moich kolegów z klasy trzymali się ode mnie z daleka. Ale nauczyciele byli dla mnie mili. Wiedzieli, że jestem grzeczną i cichą uczennicą. Czułam ich życzliwość. W liceum pilnie się uczyłam i byłam cicha. Chłopcy z mojej klasy, którzy mnie nękali, bo mnie nie rozumieli, zaczęli mnie szanować.
Jednak ilekroć w podręcznikach pojawiały się treści zniesławiające Falun Dafa, czułam presję. Pamiętam, jak w drugiej klasie liceum moja nauczycielka chińskiego przeczytała na głos wypracowanie, które napisałam na lekcji. Wypracowanie dotyczyło historii Brzydkiego Kaczątka i Księżniczki Alicji, która milczała, aby uratować swojego brata. W eseju napisałam zdanie: „Czas nadal będzie obserwował po cichu”. Gdy nauczycielka skończyła czytać, jeden z uczniów westchnął i powiedział: „Rząd na to nie pozwoli”. Czułam, że zrozumiał, co miałam na myśli w eseju, i wiedział również, że to KPCh nie pozwala ludziom praktykować Falun Dafa. Jednak ze strachu nie wyjaśniłam mu prawdy o Falun Dafa, czego bardzo żałuję.
Na początku marca 2007 roku byłam w ostatniej klasie liceum. Pewnego ranka szkoła ogłosiła dzień wolny z powodu obfitych opadów śniegu, które spadły poprzedniego dnia. Tego ranka obejrzałam na DVD występ Shen Yun. Słuchając wspaniałej muzyki z pierwszego programu, nagle zachciało mi się płakać.
Po ukończeniu szkoły średniej poszłam na studia. Podczas czterech lat studiów wiele nauczyłam się od moich współlokatorów. Nauczyłam się dbać o siebie i wchodzić w interakcje z innymi. Przez cztery lata byłam bardzo zajęta nauką, ale mimo to zaczęłam surfować po Internecie, grać na QQ (internetowej platformie medialnej) i pisać dzienniki online. W środowisku pełnym randek i czytania zalotnych tekstów, stopniowo ulegałam wpływom tego zjawiska.
Wciąż pamiętam szok, jaki poczułam, gdy po raz pierwszy usłyszałam, że niektóre studentki z mojego akademika wynajmują mieszkania poza kampusem i mieszkają ze swoimi chłopakami. Jednak z czasem przyzwyczaiłam się do takiego stylu życia. Spotykałam się również z chłopakiem, mimo że moi rodzice byli wobec mnie surowi. Był stosunkowo uczciwą osobą, ale później rozstaliśmy się z powodu naszych planów po ukończeniu studiów. To doświadczenie zakłóciło moją kultywację.
W jedno święto narodowe wszyscy poszli do domu i jedna z moich współlokatorek pozwoliła mi korzystać ze swojego komputera. Grałam na nim cały dzień. Później tego samego dnia poczułam, że powinnam przeczytać Fa. Zamknęłam drzwi, wyjęłam kieszonkową książkę Zhuan Falun, którą dał mi ojciec, i zaczęłam studiować Fa. Z głębi serca narastało we mnie uczucie radości i spełnienia.
Podczas semestrów na uniwersytecie nie miałam warunków do studiowania Fa i odczuwałam ogromną presję psychiczną. Kiedy wracałam do domu na ferie zimowe i letnie, studiowałam Fa z rodzicami i współpraktykującymi, a złe samopoczucie zniknęło.
W pierwszym miesiącu chińskiego Nowego Roku 2011 odwiedziłam dom mojego wujka. Obejrzałam z ciocią na DVD spektakl Shen Yun z 2010 roku. Zapytała mnie: „Czy wszyscy ci artyści to praktykujący Falun Dafa? Są tacy młodzi i piękni!”. Uśmiechnęłam się. Ludzie odczuwali autentyczny podziw i uznanie dla spektaklu Shen Yun i wdzięku praktykujących Dafa.
Oglądałam DVD ze spektaklem Shen Yun z 2011 roku kilka razy w domu. Później, po wykupieniu subskrypcji Shen Yun Creations i obejrzeniu programów takich jak „Księżniczka dynastii Qing”, „Dziewczyny dynastii Tang” i „Kwitnąca śliwa”, spektakl nadal wydawał się bardzo znajomy.
Po ukończeniu studiów, czułam się niepewnie co do swojej przyszłości. Moja mama kiedyś powiedziała mi, że córka jej koleżanki poszła szukać pracy. Niektórzy pracodawcy mieli pożądliwe myśli i ciągle zmuszali je do picia alkoholu. Absolwenci studiów wyższych byli w nadwyżce i wielu z nich nie mogło znaleźć pracy. Nawet jeśli absolwenci chcieli uczyć w wiejskim gimnazjum, musieli dać dyrektorowi szkoły co najmniej 70 000–80 000 juanów łapówek. Moi rodzice wyczerpali prawie wszystkie oszczędności, żeby wysłać mnie na studia; po prostu nie było ich stać, żeby pomóc mi znaleźć pracę. Nienawidziłam też korupcji i chaotycznego środowiska pracy w Chinach. Porozmawiałam z rodzicami i zgodziłam się na ich sugestię – pracy za granicą.
Zaczęłam naprawdę kultywować po wyjeździe za granicę
Przed wyjazdem za granicę mój ojciec powiedział mi: „Praktykowałaś tylko połowicznie przez te wszystkie lata”. Zaprotestowałam w myślach, bo czułam, że kultywuję. Jednak ja pamiętałam, że bałam się rozmawiać z kolegami z klasy o Falun Dafa, ponieważ wcześniej zostałam zatrzymana przez policję za mówienie o Dafa w szkole. Pamiętałam też, że w grudniu, przed moim wyjazdem za granicę, pojechałam na rowerze, chcąc porozmawiać z ludźmi o Dafa. Rozmawiałam ze starszą panią; jednak wydawała się przestraszona i odeszła. Tej zimy chciałam porozmawiać o Dafa z mężczyzną siedzącym obok mnie na przystanku autobusowym, ale nie miałam odwagi, żeby się odezwać. Latem, przed wyjazdem z kraju, próbowałam porozmawiać o Dafa z kobietą, która robiła zakupy. Ona również mnie unikała, bo się bała.
Pewnego jesiennego dnia, przed wyjazdem z Chin, planowałam załatwić kilka spraw i zastanawiałam się, jak rozmawiać z ludźmi. Tej nocy miałam sen; wróżka w bieli powiedziała mi, że mi pomoże. Następnego ranka za moim oknem zakwitły kępy czystych i pięknych kwiatów Udumbara. Kiedy dotarłam do biura, zobaczyłam pracownicę jedzącą śniadanie i chłopca czekającego na swoją kolej. Nie miałam odwagi, żeby zacząć mówić. Żałowałam tego przez wiele lat. Z powodu strachu traciłam jedną okazję za drugą, by pomóc Mistrzowi ratować życie.
Idąc ruchliwą ulicą w moim nowym kraju, czułam ogromną presję związaną z pracą. Przyszła mi myśl: „Kiedy będzie miejsce, gdzie praktykujący Dafa będą mogli wspólnie studiować Fa?”. W ciągu miesiąca moje marzenie się spełniło. Pewnego dnia w pobliżu Chinatown zobaczyłam praktykującą w żółtej koszulce z napisem „Falun Dafa jest dobre”, stojącą przy tablicy informacyjnej o prawdach. Usłyszałam też muzykę „Pudu”. Podeszłam do niej, niemal wybuchając płaczem, i długo z nią rozmawiałam. Dała mi numer telefonu do koleżanki praktykującej.
Zadzwoniłam do praktykujących i dowiedziałam się, jak skontaktować się ze Stowarzyszeniem Falun Dafa. W końcu udało mi się dołączyć do dużej grupy studiującej Fa. Mieliśmy duże grupowe studiowanie Fa raz w tygodniu i duże grupowe ćwiczenia raz w miesiącu. Zaczęłam chodzić do lokalnych atrakcji turystycznych, aby brać udział w ćwiczeniach grupowych w niedzielne poranki, a wieczorami do Chinatown, aby wyjaśniać prawdę.
Ja byłam cicha w czasie studiów. Po wyjeździe za granicę i wzięciu udziału w zajęciach, podczas których rozmawiałam z ludźmi o Falun Dafa, zmieniłam się. Niosąc stos materiałów wyjaśniających prawdę, rozmawiałam z ludźmi, wręczając im je, i pomagałam im wystąpić z KPCh i jej organizacji młodzieżowych. Za każdym razem, gdy byłam w Chinatown, pomagałam ludziom wystąpić z partii. Początkowo byłam nieśmiała i miałam ochotę płakać, gdy ktoś mnie zbeształ, ale teraz potrafię spokojnie stawiać czoła słownym napaściom, gdy do nich dochodziło. Mistrz dał mi mądrość i odwagę.
Kraj, w którym mieszkałam, był piękny i bogaty. Nie miałam jednak czasu na zwiedzanie. Jakiś czas później dostałam możliwość pracy i na krótko odwiedziłam lokalne akwarium, ogród botaniczny i zoo. Ponadto, ponieważ nasze comiesięczne grupowe zajęcia Falun Dafa i praktyki grupowe odbywały się w różnych miejscach, jeździłam nad morze i do innych turystycznych miejsc, do których inaczej nie miałabym okazji się udać. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam morze w oddali, z ekscytacją krzyknęłam: „Morze!”. Mój okrzyk przyciągnął zaskoczone spojrzenia praktykujących. Lata w tym kraju minęły szybko. Życie było pracowite, ale satysfakcjonujące.
Żałowałam też: kiedyś każdego wieczoru jeździłam metrem do parku, żeby dołączyć do ćwiczeń grupowych i w końcu mogłam posiedzieć godzinę w pozycji podwójnego lotosu. Później zaczęłam dzwonić do Chin do domu i w ten sposób przestałam uczestniczyć w wieczornych ćwiczeniach grupowych; przestałam też chodzić na duże grupowe studia Fa w środy wieczorem i na sesje studiowania Fa z lokalnymi praktykującymi w czwartki wieczorem. Jeden z praktykujących zauważył, że moja cera nie jest już tak dobra jak wcześniej. Bardzo żałuję, że nie dołączyłam do tych zajęć grupowych.
Pamiętam, jak czytaliśmy wiersz Mistrza „Nie ma ucieczki” w czwartek wieczorem.
„W panice do tylnych wyjściaucieka przez skład śmiercina widok słów „Falun Dafa jest dobre”Prześladowania nie przyniosły rezultatówW strachu by stawić czoła prawdzierzucił się do ucieczkiDziewięć Komentarzy wstrząsnęło światemniczym eksplozjaKoniec złej partii jest bliski”(Nie ma ucieczki, Hong Yin III)
Po przeczytaniu wiersza, współpraktykujący wybuchli śmiechem, a ktoś powiedział: „Nie wiedzieliśmy, że Jiang Zemin skoczył do śmieci podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych”. Czwartkowe, grupowe studiowanie Fa dało mi poczucie spokoju.
Miałam jednak bardzo napięty grafik i musiałam wieczorem popracować w domu. Nie nadążałam ze studiowaniem Fa i ćwiczeniami. Stopniowo rosło moje pragnienie pieniędzy i reputacji, a ja stawałam się arogancka i drażliwa.
Pozbywanie się przywiązań i pilna kultywacja
Coś się wydarzyło i przeprowadziłam się do innego kraju. Czułam się, jakbym spadła na dno doliny. Opamiętałam się i pracowałam nad naprawą swoich błędów. Miałam więcej czasu w nowym kraju i dołączyłam do grupy, dzwoniąc do Chin przez platformę telefoniczną. Codziennie czytałam Fa, słuchałam dzielenia się z innymi praktykującymi i czytałam ich artykuły na stronie Minghui. Stopniowo się zmieniałam.
Przestałam być wybredna w zakupach i nie goniłam już za promocjami w supermarketach. Przestałam też obsesyjnie dążyć do awansu społecznego i nie przywiązywałam już wagi do randek z kimś bogatym i odnoszącym sukcesy. Zaczęłam traktować wszystkich z równym szacunkiem. W baśniach braci Grimm jest historia o księżniczce, która zawsze wyśmiewała swoich adoratorów. Byłam jak ta księżniczka i lubiłam wyśmiewać innych. Stopniowo porzuciłam nawyk wyśmiewania innych.
Idąc na zakupy, zawsze miałam przy sobie materiały informacyjne Falun Dafa i rozdawałam je przechodniom. Chociaż nie mówiłam dobrze ich językiem, z radością przyjęli materiały. Poczułam życzliwość miejscowych i w ten sposób stopniowo pozbyłam się poczucia wyższości.
Dołączyłam do akcji zbierania podpisów w okolicy. Kiedy pokazałam przechodniom petycję przeciwko prześladowaniom, wielu z nich podpisało się po przeczytaniu wstępu. To uświadomiło mi, że życzliwość nie ma nic wspólnego z klasą społeczną, narodowością ani zamożnością. Dopóki ktoś jest gotów przyjąć materiały, a nawet pomóc w powstrzymaniu prześladowań, wybiera dla siebie świetlaną przyszłość.
Podczas studiów w Chinach, seriale telewizyjne, filmy, popularne piosenki i artykuły w Internecie, które oglądałam, skupiały się na uczuciach między mężczyznami a kobietami. Wiele z nich miało charakter zalotny i wywarło na mnie duży wpływ. Podczas mojej kultywacji stopniowo eliminowałam przywiązanie do tych uczuć i korygowałam swoje nastawienie. Stawałam się coraz bardziej trzeźwa w tym pornograficznym, rozpasanym świecie. Zrozumiałam też, dlaczego moi rodzice byli wobec mnie tak surowi lata temu.
Później zostałam asystentką koordynatora grupy telefonicznej Falun Dafa na platformie telefonicznej. Podczas rozmów telefonicznych dzieliłam się również z wieloma praktykującymi. Te dzielenia się bardzo pomogły mi porzucić mentalność patrzenia na innych z góry. Wielu starszych praktykujących, zwłaszcza kobiety, bardzo pilnie studiowało Fa, wykonywało ćwiczenia i dzwoniło do Chin. Ich pilność pomogła mi dostrzec moje braki.
W pewnym momencie borykałam się z trudnościami finansowymi. Mistrz załatwił mi rozwiązanie i odeszłam z platformy telefonicznej. Zaczęłam pracować w mediach. Ta zmiana rozwiązała moje problemy finansowe i mogłam spłacić pieniądze pożyczone od innych praktykujących. Co ważniejsze, dołączyłam do projektu, który przekazywał światu prawdę o Falun Dafa i pomagał ludziom rozpoznać złą naturę KPCh i cierpienie narodu chińskiego.
Miałam sen w nocy przed dołączeniem do mediów. Prowadziłam słonia w poszukiwaniu jedzenia. Słoń był chudy z braku pożywienia. Dotarliśmy do domu. Właściciel otworzył dwoje drewnianych drzwi i wpuścił nas do środka. Wewnątrz rozciągała się ogromna połać zielonej trawy, a słoń w końcu miał dość jedzenia. Wiedziałam, że to współczujący gest Mistrza.
Przez te dwa lata, kiedy oszczędzałam, żeby spłacić długi, odczuwałam presję, jakiej doświadczali moi rodzice. Założyli firmę, gdy byli młodzi. W wieku, w którym inni młodzi ludzie lubią jeść, ubierać się i bawić, oni pracowali od świtu do zmierzchu niestrudzenie, żeby utrzymać rodzinę, opłacić szkołę mojego brata i mnie oraz opiekować się starszymi rodzicami. Żyli oszczędnie przez lata. Ja żyłam oszczędnie tylko przez około dwa lata i czułam się nieznośnie nieszczęśliwa. Zdałam sobie sprawę, że ich poświęcenie i wytrwałość przekraczały moje wyobrażenia. W ciągu tych dwóch lat zmieniłam się z osoby, która goniła za wygodami, w osobę, która zadowala się prostymi posiłkami i oszczędnymi wydatkami. Przestałam też porównywać się z rówieśnikami.
W ciągu ostatnich 10 lat, doświadczyłam wielu trudności. Zrozumiałam wiele rzeczy, których moi rodzice zawsze mnie uczyli, ale których wtedy nie rozumiałam i nie akceptowałam. Nauczyłam się, jak zachować jasność umysłu w tym zepsutym i chaotycznym świecie.
Dzięki kultywacji zyskałam wiele rzeczy, których nie dało się kupić za pieniądze; wyeliminowałam wiele przywiązań, skorygowałam wiele uporczywych przekonań; uwolniłam się od pogoni za sławą i bogactwem, a także od uraz i zazdrości. Dzięki przewodnictwu Dafa, przebrnęłam przez zamęt wieku młodzieńczego i dezorientację młodości. Będę zdecydowanie kontynuować swoją ścieżkę kultywacyjną, aby powrócić do swojego prawdziwego ja.
Moje doświadczenie kultywacyjne zostało spisane w pośpiechu i nie byłam w stanie w pełni wyrazić wdzięczności Mistrzowi. Ilekroć napotykałam trudności, zawsze czułam współczującą pomoc Mistrza. Mam nadzieję, że jak najszybciej się rozwinę i uwolnię z kajdan ludzkich przywiązań.
Przyszłam na ten świat dla Fa. Kultywowanie Dafa pomogło mi trzymać się z dala od wszelkich pokus tego świeckiego świata i zdecydowanie podążać ścieżką powrotu do mojego prawdziwego ja.
Ten artykuł dedykuję naszemu współczującemu Mistrzowi. Chcę wyrazić Mistrzowi swoją wdzięczność z daleka za pośrednictwem Minghui.org. Jestem wdzięczna za pełne współczucia przewodnictwo i ochronę Mistrza i będę się starać robić to, co powinnam, aby odwdzięczyć się Mistrzowi za Jego pełne współczucia zbawienie!
Tekst tłumaczony z wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org z dnia 16 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.