(Minghui.org) Pozdrowienia, czcigodny Mistrzu! Pozdrowienia, drodzy praktykujący!

Zawsze uważałam, że mam dość łagodny charakter i rzadko żywiłam urazę lub nienawiść do kogokolwiek, więc w pierwszych latach mojej kultywacji w Falun Dafa (znanej również jako Falun Gong) nie zwracałam zbytniej uwagi na kwestie urazy i nienawiści.

Jednak około 10 lat temu nagle zdałam sobie sprawę, że w rzeczywistości miałam silne przywiązania do urazy i nienawiści, które były maskowane przez fałszywy pozór mojego łagodnego charakteru. Postanowiłam pozbyć się ich poprzez kultywację.

Nie było to łatwe, ale chciałabym podzielić się trzema cudownymi doświadczeniami, które miały miejsce podczas tego procesu.

Zaginiony kluczyk do samochodu

Moje miejsce pracy znajduje się na styku miasta i przedmieść, w niewielkiej odległości od pól uprawnych. Do pracy mogę dojeżdżać samochodem lub autobusem zapewnionym przez pracodawcę.

Trzeba być na czas, żeby zdążyć na autobus wahadłowy. Jeśli go przegapisz, będziesz musiała czekać kolejne dwie godziny na następny lub przejść spory dystans, żeby złapać autobus lub taksówkę w mieście.

Prawo jazdy zdobyłam 10 lat temu i chociaż nie byłam doświadczonym kierowcą, postanowiłam jeździć do pracy samochodem – po prostu dla wygody.

Zimą 2016 roku pewnego dnia zostałam po pracy nieco dłużej, aby dokończyć to, co miałam do zrobienia. Kiedy byłam już gotowa do powrotu do domu, było już ciemno, a autobus już dawno odjechał.

Schodząc po schodach, szukałam kluczyka do samochodu w torebce, ale nigdzie go nie wyczuwałam. Następnie otworzyłam wszystkie cztery przegródki torebki, ale kluczyka nigdzie nie było. Pomyślałam, że mogłam go przez pomyłkę zostawić w biurze i wróciłam, żeby go poszukać.

Przeszukałam wszystko wokół biurka, ale nie mogłam go znaleźć, więc opróżniłam torebkę, żeby jeszcze raz ją przeszukać. Nadal nigdzie ich nie było.

W tym momencie byłam już pewna, że zgubiłam kluczyk do samochodu. Gdybym myślała tak jak kiedyś, stałabym się niespokojna i wzburzona, czułabym urazę i zazwyczaj wyładowywałabym swoją frustrację na członkach rodziny. Rozmyślałabym nad każdą nieprzyjemną rzeczą, która się wydarzyła, i obwiniałabym innych za „niesprawiedliwość”, jaką, moim zdaniem, mi wyrządzili.

Tym razem jednak było inaczej, ponieważ już wcześniej postanowiłem uwolnić się od przywiązań związanych z urazą i nienawiścią. Kiedy te przywiązania zaczęły się pojawiać, powiedziałam sobie, że nigdy nie dam się kontrolować takim zdeprawowanym elementom. W głębi serca powiedziałam im: „Dzisiaj przegraliście! Bez względu na to, co się dzisiaj wydarzy, nie będę nikogo obwiniał ani nie będę żywił urazy wobec siebie”.

Gdy tak pomyślałam, uraza, która miała właśnie wybuchnąć, powoli się rozproszyła, a ja stałam się bardzo spokojna – było to uczucie, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam.

Zastanawiałam się: „Co mam teraz zrobić? Zgubiłam kluczyk do samochodu, a sprowadzenie zapasowego z domu zajmie dużo czasu. A co, jeśli ktoś znajdzie kluczyk i ukradnie mój samochód, zanim wrócę?”.

Mój samochód nie był niczym wyjątkowym, ale nadal stanowił najcenniejszą rzecz mojej rodziny, więc w tamtej chwili czułam się nieco zaniepokojona. Wtedy pomyślałam: „Mistrz troszczy się o swoich uczniów i nic, co nie powinno się wydarzyć, nie wydarzy się. Jeśli ktoś rzeczywiście znajdzie mój klucz do samochodu i ukradnie mi auto, to musi za tym stać jakiś związek karmiczny. Jeśli samochód miał zostać zgubiony, niech tak będzie”.

Z tą myślą poczułam całkowity spokój i włożyłam wszystko z powrotem do torby. Ponieważ złapanie taksówki z miejsca pracy zajęłoby mi dużo czasu, postanowiłam pójść pieszo do centrum miasta, a stamtąd wziąć taksówkę do domu.

Wtedy wydarzyło się coś niesamowitego: kupiłam dwa pudełka pierogów w stołówce dla pracowników i sięgnęłam do torebki po kartę pracowniczą, żeby za nie zapłacić, kiedy poczułam, że coś się w niej wybrzusza. „Czy to może być mój klucz do samochodu?” Szybko rozsunęłam zamek zewnętrznej kieszeni torebki i zobaczyłam tam mój klucz, jakby leżał tam od zawsze.

Pęknięcia w mojej nowej lodówce zniknęły

Latem 2017 roku stara lodówka, z której korzystaliśmy przez 15 lat, zaczęła przeciekać, więc postanowiliśmy kupić nowoczesną lodówkę bez szronową i zamówić jej dostawę.

Następnego wieczoru zadzwonił do mnie kurier, informując, że będzie u nas za około godzinę. Około godziny 22:00 kurier przyjechał. Był to mężczyzna po pięćdziesiątce, nieco niższy od przeciętnego wzrostu i wyglądający na dość zmęczonego. Zastanawiałam się, czy ma wystarczająco siły, by wnieść lodówkę do naszego mieszkania.

Rzeczywiście, zanim z trudem wniósł lodówkę na plecach na górę, był całkowicie zdyszany i wyczerpany. Zaproponowałam mu lody, żeby się trochę ochłodził. Po krótkim odpoczynku poprosił mnie o pomoc w rozpakowaniu lodówki i ustawieniu jej na miejscu. Powiedział mi też o kilku rzeczach, na które należy uważać, gdy zaczniemy z niej korzystać.

Następnie przygotował się do zniesienia naszej starej lodówki na dół, ale był zbyt wyczerpany, by zrobić to sam. Zapytał, czy mogłabym mu pomóc. Nie jestem zbyt silna, ale we dwoje udało nam się ją znieść na dół. Załadowaliśmy lodówkę na jego trójkołowiec, a jego zmęczona postać powoli zniknęła w nocy.

Kiedy wróciłam do środka, posprzątałam opakowania, podłączyłam lodówkę i zaczęłam czyścić jej wnętrze. Wtedy zauważyłam kilka pęknięć rozchodzących się niczym kolce na szklanej powierzchni drzwiczek zamrażarki.

Jestem perfekcjonistką, więc te pęknięcia naprawdę mnie zdenerwowały. Niemal natychmiast zaczęły powracać moje stare sposoby myślenia i czułam, jak narasta we mnie uczucie urazy skierowane przeciwko mężowi, przygotowując się do narzekania, że mi nie pomaga.

Kiedy już miałam otworzyć usta, nagle ogarnęła mnie jasność umysłu i zdałam sobie sprawę, że uraza, którą odczuwałam, była w rzeczywistości podsycana przez złą istotę z innego wymiaru. Uspokoiłam się i powiedziałam do niej: „Chcesz, żebym się zdenerwowała i żywiła urazę do innych ludzi? Chcesz, żeby stare siły wykorzystały to jako pretekst do prześladowania mnie? Nie ma mowy! Poradzę sobie z tą sytuacją spokojnie i racjonalnie”.

Rozważałam kilka opcji: po pierwsze, mogłam zadzwonić do kuriera, poinformować go o pęknięciach i poprosić, żeby przyszedł i to obejrzał. Potem pomyślałam: „Nie poprosiłam go, żeby wszystko sprawdził przed wyjazdem, więc naturalnie odmówiłby przyjęcia jakiejkolwiek odpowiedzialności za tę sprawę”. Po drugie, mogłam skontaktować się z dostawcą i poinformować ją o pęknięciach. Jednak prawdopodobnie zrzuciłaby odpowiedzialność na biednego kuriera, który musiał nosić ciężkie towary w letnim upale, a do tego ponieść stratę finansową.

Ostatecznie postanowiłam wziąć odpowiedzialność na siebie, aby uniknąć dalszych problemów dla wszystkich zainteresowanych. Pomimo moich perfekcjonistycznych skłonności tym razem zrezygnowałam z przywiązania, myśląc: „Może to nie wygląda najlepiej z tymi pęknięciami, ale jest w porządku, o ile lodówka spełnia swoje zadanie”.

Następnego ranka, kiedy poszłam sprawdzić, czy szklane drzwiczki działają prawidłowo, to, co zobaczyłam, całkowicie podważyło wszystko, czego kiedykolwiek nauczyłam się o fizyce – szklane drzwiczki były w idealnym stanie, bez śladu pęknięć!

Szczęśliwy wypadek drogowy

Jesienią 2024 roku musiałam wyjechać służbowo poza miasto i postanowiłam po drodze do domu odwiedzić koleżankę praktykującą. Mieszka na przedmieściach, a robiło się już ciemno.

Co dziwne, mimo że nie była to jeszcze pora, kiedy ludzie kończą pracę, wszędzie panowały już ogromne korki. Za każdym razem, gdy widziałam korek na skrzyżowaniu, próbowałam znaleźć objazd, ale bez większego powodzenia.

Pomyślałam, że zanim dotrę do jej mieszkania, będzie już dość późno i może jej nawet nie będzie w domu, więc uznałam, że to strata czasu i równie dobrze mogę po prostu poddać się sytuacji i wrócić do domu. Zawróciłam więc, by jechać do domu.

Na zjeździe z wzniesionej autostrady ruch był szczególnie duży. Nagle SUV wjechał mi przed maskę, ocierając się o obszar wokół mojego przedniego koła. Mój samochód szarpnął, a towarzyszył temu głośny, metaliczny zgrzyt.

Zapaliło się czerwone światło, a SUV zatrzymał się przede mną. Ponieważ zwykle minęłoby około trzech minut, zanim światło znów zmieniłoby się na zielone, kierowca SUV-a wysiadł, by sprawdzić uszkodzenia swojego pojazdu. Był to mężczyzna po trzydziestce, średniej budowy ciała i wyglądał na dość silnego. Sprawdzając swojego SUV-a, od czasu do czasu spoglądał w moją stronę. Nie widząc ze mojej strony żadnej reakcji, szybko wrócił do swojego SUV-a, nie mówiąc do mnie ani słowa.

W tym krótkim czasie w mojej głowie kłębiły się myśli, zwłaszcza gdy mężczyzna wsiadł z powrotem do SUV-a, nie mówiąc ani słowa o zadrapaniu mojego samochodu. Zła istota ukryta za moim przywiązaniem do urazy zaczęła dawać o sobie znać, podsuwając mi w myślach wulgarne słowa i komentarze: „Myślisz, że nie wiem, że zadrapałeś mój samochód? Myślisz, że jestem zbyt nieśmiała, by cię powstrzymać tylko dlatego, że jesteś silnym młodym mężczyzną?”.

Jednak moja świadomość główna pozostała jasna i niezachwiana, więc szybko podjęłam decyzję, co zrobić – wykorzystam tę okazję, by pozbyć się urazy i nienawiści wobec mężczyzny, który zarysował mój samochód; nie będę zatrzymywała kierowcy SUV-a ani dzwoniła do policji drogowej i firmy ubezpieczeniowej, by zajęły się tą sprawą, ponieważ spowodowałoby to dalsze opóźnienia dla pojazdów jadących za mną i pogorszyłoby korek na estakadzie. Potwierdzę zasadę Fa zawartą w naukach Mistrza:

„[…] Gdy podejmiesz się Dafa, czymkolwiek jest to coś czego doświadczasz - dobre czy złe - jest to coś dobrego […]” (Wykład Fa w San Francisco)

Światło na sygnalizacji znów zmieniło się na zielone, a młody mężczyzna przyspieszył i odjechał. Jechałam za nim z normalną prędkością i wróciłam do domu. Chociaż psychicznie przygotowałam się na uszkodzenia samochodu, okazały się one znacznie poważniejsze, niż się spodziewałam. Karoseria nad przednim kołem została mocno wgnieciona w wyniku uderzenia. Duża powierzchnia lakieru nad przednim kołem została zeskrobana, a na panelu poniżej widoczne były zadrapania. Serce mi się ścisnęło, gdy to zobaczyłam, jakby to moje własne ciało zostało zadrapane i uszkodzone.

Kiedy opowiedziałam mężowi, co stało się z samochodem, nic nie powiedział. Wtedy powiedziałam: „Słuchaj, po wypadku nie złościłam się ani nie narzekałam na innych, ponieważ Mistrz powiedział nam: „[…] czymkolwiek jest to coś czego doświadczasz - dobre czy złe - jest to coś dobrego […]”. Chociaż nasz samochód został porysowany, to musi być coś dobrego, nawet jeśli w tej chwili nie wiem, co to jest”. Mój mąż tylko spojrzał na mnie i nadal nic nie powiedział.

Następnego ranka ponownie wspomniałam o uszkodzonym samochodzie, a mój mąż skomentował: „Mówiłaś, że nie martwisz się o samochód, ale myślę, że musisz się martwić, bo inaczej nie wspomniałabyś o tym ponownie”.

Trzy dni później skontaktowałam się z salonem samochodowym i pojechałam tam samochodem na naprawę. Powiedziałam mechanikowi: „Widzi pan, przednia część samochodu była mocno wgnieciona, ale strona kierowcy jest całkowicie nienaruszona i nieuszkodzona. Miałam ogromne szczęście!”.

Odpowiedział: „Masz rację — ludzie, którzy potrafią podchodzić do takich sytuacji ze spokojem, mają naprawdę szczęście”.

Kiedy opowiedziałam mu, co się stało, powiedział: „Utrata pieniędzy może pomóc uniknąć większego nieszczęścia, a poniesiona strata może w rzeczywistości okazać się błogosławieństwem”. Odniosłam wrażenie, że Mistrz dał mi wskazówkę poprzez słowa mechanika.

Po oszacowaniu szkód recepcjonista powiedział: „Lepiej zadzwoń teraz do swojej firmy ubezpieczeniowej”.

Odpowiedziałam mu: „Nie ma takiej potrzeby, ponieważ nie mam żadnych dowodów z miejsca wypadku”.

Odpowiedział: „W takim razie po prostu złóż zgłoszenie wypadku bez podawania dokładnej lokalizacji. Naprawa samochodu będzie kosztować 3 000 juanów”.

Wtedy powiedziałam: „Nie ma też potrzeby składania zgłoszenia, bo pozwoliłam drugiemu kierowcy odjechać i nie powinienem prosić mojej firmy ubezpieczeniowej o pokrycie kosztów naprawy”. Nie powiedział już nic więcej.

Zanim wyszłam, mechanik zasugerował, żebym skorzystała z serwisu, skoro już tu jestem, mówiąc, że zawsze dobrze jest regularnie wymieniać olej silnikowy. Zgodziłam się z jego radą.

Kiedy mechanik pracował nad samochodem, nagle krzyknął: „O rany! Pękł ci wał kierowniczy! Nie zauważyłeś tego podczas jazdy?”.

Zszokowana odpowiedziałam: „Nie, nie zauważyłam niczego niepokojącego”.

Dodał: „To naprawdę niebezpieczne! Jeśli będziesz jechała szybko po autostradzie, na pewno będziesz miała wypadek!”.

Ostatecznie zapłaciłam ponad 4 000 juanów za naprawę samochodu i wszystko zostało doskonale załatwione.

Kiedy później zastanawiałam się nad tym zdarzeniem, oprócz tego, że Mistrz pomógł mi znaleźć złamany wał, zaczęłam się zastanawiać, jakie zasady Fa próbował mi uświadomić.

Podczas pisania tej relacji nagle dotarło do mnie głębsze zrozumienie, że dla nas, praktykujących Dafa, niezależnie od tego, czy spotykają nas dobre, czy złe rzeczy, ostatecznie wszystkie one są dobre.

Patrząc wstecz, zdałam sobie sprawę, że w dniu wypadku natrafiłam na niezwykle duży ruch właśnie dlatego, że Mistrz mi pomagał. Gdybym wyjechała z miasta na autostradę, aby odwiedzić mojego współpraktykującego, najprawdopodobniej uległabym śmiertelnemu wypadkowi z powodu pękniętego wału.

Przypomniałam sobie również słowa mechanika: „Ludzie, którzy potrafią podchodzić do takich sytuacji ze spokojem, mają naprawdę szczęście. Utrata pieniędzy może pomóc uniknąć większego nieszczęścia, a poniesiona strata może w rzeczywistości okazać się błogosławieństwem”.

To, co powiedział, trafiło w sedno. Kiedy naprawdę uwolniłam się od przywiązań do urazy i nienawiści, zostałam obdarzona bezgranicznym miłosierdziem Mistrza. Dziękuję, czcigodny Mistrzu!

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 15 listopada 2026 roku