(Minghui.org) Pozdrawiam Mistrza! Pozdrawiam współpraktykujących!

Podobnie jak ja, praktykująca An jest w średnim wieku i od najmłodszych lat kroczyła podobną drogą kultywacji. Poznałyśmy się w mieście, w którym pracujemy. Dołączyłyśmy do tej samej grupy wspólnego studiowania Fa i odkryłyśmy, że całkiem dobrze się ze sobą dogadujemy. W tamtym czasie obie mieszkałyśmy we wspólnych mieszkaniach z osobami, które nie praktykowały. Aby stworzyć sobie lepsze środowisko do kultywacji, postanowiłyśmy wynająć mieszkanie razem.

Najpierw jednak wybrałyśmy się wspólnie do Changchun, aby odwiedzić miejsce, w którym Falun Dafa zostało po raz pierwszy przedstawione społeczeństwu. Spacerowałyśmy po Parku Triumfu, miejscu wspominanym przez wiele praktykujących w książce Wspominając łaskę Mistrza. Wyobrażałyśmy sobie, jak to miejsce musiało wyglądać ponad 20 lat temu, kiedy rozpowszechniano tam Fa. Odwiedziłyśmy również kilka innych miejsc, o których pisały praktykujące.

Utworzenie w domu niewielkiego punktu produkcji materiałów informacyjnych

Zarówno An, jak i ja pracowałyśmy w miejscach, w których miałyśmy dwa dni wolne w każdy weekend, a nasze obowiązki zawodowe nie były szczególnie wymagające. Po tym, jak zaczęłyśmy wspólnie wynajmować mieszkanie, chciałyśmy dobrze wykorzystać wolny czas. Już wcześniej zajmowałyśmy się wykonywaniem telefonów w celu wyjaśniania prawdy, dlatego postanowiłyśmy urządzić w naszym domu niewielki punkt produkcji materiałów. Z pomocą innych praktykujących zakupiłyśmy niezbędny sprzęt i materiały, a następnie zaczęłyśmy przygotowywać materiały informacyjne oraz umieszczać na banknotach informacje służące wyjaśnianiu prawdy. Ponieważ nadal miałyśmy trochę wolnego czasu, zaangażowałyśmy się również w inne działania związane z wyjaśnianiem prawdy. W ten sposób w pełni wykorzystywałyśmy każdą chwilę.

Wybierając mieszkanie do wynajęcia, oprócz tego, że zwracałyśmy uwagę na lokalizację dogodną dla nas obu pod względem dojazdu do pracy, upewniłyśmy się również, że znajduje się w nim salon. Z całego serca pragnęłyśmy zapewnić praktykującym miejsce, w którym mogliby w razie potrzeby wspólnie studiować Fa. Możliwość przyjmowania w naszym domu wielu praktykujących na wspólną naukę Fa była dla nas wielkim zaszczytem.

Ilekroć praktykujący przychodzili do nas na wspólną naukę Fa, wcześniej odtwarzałyśmy utwory Pudu i Jishi (muzykę Dafa). Początkowo, aby oszczędzić praktykującym konieczności wielokrotnego pukania do drzwi, pozostawiałyśmy je lekko uchylone, tak aby mogli usłyszeć muzykę już na klatce schodowej, choć sprawiało to również, że czuli się nieco nieswojo. Jednak w tamtym czasie nie odczuwałyśmy strachu, lecz radość! Później, gdy nasze zrozumienie się pogłębiło, zdałyśmy sobie sprawę, że nie było to właściwe postępowanie. Kierując się odpowiedzialnością za grupę wspólnego studiowania Fa i inne praktykujące, zaczęłyśmy stawiać bezpieczeństwo na pierwszym miejscu i przestałyśmy tak robić.

W pierwszym roku naszego wspólnego mieszkania wydarzyło się kilka szczególnie pamiętnych rzeczy. Czasami, po całym pracowitym weekendzie poświęconym wykonywaniu trzech rzeczy, nadchodził już niedzielny wieczór. Chcąc nieco odpocząć, wybierałyśmy się do pobliskiego centrum handlowego – jednego z nielicznych miejsc, które pozostawały otwarte do późnych godzin.

Od czasu do czasu zabierałyśmy ze sobą płyty DVD z Shen Yun i wręczałyśmy je przechodniom w drodze do centrum handlowego i z powrotem. Pewnego razu, gdy przekazałyśmy jedną z nich pewnemu mężczyźnie, nawiązał z nami rozmowę. Początkowo zachowywałyśmy pewną ostrożność, ale wkrótce dowiedziałyśmy się, że jego starszy brat praktykuje Dafa. Wcześniej widział już Shen Yun na płycie DVD, choć było to dość dawno temu.

W tamtym okresie udostępniałyśmy również miejsce, w którym inne praktykujące mogły wysyłać prawe myśli. W tym czasie mieszkała z nami starsza praktykująca. Kiedy wychodziłyśmy do pracy, przychodziły inne praktykujące, aby wysyłać prawe myśli, a ona wpuszczała je do środka. Gdy wracałyśmy z pracy, wszystkie zdążyły już wyjść. Praktykujące przychodziły wtedy, kiedy miały czas, dlatego nie wiedziałyśmy dokładnie, ile z nich nas odwiedziło ani kto był w naszym domu. W dni wolne od pracy dołączałyśmy do nich i przez cały dzień wspólnie wysyłałyśmy prawe myśli.

Pozwanie Jiang Zemina

Po rozpoczęciu akcji składania pozwów karnych przeciwko Jiang Zeminowi, byłemu przywódcy Komunistycznej Partii Chin (KPCh), który zapoczątkował prześladowania, praktykujące z naszej dużej grupy wspólnej nauki Fa omówiły tę sprawę. Niektóre z nich zaczęły już nawet przygotowywać swoje pozwy. Kiedy same zastanawiałyśmy się nad tą kwestią, pojawiło się pytanie: „Czy powinnyśmy złożyć pozew przeciwko Jiang Zeminowi?”. Odpowiedzią była cisza. Nie kontynuowałyśmy rozmowy na ten temat, ale obie nadal rozważałyśmy tę kwestię.

Następnie nadszedł okres świąteczny. An wróciła do domu rodzinnego, a ja zostałam. Podczas tej przerwy, uczestnicząc w spotkaniu poświęconym wspólnej nauce Fa, skorzystałam z pomocy innych praktykujących i wysłałam swój pozew karny przesyłką ekspresową. Po powrocie z przerwy świątecznej An powiedziała: „Ja również przygotowałam swój pozew”. Jej także udało się go pomyślnie wysłać.

Później An i ja omówiłyśmy całą sytuację. Zdałyśmy sobie sprawę, że Dafa jest prześladowane, a całe środowisko kultywacji w Chinach zostało zniszczone przez wielkiego demona Jiang Zemina i KPCh. Nie mieliśmy normalnych warunków do praktykowania. Co więcej, wiele osób nadal oczerniało i zniesławiało Dafa, patrząc na nas, praktykujących, przez pryzmat uprzedzeń. Ponieważ w świecie ludzkim obowiązuje system prawny, możemy wykorzystać prawo, aby pokazać społeczeństwu, że praktykowanie Falun Gong nie jest nielegalne, a za całe zło odpowiada Jiang Zemin. Dlatego naszym obowiązkiem było złożenie przeciwko niemu pozwów.

Podczas przygotowywania pozwów rozpoznałyśmy różne obawy i lęki, które w nas tkwiły. Przyglądałyśmy się sobie, aby ustalić, jakie przywiązania zostały przez nie wywołane, a następnie usilnie starałyśmy się je porzucić, by móc odważnie iść naprzód. Jakiś czas po złożeniu pozwu miałam sen, w którym zobaczyłam, jak zawala się kompleks zrujnowanych budynków, a wszędzie unoszą się tumany kurzu. Jednak na pierwszym planie, najbliżej drogi, stały wysokie rzędy zupełnie nowych budynków.

Niektórzy praktykujący byli nękani przez lokalną policję po złożeniu tych pozwów. Po konsultacji z innymi praktykującymi An i ja postanowiłyśmy udać się na lokalny posterunek policji i spisać informacje o funkcjonariuszach umieszczone na tablicy ogłoszeń, aby móc do nich zadzwonić i wyjaśnić im prawdę.

Podczas przerwy obiadowej udałyśmy się na posterunek policji. W środku przebywało wówczas tylko kilka osób. Stojąc przed tablicą informacyjną, zadawałam serię wcześniej przygotowanych pytań – między innymi pytałam o właściwe procedury postępowania w określonych sytuacjach. Niektórzy funkcjonariusze odpowiadali na moje pytania, stojąc tyłem lub bokiem do tablicy informacyjnej.

Tymczasem An, stojąc niedaleko, zrobiła zdjęcie tablicy, gdy funkcjonariusze nie patrzyli. Po wykonaniu zdjęcia przez An podziękowałam policjantom za udzielone informacje, a następnie wróciłyśmy do swoich miejsc pracy. Zarówno przed przybyciem na posterunek, jak i po jego opuszczeniu nieustannie wysyłałyśmy prawe myśli, będąc przekonane, że przyszłyśmy tam, aby ocalić istoty czujące przebywające na tym posterunku.

Wykonywanie telefonów w celu wyjaśniania prawdy

W tamtym czasie przez dwa lub trzy dni w tygodniu, po pracy, wykonywałyśmy telefony z samochodu innego praktykującego (aby uniknąć namierzenia), by wyjaśniać prawdę. Początkowo zapamiętywałyśmy przygotowane teksty, a następnie uzupełniałyśmy je własnym zrozumieniem, wyjaśniając fakty osobom po drugiej stronie telefonu. Później czasami krótko omawiałyśmy, jak lepiej odpowiadać na określone pytania lub radzić sobie w konkretnych sytuacjach. Jeśli napotykałyśmy pytanie, na które nie potrafiłyśmy odpowiedzieć, prosiłyśmy innego praktykującego znajdującego się w samochodzie o pomoc. O ile ktoś nie miał wielu szczegółowych pytań lub wątpliwości, trzymałyśmy się podstawowych informacji, a następnie zachęcałyśmy rozmówców do wystąpienia z KPCh i powiązanych z nią organizacji.

Podzieliłyśmy między siebie zakresy numerów telefonów. An na przykład rozumiała niektóre dialekty używane w odległych regionach, co pozwalało jej nawiązywać dobry kontakt z rozmówcami i skuteczniej się z nimi porozumiewać podczas wykonywania telefonów do tych miejscowości. Zazwyczaj, gdy połączenie zostawało odebrane, najpierw grzecznie się witałyśmy, a następnie pytałyśmy: „Czy wie Pan/Pani o możliwości wystąpienia z organizacji KPCh?” albo „Czy wie Pan/Pani, że Falun Gong uczy ludzi dobroci, a upozorowany przez KPCh incydent samospalenia na placu Tiananmen był oszustwem?”.

Później zdałam sobie sprawę, że mój stan umysłu nie był zbyt stabilny, gdy pytałam: „Czy słyszał Pan/Pani o występowaniu z organizacji KPCh?”. Brakowało mi pewności siebie i obawiałam się, że rozmówca może się rozłączyć, oskarżyć nas o angażowanie się w politykę lub zareagować wrogo. Dlaczego tak się działo? Po długich przemyśleniach zrozumiałam, że problem tkwił w moim własnym sposobie myślenia i nastawieniu. Miałam zbyt wiele rozpraszających myśli i obaw, a do spraw nie podchodziłam z prawymi myślami.

Zapytałam samą siebie: „Jaki jest cel wykonywania telefonów w celu wyjaśniania prawdy? Chodzi o wyjaśnianie prawdy i ratowanie ludzi. Ratowanie ludzi polega nie tylko na przekazywaniu im prawdy o Dafa, lecz także na pomaganiu im w zdystansowaniu się od czerwonego demona KPCh poprzez wystąpienie z jej organizacji”. Dlaczego więc się martwiłam i bałam? Postępujemy słusznie, a Mistrz jest przy swoich uczniach i udziela im wsparcia. Co więcej, jest to zadanie, które musimy wykonać – i wykonać dobrze. Jeśli moje własne nastawienie jest niestabilne, jaki pozytywny efekt mogą odnieść osoby po drugiej stronie telefonu? Kiedy skorygowałam to błędne przekonanie, potrafiłam już zachować prawe myśli. Od tamtej pory, mając w sobie prawe myśli, mówiłam ludziom, że powinni wystąpić z KPCh i że jest to naprawdę dla ich własnego dobra. W rezultacie większość osób odbierających telefony wydawała się znacznie bardziej otwarta na poznanie prawdy.

Pewnego dnia bolało mnie gardło, miałam ochrypły głos i źle się czułam, a mimo to chciałam tego wieczoru wykonywać telefony, aby przekazywać ludziom prawdę. Zastanawiałam się: „Jak mogę tak mówić? Czy powinnam dziś wieczorem zrobić sobie przerwę?”. Ostatecznie jednak poszłam, choć czułam się trochę niezręcznie, że ludzie muszą słuchać mojego zachrypniętego głosu. Rozmawiałam kolejno z każdą osobą, wyjaśniając jej prawdę. Później gardło bardzo mnie bolało, a ja nawet zażartowałam: „Mój głos jest tak zachrypnięty, że sama jestem nim wzruszona!”. Tego wieczoru rezultaty były znakomite. Dziesięć osób zdecydowało się wystąpić z organizacji powiązanych z KPCh.

Karty telefoniczne

Pewna praktykująca poprosiła mnie, abym odwiedziła ją pod koniec miesiąca. Kiedy przyjechałam, wręczyła mi kilka kart telefonicznych przeznaczonych do automatycznego wybierania numerów. Ponieważ miesiąc dobiegał końca, a ona nie zdążyła ich wykorzystać, poprosiła mnie, abym je zabrała i kontynuowała wykonywanie telefonów. Zabrałam je do domu, ale sama również nie zdołałam wykorzystać wszystkich. W rezultacie znaczna część niewykorzystanego czasu na rozmowy telefoniczne przepadła. Wspomniałam An, że było mi z tego powodu trochę przykro.

An zapytała mnie: „Dlaczego zabrałaś te karty?”. Odpowiedziałam: „Praktykująca poprosiła mnie, żebym do niej przyszła, i mi je dała. Sama nie była w stanie wykorzystać ich wszystkich”. An zapytała: „Ale ty również nie zdołałaś ich wykorzystać. Dlaczego je przyjęłaś tylko dlatego, że ci je zaoferowała?”. Odpowiedziałam: „Właściwie niewiele się nad tym zastanawiałam. Kiedy mi je podała, po prostu je wzięłam”.

An zapytała następnie: „Jeśli tamta praktykująca nie była w stanie ich wykorzystać, dlaczego od razu kupiła ich tak dużo? I dlaczego ty po prostu je przyjęłaś? Co się stanie następnym razem, jeśli znowu coś zostanie niewykorzystane?”.

Pogrążyłam się w głębokich rozmyślaniach. W tej sytuacji nawet nie przyszło mi do głowy, żeby odmówić. Właściwie w ogóle się nad tym nie zastanowiłam. Po prostu przyjęłam to, co mi wręczono, nie biorąc pod uwagę, czy rzeczywiście jestem w stanie wykonać powierzone mi zadanie. Postępując w ten sposób, pośrednio przyzwoliłam na zachowanie tamtej praktykującej, a ponadto nie porozmawiałam z nią o tej sytuacji, aby sprawdzić, czy w przyszłości można uniknąć takiego marnotrawstwa. Po prostu bezmyślnie poddałam się biegowi wydarzeń, co było niewłaściwe. Jestem naprawdę wdzięczna An za to przypomnienie.

An ma bardzo jasny i logiczny sposób myślenia. Zanim podejmie decyzję, dokładnie rozważa, co należy, a czego nie należy robić. Nigdy bezrefleksyjnie nie naśladuje tego, co mówią lub robią inni. Przez lata wspólnego mieszkania nauczyłam się odmawiać, gdy ktoś wysuwał nieuzasadnione prośby, porzucać przywiązanie do zachowywania twarzy i mówić „nie”.

W kolejnych latach coraz więcej praktykujących kupowało samochody i zaczynało dobrowolnie pomagać w wykonywaniu telefonów. Oprócz uczestniczenia w grupowym studiowaniu Fa i angażowania się w działania związane z wyjaśnianiem prawdy w weekendy, An i ja również poświęcałyśmy część weekendowego czasu na wykonywanie telefonów. W rezultacie nasze weekendy stały się bardzo pracowite i wyczerpujące. Kiedy nadchodził poniedziałek, obie z ulgą wzdychałyśmy, ponieważ w pewnym sensie pójście do pracy oznaczało dla nas możliwość odpoczynku.

W niewielkim punkcie produkcji materiałów, który prowadziłyśmy z An, samodzielnie zajmowałyśmy się całym procesem – od pobierania i drukowania materiałów, przez ich oprawianie, aż po rozprowadzanie. W ciągu kilku lat, ze względu na zmiany w naszej pracy, przeprowadzałyśmy się cztery razy, a każda nowa lokalizacja znajdowała się w znacznej odległości od poprzedniej. Niezależnie od tego, gdzie mieszkałyśmy, traktowałyśmy nasze miejsce zamieszkania jako punkt wyjścia i stopniowo rozszerzałyśmy obszar rozprowadzania materiałów informacyjnych na coraz dalsze okolice. Kontynuowałyśmy te działania aż do kolejnej przeprowadzki.

Rozprowadzanie materiałów w pobliżu wynajmowanego mieszkania

Uważałyśmy, że skoro mieszkamy w tym miejscu, oznacza to, że łączy nas predestynowana więź z czującymi czującymi zamieszkującymi tę okolicę. Chciałyśmy podzielić się z nimi błogosławieństwami Dafa, aby mogły dostąpić zbawienia dzięki Falun Dafa. Podczas rozprowadzania materiałów służących wyjaśnianiu prawdy każda z nas wybierała osobną klatkę schodową. Wchodząc po schodach, czasami po cichu powtarzałyśmy: „Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre”.

Pewnego razu, kiedy rozprowadzałyśmy materiały w pobliżu naszego drugiego wynajmowanego mieszkania, właśnie miałam przykleić ulotkę do drzwi, gdy z głośnika znajdującego się przy wejściu rozległ się donośny męski głos: „Co pani robi? Proszę odejść od moich drzwi. Proszę natychmiast stąd iść!”. Przestraszona odwróciłam się i odeszłam. Opowiedziałam An o tym, co się wydarzyło, po czym udałyśmy się do innych budynków. Później, kiedy wróciłyśmy w tamto miejsce, An podeszła do tych samych drzwi i, ustawiając się bokiem, zdołała przykleić materiał. Poczułam głęboki podziw dla An, z którą miałam zaszczyt współpracować. Miała tak silne prawe myśli i potrafiła wykorzystać każdą nadarzającą się okazję.

Pisząc te słowa, przypominam sobie, jak razem z An przemierzałyśmy różne osiedla mieszkaniowe o każdej porze roku, w deszczu, wietrze i śniegu, za dnia i w nocy, ubrane w różne stroje i niosąc różne torby, a wszystko po to, by ocalać istoty czujące. Wysyłałyśmy prawe myśli przed wyruszeniem w drogę, aby rozprowadzać materiały, a także podczas podróży do celu i w drodze powrotnej. Czasami, wracając, miałam ochotę porozmawiać, ale An przypominała mi, żebym zamiast tego wysyłała prawe myśli.

Czasami zabierałyśmy materiały do pracy i rozprowadzałyśmy je na osiedlach mieszkaniowych w pobliżu naszych miejsc pracy, jeszcze przed rozpoczęciem zmiany lub podczas przerwy obiadowej. Pod tym względem An była niezwykle wytrwała i rozprowadzała znacznie więcej materiałów niż ja.

Ilekroć odczuwałyśmy negatywne emocje lub doświadczałyśmy konfliktów, a mimo to musiałyśmy wyruszyć, by rozprowadzać materiały, milcząco odkładałyśmy te uczucia na bok. Stawiałyśmy na pierwszym miejscu wspólne działanie z prawymi myślami, dbając o to, by zachować skupienie. Wszelkie utrzymujące się emocje lub nieporozumienia omawiałyśmy dopiero po powrocie. Dzięki temu mogłyśmy zachować spokój i działać bez przeszkód.

Nasze trzecie wynajmowane mieszkanie znajdowało się na osiedlu przeznaczonym dla rodzin pracowników uczelni. W tamtych czasach kamery monitoringu nie były ani tak zaawansowane, ani tak wszechobecne jak obecnie. Wieczorem 12 maja wyruszyłyśmy razem z naklejkami formatu A4, z których każda zawierała dwie części z hasłem „Falun Dafa rozprzestrzenia się na całym świecie”. Rozklejałyśmy je na okolicznych osiedlach mieszkaniowych, w zespołach budynków mieszkalnych przeznaczonych dla rodzin pracowników oraz w akademikach dla kadry uczelni. Pracowałyśmy aż do godziny 23.00. Jeszcze przed świtem 13 maja umieściłyśmy również na słupach przy głównej drodze prowadzącej przez kampus naklejki z napisem „Falun Dafa jest dobre”. Następnie, oświetlone blaskiem księżyca i wysyłając prawe myśli, wróciłyśmy do domu, aby świętować 13 maja – urodziny Mistrza.

Współlokatorka o odmiennym charakterze

An jest osobą atrakcyjną, niezależną, trzeźwo myślącą i zdyscyplinowaną, która niewiele mówi. Ma zrównoważony temperament i dobre zdolności oświecenia. Unika plotkowania o innych i ma własne zdanie, jeśli chodzi o wykonywanie różnych zadań. Ja natomiast zawsze witam innych z uśmiechem – rzadko kiedy mówię, nie mając uśmiechu na twarzy. Nasze charaktery są zupełnie różne. Po pewnym czasie wspólnego mieszkania w wynajętym lokalu zauważyłam, że atmosfera między nami nie wydaje się już tak harmonijna jak wcześniej, choć w rzeczywistości nie wydarzyło się nic konkretnego. Na pozór nadal odnosiłyśmy się do siebie z pełną uprzejmością.

Przypomniałam sobie nauki Mistrza:

„Gdy wykonujesz rzeczy, zawsze się bronisz i mówisz w bardzo zawoalowany i wymijający sposób, dając innym wrażenie, że jesteś przebiegły. Na wszystko udzielacie wymijających odpowiedzi, a jednocześnie uwielbiacie wypytywać o wszystko. Jak zatem inni mogliby się z wami porozumiewać?”. (Nauczanie Fa na Konferencji Fa w San Francisco 2014, Nauczanie Fa na konferencjach XIII)

Pomyślałam, że prawdopodobnie właśnie tak wyglądała sytuacja między nami. Miałam wrażenie, że ona nic nie mówi, podczas gdy ona mogła uważać, że ja ciągle o coś wypytuję, co sprawiało, że atmosfera stawała się nieco niezręczna.

Następnie przeczytałam odpowiedź Mistrza na pytanie zadane przez ucznia:

„I czy w rzeczywistości nie tak robiliście przez te lata? Więcej sobie nawzajem pomagajcie i współpracujcie ze sobą, bądźcie wobec siebie bardziej wyrozumiali i bardziej skupiajcie się na mocnych stronach innych; wtedy wszystko powinno być w porządku”. (Nauczanie Fa na Konferencji Fa w San Francisco 2014, Nauczanie Fa na konferencjach XIII)

Wielokrotnie czytałam ten fragment Fa. Muszę postępować zgodnie ze słowami Mistrza, okazywać więcej wyrozumiałości, bardziej skupiać się na mocnych stronach innych praktykujących i pomagać innym. Nasze prawe myśli, którymi kierujemy się we wszystkim, co robimy, pochodzą z Dafa. Kiedy wspólnie studiowałyśmy nowe artykuły Mistrza, zmieniały się nasze sposoby myślenia i nastawienie. Stopniowo zaczęłyśmy lepiej ze sobą współpracować, a nasze relacje stawały się coraz bardziej harmonijne.

Zarówno An, jak i ja miałyśmy w swojej drodze kultywacji okres przerwy, po którym powróciłyśmy do praktyki. Łączył nas wspólny cel, jakim było osiągnięcie celu kultywacji, oraz jasne zrozumienie, że Fa jest najważniejsze. Jeśli Fa wskazuje, że coś należy zrobić, wykonujemy to, nie obawiając się żadnych trudności. Poza ważnymi wydarzeniami życiowymi, takimi jak śluby czy pogrzeby, w naszych harmonogramach na pierwszym miejscu zawsze znajdowały się trzy rzeczy.

Ponieważ obie stawiałyśmy Fa na pierwszym miejscu, potrafiłyśmy działać zgodnie i utrzymywać wspólny rytm. Nie unikałyśmy trudu ani zmęczenia i w mniejszym stopniu obciążały nas osobiste troski. Współpracowałyśmy harmonijnie, ale podstawowym warunkiem takiej współpracy było regularne studiowanie Fa. To właśnie moc Fa pozwala nam wytrwać i nieustannie iść naprzód.

Nie potrafię sobie przypomnieć żadnych konkretnych konfliktów, które między nami wystąpiły. Zazwyczaj po nieporozumieniu stawałyśmy się wobec siebie bardziej uprzejme i powściągliwe, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiając. Mimo to nadal musiałyśmy codziennie razem jeść, przez co atmosfera stawała się bardzo niezręczna. Choć początkowo mogłyśmy żywić wobec siebie pewne pretensje, jako praktykujące wiedziałyśmy, że musimy szukać w sobie własnych niedociągnięć. W rezultacie obie po cichu poświęcałyśmy więcej czasu na studiowanie Fa.

Później często zdarzało się, że w pochmurny dzień lub pewnego wieczoru, gdy nie zapalałyśmy światła, pojawiała się okazja, aby porozmawiać o naszych odczuciach i przemyśleniach z tamtego okresu, a także o tym, co zrozumiałyśmy dzięki Fa. Czasami nawet nie musiałyśmy wspominać o konkretnym konflikcie. Innym razem jedna z nas mogła w życzliwy sposób wyjaśnić swój stan umysłu lub okoliczności danej sytuacji. Dzięki tym konfliktom obie podniosłyśmy poziom naszego xinxing i pogłębiłyśmy zrozumienie Fa.

Połączone pragnieniem dobrej kultywacji i ocalania czujących istot, a także umiejętnością zgodnego działania, odbyłyśmy wiele głębokich rozmów i wymian doświadczeń. Rozmowy te często głęboko poruszały nasze serca i prowadziły do lepszego zrozumienia Fa. Niekiedy towarzyszyło nam przy tym prawdziwie ożywcze i wyzwalające uczucie.

Uczyłyśmy się od siebie nawzajem i wzajemnie dodawałyśmy sobie otuchy na drodze kultywacji. Oprócz studiowania Fa i codziennej kultywacji nauczyłam się od An, jak ważna jest odwaga w odmawianiu nieuzasadnionym prośbom, poprzez jasne wyjaśnianie swojego stanowiska i unikanie wikłania się w niepotrzebne kłopoty. An wspominała, że wiele nauczyła się ode mnie w kwestii nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi i radzenia sobie w sytuacjach towarzyskich. Jednak osobiście uważam, że takie umiejętności mają niewielkie znaczenie w porównaniu z ogromną pomocą, jaką otrzymałam od niej.

Po przeprowadzce An

W końcu praca An wymagała od niej przeprowadzki do innej okolicy. Każda z nas kupiła własne mieszkanie, a jeden punkt produkcji materiałów przekształcił się w dwa. Opierając się na fundamentach, które wcześniej wspólnie zbudowałyśmy, po rozstaniu nadal wzajemnie się zachęcałyśmy, starając się jak najlepiej wykonywać swoje zadania. Kiedy od czasu do czasu się spotykałyśmy, dzieliłyśmy się przemyśleniami wynikającymi ze studiowania Fa oraz postępami w wyjaśnianiu prawdy innym ludziom.

Czasami byłam zaskoczona, gdy uświadamiałam sobie, jak ciężko pracowała, jak wiele osiągnęła i jak wiele głębokich zasad Fa zrozumiała. Wtedy po cichu starałam się jej dorównać. Podczas kolejnych rozmów omawiałyśmy nasze wcześniejsze stany umysłu i zauważałyśmy, że miałyśmy podobne przemyślenia. Sprzyjało to tworzeniu zdrowego środowiska, w którym porównywałyśmy się w studiowaniu Fa i kultywacji.

Po naszym rozstaniu miałam sen, w którym wraz z wieloma innymi osobami przemierzałyśmy rozległy obszar wodny. Zarówno An, jak i ja jechałyśmy na hulajnogach – trzymając kierownice, z jedną stopą na podeście, a drugą odpychając się od powierzchni wody. Kiedy posuwałyśmy się naprzód, spojrzałam w dół i uświadomiłam sobie, że nie jest to zwykły akwen. Pod powierzchnią czaiły się wszelkiego rodzaju krokodyle i różne inne stworzenia – jedne duże, inne małe, a wszystkie przerażające i budzące grozę. Woda była brudna i miała głęboki, krwistoczerwony kolor. Mimo to, przemierzając tę niebezpieczną drogę na hulajnogach, zdołałyśmy dotrzeć do przeciwległego brzegu i stanąć na lądzie.

Uważam, że sen ten odzwierciedla predestynowane więzi, dzięki którym An i ja mogłyśmy przez ostatnich kilka lat wspólnie kroczyć tą drogą. Innym razem, gdy samotnie rozprowadzałam materiały służące wyjaśnianiu prawdy, zaczęłam myśleć o tym, jak dawniej wykonywałam te zadania razem z An. Nagle poczułam obecność Mistrza gdzieś za mną, po mojej prawej stronie i nade mną. Usłyszałam, jak mówi do mnie: „Mistrz jest tutaj z tobą!”. W tej chwili ogarnęła mnie ogromna radość – jakie to wspaniałe, że mamy Mistrza! Miałam również nadzieję, że pewnego dnia An i ja będziemy miały przyjemność ponownie się spotkać.

W pierwszym roku naszego wspólnego mieszkania An zauważyła: „Czuję, że jestem osobą dość skoncentrowaną na sobie”. Zastanowiłam się i odpowiedziałam: „Nie jestem pewna, czy określenie skoncentrowana na sobie jest właściwe, ale myślę, że mogę być trochę samolubna”.

Następnej zimy odwiedziła nas starsza praktykująca i pojawił się temat bycia osobą „skoncentrowaną na sobie”. Powiedziałam: „Nie bardzo rozumiem, co oznacza określenie skoncentrowana na sobie. Nie mam jasnego wyobrażenia, co ono właściwie znaczy”. Zaczęła opowiadać o pewnym swoim doświadczeniu. Przez pierwsze 20 minut po prostu słuchałam jej tak, jak słucha się opowiadanej historii, zastanawiając się, co to wszystko ma wspólnego z byciem osobą skoncentrowaną na sobie. Brzmiało to jak zwykły konflikt między dwojgiem ludzi. Jednak gdy zbliżała się do końca i zaczęła szczegółowo wyjaśniać mi tę sytuację, nagle wszystko zrozumiałam. Uświadomiłam sobie, że chodzi o osobę, która troszczy się wyłącznie o własne pragnienia, potrzeby, myśli i korzyści, często całkowicie pomijając lub zaniedbując innych. A więc właśnie to oznacza bycie osobą „skoncentrowaną na sobie”! Po raz pierwszy zyskałam jasne zrozumienie tego określenia.

Pewna praktykująca wspomniała kiedyś, że zarówno An, jak i ja mamy dość silną wolę, co również jest przejawem bycia osobą „skoncentrowaną na sobie”. Być może dlatego, że obie zmagałyśmy się z tym problemem, a ja w szczególności nie rozpoznałam go jeszcze wyraźnie w sobie, nie potrafiłyśmy właściwie kultywować w tym zakresie podczas wzajemnych kontaktów.

Tymczasowy pobyt młodej praktykującej

W tym roku przez pewien czas mieszkała u mnie praktykująca o ponad dziesięć lat młodsza ode mnie. Ze względu na różnicę wieku miałyśmy odmienne doświadczenia życiowe i style życia. Ponadto, biorąc pod uwagę typową dla młodych ludzi swobodę i beztroskie podejście do życia, zauważyłam, że niemal wszystko, co robiła, zaczynało mi przeszkadzać – czy to pozostawianie zapalonego światła w łazience, czy chodzenie po domu i czesanie włosów. Początkowo uważałam, że mam rację, i myślałam: „Jak ona może tak postępować?” albo „Dlaczego położyła tę rzecz właśnie tam?”. Czułam się z tym nieswojo, choć głęboko w sercu wiedziałam, że to uczucie nie pochodziło z mojego prawdziwego „ja”.

Później zadałam sobie pytanie: „Jeśli czuję się nieswojo, oznacza to, że kryje się za tym jakieś przywiązanie i muszę spojrzeć do wewnątrz siebie. Ale jakie to przywiązanie?”. Długo szukałam odpowiedzi, jednak żadne z przywiązań, które przychodziły mi do głowy, nie wydawało się właściwe. Cóż to więc takiego?

W ciągu niezliczonych wcieleń i kolejnych cykli reinkarnacji każde doświadczenie przyczyniało się do kształtowania określonego wyobrażenia, przekonania, że rzeczy należy robić w konkretny sposób, a wszystkie inne sposoby są po prostu niewłaściwe. Możliwe, że w miarę jak zstępowałam ze swojego pierwotnego poziomu, nakładały się na mnie kolejne warstwy takich pojęć. Z biegiem czasu nagromadziło się ich coraz więcej. Następnie, po spędzeniu dziesięcioleci w środowisku przesiąkniętym kulturą partyjną Komunistycznej Partii Chin, tak bardzo przyzwyczaiłam się do tych różnych wyobrażeń, że stały się one dla mnie czymś zupełnie naturalnym.

Mistrz nauczał:

„W rzeczywistości poza wrodzoną czystością i prostodusznością człowieka wszelkie poglądy są nabyte po narodzinach i nie są nim samym”. (Dla kogo istnieje się?, Istota Dalszych Postępów)

Nabyte pojęcia muszą zostać usunięte. Wyszukałam na Minghui.org artykuły dotyczące „ja” i wykorzystałam je do przeanalizowania siebie punkt po punkcie. Chociaż nie udało mi się jeszcze całkowicie skorygować wszystkich swoich niedociągnięć, zauważyłam, że młodzi praktykujący nie wywołują już we mnie tak silnych reakcji emocjonalnych. W rzeczywistości jestem im naprawdę wdzięczna za to, że dali mi możliwość kultywowania własnego serca.

Kiedy wspominam lata spędzone na wspólnej pracy z An i innymi praktykującymi, ogarnia mnie głębokie wzruszenie. Dzięki trosce i przewodnictwu Mistrza mogłam w najpiękniejszym okresie swojego życia uczestniczyć w najbardziej prawym przedsięwzięciu. Czas spędzony na wspólnym kroczeniu tą drogą z innymi praktykującymi, wzajemnym dodawaniu sobie otuchy i wymianie doświadczeń był naprawdę pełen blasku!

Zdaję sobie sprawę, że nie jestem już tak pilna w kultywacji jak dawniej. Jestem wdzięczna za możliwość przesłania artykułu z wymianą doświadczeń na Chińskie Fahui, ponieważ przypomina mi to, abym w nadchodzących dniach nadal usilnie się starała i promieniała jasnym blaskiem.

Dziękuję Ci, Mistrzu! Dziękuję wam, współpraktykujący!

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 15 listopada 2026 roku