(Minghui.org) Dziękuję Ci, miłosierny Mistrzu. Dziękuję współpraktykującym.
Kultywowanie w zwykłym społeczeństwie może czasami odwracać naszą uwagę od pamiętania o tym, jak bezcenna jest możliwość uzyskania Fa. Ci z nas, którzy w przeszłości nie radzili sobie dobrze, powinni naprawdę cenić każdą chwilę, jaka pozostała im na kultywowanie.
W minionym roku otrzymałam, jak sądzę, ostatnią szansę na porzucenie przywiązań, których trzymałam się zbyt długo. Mistrz jest niezwykle cierpliwy i wyrozumiały. Powiedział nam, że kultywowanie jest stopniowym procesem i daje nam możliwość doskonalenia się poprzez udręki. Kiedy ponosimy porażkę lub robimy niewielkie postępy, daje nam kolejne szanse, raz za razem, nigdy z nas nie rezygnując. Jednocześnie powiedział nam jednak, że musimy być wobec siebie surowi.
Mistrz powiedział:
„W kultywacji i praktykowaniu należy iść do przodu powoli, jednak nie możesz się ociągać. Jeśli powiesz: „Nauczyciel powiedział, że w kultywacji należy iść powoli, zatem idźmy powoli”, to nie będzie dobre! Musisz stawiać sobie ścisłe wymagania. W kultywacji Fa buddy musisz śmiało i stanowczo kroczyć do przodu”. (Wykład dziewiąty, Zhuan Falun)
Przez lata przechodziłam przez wiele udręk, których nie traktowałam jako okazji do kultywowania. Po tylu zmarnowanych szansach czułam, że kończy mi się czas. Wygląda to tak, jakby Mistrz mógł wyznaczyć nam okres dodatkowego czasu, ale jeśli w tym czasie nie zrobimy postępów, nasza sytuacja może stać się poważna. Udręki, których doświadczyłam w tym roku, były sygnałem alarmowym i naprawdę pomogły mi się poprawić.
Tegoroczne udręki były jak lina ratunkowa, która pozwoliła mi się obudzić i kontynuować kultywowanie. Głębokie cierpienie okazało się naprawdę najcenniejszym darem. Jestem głęboko wdzięczna naszemu miłosiernemu Mistrzowi za Jego ochronę i za danie nam wszystkim możliwości kultywowania.
Kiedy wszystko osiąga punkt kulminacyjny
Przez kilka lat przechodziłam przez długotrwałą udrękę związaną z chorobą, którą po prostu znosiłam, zamiast potraktować ją jako okazję do poprawy. Moja świadomość główna była zamglona. Jako osoba kultywująca powinnam była pozbywać się karmy, a tymczasem w rzeczywistości przyczyniałam się do jej gromadzenia z powodu przywiązania do wygody i nałogowych zachowań, które to przywiązanie wywoływało.
Mistrz nauczał nas o karmie:
„Dlatego ta czarna materia jest oddzielona od natury naszego wszechświata. Gdy czarnej materii jest dużo, to formuje pole wokół ludzkiego ciała i zaczyna otaczać osobę.”. (Wykład dziewiąty, Zhuan Falun)
Czułam wokół siebie gęstą mgłę. Nawet kiedy dobrze rozumiałam zasady Fa i wiedziałam, co powinnam, a czego nie powinnam robić, moja główna świadomość była słaba. Pole karmy oddzielało mnie od Fa, a moimi działaniami kierowały przywiązania.
W tym zamglonym stanie tak naprawdę nie zaglądałam do wewnątrz siebie, aby zastanowić się, jakie mogły być przyczyny udręki związanej z chorobą. Wmawiałam sobie, że podchodzę do niej lekko, że dobrze jest eliminować karmę poprzez znoszenie cierpienia i że jest to próba w kultywowaniu, która ma pomóc mi porzucić strach przed śmiercią. Prawda była jednak taka, że nie potrafiłam powstrzymać pełnych lęku myśli dotyczących objawów fizycznych, a ze strachu unikałam problemów i ignorowałam je. W rzeczywistości wcale nie podchodziłam lekko do cierpienia ani z niczego nie rezygnowałam.
Moje myśli często błądziły i zastanawiałam się, co zrobiłabym, gdybym musiała podjąć decyzję o pójściu do szpitala. Kiedy nie potrafiłam powstrzymać tych myśli, bałam się, że sama mogę doprowadzić do takiego rozwoju sytuacji.
Byłam pełna strachu i poczucia winy. Uważałam, że udręki są moją winą, że wynikają z moich niedociągnięć i niezaliczonych prób. Mistrz powiedział nam jednak, że to również jest przywiązanie:
„Jeśli nie przeszedłeś testu w kultywacji dobrze, to po prostu upewnij się by poradzić sobie dobrze z rzeczami które stoją przed [tobą] i czyń dobrze gdy następnym razem napotkasz ten test, i to wszystko. Niektórzy uważają, że [ich nie przejście danego testu] jest skazą, i oni naprawdę czują się tym strasznie obciążeni. Ale czy nie jest to kolejne przywiązanie?”. (Międzynarodowa Konferencja Wymiany Doświadczeń Fa w Stanach Zjednoczonych w 2012 roku, Nauczanie Fa na konferencjach XII)
Chociaż pamiętałam nauki Mistrza na ten temat, poczucie winy i żal całkowicie mnie sparaliżowały, a mój stan fizyczny się pogarszał.
Pod wpływem tej presji stałam się bardziej pilna w kultywowaniu. Ale czy nie wynikało to ze strachu? Czy kultywowałam tylko po to, aby wyeliminować iluzję choroby i z powodu strachu przed śmiercią? Nawet mój mąż, który nie praktykuje, zauważył, że stałam się bardziej pilna. Delikatnie mnie skarcił, przypominając, że powinnam regularnie wykonywać ćwiczenia, a nie tylko wtedy, gdy jestem chora.
Poczucie winy powstrzymywało mnie przed dzieleniem się doświadczeniami z innymi praktykującymi, a ja nie potrafiłam zdobyć się na to, by poprosić Mistrza o pomoc. Zrobił już dla mnie tak wiele, a ja tak źle sobie radziłam. Stare siły wykorzystywały to przywiązanie, aż niemal uwierzyłam, że mają uzasadnione powody, by odebrać mi życie. Zaczęłam wątpić w moc mojego gong i prawych myśli.
Wiedziałam, że osoby kultywujące nie chorują i że gdybym zdołała się poprawić, iluzja zniknęłaby w jednej chwili. Wiedziałam, że niezliczeni praktykujący pokonali podobne próby dzięki niezachwianej wierze w Fa i Mistrza. Byłam jednak uwięziona w myśli, że być może nie można mnie już uważać za osobę kultywującą. Nie byłam pewna, czy zasługuję na ochronę Mistrza.
Mistrz wielokrotnie ostrzegał nas, jak poważne jest kultywowanie.
W 2012 roku uczestniczyłam w konferencji wymiany doświadczeń Fa w Nowym Jorku i po raz pierwszy usłyszałam nauki Mistrza na żywo.
Powiedział:
„Ale kiedy nie postępujecie w sposób prawy, co Mistrz może zrobić? Powiedzcie mi, jeżeli wy sami nie wykonaliście rzeczy w sposób prawy, jednak Mistrz wyeliminowałby te istoty [starych sił], czy to mogłoby być dopuszczalne? Jeżeli nie poszło wam dobrze, i kiedykolwiek napotykacie na zakłócenia my byśmy eliminowali te istoty dla was, to kogo byśmy ocalali? Tak nie można”. (20 Rocznica Nauczania Fa, Nauczanie Fa na konferencjach XI)
Z jednej strony kultywowanie jest bardzo poważną sprawą i można upaść do takiego stanu, w którym nie będzie już można być uznawanym za osobę kultywującą. Z drugiej strony nadmierne obciążanie się ciężarem przeszłych niepowodzeń również jest przywiązaniem. Przy zamglonym umyśle i ogarniającym mnie strachu trudno było mi odnaleźć właściwą drogę.
W grudniu mój stan pogorszył się do tego stopnia, że ledwo mogłam chodzić. Kiedy próbowałam mówić, kaszlałam, co utrudniało mi głośne czytanie Fa, wyjaśnianie prawdy oraz wykonywanie zwykłych obowiązków zawodowych. Pójście do pracy pochłaniało całą moją energię, a po powrocie do domu natychmiast kładłam się do łóżka. Nie mogłam już ukrywać swojego stanu, a moja rodzina i współpracownicy byli bardzo zaniepokojeni.
Sytuacja zaczęła się poprawiać dopiero wtedy, gdy w końcu powiedziałam o wszystkim innym praktykującym. Byłam członkinią intensywnego, krótkoterminowego projektu, w którym uczestniczyły osoby, z którymi współpracowałam od wielu lat. Często musieliśmy negować iluzje choroby, które mogłyby zakłócić realizację naszych projektów. Kiedy próbowałam działać mimo już bardzo złego stanu fizycznego, udręki osiągnęły skrajne nasilenie. Było mi tak zimno, że nie mogłam się rozgrzać. Pewnej nocy, pomiędzy dwoma najważniejszymi dniami projektu, niemal nie mogłam oddychać i pomyślałam, że mogę umrzeć właśnie w tej chwili. Poprosiłam córkę, aby przyniosła mi swój inhalator, ale przypomniała mi, że tak naprawdę tego nie chcę. Wytrzymałam, dotrwałam do drugiego dnia projektu, a podczas rozmowy telefonicznej po jego zakończeniu w końcu powiedziałam grupie, przez co przechodzę.
Dzięki intensywnemu studiowaniu Fa i niezwykłemu wsparciu współpraktykujących zaczęłam odnajdywać drogę wyjścia z tej mgły.
Stawianie czoła śmierci bez wzorców do naśladowania w kultywowaniu
Przez dwa miesiące zastanawiałam się, czy powinnam poddać się leczeniu. Niektórzy praktykujący odpowiadali, że sytuacja jest bardzo poważna i muszę mieć silne prawe myśli, aby ją wyeliminować. Było to oczywiście prawdą. Mówili również, że jeśli moje myśli nie są wystarczająco silne, być może powinnam udać się do lekarza. Inny praktykujący podszedł do całej sprawy bardzo lekko i zapytał mnie, czy chcę kultywować i czy boję się śmierci. Wydawał się bez trudu akceptować możliwość, że mogę umrzeć, ale uważał, że nawet w przypadku śmierci Mistrz zaaranżuje dla mnie najlepszą możliwą przyszłość.
Bardzo bałam się, że jeśli pójdę do szpitala, umrę. Odwiedzałam praktykujących w szpitalu i wszyscy oprócz jednego z nich zmarli. Kiedy mąż nalegał, żebym poszła do lekarza, powiedziałam mu nawet, że jeśli to zrobię, prawdopodobieństwo mojej śmierci będzie większe! Wierzyłam, że jedynym sposobem na pokonanie tej udręki jest jeszcze pilniejsze kultywowanie, posiadanie silnych prawych myśli, całkowita wiara w Mistrza i moc Fa, znoszenie bólu oraz porzucenie strachu przed śmiercią.
Wciąż zmuszałam się do dalszego wysiłku, ale nadal kierował mną strach. Kultywowałam, aby uniknąć śmierci. Chociaż wiedziałam, że osoby kultywujące nie chorują, wciąż trudno mi było uwierzyć, że zasługuję na ochronę Mistrza. Nieustannie zmagałam się z pytaniami: czy wierzę, że mam gong, czy wierzę, że Mistrz mnie chroni i czy wierzę, że moje prawe myśli są wystarczająco silne.
Wszystko wydawało się bardzo skomplikowane. Bałam się obu możliwych rozwiązań. Jeśli nie pójdę do szpitala, mogę umrzeć. Jeśli pójdę do szpitala, również mogę umrzeć. Niezależnie od tego, którą drogę wybierałam, kierował mną strach. Chciałam być taką praktykującą, o jakich czytałam w artykułach opisujących doświadczenia z kultywowania, które potrafiły pokonać trudności dzięki prawym myślom. Jednak w kultywowaniu nie ma wzorców do naśladowania. Musiałam sama osiągnąć zrozumienie. Mistrz powiedział:
„Jeżeli chcesz być kultywującym, to całkowicie zależy to od kultywacji twojego własnego serca i od twojego własnego oświecenia. Tutaj nie ma żadnych wzorców do naśladowania”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)
Najsilniejszym uczuciem w moim sercu było pragnienie kultywowania. Bycie osobą kultywującą było jedyną sprawą, która naprawdę miała znaczenie, i było ważniejsze niż życie lub śmierć. Nie wiem, czy postąpiłam słusznie, czy nie, ale ostatecznie uwolniłam się od tego dylematu. Z pragnieniem kultywowania w sercu i zaufaniem, że cokolwiek się wydarzy, Mistrz zaaranżuje dla mnie najlepszy możliwy przebieg wydarzeń, poszłam do szpitala.
Lekarze byli zszokowani, że jeszcze nie umarłam. Uświadomiłam sobie wtedy, że Mistrz przez cały ten czas mnie chronił, przedłużając moje życie i dając mi więcej czasu na przebudzenie się. Nieustannie powtarzałam sobie: „To nauczyciel mnie ochronił!”. (Wykład trzeci, Zhuan Falun)
Lekarze rozważali przeprowadzenie operacji, ale nie byli pewni, czy mój organizm ją wytrzyma. Całkowicie zaufałam Mistrzowi i zaczęłam uwalniać się od strachu. Wierzyłam, że wszystko jest w rękach Mistrza, łącznie z tym, jaką decyzję podejmą lekarze i czy przeżyję operację. Rozumiałam, że mój stan kultywowania również będzie miał wpływ na to, co Mistrz będzie mógł zrobić, dlatego podczas pobytu w szpitalu poświęcałam czas na czytanie Fa i zaglądanie do wewnątrz siebie.
Na każdym etapie wydawało się, że czas zostaje przedłużony. Krok po kroku pojawiały się opóźnienia, a gdy jeden problem zostawał rozwiązany, pojawiał się kolejny powód do zwłoki. Myślę, że Mistrz dawał mi w ten sposób więcej czasu na pozbycie się moich przywiązań. Nie wiem dokładnie, o co w tym wszystkim chodziło, ale możliwe, że moje myśli nie były jeszcze wystarczająco silne i gdyby nie te opóźnienia, być może nie osiągnęłabym stanu, w którym Mistrz mógłby pomóc mi przeżyć operację. Nie wiem. Wiem natomiast, że Mistrz przez cały ten czas mnie chronił i to dzięki Mistrzowi jestem tutaj dzisiaj.
Porzucenie przywiązania do poczucia winy
Kiedy kultywowałam w szpitalu, jedna z praktykujących podzieliła się ze mną pewnym spojrzeniem na tę sytuację, które mnie zaskoczyło. Powiedziała, żebym okazała sobie Życzliwość. „W tej chwili liczy się tylko ty. Nikt inny nie ma teraz znaczenia. Liczysz się tylko ty, Mistrz i twoja droga. Pozwól Mistrzowi poprowadzić cię z powrotem do twojego prawdziwego rdzenia. Pozwól sobie swobodnie płynąć. Proś o to, czego potrzebujesz w każdej chwili. Później bierz na siebie mniej. Wymagaj więcej. Przekazuj zadania innym”.
Wszystko to wydawało mi się szalone i całkowicie sprzeczne z tym, co robiłam do tej pory – zmuszałam się do jeszcze większego wysiłku i obwiniałam samą siebie. To właśnie pobłażanie sobie doprowadziło mnie do tego stanu, więc jak odpowiedzią mogło być zwolnienie tempa i okazywanie sobie życzliwości?! Powiedziałam jej: „Nie wiem, jak mam zrozumieć to, co powiedziałaś. Ale próbuję i będę wciąż czytać twoją wiadomość, aż ją zrozumiem”.
Ostatecznie jej doświadczenia pomogły mi przełamać poczucie winy, którego się trzymałam. Dzięki studiowaniu Fa zrozumiałam, że nawet za nasze niepowodzenia odpowiadają stare siły. Wszystko jest ich aranżacją, a Mistrz niczego z tego nie uznaje. Mistrz pragnie ocalić wszystkich.
Mimo że się potknęłam, chciałam uwolnić się od tej mgły, powrócić do swojego pierwotnego, prawdziwego ja i wypełnić swoją przysięgę. To pragnienie kultywowania z pewnością coś znaczyło. Uświadomiłam sobie, że moje prawdziwe ja jest dobre i czyste, a zatem nie ponosi winy za ludzkie pojęcia, które przyswoiłam sobie w tym świecie, ani tym bardziej za ingerencję starych sił, które wykorzystały te ludzkie pojęcia. Mistrz nie uznawał ich aranżacji i ja również nie zamierzałam ich uznawać. Moje prawe myśli stały się jaśniejsze i silniejsze.
Byłam przekonana, że stare siły nie mogą mnie sobie podporządkować ani odebrać mi życia. Zaczęłam uwalniać się od żalu i poczucia winy, a także coraz bardziej czułam, że jestem godna miłosiernej łaski Mistrza. Skoro pragnął On ocalić wszystkich, z pewnością pragnął ocalić również mnie.
Nawet po tym przełomowym zrozumieniu, że jestem godna ochrony Mistrza, zauważyłam, że nie wyeliminowałam jeszcze całkowicie tych pojęć, ponieważ nadal nie potrafiłam zdobyć się na to, by poprosić Mistrza o pomoc. Jednak moje prawe myśli dotyczące wyeliminowania aranżacji starych sił stały się silniejsze i stopniowo zaczęłam inaczej postrzegać całą sytuację.
Odczuć swoją pierwotną naturę
Podczas tej ciężkiej próby przeżyłam niezwykłe doświadczenie – potrafiłam odczuć swoje pierwotne, prawdziwe ja i odróżnić swoją prawdziwą naturę od ludzkich pojęć, w których byłam pogrążona. Ponieważ kaszlałam, gdy próbowałam mówić, odkryłam, że kiedy czytałam Fa łagodniejszym, wyższym i bardziej kobiecym głosem, kaszlałam mniej niż wtedy, gdy próbowałam czytać swoim zwykłym głosem, który był głośniejszy, mocniejszy i niższy, jak na kobiecy głos. Czytanie Fa tym łagodnym głosem dawało mi nowe, odmienne odczucia. Wprowadzało mnie w stan spokoju i szeroko rozumianej Życzliwości. Zrozumiałam, że ta łagodność przepełniona spokojem i Życzliwością jest częścią mojej pierwotnej natury. Zaczęłam dostrzegać, jak bardzo moja ludzka „osobowość” różniła się od tej łagodnej natury.
Zajrzałam do wewnątrz siebie i pomyślałam o mojej babci, która podczas II wojny światowej była twardą pielęgniarką wojskową. Pomyślałam również o mojej matce, która w latach 60. była młodą kobietą w okresie ruchu feministycznego i dominowała nad moim ojcem. Przypomniałam sobie czas, który spędzałam z ojcem, gdy byłam bardzo mała – wspinaliśmy się na drzewa i skalne ściany. Pomyślałam o innych typowo chłopięcych zajęciach, którym się oddawałam, oraz o tym, jak twarda musiałam być jako nastolatka mieszkająca w niebezpiecznej dzielnicy śródmiejskiej. Ta refleksja pomogła mi odróżnić moją pierwotną naturę od tego, co zostało mi dodane w tym życiu. Dostrzegłam również, że te czynniki nie były moją winą. Zaczęłam porzucać te niemęskie zachowania, które nie były częścią mojego prawdziwego ja.
Dotarcie do źródła fundamentalnych przywiązań
Jeden z praktykujących podzielił się spostrzeżeniem, któremu początkowo się sprzeciwiałam. Zapytał, czy uważam się za „supermamę”, i zwrócił uwagę, że jest to forma ego. Teraz śmieję się, gdy przypominam sobie, że na początku poczułam się urażona i nieco dotknięta jego słowami. Jednak jego spostrzeżenie pomogło mi w końcu rozpoznać fundamentalne przywiązania leżące u źródła mojego zamglonego stanu.
Rzeczywiście byłam bardzo dumna ze swojego macierzyństwa. W ciągu trzech lat urodziłam troje dzieci, wszystkie porody odbyły się pod opieką położnych, i byłam bardzo dumna z tego, że wytrzymałam ból porodów naturalnych. Dzięki temu czułam się silna. Przy trójce małych dzieci moje życie zawsze było całkowicie chaotyczne: zarabianie na utrzymanie, projekty wyjaśniania prawdy, kryzysy związane z ludzkim życiem, problemy finansowe, trudności małżeńskie, edukacja dzieci, zdrowie rodziny, wypadki i wiele innych spraw. Nieustannie żyłam w stresie. Umiejętność „radzenia sobie” z całym tym chaosem podsycała moje ego „supermamy”.
Byłam przywiązana do poczucia siły i zaradności. Lubiłam otrzymywać pochwały: „Wow, robisz tak wiele. To niesamowite. Jak ty dajesz sobie ze wszystkim radę? Jesteś taką dobrą mamą. Jesteś tak silną kobietą”. Moja tożsamość matki stała się dla mnie ważniejsza niż tożsamość osoby kultywującej. Pracowałam nad swoim przywiązaniem emocjonalnym do dzieci, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że moje poczucie stresu było przejawem egocentryzmu i podsycało ego „supermamy”.
Docierając do samego źródła tego problemu, uświadomiłam sobie, że to właśnie nieustanne poczucie „stresu” sprawiało, iż uważałam, że „zasługuję” na odpoczynek pod koniec dnia, że „zasługuję” na zaspokajanie przywiązania do wygody. Czasami dosłownie poprzez zajadanie stresu, a innym razem w inny sposób, na przykład oglądając telewizję, nadmiernie śpiąc lub oddając się innym rozrywkom czy nałogom, z których osoba kultywująca powinna się wyzwolić.
Mistrz powiedział:
„W twoim ciele twoje „ja” jest gromadzone przez cały czas i nosi ten sam wygląd jak ty. Jednakże ma ono w sobie takie rzeczy i cię kontroluje”. (Nauczanie Fa na Konferencji Fa w Nowym Jorku w 2019 roku, Nauczanie Fa na konferencjach XV)
Kiedy uświadomiłam sobie, że te fundamentalne przywiązania były przyczyną powstania gęstego pola oddzielającego mnie od Fa, moja główna świadomość stała się silniejsza. Mgła zaczęła się rozwiewać, a ja zyskałam większą kontrolę nad swoimi działaniami. Łatwiej było mi robić to, co powinnam, i przestać robić to, czego robić nie powinnam.
Zaczęłam się zmieniać i porzucać przywiązania do poczucia stresu oraz przekonania, że zasługuję na odpoczynek. Obecnie, gdy zauważam, że jestem bardzo zajęta i zestresowana, zatrzymuję się i mówię sobie: „Hej, czyż nie powiedziałam, że nie będę już tak postępować? Co powinnam zrobić inaczej?”. Czasami przejście w lepszy stan jest tak proste, jak słuchanie muzyki Dafa i śpiewanie razem z nią podczas długiej drogi do pracy. Innym razem recytuję Fa. Wszystko to może zmienić cały mój wewnętrzny stan, niezależnie od tego, jak bardzo jestem zajęta danego dnia.
Cenienie współpraktykujących
Chciałabym móc powiedzieć, że po lekcjach, które przyniósł mi ten rok, w pełni przezwyciężyłam ludzkie pojęcia i przywiązania, których istnienie sobie uświadomiłam. Jednak nadal zdarza mi się chwiać i potykać o te same przeszkody na mojej drodze. Mam nadzieję, że napisanie tego artykułu opisującego moje doświadczenia pomoże mi utrwalić wyciągnięte wnioski i nadal doskonalić się w tych obszarach.
Jedną z najważniejszych lekcji, jakie przyniósł mi ten rok, było nauczenie się cenienia innych praktykujących oraz dostrzegania siły, jaką daje dzielenie się doświadczeniami z kultywowania. Kiedy poczucie winy było tak silne, że nie potrafiłam dzielić się swoimi doświadczeniami z innymi, byłam odizolowana i współpraktykujący nie mieli możliwości pomóc mi dostrzec moich błędnych pojęć. Mistrz dał nam siebie nawzajem, a także formę kultywowania obejmującą wspólne studiowanie Fa, wspólne wykonywanie ćwiczeń i dzielenie się doświadczeniami. Powinniśmy trzymać się blisko siebie, szczerze wspierać się i polegać na sobie nawzajem, a także tworzyć silną, zjednoczoną całość, wypełniając nasze przysięgi.
Zakończenie – niezachwianie kultywować w pozostałym czasie
Uważam, że udręka, której doświadczyłam w tym roku, wynikała z tego, że kończył mi się czas. To była ostatnia chwila – teraz albo nigdy. Nie wiem, czy dotyczyło to wyłącznie mojej sytuacji, czy też odzwierciedla szerszy etap, do którego doszliśmy w procesie rektyfikacji Fa. Wszystkim, którzy unikali pozbywania się swoich fundamentalnych przywiązań, gorąco radzę, aby wykorzystali tę chwilę. Kultywowanie jest bardzo poważną sprawą. Nie obciążajcie się ciężarem przeszłych niepowodzeń. Po prostu obudźcie się i zajrzyjcie do wewnątrz siebie.
Mistrz powiedział:
„Gdy przy praktykowaniu gong pojawiają się takie lub inne zakłócenia, to powinieneś poszukać przyczyny w sobie samym i zobaczyć, czy istnieje coś, czego jeszcze nie porzuciłeś”. (Wykład szósty, Zhuan Falun)
Muszę również podziękować wam wszystkim za wsparcie w tym roku. Dziękuję za wysyłanie ze mną i w intencji mojej osoby prawych myśli przez wiele tygodni, a także za wasze pokrzepiające słowa i rady.
(Wygłoszone podczas konferencji Fa w Filadelfii w 2026 r.)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 15 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.