(Minghui.org) Pozdrowienia, Szanowny Mistrzu i drodzy współpraktykujący.

Mam 10 lat. Mój tata i moja mama praktykują Falun Dafa. Prawie codziennie czytam Farazem z rodziną, a ćwiczenia wykonuję raz w tygodniu. Często rozmawiamy o próbach dotyczących xinxing, z którymi się spotykamy.

Dzisiaj chciałabym podzielić się dwoma moimi doświadczeniami z kultywowania w szkole. Pierwsze dotyczy podziału na klasy, a drugie kolegi z klasy, który siedzi obok mnie i nieustannie przeszkadza podczas lekcji.

Rozdzielona z moją najlepszą przyjaciółką

Po wakacjach przeszłam z trzeciej do czwartej klasy. Jeszcze przed wakacjami szkoła poinformowała nas, kto będzie naszym wychowawcą. Cała nasza klasa była bardzo podekscytowana, ale też zdenerwowana, zastanawiając się, jak uczniowie zostaną przydzieleni do nowych klas.

W dniu, w którym otrzymaliśmy tę informację, zostałam zaproszona do domu koleżanki, żeby się pobawić. W drodze ze szkoły do domu mama powiedziała mi, do której klasy i do jakiego nauczyciela zostałam przydzielona. Zapytałam ją, czy wie, kto będzie wychowawcą mojej najlepszej przyjaciółki, ale tego nie wiedziała.

Pięć minut później mama mojej najlepszej przyjaciółki napisała do mojej mamy wiadomość, aby poinformować ją, do jakiej klasy została przydzielona jej córka. Mama powiedziała mi, że nie będziemy już w tej samej klasie. Kiedy to usłyszałam, bardzo się zasmuciłam. Stało się dokładnie to, czego się obawiałam – moja najlepsza przyjaciółka i ja nie będziemy już razem. Wybuchnęłam płaczem.

Ponieważ byłyśmy niedaleko domu mojej przyjaciółki, mama zaproponowała, żebyśmy do niej zadzwoniły i zapytały, czy możemy jakoś pomóc. Wyczuła, że mama mojej przyjaciółki jest bardzo zestresowana. Zgodziłam się, ponieważ słuchając rozmowy, sama czułam się podobnie. Jej mama wyjaśniła, że jej córka bardzo źle znosi tę sytuację i że nie ma pojęcia, co robić. Powiedziała, że moja przyjaciółka płacze. Dodała, że nie potrafi do niej dotrzeć i nie wie, jak ją pocieszyć. Zasugerowałam: „Możemy pójść do jej domu. Jesteśmy praktykującymi i powinnyśmy myśleć o innych. Jeśli moja przyjaciółka mnie potrzebuje, chcę jej pomóc i być przy niej”.

Mama natychmiast się zgodziła. Mama mojej przyjaciółki była jednak nieco zaniepokojona, że jej córka może mnie odtrącić z powodu swojej frustracji. Wydawała się bardzo wdzięczna, że nie zostawiamy jej samej z tym problemem. Słyszała również, jak płaczę w tle, ponieważ sama byłam bardzo przygnębiona. Od razu wyruszyłyśmy do domu mojej przyjaciółki.

Czułam silną potrzebę, żeby jak najszybciej pobiec do niej i porozmawiać. Kiedy dotarłyśmy na miejsce, jej mama powiedziała: „Jest w swoim pokoju i nie chce z nikim rozmawiać. Nie wiem, jak pomóc mojej córce – nigdy wcześniej nie widziałam jej w tak rozpaczy”. Mama uśmiechnęła się do mnie i powiedziała: „Może pójdziesz na górę i spróbujesz ją pocieszyć?”. Pobiegłam po schodach do jej pokoju. Akurat z wizytą była u niej babcia. Kiedy weszłam do pokoju, moja przyjaciółka odwróciła się i spojrzała na mnie. Natychmiast zerwała się z łóżka i pobiegła w moją stronę. Ja również pobiegłam jej na spotkanie i objęłyśmy się. W tej chwili przemknęła mi przez myśl pewna myśl: „Karma przejawia się na różne sposoby i muszę nauczyć się odpuszczać”.

Później przeczytałam nauki Mistrza:

„Oczywiście, przemiana karmy nie występuje zawsze w formie, którą przed chwilą opisałem, i może objawić się także w innych aspektach. Może przejawić się w społeczeństwie lub w domu. Idąc po ulicy lub znajdując się w innych okolicznościach, także możesz napotkać kłopoty. Wszystkie przywiązania, których wśród codziennych ludzi nie potrafisz się pozbyć, muszą zostać porzucone. Wszystkie twoje przywiązania muszą zostać starte i nastąpi to w różnego rodzaju okolicznościach”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Płakałyśmy razem, chociaż wiedziałam, że powinnam uwolnić się od emocjonalnego przywiązania. Moja przyjaciółka wydawała się stopniowo uspokajać i odprężać. Nie potrzebowałyśmy słów – rozumiałyśmy się bez nich. Dla niej ta sytuacja była trudniejsza niż dla mnie. Już kilka tygodni wcześniej rozmawiałam z mamą o możliwości, że zostaniemy rozdzielone. Przyglądałyśmy się również sobie, aby sprawdzić, jakie osobiste upory lub ukryte nastawienia mogą mieć na to wpływ. Moja przyjaciółka chciała, żebym została u niej na noc. Na dole mama rozmawiała z mamą mojej przyjaciółki o tym, jak mogłyby nam pomóc przejść przez ten okres.

Nie byłam pewna, czy mama się zgodzi, ponieważ w takich sprawach bywa nieco bardziej wymagająca. Zeszłyśmy na dół, a ja zebrałam się na odwagę i zapytałam mamę, czy mogę zostać na noc. Ponieważ mama mi ufała i wiedziała, że ta chwila oraz to doświadczenie są dla mnie ważne, zgodziła się. Ucieszyłam się, choć byłam też trochę zaskoczona.

Ponieważ przejście do nowej klasy było dużą zmianą również dla pozostałych dziewczynek – one także odczuwały smutek – zastanawiałyśmy się, co możemy zrobić, aby wzajemnie się wspierać i zamienić to doświadczenie w coś pozytywnego. Zapytałyśmy nasze mamy, czy mogłybyśmy następnego dnia urządzić przyjęcie pożegnalne. Dzięki temu, zamiast unikać swoich emocji, mogłybyśmy przyznać, że sytuacja jest bolesna, i wspólnie przez nią przejść.

Mogło to być dla nas wszystkich naturalnym procesem. Ostatecznie to doświadczenie pokazało mi, że wszystko w życiu przychodzi i odchodzi – wszystko jest przemijające. Mimo to może to być bardzo bolesne. Ważne jest to, że mogę odczuwać te emocje, zamiast zmuszać się do ich tłumienia, a także to, że pomimo bólu nadal potrafię myśleć o innych, zamiast skupiać się wyłącznie na sobie.

Mój uciążliwy kolega z ławki

Od kilku tygodni jestem już w czwartej klasie. Nasza nauczycielka przydzieliła nam nowe miejsca w ławkach – plan rozmieszczenia uczniów przygotowała jeszcze podczas wakacji. Zostałam posadzona obok chłopca. Nie przeszkadzało mi to, mimo że teraz siedziałam obok chłopca.

Przez pierwsze dwa tygodnie nie zauważyłam większej zmiany, ale z czasem zorientowałam się, że łatwo się rozprasza i jest dość głośny. Początkowo opowiadał żarty, które wydawały mi się całkiem zabawne, więc od czasu do czasu pozwalałam sobie na śmiech. W końcu jednak nasza nauczycielka powiedziała mu: „Przeszkadzasz innym”. Już następnego dnia podczas lekcji znów zrobił coś, co rozśmieszyło nas wszystkich. Nauczycielka kazała nam przestać się śmiać i wyjaśniła, że nasze reakcje jedynie zachęcają go do dalszego takiego zachowania. Początkowo trudno było mi się powstrzymać, ale stopniowo zaczęłam zdawać sobie sprawę, że jego zachowanie rzeczywiście zakłóca przebieg lekcji.

Kilka dni później musiał wyjąć coś z plecaka, który leżał na korytarzu. Celowo zachowywał się jak niezdarny błazen, udając, że się poślizgnął i upadł na podłogę. Udawał, że zrobił sobie krzywdę. Zaczęło mnie to irytować, ponieważ jego zachowanie wydawało mi się nieszczere. Naprawdę pomyślałam, że mógł zrobić sobie coś złego, ale wkrótce zorientowałam się, że tak nie było. Nie dałam po sobie poznać niezadowolenia. Przez cały ten tydzień nieustannie przeszkadzał podczas lekcji. Na przykład zaczął bawić się długopisami, rzucając skuwkami po całej sali – kilka razy trafił przy tym we mnie. Innym razem, zamiast po cichu wykonywać zadanie zadane przez nauczycielkę, zaczął głośno śpiewać w środku lekcji.

Zaczęło mi to już naprawdę ciążyć i poczułam narastającą złość. W tamtej chwili zupełnie zapomniałam, że jestem praktykującą Falun Dafa. Nagle nie wytrzymałam i powiedziałam głośno i stanowczo: „Przestań już wreszcie! Twoje zachowanie naprawdę mnie denerwuje!”. On jednak odpowiedział z całkowitą obojętnością i lekceważeniem: „Bla, bla, bla…”. Chociaż bardzo mnie to zirytowało, opanowałam się i pomyślałam: „Dobrze, po prostu odpuszczę i nic nie powiem. Najwyraźniej nie rozumie”. Jednak przestał – przynajmniej na ten jeden dzień.

Następnego dnia wszystko trwało dalej. W ciągu 20 minut udało mu się napisać zaledwie jedno słowo, ponieważ ciągle się rozpraszał i nie potrafił się skupić. Nauczycielka powiedziała mu: „Podejdź do tablicy i pokaż mi, co zrobiłeś”. Tym razem nie ingerowałam, ponieważ rozumiałam, że była to karmiczna interakcja między nim a nauczycielką.

Kiedy później wrócił na swoje miejsce, powiedział mi: „Nauczycielka powiedziała, że jestem głupi i do niczego się nie nadaję oraz że jako nauczycielka jest przeciwko mnie. Nie lubię jej. Jest głupia”.

Wysłuchałam go spokojnie i zastanowiłam się nad tym, co powiedział. Następnie odpowiedziałam: „Ja nie powiedziałabym czegoś takiego. Nie sądzę też, żeby nasza nauczycielka rzeczywiście powiedziała ci coś takiego”.

Patrząc w siebie, uświadomiłam sobie, że jego słowa wydały mi się bardzo lekceważące – sama nigdy nie powiedziałabym czegoś takiego o drugiej osobie. Postanowiłam nie wdawać się już w dalszą dyskusję na ten temat, aby nie gromadzić więcej karmy. Zauważyłam, że żywię wobec niego negatywne myśli i mu nie ufam.

Tego wieczoru studiowałam Fa razem z tatą.

Mistrz powiedział:

„Kiedyś powiedziałem do części uczniów, że ekstremalne myśli są spowodowane przez pewien rodzaj karmy myśli; tymczasem wielu uczniów określa wszystkie swoje niezbyt dobre codzienne myśli mianem karmy myśli, to nie jest prawidłowe. Jeśli ty sam nie masz żadnych niedobrych myśli, cóż jeszcze masz kultywować?! Gdybyś był tak czysty, to czy nie byłbyś już buddą? To jest błędne zrozumienie. Tylko myśli brudne, dokuczliwie odzwierciedlające się w swoim umyśle, albo przeklinające Nauczyciela, przeklinające Dafa, przeklinające ludzi itp., te, których nie można usunąć i nie można stłumić, są dopiero karmą myśli. Ale istnieje również pewna słabsza forma karmy myśli, jednak jest ona odmienna od zwykłych, normalnych myśli i pomysłów, musi to być koniecznie dla was jasne”. (Mieć jasną świadomość, Istota Dalszych Postępów)

Uświadomiłam sobie, że za każdym razem, gdy żywię negatywne myśli lub mówię coś złego, tworzę karmę. Jednocześnie ten chłopiec również tworzył karmę, myśląc i mówiąc źle o naszej nauczycielce. Było mi go żal. Chociaż nie zawsze udawało mi się o tym pamiętać, Mistrz sprawił, że przeczytałam ten fragment Fa, aby pomóc mi skorygować samą siebie.

Teraz zrozumiałam, co Mistrz chciał mi przekazać: nie powinnam myśleć o tym chłopcu w negatywny sposób, ponieważ w ten sposób jedynie sprowadzałabym karmę na samą siebie. Uświadomiło mi to, że wciąż mam wiele do nauczenia się.

Następnego dnia mieliśmy wychowanie fizyczne i graliśmy w zbijaka. Dwa razy trafiłam piłką chłopca, który siedział obok mnie, ale on twierdził, że to się nie wydarzyło. Nauczycielka potwierdziła, że rzeczywiście go trafiłam, na co odpowiedział: „Wszyscy jesteście przeciwko mnie!”. Stanowczo powiedziałam mu: „Nie, ona nie jest przeciwko tobie. Wszyscy inni tutaj mogą to potwierdzić”. Wszyscy przyznali mi rację. Dzięki własnym słowom uświadomiłam sobie, że żywię w sobie ducha rywalizacji i silne pragnienie, aby zawsze wygrywać. Od tamtego dnia przestało mieć dla mnie znaczenie, kto zwycięży.

Dziękuję Ci, czcigodny Mistrzu, że pozwalasz mi tak wiele się od Ciebie uczyć.

Dziękuję współpraktykującym.

(Wygłoszone podczas konferencji Fa w niemieckojęzycznej części Szwajcarii w 2026 r.)

https://de.minghui.org/html/articles/2026/10/30/193454.html

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 14 listopada 2026 roku