(Minghui.org) Pozdrowienia, czcigodny Mistrzu! Pozdrowienia, współpraktykujący!
Kiedy wspominam swoją drogę kultywacji z ostatnich około 20 lat, głęboko odczuwam, że bez względu na to, jakie udręki napotykaliśmy, duże czy małe, Mistrz zawsze był przy nas i chronił nas z ogromnym miłosierdziem.
Chciałabym podzielić się niektórymi swoimi doświadczeniami, aby zdać relację naszemu miłosiernemu Mistrzowi i podzielić się nimi ze współpraktykującymi. Dzięki temu będziemy mogli nadal cenić każdy krok wspólnej drogi, którą przebyliśmy przez wszystkie burze i trudności, oraz jeszcze pewniej kroczyć pozostałą częścią drogi kultywacji Dafa.
Po tym, jak Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła w lipcu 1999 r. brutalne prześladowania praktykujących Dafa, każdego roku byłam wielokrotnie nękana i zastraszana. Mój mąż został trzykrotnie bezprawnie skazany na pobyt w obozie pracy przymusowej, a my zostaliśmy zmuszeni do zamknięcia rodzinnego biznesu, przez co pozostaliśmy bez źródła utrzymania.
Musiałam sama opiekować się dwójką nastoletnich dzieci – synem i córką – a jednocześnie troszczyć się o teściów, którzy oboje mieli prawie 80 lat. Szczególnie trudny był dla mnie okres jesieni 2001 r., kiedy po dwukrotnej ucieczce z ośrodków prania mózgu zostałam zmuszona do życia na wygnaniu i nieustannego przenoszenia się z miejsca na miejsce.
Pewnego dnia, kiedy byłam poza domem, zobaczyłam rolników suszących pszenicę w palącym słońcu i obficie pocących się podczas pracy. Bardzo im współczułam, uświadamiając sobie, jak ciężko muszą pracować. Mimo wszystko mieli przynajmniej wolność osobistą. Cierpienie spowodowane brakiem domu, do którego mogłabym wrócić, doprowadzało mnie niemal do załamania. Jak bardzo pragnęłam wtedy wolności! To dzięki naukom Fa Mistrza zdołałam się pozbierać i znaleźć siłę, by przetrwać te najtrudniejsze lata.
Wyjazd do Pekinu, aby potwierdzić Fa
Opuszczenie placu Tiananmen z niespełnionym pragnieniem
We wczesnym okresie prześladowań praktykujący Dafa z całych Chin przyjeżdżali na plac Tiananmen, aby apelować w obronie Falun Gong i potwierdzać Fa. Wielu praktykujących z naszej okolicy również tam pojechało, ale ja nie chciałam jechać, myśląc: „Mój mąż jest bezprawnie przetrzymywany, moje dwoje dzieci jest jeszcze małe, a ja muszę także opiekować się starszymi teściami. Jeśli zamknę sklep i pojadę do Pekinu, osoby niepraktykujące będą o mnie plotkować, a nawet mogą nabrać błędnych przekonań na temat Dafa”.
Pewnego dnia, podczas studiowania Zhuan Falun, słowa Mistrza pomogły mi zmienić zdanie. Mistrz powiedział:
„To, co codzienni ludzie opisują jako dobre, wcale nie musi być dobre. Również to, co codzienni ludzie przedstawiają jako złe, wcale takie być nie musi,.. Jako kultywujący musisz oceniać wszystko przy pomocy natury wszechświata. Tylko wtedy możesz rozróżnić, co jest prawdziwie dobre, a co prawdziwie złe”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)
Nagle uświadomiłam sobie, że mój dotychczasowy sposób myślenia wynikał z podporządkowywania się normom zwykłego ludzkiego społeczeństwa, a nie z ochrony Fa. Muszę pojechać do Pekinu, aby apelować o sprawiedliwość dla Falun Dafa.
Aby uniknąć punktów kontrolnych lokalnych władz, które miały zapobiegać wyjazdom ludzi do Pekinu, najpierw pojechałam pociągiem do sąsiedniego powiatu, a stamtąd przesiadłam się do kolejnego pociągu jadącego do Pekinu. Nie miałam pojęcia, gdzie powinnam wysiąść ani jak po przyjeździe do Pekinu dotrzeć na plac Tiananmen.
Trzykrotnie pytałam przechodniów i na szczęście powiedzieli mi, że również jadą na Tiananmen, więc do nich dołączyłam. Przez długi czas chodziłam po placu, nie wiedząc, co robić. Robiło się późno, a ja nadal zupełnie nie wiedziałam, jak postąpić. Właśnie wtedy zobaczyłam praktykującego z naszej okolicy. Usiedliśmy, aby zastanowić się, co robić.
W tym momencie zobaczyliśmy grupę policjantów po cywilnemu, którzy gonili praktykującą. Kobieta pobiegła w naszą stronę i rzuciła mi torbę. Szybko wstaliśmy i odeszliśmy, ponieważ policjanci zbliżali się w naszym kierunku.
W torbie znaleźliśmy między innymi egzemplarz nowego artykułu Mistrza „Pozbyć się natury demona„ (z komentarzami Mistrza). Praktykujący poprosił mnie, abym wróciła do domu, wydrukowała kopie tego artykułu i przekazała je lokalnym praktykującym. Odprowadził mnie na dworzec kolejowy. Wiedziałam wtedy, że nie zachowałam odpowiedniego xinxing i nie osiągnęłam tego, czego pragnęłam podczas tej podróży. Wróciłam do domu, bardzo rozczarowana samą sobą.
Z powrotem na placu Tiananmen wykrzyczałam to, co płynęło z głębi mojego serca
Zapytałam samą siebie: „Dlaczego nie potrafiłam podążać za Mistrzem i zmarnowałam okazję, by potwierdzić i chronić Fa? Jeśli już nigdy nie nadarzy się taka możliwość, będzie to moim dożywotnim żalem”. Postanowiłam wrócić na plac Tiananmen i wykrzyczeć to, co leżało mi na sercu.
Powiedziałam dwojgu dzieciom o swoich planach i oboje chcieli pojechać ze mną. Powiedziałam: „Jesteście jeszcze młodzi i musicie chodzić do szkoły. Nie wiem, co się stanie, kiedy tam dotrzemy. Lepiej zostańcie w domu”. Jednak dzieci uparły się, że pojadą ze mną, aby potwierdzić Fa, nawet jeśli oznaczało to opuszczenie zajęć szkolnych.
Mój syn powiedział: „Ostatnim razem, kiedy pojechałaś do Pekinu 20 lipca, aby potwierdzić Fa, kazałaś mi zostać w domu. Tym razem pojadę z tobą. Tak, jestem jeszcze młody, ale Dafa jest głęboko zakorzenione w moim sercu”.
Nie miałam powodu, by im odmawiać, więc kupiłam im nowe ubrania i dałam każdemu po 100 juanów na wypadek, gdyby potrzebowali pieniędzy. Tego wieczoru przygotowałam również transparent. Następnego ranka wyruszyliśmy do Pekinu, jakbyśmy jechali na uroczyste, święte zgromadzenie.
Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego ustawili w różnych miejscach punkty kontrolne, aby powstrzymać uczniów Dafa przed podróżowaniem do Pekinu. Wielu policjantów po cywilnemu zatrzymywało również przechodniów i zadawało im pytania. Ponieważ byłam z dwójką dzieci, uznali nas po prostu za turystów i bez żadnych problemów dotarliśmy na plac Tiananmen.
Plac był pełen ludzi, ale nie było w nim najmniejszego śladu świątecznej atmosfery. Zamiast tego czułam przytłaczającą atmosferę, jakby nad tym miejscem gromadziły się ciemne chmury. Serce podchodziło mi do gardła.
Wtedy zobaczyłam współpraktykujących występujących naprzód i głośno wołających: „Falun Dafa jest dobre!”. Policja natychmiast rzuciła się w ich stronę. Szybko wyjęłam przygotowany przeze mnie transparent, uniosłam go wysoko i z całych sił krzyknęłam: „Falun Dafa jest dobre! Przywróćcie dobre imię mojemu Mistrzowi!”.
Policjanci i funkcjonariusze po cywilnemu biegli w moją stronę ze wszystkich kierunków. Kopali mnie, bili pięściami i wepchnęli nas do policyjnego furgonu. Wielu praktykujących z różnych miejsc zostało przewiezionych na posterunek policji na placu Tiananmen, gdzie kobietom i mężczyznom kazano ustawić się w osobnych kolejkach i czekać na autobusy, które miały nas zabrać w inne miejsce. W każdym autobusie miało znajdować się 50 osób.
Mój syn został zabrany jako pierwszy wraz z grupą mężczyzn. Kiedy moja córka miała zostać zabrana do innego autobusu, chwyciłam ją i mocno przytuliłam, dzięki czemu udało mi się zatrzymać ją przy sobie i pojechała ze mną tym samym autobusem.
Zostaliśmy przewiezieni na ogromny dziedziniec pełen praktykujących Dafa. Ponownie podzielono nas na grupy, aby zabrać nas w inne miejsce. Numery mojej córki i mój znajdowały się obok siebie, więc pomyślałam, że pojedziemy tym samym autobusem. Najpierw wywołano moją córkę, ale kiedy wsiadłam do autobusu, nigdzie nie mogłam jej dostrzec.
Nie wiedziałam, dokąd zabrano moje dwoje małych dzieci ani co może się z nimi stać. Byłam przerażona i nie mogłam powstrzymać łez. W sercu powiedziałam do Mistrza: „Mistrzu, przyprowadziłam ze sobą dwoje moich dzieci. Proszę, zaopiekuj się nimi”.
Kiedy przewieziono mnie na posterunek policji w Pekinie, było już ciemno. Przez całą noc byłam przesłuchiwana, ale niczego im nie powiedziałam. W jakiś sposób ustalili moje imię i nazwisko oraz adres. Następnego dnia zabrali mnie policjanci z mojego rodzinnego miasta.
Policjanci powiedzieli ze złością: „Jeśli nadal będziesz praktykować Falun Gong, dopilnujemy, żeby twoja rodzina została rozdzielona!”. Pomyślałam w duchu: „Nie macie nic do powiedzenia w tej sprawie!”.
Kiedy wsiadłam do autobusu, zobaczyłam moją 11-letnią córkę skuloną w kącie. Musiała być przerażona.
Podjęcie strajku głodowego w proteście przeciwko prześladowaniom
Nie miałam pojęcia, co stało się z moim synem. Po tym, jak mnie i moją córkę przewieziono z powrotem, zostałam zamknięta w areszcie. Ponieważ mój mąż również był już zatrzymany, w domu nie było nikogo, kto mógłby opiekować się moimi starszymi teściami.
Pomyślałam w duchu: „Nie mogę pozostać tutaj zamknięta i muszę jak najszybciej wrócić do domu”. Dlatego rozpoczęłam strajk głodowy w proteście przeciwko prześladowaniom. Niektórzy praktykujący byli zwalniani po trzech lub pięciu dniach strajku głodowego. Pomyślałam, że niedługo również pozwolą mi wrócić do domu.
Z powodu mojego silnego pragnienia szybkiego wyjścia, nawet po siedmiu dniach policja nadal odmawiała mojego zwolnienia. Kiedy policjant zapytał, czy zacznę jeść, odpowiedziałam: „Nie”. Bardzo się rozzłościł i powiedział: „W takim razie jutro wyślemy cię do obozu pracy przymusowej!”.
Leżąc na zimnym, ceglanym łóżku, nie byłam pewna, czy to fałszywe oznaki, czy próba, ale mocno wierzyłam, że Mistrz zawsze chroni uczniów Dafa. Jeśli była to próba, musiała zostać zaaranżowana w oparciu o mój poziom xinxing.
Mając taką myśl, puściłam wszystko i całkowicie powierzyłam się Mistrzowi. Niemal natychmiast poczułam w sobie spokój i ukojenie. Niedługo potem naczelnik posterunku policji odblokował drzwi i głośno powiedział: „Wstawaj! Wracasz do domu!”.
Podczas jazdy do domu powiedziałam mu, że „samospalenie na placu Tiananmen” było mistyfikacją. Dafa z pewnością zostanie zrehabilitowane, a prawda w końcu ujrzy światło dzienne na całym świecie. Powiedziałam mu, żeby nie uczestniczył w prześladowaniach i zostawił sobie drogę odwrotu.
Nic nie odpowiedział. Kiedy dotarliśmy na miejsce, powiedział spokojnie: „Twój mąż został już wysłany do obozu pracy przymusowej. Lepiej przygotuj pierogi dla swoich starszych teściów”.
Był to akurat wieczór chińskiego Nowego Roku. Kiedy wróciłam do domu, dowiedziałam się, że mojego 13-letniego syna pobili policjanci drewnianymi pałkami w areszcie w Pekinie, ponieważ odmówił podania imienia i nazwiska oraz adresu. Policja ustaliła jego adres dopiero pięć dni później, a następnie został on przywieziony z powrotem przez lokalnych policjantów z naszej okolicy. Policja zabrała również 200 juanów, które dałam dzieciom.
Ponowne prześladowania w ośrodkach prania mózgu
Ucieczka dzięki prawym myślom i zaskoczenie sił zła
Jesienią 2001 r. w naszej okolicy utworzono ośrodki prania mózgu. Bezprawne władze urządzały obławy na ludzi w różnych miejscach. Ja również zostałam aresztowana. W drodze do ośrodka prania mózgu nieustannie recytowałam nauki Mistrza, zachowując silne prawe myśli.
Ponieważ stawiałam opór bezprawnemu aresztowaniu, byłam cała brudna od tarzania się po ziemi. Szef Biura 610 zakpił ze mnie, mówiąc: „Spójrz tylko, jak wyglądasz! Jesteś cała ubrudzona!”.
Odpowiedziałam: „To wszystko wasza wina! To wy doprowadziliście mnie do takiego stanu, kiedy wasi bandyci mnie porwali”.
Zadrwił: „Kto chciałby porywać kogoś takiego jak ty? Myślisz, że jesteś jakąś pięknością albo bogatą osobą?”.
Wiedziałam, że złe istoty z innych wymiarów posługują się nim, aby zakłócić moje prawe myśli, zranić moją samoocenę, sprawić, żebym poczuła się gorsza, i zniechęcić mnie. Nie zamierzałam jednak dać się nabrać na ich sztuczki.
Policja sprowadziła całkiem sporą liczbę byłych praktykujących, którzy pod presją odwrócili się od Dafa, aby „przekształcali” nas. Na zmianę atakowali mnie, wyrywali nauki Mistrza z kontekstu i wypaczali ich znaczenie. Zmuszali mnie również do oglądania oszczerczych programów telewizyjnych wymierzonych przeciwko Dafa i Mistrzowi. Posunęli się nawet do czegoś, co nazywali „wykorzystywaniem Fa do podważania Fa”, i pokazali mi nowy artykuł Mistrza „Uczniowie Dafa w okresie rektyfikacji Fa”. Nie spodziewali się jednak, że po przeczytaniu nowego artykułu Mistrza moje prawe myśli staną się jeszcze silniejsze.
Trzeciego dnia strajku głodowego pomyślałam: „Nie powinnam długo przebywać w tym miejscu. Muszę się stąd wydostać, a powinnam zacząć jeść, żeby mieć dość siły na ucieczkę”.
Przygotowali dla mnie dużą miskę makaronu. Szef Biura 610 bardzo się ucieszył, że zaczęłam jeść, i poprosił mnie o zapisanie moich przemyśleń na temat „samospalenia na placu Tiananmen”. Nie zajęło mi dużo czasu napisanie dwóch stron na temat tej mistyfikacji. Kiedy przeczytał to, co napisałam, wpadł we wściekłość i krzyknął: „Poczekaj tylko do jutra! Zobaczysz, co z tobą zrobię!”.
W ośrodku prania mózgu w pokoju, w którym byłam przetrzymywana, znajdowały się trzy łóżka. Młoda kobieta spała na łóżku znajdującym się najdalej od drzwi, starsza kobieta zajmowała łóżko najbliżej drzwi, a ja spałam pomiędzy nimi. W sąsiednim pokoju przebywało dwóch policjantów, a światła na zewnątrz były włączone przez całą noc. Poprosiłam Mistrza o wzmocnienie, ponieważ byłam zdecydowana uciec jeszcze tej nocy.
Przez pierwszą połowę nocy pozostałe dwie kobiety w moim pokoju nie odważyły się zasnąć, a ja również nie mogłam spać. Nieustannie recytowałam tekst Mistrza „Również w kilku słowach”, co ogromnie wzmocniło moją pewność siebie.
Po godzinie trzeciej nad ranem wstałam, żeby skorzystać z toalety, i pomyślałam: „Mogę poprosić młodą kobietę, żeby poszła ze mną, a potem powiedzieć jej, żeby zasnęła”. Kiedy wyszłyśmy, zobaczyłam, że dwóch policjantów w sąsiednim pokoju nadal chodzi tam i z powrotem. Po naszym powrocie młoda kobieta rzeczywiście od razu zasnęła.
Wtedy pomyślałam: „Mogę również poprosić starszą kobietę, żeby poszła do toalety, i pozostać tam, dopóki nie odejdę”. Zgodnie z moim planem, kiedy starsza kobieta poszła skorzystać z toalety, wstałam, szybko wymknęłam się z pokoju i wspięłam na mur, wykorzystując rurę centralnego ogrzewania jako podporę dla stóp.
Na szczycie muru znajdowały się kawałki potłuczonego szkła. Nie zastanawiając się ani chwili, przeszłam przez mur i zeskoczyłam na drugą stronę. Ku mojemu zaskoczeniu wylądowałam na terenie opuszczonego bloku toalet, którego drzwi były szczelnie zamknięte. Podczas skoku zgubiłam nawet buty.
Było bardzo ciemno i nie mogłam znaleźć butów. Kiedy próbowałam ponownie wspiąć się na mur, ledwo dosięgałam jego krawędzi i z trudem mogłam się podciągnąć. W sercu poprosiłam Mistrza o pomoc. Następnie, chwytając krawędź muru, odepchnęłam się z całej siły i jakoś udało mi się ponownie przedostać na drugą stronę.
Rozejrzałam się uważnie, obawiając się, że mogę zeskoczyć w kolejne miejsce bez wyjścia. Dostrzegłam światło w oddali i pobiegłam w jego kierunku. Okazało się, że był to posterunek strażniczy przy wejściu na teren zakładu pracy. Weszłam na poziome pręty żelaznej bramy i wspięłam się na jej szczyt, mimo że znajdowały się tam ostre żelazne kolce. Następnie pobiegłam prosto do domu współpraktykującej. Zapukałam dwa razy i od razu wyszła, mówiąc: „Nie mogłam dziś w nocy zasnąć, więc wstałam, żeby wykonać ćwiczenia. To musi być aranżacja Mistrza, abym nie spała i czekała na ciebie!”.
Bezprawni bandyci z ośrodka prania mózgu wszędzie mnie szukali, więc nie mogłam wrócić do domu. Znalazłam telefon publiczny i zadzwoniłam do domu, aby powiedzieć dzieciom, żeby zaopatrzyły się w węgiel na zimę.
Ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu telefon odebrał mój mąż. Powiedział, że został zwolniony z obozu pracy przymusowej poprzedniego dnia. Byłam głęboko poruszona, ponieważ w sercu wiedziałam, że dopóki zachowujemy silne prawe myśli i mamy całkowitą wiarę w Mistrza i Fa, Mistrz wszystko dla nas zaaranżuje.
Po mojej ucieczce policja rozciągnęła drut kolczasty wzdłuż szczytów murów otaczających dziedziniec. Mimo to jeszcze dwojgu praktykującym udało się uciec dzięki silnym prawym myślom. Wkrótce potem ten ośrodek prania mózgu został zamknięty.
Ucieczka z kolejnego ośrodka prania mózgu
Kilka miesięcy później, na początku 2002 r., postanowiłam, że nie będę dłużej żyć na wygnaniu i muszę wrócić do domu. Być może nie będę mogła tak często wychodzić, ale nadal będę mogła opiekować się starszymi teściami i gotować dla dzieci.
W tamtym czasie niewiele wiedziałam o tym, jak kultywować, i nie zdawałam sobie sprawy ze znaczenia częstszego studiowania Fa i wysyłania prawych myśli. Prześladowania uczniów Dafa przez KPCh postrzegałam jedynie jako prześladowania jednych ludzi przez innych. Wiedziałam tylko, że muszę pozostać niezachwiana i odmówić poddania się „przekształceniu”. W rezultacie ponownie zostałam bezprawnie aresztowana tuż przed Świętem Środka Jesieni.
Zatrzymano mnie w urzędzie władz miejskich, a następnie wezwano kilku byłych praktykujących, którzy zostali „przekształceni”, aby przeprowadzili specjalnie dla mnie sesję prania mózgu. Moja starsza szwagierka przyniosła mi dużo ubrań, ponieważ obawiała się, że mogę zostać wysłana do obozu pracy przymusowej.
Pomyślałam: „Nie mogę uznać tych złych prześladowań, ponieważ Mistrz nigdy nie zaaranżowałby dla mnie czegoś takiego”. Dlatego powiedziałam jej, żeby zabrała ubrania z powrotem do domu.
Przez trzy dni prowadziłam strajk głodowy. Ponieważ przypadało wtedy Święto Środka Jesieni, próbowano skusić mnie ciastkami księżycowymi i owocami. Nie wykazywałam jednak żadnego zainteresowania, mimo że należały one do moich ulubionych przysmaków.
Wiedzieli, w jaki sposób wcześniej uciekłam, dlatego tym razem wyznaczyli cztery osoby do pilnowania mnie – dwóch mężczyzn i dwie kobiety. W ciągu dnia byli praktykujący, którzy zostali „przekształceni”, na zmianę próbowali przekonać mnie do porzucenia kultywacji Dafa, a nocą byłam pilnowana przez dwie kobiety znajdujące się w pokoju i dwóch mężczyzn siedzących na zewnątrz. W takiej sytuacji ucieczka była bardzo trudna.
Trzeciego wieczoru przyszła do mnie dobrze znana mi była praktykująca i poprosiła, żebym zaczęła jeść. Bardzo mi jej było żal, a moje serce wypełniło współczucie wobec niej. Ze łzami w oczach powiedziałam: „Rozumiem, dlaczego pod wpływem tak brutalnych prześladowań zrezygnowałaś z kultywacji, ale dlaczego pomagasz złu czynić złe rzeczy? Czy wiesz, co to dla ciebie oznacza? Czy myślisz, że będziesz w stanie udźwignąć tak ogromny grzech? Posłuchaj mnie, przestań robić takie rzeczy”.
Odpowiedziała: „Ale jeśli nie zgodzisz się na »przekształcenie«, wyślą cię do obozu pracy przymusowej”.
Stanowczo powiedziałam: „Nie musisz się o mnie martwić. Mistrz się mną opiekuje. Nic mi nie będzie”. Skinęła głową.
Czwartego ranka osoby, które pilnowały mnie przez noc, odeszły, a na ich miejsce przyszedł ktoś inny. Czytał gazetę w pomieszczeniu naprzeciwko i od czasu do czasu zerkał w moją stronę. Nagle poczułam, że jest to okazja zaaranżowana przez Mistrza, abym mogła się stąd wydostać.
Wstałam, otworzyłam okno i zobaczyłam parapet znajdujący się niedaleko ziemi. Widząc, że mężczyzna w pomieszczeniu naprzeciwko nadal czyta gazetę, zeskoczyłam na parapet, a następnie na ziemię, po czym zaczęłam biec najszybciej, jak potrafiłam.
Dotarłam do wysokiego muru, którego nie byłam w stanie pokonać. Uspokoiłam się i uświadomiłam sobie, że znajduję się na tyłach supermarketu, którego wejście wychodziło na ulicę. Udało mi się spokojnie wejść do supermarketu, podczas gdy właściciel był zajęty obsługiwaniem klientów.
Zanim zorientował się, co się dzieje, zdążyłam już przejść przez główne drzwi i wyjść na ulicę. Właśnie wtedy w moim kierunku nadjeżdżała mała zmotoryzowana riksza pełniąca funkcję taksówki. Wsiadłam do niej i odjechałam. Wszystko wydarzyło się w ciągu zaledwie kilku sekund. Łzy wdzięczności nieustannie spływały mi po twarzy. Mistrz po raz kolejny mnie ocalił.
Po raz trzeci zabrana do ośrodka prania mózgu
Po kolejnej ucieczce z ośrodka prania mózgu nie mogłam wrócić do domu i przez kilka lat musiałam żyć na wygnaniu. W końcu wróciłam do domu i musieliśmy od nowa rozpocząć działalność, otwierając nowy sklep, przeprowadzając remont i kupując towar. Na wszystkie te wydatki pożyczyliśmy 170 000 juanów. W następnym roku wydaliśmy prawie 100 000 juanów na wesele mojego syna.
Aby jak najszybciej spłacić długi, przez całe dnie skupiałam się na prowadzeniu rodzinnego biznesu i poświęcałam mniej uwagi studiowaniu Fa oraz kultywowaniu xinxing. Kiedy pojawiały się konflikty, często wpadałam w pułapkę myślenia zwykłych ludzi, próbując ustalić, kto ma rację, a kto się myli.
W rezultacie stare siły wykorzystały moje niewłaściwe myśli i zarówno ja, jak i mój mąż ponownie zostaliśmy zabrani do ośrodka prania mózgu przy administracji regionalnej.
Bardzo żałowałam, że nie doceniałam cennego czasu, który mogłam poświęcić na częstsze studiowanie Fa. Jednak moje prawdziwe ja doskonale wiedziało, że muszę porzucić wszystkie ludzkie przywiązania i zanegować prześladowania narzucone nam przez stare siły.
Staranne studiowanie Fa i doskonalenie xinxing
Bezprawne władze KPCh próbowały mnie „przekształcić”, przydzielając mi do rozmowy byłą praktykującą, która została „przekształcona”. Poważnym tonem powiedziałam jej: „Nie chcę z tobą rozmawiać ani nie chcę, żebyś rozmawiała z innymi praktykującymi. Nie poruszy mnie nic, co powiesz. Już teraz jesteś wykorzystywana do uczestniczenia w prześladowaniach i ostatecznie poniesiesz konsekwencje tego, co robisz. Jeśli nadal szanujesz i cenisz samą siebie, po prostu zostaw mnie w spokoju!”.
Żałosnym głosem zapytała: „Jeśli nie chcesz ze mną rozmawiać, to co chcesz robić?”.
Odpowiedziałam: „Chcę po prostu studiować Fa”. Później rzeczywiście dała mi egzemplarz Zhuan Falun i już więcej mi nie przeszkadzała.
Sytuacja była wtedy bardzo zła i bez wyjątku wszyscy praktykujący, którzy odmawiali poddania się „przekształceniu”, byli wysyłani do obozów pracy przymusowej. Rozpoczęłam strajk głodowy, a dwa dni później zabrano mnie na przymusowe karmienie.
Kilku bandytów przycisnęło mnie do podłogi, mocno przytrzymując moje ręce i nogi, po czym zaczęli mnie karmić na siłę, brutalnie wpychając rurkę do mojego gardła. Czując, że zaraz się uduszę, z całej siły krzyknęłam: „Falun Dafa jest dobre! Mistrzu, proszę, pomóż mi!”.
Rzeczywiście, Mistrz mi pomógł, przejmując na siebie większość cierpienia, dzięki czemu przetrwałam tę próbę, nie odczuwając zbyt dużego bólu. Mimo to po powrocie do pokoju nieustannie odkrztuszałam krew.
Leżąc w łóżku, zaczęłam zaglądać do wewnątrz siebie i zapytałam Mistrza w sercu: „Mistrzu, co powinnam teraz zrobić?”. Wtedy w mojej pamięci pojawiły się nauki Mistrza z Zhuan Falun:
„Gdy trudno jest coś cierpliwie znieść, to jednak spróbuj to cierpliwie znieść. Jeżeli coś wydaje się niemożliwe lub trudne do osiągnięcia, to spróbuj i zobacz, czy naprawdę jest to niemożliwe. Jeżeli prawdziwie uda ci się tego dokonać, to odkryjesz, że „po wyjściu spośród mrocznych wierzb ujrzysz jasne kwitnące kwiaty i kolejną wioskę przed sobą!”. (Wykład dziewiąty, Zhuan Falun)
Zrozumiałam, że jeśli tylko pozostanę niezachwiana w Fa, będę w stanie zobaczyć przed sobą jasne kwiaty i kolejną wioskę. Uświadomiłam sobie również, że mam przywiązanie do szybszego wydostania się na wolność dzięki strajkowi głodowemu. Postanowiłam zakończyć strajk głodowy, a zamiast tego skupić się na doskonaleniu swojego xinxing i pozbywaniu się przywiązań.
Porzucenie ludzkich wyobrażeń i rozwijanie współczucia
Zaczęłam korygować swoje nastawienie i nieustannie wysyłałam prawe myśli, aby oczyścić się z wszelkiego rodzaju ludzkich pojęć, które wciąż na nowo pojawiały się w mojej głowie. Nadal jednak bardzo trudno było mi zachować spokój. Moje myśli błądziły – od rozmyślania o synowej, która była w zaawansowanej ciąży i zbliżał się termin jej porodu, przez dwoje moich dzieci, które wiele wycierpiały podczas prześladowań, aż po mnie i mojego męża, którzy przez te wszystkie lata tak wiele przeszli i mogliśmy ponownie zostać rozdzieleni...
Martwiłam się, że mogę zostać wysłana do obozu pracy przymusowej. Im więcej o tym myślałam, tym bardziej prześladowcy szydzili ze mnie, mówiąc: „Jeśli teraz odmówisz poddania się przekształceniu, i tak zostaniesz do niego zmuszona, kiedy trafisz do obozu pracy przymusowej. Równie dobrze możesz zgodzić się na »przekształcenie« już teraz, a wtedy natychmiast wrócisz do domu”.
Wiedziałam, że próbują mnie oszukać, ale nie potrafiłam przestać myśleć o tym, jak brutalnie torturowano praktykujących w obozach pracy przymusowej, co zostało ujawnione na stronie Minghui.org.
Wewnątrz zmagałam się ze strachem i różnymi innymi przywiązaniami. Zapytałam samą siebie: „Jak mogę pokonać te siły zła, skoro wciąż noszę w sobie tak wiele ludzkich przywiązań? To niemożliwe. Co więc powinnam zrobić? Muszę postępować zgodnie z naukami Mistrza, zachować jasność umysłu i nie uznawać tych złych myśli za własne”.
Próbowałam recytować wszystkie nauki Fa, które pamiętałam, a szczególnie słowa Mistrza z wykładu szóstego w Zhuan Falun, zatytułowanego „Świadomość główna musi być silna”.
Nieustannie powtarzałam sobie: „Strach przed wysłaniem do obozu pracy przymusowej nie należy do mnie, lecz jest czymś narzuconym mi przez stare siły. Oczyszczę się z niego i wydostanę się z tego miejsca, ponieważ nie powinnam się tutaj znajdować. Bez względu na to, jakie przywiązania pojawiają się w mojej głowie, będę starała się je wyeliminować w oparciu o odpowiednie zasady Fa”.
Jedną z rzeczy, które trudno było mi porzucić, było emocjonalne przywiązanie do męża. Zaczęłam więc przez długi czas wysyłać prawe myśli, aż poczułam intensywny przepływ energii nad głową. Wtedy ogarnął mnie głęboki spokój i ukojenie, a strach przed wysłaniem do obozu pracy przymusowej również zniknął.
Przestałam się martwić o nasz rodzinny biznes, dzieci i wszelkie codzienne drobiazgi. Później, gdy tylko unosiłam wyprostowaną dłoń, aby wysyłać prawe myśli, natychmiast ogarniał mnie spokój i ukojenie – było to uczucie, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Mistrz pozwolił mi doświadczyć tego cudownego stanu, głębokiego poczucia wewnętrznego spokoju i wolności, którego nie sposób wyrazić słowami. Być może było to współczucie, które pojawiło się, gdy porzuciłam ludzkie emocje.
Nagle jakby zapomniałam, że znajduję się w mrocznym gnieździe zła, a moja wiara w Mistrza i Dafa stała się jeszcze silniejsza i niezachwiana. Pomyślałam: „Bez względu na to, gdzie się znajduję, jeśli tylko z godnością potwierdzam Fa i wyjaśniam prawdę dla ludzi, aby pomóc im dostąpić zbawienia, moje życie będzie miało prawdziwe znaczenie”.
Dafa ocaliło mnie przed pobytem w obozie pracy przymusowej
Kiedy funkcjonariusze policji ds. bezpieczeństwa wewnętrznego zabrali mnie, aby wysłać do obozu pracy przymusowej, nie odczuwałam żadnego strachu. Podczas badania lekarskiego w szpitalu zastępca dowódcy policji powiedział lekarzowi: „Nie ma potrzeby jej badać. Proszę tylko wypełnić formularz. Jest całkiem zdrowa!”.
Kiedy dotarliśmy do obozu pracy przymusowej, tamtejsi lekarze nalegali na przeprowadzenie u mnie badań lekarskich. Powiedziałam lekarzom i urządzeniom monitorującym pracę mojego serca: „Pamiętajcie, Falun Dafa jest dobre. Nie uczestniczcie w prześladowaniu uczniów Dafa, abyście mogli mieć świetlaną przyszłość”.
Wyniki wykazały, że moje ciśnienie krwi, tętno i morfologia krwi były nieprawidłowe. Jednak w ośrodku prania mózgu wszystko było w porządku.
Mimo to funkcjonariusze nadal wypełniali formularze przyjęcia do obozu pracy przymusowej. Pomyślałam: „Nawet jeśli mnie tutaj zatrzymacie, to ja...”. Natychmiast uświadomiłam sobie, że takie myślenie jest niewłaściwe, i od razu odrzuciłam tę myśl. Poprosiłam Mistrza o wzmocnienie, myśląc: „Nie będę kultywować w udrękach zaaranżowanych przez zło. Wrócę do domu! Wszyscy musimy wrócić do domu! Mając przy sobie Mistrza i Dafa, będziemy mogli wrócić do domu!”. Przez cały czas nieustannie podtrzymywałam tę myśl.
Ostatecznie obóz pracy przymusowej odmówił przyjęcia mnie ze względu na mój „zły stan zdrowia”. W drodze powrotnej zastępca dowódcy policji powiedział: „Hej, ty! Jak to możliwe, że rano, kiedy wyjeżdżaliśmy, byłaś zupełnie zdrowa, a nagle wszystkie wyniki stały się nieprawidłowe? Czy to naprawdę prawda, że Dafa cię ocaliło?”.
Kultywowanie w środowisku rodzinnym
Pozbywanie się przywiązania do strachu
Po powrocie do domu, po drugim okresie życia na wygnaniu, mój syn rozpoczął związek ze swoją przyszłą żoną, Yao. Kiedy po raz pierwszy odwiedziła nasz dom, mój mąż i ja wyjaśniliśmy jej prawdę o Falun Dafa i pomogliśmy jej wystąpić z Komunistycznej Partii Chin (KPCh) oraz organizacji do niej należących.
Pobrali się w następnym roku, a potem Yao zaszła w ciążę. Gdy zbliżał się termin porodu, po raz trzeci zostałam aresztowana i zabrana do ośrodka prania mózgu. Kiedy udało mi się udaremnić próbę wysłania mnie do obozu pracy i wróciłam do domu, Yao urodziła ich pierwsze dziecko.
Od tamtej pory, oprócz prowadzenia naszego sklepu, opiekowałam się dzieckiem i zajmowałam wszystkimi obowiązkami domowymi – robiłam zakupy spożywcze, gotowałam, zmywałam naczynia i wykonywałam inne prace – nigdy nie prosząc jej nawet o pomoc. Nigdy nie prosiłam ich o pieniądze na codzienne wydatki ani na święta. Chciałam jedynie, aby nasza rodzina była szczęśliwa i żyła w zgodzie.
Yao ustaliła ścisły harmonogram karmienia dziecka, określając dokładne godziny posiłków, podawania wody i owoców. Prowadząc sklep i obsługując klientów, jednocześnie koncentrowałam się na wyjaśnianiu ludziom prawdy, wypełniając swoją misję pomagania w ratowaniu istnień.
Czasami, kiedy w sklepie było dużo pracy, wyznaczona godzina karmienia dziecka mijała. Aby zapewnić mu lepszą opiekę, zatrudniłam nawet pomocnicę, jednak mimo to czasami nadal nie udawało nam się przestrzegać rygorystycznych wymagań Yao dotyczących punktualności.
Yao łatwo wpadała w złość, często z powodów, których nie potrafiłam zrozumieć, mimo że miałam poczucie, iż robię absolutnie wszystko, co w mojej mocy! Pewnego wieczoru, kiedy skończyłam przygotowywać kolację, zauważyłam, że siedzi i wygląda na rozgniewaną. Zapytałam: „Dlaczego nie jesz?”.
Nagle zerwała się z miejsca, wycelowała palec prosto w mój nos i ostro powiedziała: „To wszystko twoja wina! Interesuje cię tylko zarabianie pieniędzy – jaki to ma sens, skoro nawet nie potrafisz właściwie zaopiekować się moim dzieckiem?”.
Mój syn odpowiedział jej: „A jaki sens ma w takim razie to, że ty zarabiasz pieniądze? Dlaczego po prostu nie zrezygnujesz jutro z pracy i nie zostaniesz w domu, żeby sama opiekować się naszym dzieckiem?”. Widząc, że syn nie staje po jej stronie, wpadła we wściekłość, roztrzaskała telefon i wywołała ogromną kłótnię z mężem.
Zaczęłam odczuwać urazę do Yao i pomyślałam: „Jak ona może być tak niewdzięczna i niezważająca na innych? Codziennie wraca do domu, gdzie wszystko jest już dla niej przygotowane – posiłki, napoje – a sama nic nie robi i ciągle szuka powodów do kłótni”.
Kiedy się uspokoiłam i zajrzałam do wewnątrz siebie, uświadomiłam sobie: czyż nie patrzyłam na tę sytuację z perspektywy osoby niepraktykującej? Czy nie były to po prostu uraza i poczucie niesprawiedliwości? Musiało być coś, czego jako osoba kultywująca nie robiłam właściwie.
Wtedy przypomniałam sobie, że w dniu ślubu mojego syna niektórzy krewni panny młodej wywołali zamieszanie, zrywając imiona i nazwiska państwa młodych z weselnej dekoracji w kształcie łuku. Miałam w sobie pewne pojęcia i uznałam to za zły omen. Obawiałam się, że doprowadzi to do konfliktów, ewentualnego rozwodu lub postawi mojego syna w trudnej sytuacji.
Martwiłam się również, że może to wpłynąć na moje możliwości zarabiania pieniędzy. Im bardziej się tego obawiałam i próbowałam dostosować do Yao, tym gorzej się zachowywała. Czyż wszystko to nie działo się po to, abym mogła porzucić te ludzkie przywiązania – moje lęki? Czy strach nie jest w istocie pewną formą „zabiegania” o uniknięcie niepożądanego rezultatu? Kiedy to sobie uświadomiłam, świadomie podjęłam wysiłek, aby się tego pozbyć, i z godnością robiłam to, co należało zrobić.
Jednak nadal żywiłam pragnienie osobistych korzyści. Od początku prześladowań, przez ponad dziesięć lat, byłam narażona na aresztowania i uwięzienie. W rezultacie zarobiłam bardzo niewiele pieniędzy i byłam pochłonięta myślą o tym, żeby jak najszybciej zacząć zarabiać.
Przed ślubem syna obiecałam, że za kilka lat pomogę im kupić dom, ale w głowie wciąż rozbrzmiewało pytanie Yao: „Jaki sens ma zarabianie pieniędzy?”. Uświadomiło mi ono, że przywiązywałam do tego zbyt dużą wagę.
Mistrz powiedział nam:
„... Żeby ktoś coś otrzymał, musi to być coś co jest z góry przeznaczone, jako część jego życia; jeśli nie jest z góry przeznaczone dla niego, to nigdy tego nie będzie mieć...”. (Nauczanie Fa podczas spotkania z praktykującymi z regionu Azji i Pacyfiku, Nauczanie Fa na konferencjach VI)
Nauki Mistrza pozwoliły mi zrozumieć, że nie powinnam nadmiernie martwić się o pieniądze – to, co jest mi przeznaczone, i tak do mnie przyjdzie, prędzej czy później. Gdyby nie prześladowania ze strony KPCh, czy prawidłowo prowadzony sklep nie przynosiłby naturalnie dochodów? Ludzka chciwość nie zna granic, ale jako uczennica Dafa mam większą odpowiedzialność i nie mogę dać się pochłonąć pogoni za korzyściami.
Od tamtej pory traktowałam prowadzenie sklepu po prostu jako pracę, pozwalając, aby wszystko toczyło się swoim naturalnym biegiem. Niedługo potem spłaciliśmy wszystkie długi, a pozostałe pieniądze przekazaliśmy synowi. Wkrótce kupił przestronny dom o powierzchni ponad 100 metrów kwadratowych.
Niedługo później ceny nieruchomości gwałtownie wzrosły, ponad dwukrotnie w ciągu zaledwie sześciu miesięcy. Uznając, że dom wart ponad dwa miliony juanów jest zbyt dużym luksusem, mój syn postanowił go sprzedać, uzyskując ponad milion juanów zysku. Mój syn i ja rozumieliśmy, że było to przejawem miłosierdzia naszego Mistrza – nagrodą, która przyszła sama, bez jakiegokolwiek zabiegania z naszej strony.
Wynajęcie naszego sklepu okazało się niezwykle łatwe
Mój syn przebudował nasz parterowy dom na niewielką willę o dwóch i pół kondygnacji. Pomyślałam, że jeśli się tam przeprowadzą i będą mieszkać osobno, z dala od nas, konfliktów będzie mniej. Być może to moje pragnienie spokojnego i wygodnego życia sprowadziło na mnie to nieszczęście.
Mój wnuk urodził się, gdy wnuczka miała pięć lat. Kiedy wnuk miał zaledwie nieco ponad rok, Yao niespodziewanie zaszła w trzecią ciążę i za wszelką cenę upierała się przy aborcji.
Mój syn wiedział, że aborcja oznacza odebranie życia. Zrezygnował z lukratywnej oferty pracy w Shenzhen, gdzie miał zarabiać dwa razy więcej niż zwykle, i pospiesznie wrócił do domu, by ją powstrzymać. Znalazłam się pod ogromną presją.
Mój mąż zajmuje się koordynacją i innymi przedsięwzięciami służącymi potwierdzaniu Fa. Obowiązki te pochłaniają wiele jego czasu i energii, przez co niewiele może mi pomagać w sprawach domowych.
Sama zajmuję się wieloma rzeczami: zamawiam towary, przyjmuję dostawy, wykładam produkty na półki i prowadzę sprzedaż; odprowadzam wnuczkę do szkoły i ją z niej odbieram; opiekuję się drugim wnukiem, który dopiero zaczął chodzić; robię zakupy spożywcze i przygotowuję posiłki.
Ciągłe zajmowanie się tym wszystkim odbiło się na mnie: często ogarnia mnie senność podczas studiowania Fa i wysyłania prawych myśli – a to poważnie utrudnia mi dobre wykonywanie trzech rzeczy. Pogorszył się również mój stan fizyczny; znacznie schudłam, często mam suchość i gorzki smak w ustach, a kiedy wchodzę po schodach, nogi stają się słabe i chwiejne. Omówiłam tę sytuację z mężem i zaproponowałam, żebyśmy wynajęli sklep. Ale co wtedy zrobilibyśmy z całym towarem?
Kilka dni później pojechaliśmy do domu córki, aby świętować pierwsze urodziny naszego małego wnuka, więc tego dnia zamknęliśmy sklep. Ktoś zadzwonił do mnie w sprawie wynajęcia lokalu i powiedział, że towar może pozostać na miejscu. Dopiero od niedawna rozważaliśmy wynajęcie sklepu – nie zdążyliśmy nawet wywiesić tabliczki „Do wynajęcia” – a mimo to udało nam się wynająć lokal bez żadnych trudności. Dziękuję, Mistrzu!
„To wszystko moja wina”
Po wynajęciu lokalu sklepowego przeprowadziliśmy się z powrotem do domu naszego syna i Yao. W tamtym roku była w trzeciej ciąży i ciągle się denerwowała – co kilka dni dochodziło do drobnych kłótni, a mniej więcej co dziesięć dni wybuchały poważniejsze awantury.
Zaledwie miesiąc przed terminem porodu sama pojechała nawet do szpitala, upierając się przy aborcji. Zagroziła, że jeśli nie będzie mogła jej przeprowadzić, wróci do domu rodziców i weźmie rozwód.
Pospieszyłam do szpitala, żeby odwieść ją od tego zamiaru. Wyjaśniłam jej konsekwencje aborcji i rozwodu – rozwód rzadko prowadzi do prawdziwego szczęścia, a dzieci bardzo na tym ucierpią. Przypomniałam jej, jak bardzo kocha swoje dzieci, i namawiałam, żeby wróciła ze mną do domu. Widząc, że szczerze życzę jej dobrze, zgodziła się i wróciła ze mną.
Kiedy rodzice Yao dowiedzieli się, że jest zdenerwowana, pospiesznie przyjechali. Przygotowałam ucztę, żeby ich powitać. Jej ojciec powiedział: „Moja córka była niedojrzała i przez te wszystkie lata przysporzyła wam mnóstwo cierpienia. Nie jest taka jak wasz syn, który jest rozsądny i okazuje nam wielki szacunek. Świetnie radzi sobie w firmie – zaczynał jako zwykły pracownik, potem został kierownikiem, a następnie zastępcą dyrektora”. Przeprosił w imieniu całej swojej rodziny, ale Yao nadal nie potrafiła tego zaakceptować.
Kilka dni później odpoczywałam po południu, gdy Yao wpadła na górę, rzuciła na mnie synka i wyszła bez słowa. Poczułam się głęboko skrzywdzona i upokorzona, ale powstrzymałam się od komentarza.
Wieczorem rozmawiała i śmiała się z dziećmi, jak gdyby nic się nie wydarzyło, więc spróbowałam z nią porozmawiać: „Po prostu zostawiłaś mi dziecko i nawet nie wiem dlaczego. Jeśli zrobiłam coś nie tak, możesz mi powiedzieć”.
Natychmiast wybuchnęła: „Czy nie mówiłam ci, żebyś w południe położyła oboje dzieci na drzemkę? Które zasnęło? Starsze bawiło się na górze, a młodsze na dole dawało mi się we znaki!”.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, przyszedł mój syn i zapytał ją: „Dlaczego zostawiłaś dzieci mamie? Dlaczego sama się nimi nie zajęłaś?”. Widząc, że mąż jej się sprzeciwia, w przypływie gniewu rzuciła termosem. Odłamki szkła rozsypały się wszędzie, a ona wybiegła z domu.
Martwiłam się o nią, więc poprosiłam syna, żeby pojechał jej poszukać. Powiedział, że jeśli będzie chciała, zawiezie ją do domu jej rodziców.
Tydzień później syn powiedział mi, że jego żona wróciła do domu rodziców. Puchły jej dłonie, stopy i nogi. Chociaż uzgodniliśmy, że wróci po tygodniu, teraz oznajmiła, że nie zamierza wracać.
Bardzo mnie to zmartwiło. Zrozumiałam, że powinnam odłożyć na bok własne uczucia i spojrzeć na sytuację z jej perspektywy. Biorąc pod uwagę jej silny charakter, prawdopodobnie było jej zbyt wstyd, by wrócić.
Skorzystałam z telefonu syna i wysłałam jej wiadomość przez WeChat: „Słyszałam, że odkąd wyszłaś z domu, spuchły ci dłonie, stopy i nogi. To wszystko moja wina – przykro mi, że musisz tak cierpieć. Niedługo przyjdzie na świat dziecko, proszę, wróć!”.
Odpisała: „Mamo, to nie twoja wina. Po prostu mam trudny charakter. Wrócę za kilka dni”.
Pozbywanie się przywiązań poprzez zapamiętywanie Fa
Moja najmłodsza wnuczka ma teraz osiem lat. Przez ponad dwadzieścia lat wspólnego życia codziennego wydarzyło się tak wiele rzeczy, które poruszyły moje serce. Chociaż próbowałam patrzeć do wewnątrz, nadal czuję, że nie dotarłam do źródła problemu; nie potrafiłam pogodzić się z tym, co mnie spotkało, a moja kultywacja była wyczerpująca.
Widząc, że z dnia na dzień coraz bardziej chudnę i źle wyglądam, mąż wielokrotnie stanowczo nalegał, żebyśmy się wyprowadzili. Mówi, że skoro syn nie kupi domu, powinniśmy sami kupić albo wynająć mieszkanie – nie chce już, żebym wykonywała tyle pracy związanej z opieką nad dziećmi.
Początkowo planowali kupić nieruchomość w dobrej dzielnicy szkolnej, zanim nasza najstarsza wnuczka rozpocznie naukę w gimnazjum. Teraz jest już w trzeciej klasie gimnazjum, ale ponieważ ceny nieruchomości wciąż spadają, obawiają się, że przepłacą. Syn poprosił mnie, żebym wytrzymała jeszcze tylko rok.
Nie sądzę, żeby chodziło o moje środowisko kultywacji. To kwestia xinxing, której nie mogę po prostu unikać. Kiedy mąż mówi, że nie jestem już w stanie podołać tym obowiązkom, czyż nie traktuje przejawów niewłaściwego stanu umysłu tak, jakby były rzeczywistością?
Pewnego ranka, kiedy się obudziłam, wspomniałam, że mam gorzki smak w ustach. Mój mały wnuk powiedział: „Babciu, jeśli będziesz czerpać radość z goryczy, przestanie być gorzka”. Mistrz posłużył się słowami dziecka, żeby mnie oświecić. Nic dziwnego, że za każdym razem, gdy się męczyłam, czułam niezadowolenie i urazę – okazało się, że po prostu chciałam unikać trudności i szukałam wygody. To właśnie takie negatywne nastawienie było źródłem problemu.
Zaczęłam przywiązywać większą wagę do studiowania i zapamiętywania Fa. W ciągu półtora roku zapamiętałam w całości Zhuan Falun oraz sześć tomów Hong Yin i zrozumiałam wiele zasad Fa.
Nie wiedziałam, jak zmienić swoje nastawienie, ale teraz zrozumiałam, że chodzi o pozbywanie się własnych przywiązań i wyobrażeń. To, co ludzie uważają za dobre, w rzeczywistości jest tym, co naprawdę jest złe. Jeśli ktoś wciąż uważa to za dobre i kurczowo się tego trzyma, jak może z tego zrezygnować?
Na przykład, kiedy bezwarunkowo patrzę do wewnątrz, nic nie dzieje się przypadkowo. Wcześniej rozumiałam to tylko powierzchownie. Kiedy pojawiały się próby, często zaglądałam w siebie jedynie wtedy, gdy odpowiadało to moim własnym wyobrażeniom i warunkom. Teraz, gdy naprawdę zrozumiałam to dzięki Fa, od razu uświadamiam sobie, że nic nie dzieje się przypadkiem.
Okazało się, że nie pozbyłam się swoich przywiązań i wyobrażeń. Nagle zrozumiałam, że zaburzenia równowagi fizycznej, których doświadczałam, wynikały z samozadowolenia. W codziennym życiu mogą się one wydawać drobiazgami, ale samozadowolenie sprawia, że człowiek nie chce znosić trudności i nie potrafi postrzegać różnych problemów jako pozytywnych doświadczeń. W końcu zmieniłam swoje nastawienie do unikania trudności, a moje zdrowie szybko wróciło do normy.
Podczas zapamiętywania Fa natrafiłam na następujący fragment:
„...Złe istoty, które prześladują uczniów Dafa zostały zaaranżowane jako takie przez stare siły i ktoś nimi kieruje; bez znaczenia jakiego rodzaju zamieszanie mogą stwarzać, ani jakiego zła mogą się z wyglądu dopuszczać, oni zaledwie wykonują czyjeś rozkazy. Jednakże jeśli osoba, która przyszła uczyć się radzi sobie marnie, to nie jest tak...” (Do europejskiej konferencji Fa, Istota Dalszych Postępów III)
Nagle zrozumiałam kolejną warstwę znaczenia określenia „uczeń Dafa”: złe istoty są kontrolowane i manipulowane, dlatego bardzo trudno jest im stać się dobrymi. Natomiast uczniowie Dafa zostali wybrani i zaaranżowani przez Mistrza – jak więc mogliby nie postępować dobrze? W tamtej chwili, z głębszego, bardziej mikroskopijnego poziomu istnienia, naprawdę zrozumiałam, że dopóki Mistrz jest tutaj i Fa jest tutaj, nie ma się czego bać i wszystko można zrobić dobrze.
Jestem naprawdę wdzięczna mojej synowej – przez ostatnich kilkanaście lat tak wiele wycierpiała, pomagając mi rozwijać się w kultywacji. Powiedziałam też synowi: „Nie musimy już spieszyć się z kupnem domu. Mój xinxing się poprawił i nie czuję się już zmęczona podczas wykonywania prac domowych”.
Kiedy poprawiłam swój xinxing, wszyscy zaczęli się zmieniać na lepsze
Kiedy rodziło się każde z moich wnucząt, ich babcia ze strony matki przyjeżdżała, aby przez rok pomagać w opiece nad dzieckiem – w sumie przez trzy pełne lata mieszkała z nami i wspólnie z nami jadała posiłki. Widziała, jak konsekwentnie praktykowałam wyrozumiałość i cierpliwość. Często mnie chwaliła za to, że zawsze stawiam potrzeby innych ponad własnymi – na przykład upewniam się, że wszyscy inni dostali już jedzenie, zanim sama zacznę jeść. W zeszłym roku, przed Chińskim Nowym Rokiem, ona i jej rodzina przynieśli nam świąteczne upominki, aby wyrazić wdzięczność. Docenili, jak ciężko pracowaliśmy przez cały rok, i nalegali, żeby zaprosić nas na posiłek do restauracji.
Od kilku lat, kiedy przypadają nasze urodziny, syn z Yao zabierają nas na wspólny posiłek. Yao przynosiła mi również ubrania i dawała pieniądze na własne wydatki.
Cała trójka moich wnucząt często recytuje słowa: „Falun Dafa jest dobre; Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre”. Od najmłodszych lat uczyłam je na pamięć Hong Yin, śpiewać pieśni Dafa oraz oglądać programy Dafa przygotowane z myślą o małych dzieciach, a także różne filmy i nagrania wyjaśniające prawdę o Dafa. Ponieważ urodziły się w rodzinie praktykujących Dafa, czuję się odpowiedzialna za ich dobre wychowanie. Wszystkie uważają się za małych uczniów Mistrza.
Nadążanie za procesem rektyfikacji Fa
Kiedy wspominam próby i trudności, przez które przeszłam – od wydarzeń z 25 kwietnia i 20 lipca 1999 roku, poprzez późniejsze rozpowszechnianie Dziewięciu Komentarzy na temat Partii Komunistycznej i wysiłki na rzecz przekonywania ludzi do występowania z KPCh, aż po składanie zawiadomień o popełnieniu przestępstwa przeciwko byłemu przywódcy KPCh Jiang Zeminowi, który zainicjował prześladowania – widzę, że wraz z lokalnymi współpraktykującymi staraliśmy się ściśle nadążać za procesem naprawiania Fa. Dzięki temu krok po kroku dojrzewaliśmy w kultywacji, jednocześnie wypełniając naszą misję ratowania czujących istot.
23 kwietnia 1999 roku poszłam wraz z lokalnymi współpraktykującymi do Instytutu Edukacji w Tianjinie. Otoczyły nas setki funkcjonariuszy specjalnych jednostek policji bezpieczeństwa publicznego, którzy siłą rozpędzili zgromadzonych, bijąc i aresztując ludzi. Byłam tak przerażona, że serce niemal wyskakiwało mi z piersi, a całe ciało mi drżało. Mimo to moja niezachwiana wiara w Mistrza i Fa pozostała niewzruszona.
W myślach nieustannie recytowałam Fa:
„Dafa może poprawić wszechświat i oczywiście ma tłumiącą zło, niszczącą chaos, harmonizującą i nigdy niedegenerującą się siłę Fa” (Ostateczne orzeczenie, Istota Dalszych Postępów)
Po rozpoczęciu brutalnych prześladowań, w obliczu przytłaczającej fali kłamstw, nasi lokalni współpraktykujący zjednoczyli się i działali jako jedna całość. Zgodnie z wymogami procesu naprawiania Fa przydzieliliśmy poszczególnym praktykującym konkretne gminy i miejscowości, dbając o to, by podczas rozpowszechniania materiałów informacyjnych i płyt wyjaśniających prawdę o prześladowaniach nie pominięto ani jednej wsi ani jednego domu.
Ujawniałam również w internecie osoby odpowiedzialne za prześladowania i opracowywałam opisy tych przypadków w lokalnych materiałach informacyjnych, które następnie rozpowszechniano w rodzinnych miejscowościach sprawców i w pobliżu ich domów. Rozklejaliśmy naklejki, na których wymieniano te osoby z nazwiska i domagano się zakończenia prześladowań. Działania te stanowiły silne ostrzeżenie dla sił zła.
W każdej wsi ustawialiśmy również duże tablice informacyjne i rozklejaliśmy naklejki, na przykład te promujące ruch występowania z KPCh oraz głoszące: „Falun Dafa jest dobre”. Nawet po wybuchu pandemii nie zostaliśmy zablokowani ani zamknięci. Aby pomóc wszystkim czującym istotom bezpiecznie przejść przez tę katastrofę, ponownie pokryliśmy cały obszar materiałami wyjaśniającymi prawdę.
W okresie pandemii w 2019 roku ja i moi współpraktykujący odczuwaliśmy pilną potrzebę pomagania w ratowaniu ludzi, dlatego zaczęliśmy wychodzić grupami w różne miejsca, aby osobiście wyjaśniać prawdę.
Pamiętam pewien dzień w środku zimy, kiedy pięcioro z nas udało się w tym celu na wiejski targ. Panował przejmujący mróz i wiał silny wiatr. Swoje stoiska rozstawiła zaledwie około jedna piąta zwykłej liczby sprzedawców. Byliśmy przemarznięci do szpiku kości – do tego stopnia, że ledwo mogliśmy utrzymać rozdawane kalendarze informacyjne. Nie chcieliśmy jednak stracić ani jednej okazji i każdemu z nas udało się przekonać kilka osób do wystąpienia z KPCh i powiązanych z nią organizacji.
Jeden z praktykujących, przejęty głębokim współczuciem, rozpłakał się podczas rozmowy z pewną osobą. Kiedy poznała ona prawdę, zdecydowała się wystąpić z organizacji partyjnych. Głęboko poruszona, nalegała, żebyśmy wracali do domu: „Na dworze jest tak zimno – powinniście już iść do domu!”. Byliśmy przepełnieni radością, że ci ludzie poznali prawdę i dostąpili zbawienia. Dwoje praktykujących objęło się i ze wzruszenia rozpłakało.
Dzięki przewodnictwu Dafa dotarłam do miejsca, w którym jestem dzisiaj. Wiem, że wciąż jest wiele obszarów, w których nie postępuję dobrze i nie kultywuję wystarczająco pilnie, a do spełnienia wymagań Mistrza i Dafa nadal jest mi daleko. W ograniczonym czasie, który mi pozostał, będę cenić tę jedyną w wieczności sposobność przebywania z Mistrzem i Fa. Nadal będę, tak jak dotychczas, pilnie wykonywać trzy rzeczy, których oczekuje się od uczniów Dafa, i pozostaję głęboko wdzięczna Mistrzowi za Jego miłosierne zbawienie.
Dziękuję, Mistrzu! Dziękuję, współpraktykujący!
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 13 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
