(Minghui.org) Przez kilka lat miałem trudności ze wstawaniem rano w dni powszednie i regularnym wykonywaniem ćwiczeń. Usprawiedliwiałem się tym, że zawsze pracuję do późna w nocy ze względu na różnicę czasu między Europą a Nowym Jorkiem i zazwyczaj nie mogę położyć się spać przed godziną 1:00 w nocy lub jeszcze później. Próbowałem nadrabiać ćwiczenia w ciągu dnia, kiedy miałem wolny czas, ale przez większość czasu udawało mi się jedynie wygospodarować kilka krótkich, kilkuminutowych sesji ćwiczeń lub pół godziny na medytację w ciągu dnia.
Uznałem, że potrzebuję co najmniej pięciu do sześciu godzin snu, ponieważ muszę wcześnie wstawać, aby pomóc córce przygotować się do szkoły, a następnie zajmować się innymi projektami Dafa, w tym redagowaniem i tłumaczeniem artykułów. Taki harmonogram czasami się sprawdzał, ale nie zawsze. Często czułem się zmęczony w ciągu dnia i musiałem od czasu do czasu odpocząć przez 15–30 minut, nawet zanim rozpoczynałem wieczorną zmianę w pracy. Odczuwałem również zmęczenie podczas wspólnego z rodziną lub samodzielnego studiowania Fa. Pewnego wieczoru, kiedy miałem już iść spać, uświadomiłem sobie, że nie poprosiłem Mistrza o pomoc z głębi serca i że nie jestem w stanie samodzielnie przełamać tej sytuacji, posługując się swoimi pojęciami. Usiadłem przed zdjęciem Mistrza i błagałem o pomoc. Następnie poszedłem spać i więcej o tym nie myślałem.
Następnego dnia otrzymałem wiadomość od jednego z moich braci z pytaniem, czy nie powinniśmy zacząć wspólnie wykonywać ćwiczeń każdego ranka. W ciągu ostatniego roku moja rodzina doświadczyła kilku chorób i śmierci bliskich, co stanowiło dla mnie i całej naszej rodziny ogromną próbę. Prowadzimy gospodarstwo rolne z lasem, ogrodem, pszczołami i kurami, o które przez wiele lat dbali moja mama, tata i mój starszy brat. Jednak po śmierci ojca i starszego brata nie było już możliwe dalsze prowadzenie gospodarstwa w dotychczasowy sposób, ponieważ moja mama została na nim sama.
Wszyscy przeszliśmy przez długi okres żałoby, który pomógł mi głębiej zrozumieć wartość życia i to, jak kruche może ono być. Uświadomiłem sobie, jak cenna jest moja rodzina i że każdy z nas ma swoją rolę w troszczeniu się o pozostałych. Moja mama dawniej wykonywała ćwiczenia Falun Gong, ale z powodu chorób mojego ojca i brata nie mogła ich kontynuować. Chciałem ją wspierać, wykonując z nią ćwiczenia zdalnie, każdego ranka, ale nigdy nie udało mi się tego rozpocząć.
Kiedy mój brat wysłał mi tę wiadomość, uświadomiłem sobie, że Mistrz usłyszał moje wołanie o pomoc. Mój brat, który podobnie jak ja nieregularnie studiuje Fa i wykonuje ćwiczenia, zaproponował, abyśmy zaczęli już następnego dnia. Zaprosił również innego praktykującego, który zmagał się z tym samym problemem. Zaprosiliśmy moją mamę i drugiego praktykującego. Oboje od razu zgodzili się do nas dołączyć.
Poprzedniego wieczoru, jak zwykle, pracowałem do późna, zakładając, że uda mi się wstać o wyznaczonej porze. Byłem jednak tak zmęczony, że obudziłem się godzinę za późno i ponownie straciłem okazję. W ciągu tej godziny miałem jednak sen, w którym znajdowałem się na wyspie turystycznej i zobaczyłem grupę praktykujących wykonujących ćwiczenia Falun Dafa przy muzyce, podczas niewielkiej parady. Dołączyła do nich kolejna grupa praktykujących. W chwili, gdy zaczęli wspólnie wykonywać ćwiczenia, muzyka stała się głośniejsza, a dwa duże, obracające się Falun zaczęły emitować jasne światło. Panowała tam bardzo silna i pozytywna energia. Przyglądało się temu wielu ludzi.
Obudziłem się i uświadomiłem sobie, że nie powinienem się rozczarowywać, ponieważ i tak był to dobry początek. Następnego dnia udało mi się wstać o właściwej porze i po raz pierwszy cała nasza czwórka wspólnie wykonała ćwiczenia przez internet. Dołączyła nawet moja mama. W kolejnym tygodniu wszyscy wstawaliśmy o 6:00 rano i udawało nam się wspólnie wykonywać ćwiczenia, z wyjątkiem jednego dnia, kiedy poszedłem ćwiczyć z inną lokalną grupą.
Skutki tej zmiany ujawniły się również w innym aspekcie. Moja córka i ja odbyliśmy długą rozmowę na temat tego, czy powinna pojechać na europejski obóz Minghui. W poprzednich latach zawsze w nim uczestniczyła, ale kiedy rozmawialiśmy o tym w tym roku, nie chciała już jechać i podała kilka powodów, dla których obóz przestał jej przynosić korzyści. Powiedziała, że już jej się tam nie podoba. Na próżno próbowałem ją przekonać.
W tygodniu, w którym zacząłem regularnie wykonywać ćwiczenia, udało mi się zachować spokój i lepiej jej słuchać. Potrafiłem poważnie potraktować jej obawy i uczucia oraz spojrzeć na jej uwagi jak na coś, z czego możemy się czegoś nauczyć. Porozmawiałem z organizatorami obozu. Wszyscy zgodzili się z krytycznymi uwagami mojej córki i chcieli wprowadzić ulepszenia. Ona jednak nadal nie była pewna, czy chce pojechać.
Następnego dnia ponownie z nią porozmawiałem, szczerze pragnąc jej pomóc i mając na uwadze wyłącznie jej dobro, a nie własne pragnienia. Wyjaśniłem jej, że organizatorzy obozu wysłuchują jej uwag oraz opinii innych osób i zamierzają wprowadzić zmiany. Następnego dnia powiedziała mi, że w tym roku również weźmie udział w obozie Minghui.
Jaśniejszy umysł
W ciągu ostatniego roku zdarzało mi się być nieco roztargnionym i zapominać o wielu rzeczach. Zgubiłem nawet telefon w pociągu, kiedy jechałem na lotnisko, co przysporzyło zarówno mnie, jak i mojej córce wielu problemów. W stresujących sytuacjach łatwo ulegam wpływom innych osób. Kiedy zaglądałem w siebie, zazwyczaj odkrywałem, że u podłoża mojego roztargnienia leżał strach przed brakiem akceptacji oraz potrzeba uzyskiwania potwierdzenia własnej wartości od innych.
W tym samym tygodniu, w którym zaczęliśmy regularnie praktykować, miałem spotkać się z teściową, aby odebrać córkę, która spędziła u niej weekend. W drodze na dworzec kolejowy ponownie odczuwałem pewien stres, ale udało mi się uspokoić. Zauważyłem, że omal nie zostawiłem telefonu na ławce na przystanku autobusowym, a następnie okularów do czytania, kiedy wysiadałem z autobusu. W takich sytuacjach zazwyczaj odszedłbym w pośpiechu, zapominając o obu tych przedmiotach.
Przywiązanie do czasu
Kolejną rzeczą, która kontroluje mnie i całe nasze społeczeństwo, jest przywiązanie do czasu. Czas może wywierać na ludzi presję i zmuszać ich do wykonywania wielu rzeczy. Co się za tym kryje w moim przypadku? Dlaczego zamiast czerpać radość z wykonywania wielu czynności, odczuwam stres? Czyż nie jest to również strach? Czy boję się, że zabraknie mi czasu, że poniosę porażkę i że inni będą patrzeć na mnie z góry? Jednocześnie pojawia się we mnie opór, kiedy nie chcę czegoś robić, ponieważ tak naprawdę nie wynika to z mojej własnej woli.
Uważam, że wynika to z myśli i uczuć związanych z presją zewnętrzną, z poczucia, że nie jestem doceniany, oraz z wykonywania rzeczy, których, jak sądzę, oczekują ode mnie inni. Prowadziło to do powstawania oporu przed wykonywaniem tych czynności, ponieważ wynikało z poczucia, że nikt mnie nie słucha, a jedynie zmusza do działania. To z kolei sprawiało, że nieświadomie odkładałem różne sprawy na później i odczuwałem zmęczenie. Zazwyczaj czekałem z wykonaniem różnych rzeczy niemal do ostatniej chwili, odczuwając wstyd lub strach przed tym, co mogą o mnie pomyśleć inni. Moje zmagania z czasem, stresem i strachem stały się sposobem na życie i pozbawiały mnie energii. Dzięki częstszemu wykonywaniu ćwiczeń, medytacji i studiowaniu Fa w końcu czuję, że mogę się od tego uwolnić i zacząć działać, kierując się szczerą życzliwością, poczuciem celu i głębokim zrozumieniem.
Fa eliminuje strach wywołany wpływami socjalistycznymi
Kiedy głębiej przyjrzałem się źródłu mojego strachu przed popełnianiem błędów, uświadomiłem sobie, że całe społeczeństwo, a zwłaszcza środowiska, na które silny wpływ wywarła socjaldemokracja i socjalizm, funkcjonuje pod rządami autorytarnych zasad określających, co jest prawdą, a co fałszem, oraz wymagających ślepej wiary. Ci, którzy się im nie podporządkowują, zostają wyeliminowani lub odsunięci na margines.
Takie skupienie na rywalizacji i walce o władzę pomniejsza wartość jednostki, jej doświadczenia i własne spostrzeżenia. Zamiast tego zachęca się ludzi, by poszukiwali poczucia własnej wartości poprzez ślepą wiarę w politykę, współczesne trendy i naukę, a także poprzez rywalizację i uznanie ze strony innych. Z mojego zrozumienia wynika, że u podłoża tego wszystkiego leży przede wszystkim strach przed sprzeciwieniem się temu, co system i grupa uznają za słuszne. W takim systemie nie zachęca się do samodzielnego myślenia, uczciwości ani wzmacniania siebie poprzez wiarę w prawdę i własne doświadczenia.
W tym systemie możliwe jest kontrolowanie jednostek poprzez skłanianie ich do poszukiwania poczucia własnej wartości u innych oraz w uczuciach, jakie to wywołuje, niezależnie od tego, czy są one pozytywne, czy negatywne. Ze strachu przed tym, że nie zostanie się docenionym, człowiek szuka potwierdzenia własnej wartości, oddaje innym swoją energię i staje się bardzo podatny na manipulację i kontrolę.
Kiedy wracam myślami do dzieciństwa, sądzę, że w dużej mierze zostałem uwikłany w system kar i nagród za pośrednictwem szwedzkiego systemu szkolnictwa. Zrozumiałem to dzięki studiowaniu Fa i obejrzeniu filmu Jak komunistyczne widmo rządzi naszym światem. Uświadomiłem sobie, że był to skomplikowany plan zaaranżowany przez stare siły.
Kiedy chodziłem do szkoły, czasami byłem prześladowany z powodu tego, że posługiwałem się innym dialektem i pochodziłem z północnej Szwecji. Aby to sobie zrekompensować, nauczyłem się rywalizować, by dobrze czuć się sam ze sobą, zdobywając lepsze oceny, uznanie, nagrody lub pochwały.
Kiedy nie znałem dobrze innych osób, bałem się wyrażać własne zdanie, aby nie rozgniewać kogoś innego. Chcąc jedynie poczuć więź z innymi, zacząłem zamiast tego robić to, czego, jak sądziłem, ode mnie oczekiwali. Stopniowo traciłem własną ciekawość życia, kreatywność, uczciwość i pewność siebie. Zamiast tego nauczyłem się jedynie interpretować różne rzeczy na podstawie tego, czego nauczono mnie w szkole, oraz „prawd” współczesnej nauki. Jak to postrzegam, w społeczeństwie jesteśmy w dużej mierze indoktrynowani, aby wierzyć, że posiadanie racji jest ważniejsze niż bycie życzliwym.
Jednak takie rozróżnianie na rację i jej brak opiera się wyłącznie na ludzkiej wiedzy, która dla kultywującego nie ma żadnego znaczenia. Kiedy wychowuję córkę, niemal każdego dnia przypominam sobie o tych sprawach. Bardzo łatwo jest wpaść w schemat poświęcania jej uwagi tylko wtedy, gdy robi coś, czego chcę, albo nakłaniania jej do wykonywania różnych rzeczy poprzez mówienie: „Jeśli to zrobisz, dostaniesz to, czego chcesz”. Uświadomiłem sobie, że jest to pewnego rodzaju kara stosowana przez system oraz sposób wykorzystywania jej potrzeb, aby osiągnąć zamierzony przeze mnie rezultat. Staram się obecnie mówić jej, co jest dobre, a co złe, ale unikam wykorzystywania jej pragnień, aby skłonić ją do robienia tego, czego chcę. Zamiast tego słucham jej potrzeb i staram się nauczyć ją, że na przykład sprzątanie pokoju służy temu, by mieć posprzątany pokój i czerpać z tego satysfakcję, a nie po to, by otrzymać coś innego.
Wiele dzieci często odczuwa również silny stres psychiczny związany ze środowiskiem szkolnym. Oczekiwanie, że po powrocie do domu będą jeszcze wykonywać obowiązki domowe, jest dla nich bardzo trudne. Często dochodziło z tego powodu do konfliktów między mną a córką, ale teraz rozumiem, czego potrzebuje: spokoju. Jako rodzice możemy jej to zapewnić, pozwalając jej odczuwać naszą bezwarunkową miłość. Dlatego teraz przede wszystkim staram się jej słuchać i być przy niej, kiedy wraca do domu.
Dzięki mojemu zrozumieniu Fa wiem, że bezwarunkowa i pełna Życzliwości miłość nie stawia innym żadnych warunków ani wymagań. Szczerze pragnie szczęścia drugiej osoby, pomagając jej uwolnić się od strachu i powierzchownych uczuć oraz zbliżyć się do bezwarunkowej miłości samego życia. Jest to współczucie, które reprezentują boskie istoty, oraz miłość, która powinna przepływać przez rodzinę za pośrednictwem ojca i matki, kiedy wychowują dzieci oraz utrzymują relacje z przyjaciółmi i społeczeństwem.
Moje zrozumienie rodziny i boskiej więzi
Rodzice są dla dzieci pierwszym i najważniejszym łącznikiem ze światem. Jedzenie, bezpieczeństwo, więź emocjonalna, troska i wspólna zabawa to różne przejawy miłości rodziców do dzieci. Później, w przedszkolu, a jeszcze bardziej w szkole, dzieci uczą się, że nie jest to aż tak ważne. Zamiast tego nagradzane są porównywanie się z innymi, rywalizacja, dobre wyniki na sprawdzianach i zdobywanie dobrych ocen. W szkołach prawdziwa Życzliwość nigdy nie jest nauczana ani zbyt często poruszana. Dzięki kultywacji rozumiem, że ta miłość jest w rzeczywistości zawsze najważniejsza dla dziecka i rodziców. Jeśli jej brakuje, zawsze pojawiają się problemy, a dzieci nie osiągają dobrych wyników w szkole.
Mistrz powiedział nam:
„Na świecie pojawia się mnóstwo wszelkiego rodzaju problemów społecznych i wszędzie czyhają kryzysy, a ludzie nie wiedzą, że powodów tego należy szukać w ich własnej naturze; po upadku moralności nie dostrzegają, że trujące korzenie tych problemów społecznych tkwią w okropnym sercu człowieczym, zawsze niedorzecznie szukając wyjścia w zjawiskach społecznych. Tak więc ludzie w żaden sposób nie rozumieją, że te wszystkie stworzone przez nich samych tak zwane wyjścia, powodują, że ludzkość sama siebie zagradza; tak oto pozostaje jeszcze mniej wyjść, a wyłaniające się z tego nowe problemy są jeszcze gorsze. W ten sposób z wielkim trudem ludzie znowu znajdują odrobinę wolnego pola, po czym podejmują nowe działania, zagradzając ponownie tą resztkę wolnego pola; cykl ten powtarza się aż do wystąpienia nasycenia, a wtedy nie ma już żadnego wyjścia i nie można dojrzeć prawdy poza zagrodzeniem”. („Ponowne stwarzanie ludzkości”, Istota Dalszych Postępów)
Zrozumiałem, że jeśli będę szukał u innych potwierdzenia własnej wartości albo obawiał się ich gniewu, zawsze będę niczym więzień. Jest to kultura i sposób myślenia oparty wyłącznie na strachu oraz rozróżnianiu na rację i jej brak, zamiast na Prawdzie-Życzliwości-Cierpliwości. Dzięki Dafa zrozumiałem, że mogę wyrażać własne poglądy i wysłuchiwać zupełnie odmiennych opinii innych osób, a nawet ich gniewu, pozwalając im myśleć tak, jak chcą. Nie ma też nic złego w popełnianiu błędów, ponieważ właśnie w ten sposób się uczymy – poprzez autentyczne doświadczanie samego życia. W ten sposób rozwijamy również odwagę. Kultywujący uczą się, by nie poddawać się ani nie pozostawać na ziemi po upadku.
Zrozumiałem również, że mogę budować prawdziwe zaufanie w kultywacji, kiedy znoszę uczucia osamotnienia, strachu i smutku. W końcu mogę ponownie poczuć więź ze współczuciem wszechświata i swoim prawdziwym „ja”. Dzieje się tak również wtedy, gdy akceptuję i wybaczam te przestraszone i zagubione części samego siebie. Dzięki temu mogę także lepiej rozumieć i wybaczać innym. To spostrzeżenie pomogło mi rozwinąć Życzliwość. Cieszę się również, że w końcu zrozumiałem źródło mojego gniewu i mam teraz możliwość zmienienia tego w sobie.
Język jako narzędzie indoktrynacji i pragnienie dotyczące dzieci
Dzięki Fa zrozumiałem również, że nawet język nauczany w szkole jest narzędziem indoktrynacji, wykorzystującym skomplikowane zasady gramatyczne i niekończące się listy słówek, co jedynie utrudnia posługiwanie się językiem i jego naukę. W prawdziwym życiu dzieci nigdy nie uczono gramatyki po to, by nauczyły się języka. Zawsze uczyły się poprzez słuchanie, powtarzanie, a nawet śpiewanie, ufając, że umysł potrafi prawidłowo przyswoić struktury językowe, tak jak robił to przez miliony lat.
Dzięki współczuciu Mistrza oraz pracy współpraktykujących, którzy tworzą szkoły, organizują obozy letnie i rozwijają Gan Jing World dla dzieci, w końcu pojawiła się droga wyjścia z tych systemów edukacyjnych. Szczerze mam nadzieję, że pewnego dnia znacznie więcej dzieci będzie mogło uczęszczać do szkół założonych przez praktykujących, w których system edukacji będzie dostosowany do indywidualnych potrzeb dzieci, rozwijał ich talenty, kładł nacisk na kształtowanie charakteru, doceniał ich ciekawość życia i wszechświata, a także uczył je wyrażania tego poprzez rozwój artystyczny oraz dostosowanie się do zasad Falun Dafa: Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości.
Dziękuję Ci, miłosierny Mistrzu!
Dziękuję Wam, drodzy współpraktykujący!
(Artykuł wybrany do publikacji podczas Konferencji Wymiany Doświadczeń Kultywacyjnych Falun Dafa 2026 r. w niemieckojęzycznej części Szwajcarii)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 11 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
