(Minghui.org) Urodziłam się w 1948 roku w odległej górskiej wiosce w północno-wschodnich Chinach. Miałam dwóch starszych braci: jeden zmarł w wieku ośmiu lat, a drugi w wieku trzech lat. Być może moja matka wciąż opłakiwała moich braci, dlatego w czasie ciąży ze mną często była w złym nastroju. Urodziłam się słaba i podatna na choroby. Co gorsza, zanim przestałam być karmiona piersią, moja matka zaszła w ciążę z moją siostrą, więc zamiast mleka matki codziennie jadłam ziemniaki. Po każdym posiłku moja rodzina wkładała do paleniska dwa ziemniaki i to właśnie one stanowiły mój następny posiłek.

Mój układ pokarmowy nie był już w stanie poradzić sobie z tak długotrwałym jedzeniem ziemniaków. Dostałam biegunki i byłam tak osłabiona, że nie potrafiłam utrzymać głowy w górze. Kiedy matka brała mnie na ręce, moje ciało bezwładnie opadało z powodu odwodnienia. Zaczęło wydzielać nieprzyjemny zapach i wyglądało na to, że umieram. Matka była przerażona i płakała. Nasza sąsiadka, pani Lu, była bardzo blisko z moją matką. Zdobyła niewielką porcję lekarstwa od swojego ojca, który był lekarzem, i po jego zażyciu wyzdrowiałam.

Później uświadomiłam sobie, że Mistrz już wtedy się mną opiekował. Kiedy byłam mała, często śniło mi się, że latam, i widziałam rzeczy, których inni nie mogli dostrzec. Dorośli nie wierzyli mi, kiedy mówiłam, że widzę, jak wzory na moim kang (ogrzewanym piecem ceglanym łóżku) się powiększają.

Do szkoły poszłam w wieku dziewięciu lat. Chociaż byłam chuda, drobna i chorowita, miałam bystry umysł i dobrze się uczyłam. Nauczyciele mnie lubili i wyznaczyli mnie na klasowego przedstawiciela do spraw nauki oraz przewodniczącą klasy. Przez trzy lata nauki w gimnazjum nie uczęszczałam na zajęcia wychowania fizycznego ani pracy fizycznej, a w chwili ukończenia szkoły ważyłam zaledwie 77 funtów (około 35 kg).

Zostałam przyjęta do szkoły technicznej w innym mieście. Kiedy jechałam pociągiem do szkoły, starsza kobieta siedząca obok mnie zapytała: „Młoda damo, czy jedzie pani do lekarza?”. To powinno dać wyobrażenie o tym, w jakim stanie było moje zdrowie.

Mój mąż był moim kolegą ze szkoły. Kiedy zaczęliśmy się spotykać, powiedziałam mu: „Musisz być przygotowany psychicznie na to, że mogę żyć już tylko kolejne dwadzieścia lat”. Sądziłam, że moje ciało wytrzyma najwyżej tak długo.

Po ślubie musieliśmy opiekować się trojgiem starszych członków rodziny (teściem, teściową i babcią męża) oraz wychowywać dwoje małych dzieci. Możecie sobie wyobrazić, jak trudne było nasze życie. Praca pochłaniała mi dużo czasu, a ja byłam ambitna i chciałam osiągnąć sukces we wszystkim, czym się zajmowałam. Polegałam wyłącznie na własnych siłach i zniosłam wiele trudności oraz cierpień, zanim udało mi się awansować na stanowisko kierownicze średniego szczebla (w tamtych czasach przekupstwo nie było powszechną praktyką). Już wcześniej byłam słabego zdrowia, a tak intensywna praca ostatecznie doprowadziła do wystąpienia u mnie wielu problemów zdrowotnych: hipoglikemii, opadnięcia żołądka, zapalenia pęcherzyka żółciowego, przewlekłych bólów głowy, ciężkiego reumatyzmu, a także uczucia lodowatego zimna w nogach i stopach przez cały rok. Raz lub dwa razy w roku musiałam przebywać w szpitalu.

W pracy wyglądałam na osobę zdrową, ale po powrocie do domu zupełnie opadałam z sił. Mąż żartował ze mnie, mówiąc, że jestem równie wątła jak Lin Daiyu (bohaterka chińskiej powieści z XVIII wieku pt. „Sen czerwonego pawilonu”). Moja teściowa żartowała, że gdyby mucha mnie kopnęła, musiałabym leżeć w łóżku przez trzy dni. Głęboko w sercu wiedziałam, że jeśli będę ciągle chorować, nikt nie będzie traktował mnie poważnie.

Początek nowego życia

Pod koniec lat 70. XX wieku w całych Chinach zapanowała moda na qigong. Próbowałam wielu różnych form qigong, mając nadzieję, że wyleczą moje dolegliwości, ale zrezygnowałam, ponieważ nie przynosiły żadnych efektów. Latem 1996 roku fryzjerka zasugerowała mi, żebym spróbowała Falun Dafa. Pomyślałam, że to taka sama praktyka qigong jak inne, więc odmówiłam. Powiedziała: „Ta praktyka jest inna. Ma niezwykłe działanie w usuwaniu chorób i poprawianiu zdrowia. Mam egzemplarz książki Historie kultywowania. Możesz ją przeczytać, a potem zdecydować”. Ponieważ chciałam poprawić swój stan zdrowia, postanowiłam skorzystać z jej rady.

Gdy tylko zaczęłam czytać Historie kultywowania, poczułam senność. Ucięłam sobie krótką drzemkę, obudziłam się i dokończyłam lekturę. Uznałam, że ta praktyka jest niezwykła i nieco mistyczna. Zaciekawiona, zapisałam się na szóste seminarium Falun Dafa organizowane przez lokalnych koordynatorów.

Odtwarzano nagranie wykładu Mistrza w mieście Jinan. Doświadczyłam tego, o czym Mistrz mówił w Zhuan Falun:

„Są też ludzie, którzy zasypiają, a kiedy kończę mówić, to się budzą. Dlaczego tak się dzieje? Mają w głowach przypadłości, które trzeba usunąć, a tego nie byliby w stanie znieść. W związku z tym osoba musi być wprowadzona w stan znieczulenia, w którym nie jest niczego świadoma”. (Wykład drugi, Zhuan Falun)

Pierwszego dnia przez całe zajęcia spałam z głową opartą na biurku. Drugiego dnia przyszłam wcześniej i usiadłam w pierwszym rzędzie. Myślałam, że tym razem nie będę senna, ale mimo to znów zasnęłam. Mój ból głowy ustąpił, a po tym wydarzeniu nie potrzebowałam już okularów do astygmatyzmu. Dziękuję Ci, Mistrzu!

Praktykujący zachęcali mnie, abym koordynowała grupę, ponieważ dobrze radziłam sobie z organizacją i chętnie zgłaszałam się do pomocy. Potrzebowaliśmy miejsca, które mogłoby pomieścić od 20 do 30 osób, więc porozmawiałam z osobą odpowiedzialną za teren fabryki. Pracownicy fabryki bardzo nas poparli i bezpłatnie udostępnili nam pusty budynek żłobka. Niektórzy z moich byłych współpracowników śmiali się i mówili: „Chociaż jesteś już na emeryturze, znalazłaś sobie kolejne stanowisko”. Nie przejmowałam się ich komentarzami.

Kupiłam magnetofon, kasety magnetofonowe i kasety wideo, a z domu przyniosłam telewizor i magnetowid, abyśmy mogli wykonywać ćwiczenia. Praktykujący chcieli podzielić się kosztami, ale odmówiłam. Kiedy pracowałam, otrzymywałam pieniądze, których nie powinnam była przyjmować, więc musiałam przez to utracić cnotę i stworzyć dla siebie złą karmę. Czułam spokój, wydając własne pieniądze na Dafa. Tak właśnie rozumiałam to w tamtym czasie.

Każdego ranka o godzinie 5.00 przynosiłam magnetofon na miejsce praktyki i wykonywaliśmy pierwsze cztery ćwiczenia. Następnie o godzinie 18.00 studiowaliśmy Fa i wykonywaliśmy piąte ćwiczenie.

Nawet nie zauważyłam, kiedy moje choroby ustąpiły. Byłam jak uschnięte drzewo, które ponownie ożyło, i odczuwałam ogromną radość. Jakim wielkim błogosławieństwem jest dobre zdrowie!

Wraz z innymi praktykującymi jeździłam na wieś, aby szerzyć Fa, a po pokonaniu trasy w obie strony, liczącej 15 mil (około 24 km), wcale nie czułam zmęczenia. Potrafiłam wnieść na piąte piętro 55-funtowy (około 25-kilogramowy) worek mąki, nie tracąc przy tym tchu. Moja teściowa była zaskoczona i powiedziała: „Wcześniej byłaś chorowita, ale po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa stałaś się zupełnie inną osobą!”. Często mówiła innym: „Falun Dafa jest wspaniałe”.

Kultywowanie Życzliwości i życzliwe traktowanie innych

Mój teść był pracowitym mieszkańcem wsi i nie bał się trudów, ale był rozwiązły i miał słabość do kobiet. Później został skazany na osiem lat więzienia za gwałt, jednak z powodu choroby już po roku został zwolniony na przepustkę ze względów zdrowotnych.

Nie patrzyłam na niego ani się do niego nie odzywałam. Nie pozwalałam mu siadać przy stole podczas posiłków, ponieważ sam jego widok przyprawiał mnie o mdłości. Ani mój mąż, ani teściowa nie ośmielali się sprzeciwić. Teściowa mówiła nawet: „Jedzenie smakuje tak samo, niezależnie od tego, gdzie je zje”. Kiedy przychodzili goście, ukrywał się przed ich wzrokiem, ponieważ wstydziliśmy się go. Gdy słyszał, że wracam z pracy, uciekał do swojego pokoju. Przy rzadkich okazjach, kiedy się spotykaliśmy, stawał twarzą do ściany, jakby nadal przebywał w więzieniu.

Moja matka radziła mi: „Powinnaś pozwolić mu samemu rozwiązywać swoje problemy. To już starszy człowiek i nie powinnaś przysparzać mu cierpień”.

Mój starszy brat i wujek mojego męża sugerowali, żebym trochę mu odpuściła, ale nie chciałam ich słuchać. Usprawiedliwiałam swoje postępowanie, mówiąc: „Musi wiedzieć, kto tu rządzi, i się bać”. Uważałam, że jestem dość surowa i potrafię utrzymać go w ryzach.

Po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa uświadomiłam sobie, że źle traktowałam teścia. Patrzyłam na niego nieprzychylnie, beształam go i zabraniałam mu jeść przy stole. Byłam nieżyczliwa i musiałam przez to przekazać mu wiele cnoty. Powiedziałam Mistrzowi: „Wiem, że postępowałam niewłaściwie, i zmienię swoje zachowanie”.

Moc Fa jest naprawdę wielka. Kiedy na niego patrzyłam, nie odczuwałam już irytacji, a wspólne spożywanie posiłków nie wywoływało u mnie mdłości. Był zachwycony. Kiedy wychodził na spacer, przynosił materiały Dafa, które inni wyrzucali. Znalazł również transparent z napisem: „Falun Dafa jest dobre. Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre” i zawiesił go nad swoim łóżkiem.

Po śmierci mojej teściowej teść żył jeszcze przez dwanaście lat. Przez sześć miesięcy był przykuty do łóżka i przez większość tego czasu to ja się nim opiekowałam. Z powodu przyjmowanych wcześniej leków wzmacniających potencję rozwinęła się u niego osteoporoza. Kiedy dopadał go ból, nie wiedział, skąd się bierze, a odczuwał go tak, jakby ktoś wbijał w niego szydło. Krzyczał z bólu, a środki przeciwbólowe nie pomagały. Powiedziałam mu: „Proszę, wypowiadaj szczerze słowa: «Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre». Tylko Mistrz może ci pomóc”.

Recytował te pomyślne słowa i dodawał: „Mistrzu Falun Dafa, proszę, ocal mnie!”. Ból ustępował. Pięć dni później zmarł spokojnie.

Opieka nad teściową mojej córki

Teściowa mojej córki była mniej więcej w moim wieku. Miała niewielkie wykształcenie, mówiła to, co myślała, i łatwo wpadała w gniew, dlatego wiele osób jej nie lubiło. Kiedy nasze rodziny zostały połączone przez małżeństwo dzieci, niektórzy znajomi pytali mnie: „Czy według takich kryteriów wybierasz męża dla swojej córki?”. Sugerowali w ten sposób, że miała złą opinię i pochodziła z ubogiej rodziny. Teść mojej córki był chory i obawiał się, że może nie dożyć narodzin wnuków, dlatego młodzi pospiesznie wzięli ślub.

Teść mojej córki zmarł trzy lata po ich ślubie. Jej teściowa nie miała żadnego źródła dochodu, więc poprosiłam córkę i jej rodzinę, aby wprowadzili się do mnie. Ich opuszczony dom został wynajęty, a uzyskane pieniądze przeznaczyliśmy na pomoc teściowej córki. Za każdym razem, gdy przygotowywałam coś wyjątkowego do jedzenia, zapraszałam ją do nas. Z czasem stało się to naszym zwyczajem. Jeśli czasami zapomniałam jej zaprosić, mój zięć pytał: „Dlaczego nie ma tu mojej mamy?”. Albo wnuk pytał: „Dlaczego nie ma tu babci?”. Stanowiliśmy jedną wielką rodzinę.

Pewnego razu przeszłam próbę xinxing. Zaginął złoty naszyjnik, który podarowałam córce w prezencie ślubnym. Zamówiłam go u znajomego pracownika kopalni złota, który wykonał go na specjalne zamówienie. Miał wyjątkowy i piękny wzór, ważył około 30 gramów, a do kompletu dołączone były pasujące kolczyki. Córka przechowywała go w szufladzie komody, ale naszyjnik zniknął, podczas gdy pozostała biżuteria nadal tam była. W tamtym czasie teść mojej córki jeszcze żył, a córka nie chciała go zdenerwować. Nie powiedziała mi o zaginionym naszyjniku aż do pewnego letniego dnia, kiedy sama ją o to zapytałam.

Osoby, które o tym wiedziały, mówiły: „Gdyby to był złodziej, zabrałby całą biżuterię. Czy nie jest oczywiste, kto to zrobił?”. Długo nad tym rozmyślałam i szukałam zrozumienia poprzez Fa.

Mistrz powiedział:

„Wszystko ma swoje więzy przeznaczenia”. (Wykład czwarty, Zhuan Falun)

Być może w poprzednim życiu byłam coś winna teściowej mojej córki, dlatego powinnam spłacić ten dług. Nadal dobrze ją traktowałam.

Pewnego dnia pojechałam do rodzinnego miasta, a następnego dnia zadzwoniła do mnie córka. Powiedziała, że jej teściowa skręciła kostkę i doznała złamania. Ponieważ w domu jej teściowej było zbyt zimno, córka postanowiła, że zamieszka ona u mnie. Moja córka, jej szwagierka oraz szwagier wraz z żoną musieli pracować, dlatego wróciłam do domu, aby się nią zaopiekować. Teściowa córki mieszkała u nas przez ponad miesiąc, a ja dbałam o to, aby miała pod dostatkiem jedzenia. Wróciła do siebie, gdy była już w stanie samodzielnie zejść po schodach. Opowiadała wszystkim, że jestem życzliwa i dobrze się nią opiekowałam.

Teściowa mojej córki często zbierała surowce wtórne i czasami znajdowała ulotki lub płyty CD dotyczące Falun Dafa. Czyściła je i przynosiła mi. Wcześniej często odczuwała bóle w dolnej części pleców i nogach, ale ani leki, ani fizjoterapia nie przynosiły poprawy. Później jej stan się poprawił, a ja powiedziałam jej, że stało się tak dlatego, że podnosiła materiały Dafa. Uwierzyła mi.

Pewnego razu teściowa mojej córki pojechała do swojej rodzinnej miejscowości i poprosiła mnie o kilka plakatów wyjaśniających prawdę. Rozwiesiła je w całej wiosce. Szef wiejskiej ochrony bezpieczeństwa kazał jej przestać je rozwieszać, więc zabrała ze sobą kilka pozostałych plakatów.

Okazywanie hojności wobec rodziny szwagra

Mój szwagier opuścił dom rodzinny i wstąpił do wojska jeszcze przed moim ślubem z mężem. Po ślubie pomogliśmy naszym starszym rodzicom zmienić rejestrację miejsca zamieszkania na miejską. Kiedy szwagier zakończył służbę wojskową, automatycznie uzyskał miejską rejestrację miejsca zamieszkania i przydzielono mu pracę. Pomogliśmy mu również zorganizować ślub.

Moja szwagierka nie była osobą rozmowną. Przywiązywała dużą wagę do pieniędzy, a jednocześnie nie miała żadnych oporów przed ich wydawaniem. Na przykład kupowała ubrania, które jej się podobały, a po założeniu ich zaledwie przez kilka dni wyrzucała je. Każdej zimy kupowała watowane kurtki i spodnie, które wyrzucała na wiosnę. Była bardzo samolubna wobec innych ludzi i własnej rodziny. Miała bardzo niewiele przedmiotów codziennego użytku, takich jak garnki, miski i sztućce, a także nie posiadała dodatkowej pościeli dla gości.

Kiedy się przeprowadzali, do przewiezienia całego ich dobytku wystarczył jeden wózek ręczny. Co roku zapraszaliśmy ich na noworoczny posiłek. Przychodzili z pustymi rękami, jedli i wychodzili. Nigdy nie poruszali tematu wspierania finansowego starszych rodziców. Kiedy mój teść jeszcze żył, uważał, że jesteśmy niesprawiedliwie traktowani, i chciał z nimi o tym porozmawiać. Powstrzymałam go i powiedziałam: „Mieszkając z nami, nie będziesz głodny. Chociaż nie żyjemy w luksusie, niczego ci też nie brakuje. Po co spierać się o tak niewielką kwotę pieniędzy? To tylko zepsuje nasze relacje”.

Moja szwagierka zmarła na raka jelita grubego w 2020 roku, a mój szwagier nie mógł sobie pozwolić na samodzielne utrzymanie. Mieliśmy trzypokojowe mieszkanie, więc powiedziałam mężowi, że jego brat może się do nas wprowadzić. Mąż nie spodziewał się, że wykażę się taką hojnością, i bardzo się ucieszył. Mój szwagier mieszkał z nami przez prawie trzy lata. Początkowo nie płacił za mieszkanie, ale później uznał, że nie jest to właściwe. Powiedział, że otrzymuje emeryturę i powinien przynajmniej dokładać się do kosztów utrzymania. Dlatego od czasu do czasu przekazywał nam 500 juanów lub więcej.

Mój szwagier mówił, że ilekroć ktoś wypowiadał się źle o Falun Dafa, odpowiadał: „Moja szwagierka praktykuje Falun Dafa. Cierpiała na wiele dolegliwości i stale przyjmowała leki, ale po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa wszystkie jej choroby ustąpiły. Od ponad dwudziestu lat nie zażywa żadnych leków. Opiekuje się osobami starszymi i jest bardzo hojna. Jest życzliwa i pomaga ludziom w potrzebie. Gdyby wszyscy byli tacy jak ona, nasze społeczeństwo stałoby się lepszym miejscem”. Mój szwagier ożenił się i przeprowadził do innego miasta, a co roku przyjeżdżał nas odwiedzać wraz z żoną.

Życzliwe traktowanie innych i hojność stały się moją drugą naturą. Mistrz obdarzył mnie błogosławieństwami, a Dafa przemieniło mnie w życzliwą osobę. Mam o wiele więcej podobnych historii i wypełniam swoją przysięgę, kierując się zasadami Prawdy-Życzliwości-Cierpliwości.

(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)

Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 11 listopada 2026 roku

Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kategoria: Dwudziesta trzecia Chińska Konferencja Fa na Minghui.org