(Minghui.org) Pozdrawiam Mistrza! Pozdrawiam współpraktykujących!
Mieszkam w mieście i często jeżdżę autobusem na wieś, aby wyjaśniać prawdę o Falun Dafa. W 2011 roku, jadąc autobusem i mijając jedną wioskę po drugiej, patrzyłem przez okno. Serce mi się ściskało, ponieważ nie wiedziałem, czy w tych miejscach są jacyś praktykujący Falun Dafa ani czy rozprowadzane są materiały wyjaśniające prawdę. W niektórych gminach było tylko kilku praktykujących, a z powodu prześladowań ze strony Komunistycznej Partii Chin (KPCh) wielu z nich kultywowało się bez przekonania, nie mówiąc już o pomaganiu w ratowaniu ludzi.
Czułem, że moim obowiązkiem jest dobrze to wykonać. Kiedy więc wróciłem do domu, stanąłem przed portretem Mistrza i powiedziałem: „Mistrzu, zanim zakończy się rektyfikacja Fa, bez względu na to, ile to potrwa, na pewno rozdam materiały wyjaśniające prawdę w każdej wsi i w każdym gospodarstwie domowym w każdej gminie na tym obszarze”.
Tak więc od 2011 roku zacząłem rozdawać materiały informacyjne. Nie poddawałem się, niezależnie od deszczu, śniegu czy mrozu. Korzystałem z dwóch map mojego miasta. Kiedy pierwsza uległa zniszczeniu i stała się nieczytelna, wymieniłem ją. Pod opieką Mistrza pokonałem liczne trudności, przeszkody i prześladowania, a przez osiem lat rozdawałem materiały w ośmiu miejscowościach (w jednej z nich pomagali mi w tym praktykujący). W końcu dotarłem do każdej wsi i każdego gospodarstwa domowego.
Było to w 2017 roku. Dzięki oświeceniu od Mistrza zdałem sobie sprawę, że skoro wszyscy mieszkańcy mieli okazję zapoznać się z materiałami, powinienem chodzić od drzwi do drzwi, aby wyjaśniać prawdę i pomagać im w wystąpieniu z KPCh i powiązanych z nią organizacji. W latach 2017–2023 odwiedzałem domy w różnych wioskach i miasteczkach, aby wyjaśniać prawdę i prosić ludzi o wystąpienie z organizacji KPCh. Następnie rozdawałem egzemplarze Minghui Weekly w każdej wiosce.
Chciałbym opowiedzieć wam o niektórych z moich doświadczeń.
Rozpowszechnianie prawdy w ośmiu gminach przez osiem lat
Doszedłem do wniosku, że ulice są zazwyczaj puste w porze lunchu, więc pojechałem autobusem w południe i dotarłem do wsi między 11:00 a 11:30 rano. Nosiłem ze sobą 200–240 małych broszur (czasopisma Minghui w formacie A5 wyjaśniające prawdę), a później przerzuciłem się na większe broszury (materiały Minghui w formacie A4 wyjaśniające prawdę), których zazwyczaj zabierałem około 170. Ponieważ były ciężkie, a duża torba mogłaby zbytnio przyciągać uwagę, do plecaka wkładałem tylko 100. Resztę ukryłem w stogu siana na skraju wsi. Wracałem po nie i zazwyczaj kończyłem o 13:30. Zapisywałem, które ulice obejrzałem, oraz numery domów. W ten sposób upewniałem się, że żadne gospodarstwo domowe nie zostało pominięte.
Utrzymywanie prawych myśli
Podczas rozdawania broszur w dużej wsi liczącej ponad 1000 gospodarstw doświadczyłem fałszywej karmy chorobowej – gorączki, bólu głowy, kaszlu i utraty apetytu. Nie poddałem się i kontynuowałem rozdawanie broszur przez osiem kolejnych dni, aż obejrzałem całą wieś. Kiedy wróciłem do domu i położyłem się w łóżku, czułem się osłabiony i drżałem. Inny praktykujący przyniósł pomarańczę i przekroił ją na pół. Miałem gorączkę i pragnienie, więc ją zjadłem. Byłem wdzięczny za aranżację Mistrza i pomoc praktykującego. Zintensyfikowałem studiowanie Fa i wysyłałem prawe myśli – nie chciałem uznać tego zaaranżowania. Dzięki błogosławieństwu Mistrza wyzdrowiałem w ciągu kilku dni.
Innym razem śnieg padał przez kilka dni. Gdy część śniegu stopniała, przywrócono kursy autobusowe. Wsiadłem do autobusu, by kontynuować rozdawanie materiałów. Przed jednym z domów poślizgnąłem się na lodzie i upadłem. Tak poważnie zraniłem się w prawe ramię, że nie mogłem nim poruszać, więc do rozdawania materiałów używałem lewej ręki, a prawe ramię szybko wróciło do zdrowia.
W upalny letni dzień obficie się pociłem. Po ponad dwóch godzinach rozdawania materiałów byłem spragniony, a w ustach czułem gorzki smak. Zastanawiałem się, co zrobić. Idąc, nagle dostrzegłem przy drodze grządkę z ogórkami, a na kratach wisiały obfite plony. Pomyślałem: „Świetnie! Nikt nie patrzy”. Kiedy już wyciągnąłem rękę, by zerwać jednego, nagle przypomniałem sobie, że jestem praktykującym, a boskie istoty w niebie mnie obserwują. Czyż nie kradłem ogórków? O mało co nie popełniłem błędu. W sercu powiedziałem: „Przepraszam, Mistrzu”, a łzy napłynęły mi do oczu. Mimo że jestem niesamowicie spragniony, w tej kluczowej chwili muszę zachować swój xinxing.
Po rozdaniu materiałów byłem tak spragniony, że ledwo mogłem iść. Zawróciłem do wioski, żeby znaleźć wodę. Przed jednym z domów zobaczyłem starszego mężczyznę. Podszedłem do niego i poprosiłem o wodę. Miał problemy ze słuchem i nie słyszał mnie. Wtedy pokazałem mu gestem, a on w końcu zrozumiał i przyniósł mi chochlę wody ze swojego domu. Spojrzałem na chochlę i zobaczyłem, że była niesamowicie brudna, a woda pełna osadu. Zdmuchnąłem osad i napiłem się do syta, czując się znacznie lepiej. Podziękowałem staruszkowi i skierowałem się w stronę przystanku autobusowego na obrzeżach wsi.
W jednej z wiosek właśnie wsunąłem broszury pod drzwi, a kiedy się odwróciłem, spod wózka wyskoczył duży pies i rzucił się na mnie. Krzyknąłem: „Mistrzu!”. Na szczęście pies był na łańcuchu, ale prawie mnie ugryzł. Złapał mój plecak i nie chciał go puścić. Pociągnąłem mocno, rozrywając torbę na pół, tak że pozostała tylko jej dolna część. Ostrożnie zebrałem broszury, które spadły na ziemię, a serce waliło mi ze strachu.
Życzliwość eliminuje złe intencje
Rozdawałem ulotki w każdym domu w innej wsi, a kiedy dotarłem do czwartego domu, wsunąłem ulotkę pod drzwiami – był to dom strażnika. Wyszedł, trzymając ją w ręku, spojrzał na mnie i zapytał: „To ty to rozdałeś?”. Odpowiedziałem, że tak, i zanim zdążyłem cokolwiek wyjaśnić, zaczął mnie wielokrotnie uderzać tą ulotką, rzucając przy tym okropne obelgi. Ponieważ w alejce nie było nikogo, pobiegłem w kierunku głównej drogi. On wściekły ruszył za mną w pogoń. Zamiast mnie bić, chwycił moją torbę.
W torbie było ponad 100 broszur, więc przerzuciłem ją na drugie ramię. Próbował mi ją wyrwać, więc odwróciłem się twarzą do niego i powiedziałem: „Proszę, nie zabieraj mi torby. Te broszury mają na celu ratowanie życia. Czy wiesz, że zostały one wydrukowane za pieniądze, które praktykujący Falun Dafa zaoszczędzili, żyjąc skromnie? Niszczenie ich nie wyjdzie ci na dobre”. Kiedy to mówiłem, łzy napłynęły mi do oczu. Nagle odwrócił się i odszedł.
Kiedy rozdawałem broszury w innej wsi i zostały mi już tylko cztery, dogonił mnie ochroniarz i przeszukał moją torbę. Powiedział, że muszę wyrzucić te cztery broszury do kosza, bo inaczej mnie zgłosi. Mówiąc to, przyłożył telefon do ucha. Zacząłem opowiadać mu o Falun Dafa. Powiedział, że zgłosi mnie natychmiast, jeśli będę dalej mówić.
Odpowiedziałem spokojnie: „Czy mnie pan zna?”. Odpowiedział, że nie. Kontynuowałem: „Nasze dzisiejsze spotkanie nie było przypadkowe. Jeśli przyjedzie pan do miasta w interesach, zaproszę pana do siebie na drinka. Jeśli nie pozwoli mi pan rozdać tych czterech broszur, zabiorę je do domu”.
Odpowiedział: „Proszę bardzo”. Poczułem ulgę i odszedłem.
Było blisko, ale nie groziło mi żadne prawdziwe niebezpieczeństwo
W jednej z wiosek nie zdążyłem nawet rozdać połowy broszur, które przyniosłem ze sobą, gdy ochroniarz na motocyklu chwycił moją torbę i zapytał: „Rozdajesz to?”. Odpowiedziałem, że tak. Trzymając moją torbę prawą ręką, lewą wybrał numer na komórce, by mnie zgłosić. Powiedziałem: „Twój telefon jest zepsuty”. Naprawdę nie mógł się dodzwonić. Wciągnął moją torbę na podwórze rolnika i kazał właścicielowi domu zadzwonić i zgłosić mnie. Właściciel zignorował moje ostrzeżenia i wykonał telefon.
Pomyślałem sobie, że jeśli zamkną bramę na podwórko, będę miał kłopoty; równie dobrze mogę odejść z broszurami. Puściłem torbę, wybiegłem przez bramę i skierowałem się na zachód, ponieważ w stogu siana na zachodzie pozostało jeszcze 70 dużych broszur. Wysłałem też prawe myśli, aby te dwie osoby nie ruszały się z miejsca. Pobiegłem na koniec alejki i zobaczyłem, że nikt mnie nie goni.
Wziąłem ulotki ze stogu siana i po czterech czy pięciu krokach dotarłem do głównej drogi. Akurat przejeżdżał ktoś na rowerze elektrycznym. Zapytałem: „Czy mógłbyś mnie podwieźć? Jadę do następnej wsi”. Zgodził się. Po dotarciu do wsi rozdałem wszystkie ulotki.
Wioska znajdowała się ponad 10 kilometrów (6 mil) od mojego domu. Co mogłem zrobić (skoro ukradziono mi torbę, a w niej były pieniądze)? Poszedłem na pobocze drogi, pożyczyłem od starszej osoby dwa juany i pojechałem autobusem do domu. Potem wróciłem do tej osoby, pomogłem jej wystąpić z KPCh i powiązanych z nią organizacji, zwróciłem dwa juany i podarowałem jej pudełko jabłek.
Kilka dni później usłyszałem, że policja pojechała do wsi, w której mnie zgłoszono, ale nic nie znalazła. Przypomniałem sobie, że to ja wysłałem prawą energię, aby nie ruszyli się z miejsca. Udało mi się też dotrzeć na główną drogę. Mistrz zaaranżował, by ktoś zabrał mnie skuterem elektrycznym. Dziękuję, Mistrzu!
Istnieje stosunkowo duża gmina, która powstała z połączenia dwóch gmin. Znajduje się ona daleko od siedziby powiatu, a najdłuższa podróż autobusem kosztuje dziewięć juanów. Nie ma tam praktykujących Falun Dafa. Poszedłem do wioski, aby rozdawać ulotki, a ochroniarz ruszył za mną w pogoń. Złapał mnie za rękę i zadzwonił do sekretarza wsi. Sekretarz kazał mu mnie puścić, ale on chwycił ulotki i zabrał je.
Za drugim razem pojechałem do innej wsi w tej samej gminie, żeby rozdawać ulotki. Po chwili rozdawania odwróciłem się i zobaczyłem pięciu lub sześciu policjantów. Zabrali mnie na posterunek. Chwilę później przybył wraz z policją kapitan Brygady Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Kapitan zapytał mnie: „W jakich wsiach je rozdawałeś?”.
Odpowiedziałem: „Wszędzie tam, gdzie była taka potrzeba”.
Zapytał: „Wszędzie tam, gdzie była taka potrzeba?”.
Odpowiedziałem: „Tak, wszędzie tam, gdzie nie ma praktykujących Falun Dafa”.
Powiedział: „Wiem, gdzie mieszkają niektórzy praktykujący, a gdzie nie ma żadnego”.
Odpowiedziałem: „Dziękuję. Ale niektórzy z nich nie wychodzą, by pomagać ludziom w poznaniu faktów”.
Wtedy powiedział: „Falun Dafa to sekta, a KPCh ją zakazuje, ale wy po prostu nie chcecie słuchać”.
Odpowiedziałem: „Już od szkoły podstawowej Chińczycy uczą się z podręczników KPCh. Dlaczego jest tak wielu przestępców, a także tak wiele rozwiązłości, korupcji, morderstw, rabunków, prostytucji i nagabywania, a mimo to ani jeden praktykujący Falun Dafa nie był zamieszany w żadną z tych spraw! To pokazuje, że Falun Dafa jest dziś jedyną czystą krainą; oczywiste jest, że to KPCh jest prawdziwą sektą. Każda dynastia w historii Chin przed upadkiem przechodziła okres chaosu. Każdy reżim, którego prawa wykraczają poza sprawiedliwość, dobroć i podstawowe zasady ludzkiej moralności, z pewnością będzie okrutny. Rząd, który celuje bronią w grupę nieuzbrojonych starszych kobiet, pokazuje, że zbliża się do końca”.
Nie powiedzieli już nic więcej i pozwolili mi wrócić do domu.
Trzeci raz miało to miejsce w innej wsi w tej samej gminie. Właśnie skończyłem rozdawać ulotki i wychodziłem, gdy nagle z przeciwnej strony podjechał samochód i zablokował mi drogę. Policjant siedzący w środku powiedział: „To znowu ty”.
Odpowiedziałem: „Jest tak gorąco, przepraszam, że zakłóciłem wam popołudniową drzemkę”. Nie wysiedli z samochodu. Jeden z funkcjonariuszy wyzywał mnie przez okno samochodu. Samochód zawrócił i odjechał.
Szedłem z gór na równiny, a z równin nad morze. Czasami, gdy moje ciało osiągało granicę wytrzymałości, często myślałem o tym, co powiedział Mistrz:
„Jeżeli coś jest trudno cierpliwie znieść, to jednak można to cierpliwie znieść. Jeżeli coś jest trudne do osiągnięcia, to jednak jest to możliwe do osiągnięcia”. (Wykład dziewiąty, Zhuan Falun).
Przypomniał mi się też wiersz Mistrza:
„Prawe myśli i prawe czyny
Wielcy oświeceni nie boją się trudności
Ich wola jest wykuta z diamentu
Bez przywiązania do życia i śmierci
idą drogą Fa Rektyfikacji pewni siebie i gotowi”.
(Hong Yin II)
Prawdziwe myśli, które zrodziły się z Fa, pozwoliły mi wytrwać. Głęboko rozumiem, że bez ochrony Mistrza i błogosławieństwa Dafa nie byłbym w stanie tego wszystkiego osiągnąć. Jestem wdzięczny Mistrzowi za jego pełne współczucia zbawienie, a także dziękuję współpraktykującym z miejsca produkcji materiałów za ich ciężką pracę i wsparcie.
Sześć lat szerzenia Prawdy w bezpośrednich rozmowach
Po rozdaniu materiałów wyjaśniających prawdę w całej gminie zastanawiałem się, co dalej robić. Tuż przed przebudzeniem się następnego ranka ujrzałem Mistrza. Zdałem sobie sprawę, że mówi mi, abym wyjaśniał prawdę twarzą w twarz, ponieważ wszyscy ludzie przeczytali już te materiały. Odwiedzanie domów w celu wyjaśniania prawdy ma jedną zaletę: mogę rozmawiać z osobami starszymi, słabymi, chorymi i niepełnosprawnymi oraz pomagać im w wystąpieniu z KPCh i powiązanych z nią organizacji.
Przez sześć lat, od 2017 do 2023 roku, chodziłem do domów ludzi, aby wyjaśniać prawdę.
Traktowali mnie jak gościa
Mieszkańcy wsi są prości, życzliwi i gościnni. Kiedy po Nowym Roku wchodziłem do wiejskiego domu, od razu witałem wszystkich słowami: „Szczęśliwego Nowego Roku, starsi bracia i siostry!”.
Kontynuowałem: „Przyszedłem, by przynieść wam błogosławieństwa i pokój. Nie chcę od was ani grosza i nie wypiję ani kropli waszej wody”. (Później, nawet po całym dniu wyjaśniania prawdy, nie odczuwałem pragnienia.) Ich spięte miny zniknęły natychmiast, ustępując miejsca uśmiechom, a jeden z nich powiedział: „Proszę, usiądź”.
Zacząłem opowiadać im o faktach dotyczących powszechnego rozpowszechniania Falun Dafa, a oni wszyscy zaczęli kiwać głowami. Następnie opowiedziałem im o wystąpieniu z organizacji KPCh dla własnego bezpieczeństwa oraz o prawdzie dotyczącej zainscenizowanego incydentu samospalenia na placu Tiananmen. Większość z nich zgodziła się wystąpić z KPCh. Kilku z nich złożyło dłonie w geście wdzięczności i odprowadziło mnie do drzwi.
Kiedy ludzie mieli przerwę obiadową, siadałem i jadłem przyniesiony ze sobą lunch, rozmawiając z nimi. Ta wioska znajdowała się stosunkowo blisko dworca autobusowego, a autobus odjeżdżał o 16:10. Pilnowałem zegarka i rozmawiałem do godziny 16:00. W ciągu jednego dnia udało mi się przekonać dziesiątki osób do zrzeczenia się członkostwa w organizacjach KPCh i wszystko dokładnie im wyjaśniłem. Przez jeden dzień studiowałem Fa, a następnego dnia wychodziłem i rozmawiałem z ludźmi. Potrzebowałem trzech wizyt, aby zakończyć rozmowy z mieszkańcami tej wsi.
Mieszkańcy wsi czytają „Dziewięć Komentarzy”
Wziąłem egzemplarze Dziewięciu komentarzy na temat Partii Komunistycznej, przygotowanych przez innego praktykującego, i zacząłem je rozdawać, zaczynając od wsi położonej najdalej od siedziby powiatu. Nie miałem wystarczającej liczby egzemplarzy, by rozdać je wszystkim.
Kiedy wyjaśniłem prawdę jednemu mężczyźnie, powiedział, że jego rodzina była właścicielami ziemskimi i że on sam nie wstąpił do żadnej organizacji KPCh. Jego ojciec był prześladowany przez KPCh. Podczas rozmowy zaczął płakać. Powiedziałem: „Proszę, przeczytaj Dziewięć komentarzy, a wszystko zrozumiesz. Wtedy twoje serce zazna spokoju”. Wziął książkę obiema rękami i płacząc, podziękował mi.
Kiedy szedłem ze wsi na przystanek autobusowy, pokonując odległość pięciu lub sześciu mil, zatrzymał się starszy mężczyzna na rowerze elektrycznym i powiedział: „Praktykujący Falun Dafa to dobrzy ludzie. Podwiozę cię na przystanek”. Ten mężczyzna już wcześniej wystąpił z KPCh i powiązanych z nią organizacji. Kiedy dotarliśmy na przystanek, zaproponowałam mu pieniądze, ale stanowczo odmówił.
Wyjaśnianie prawdy, przekonywanie ludzi do wyrzeczenia się członkostwa w KPCh oraz rozdawanie „Dziewięciu Komentarzy” przebiegało gładko, co mogło sprawić, że poczułem się zbyt pewny siebie. Pewnego razu zobaczyłem pięciu lub sześciu starszych ludzi siedzących przy stole i pijących herbatę. Jeden z nich zapytał: „Co nosisz w tej torbie?”.
Powiedziałem, że to „Dziewięć Komentarzy”. Wstał i rzekł: „Wezmę całą torbę”. Próbował ją wyrwać. Zorientowałem się, że nie ma dobrych zamiarów, więc wybiegłem z ich domu. Wyciągnąłem wnioski z tego doświadczenia. Za każdym razem, gdy wchodzę do domu, najpierw kładę „Dziewięć Komentarzy” za drzwiami i wchodzę z pustymi rękami. Jeśli ktoś tego chce, podaję mu to. W przeciwnym razie zabieram to ze sobą, gdy wychodzę.
Pracowałem niestrudzenie, bez względu na pogodę, o ile tylko kursowały autobusy. Wiele osób nie tylko wystąpiło z KPCh i powiązanych z nią organizacji oraz otrzymało egzemplarze „Dziewięciu Komentarzy”, ale także zwierzało mi się ze swoich rodzinnych problemów. Wykorzystywałem mądrość czerpaną z Fa, by pomóc im rozwiązać ich konflikty. Kiedy zapraszali mnie na posiłki, odmawiałem, ale traktowali mnie jak gościa i odprowadzali do drzwi.
Przechodziłem obok jednego domu, przed którym stało trzy lub cztery osoby. Jeden z nich, około pięćdziesięciolatek, naprawiał traktor, a jego ręce były pokryte olejem. Po tym, jak opowiedziałem im prawdę o Falun Dafa i pomogłem im wystąpić z KPCh, wbiegł do domu. Jego ręce wciąż były pokryte olejem, więc używając ubrania, nabrał pięć lub sześć jabłek i podał mi je, mówiąc: „Podziwiam was, praktykujących Falun Dafa. KPCh tak bardzo was represjonuje, a mimo to odważacie się mówić tak śmiało. Jeśli nie robicie tego dla pieniędzy, to czego szukacie?”. Odpowiedziałem, że chcę tylko, aby jego rodzina była bezpieczna i żyła w spokoju. Podziękowałem mu za życzliwość i oddałem jabłka.
Kilka razy odwiedziłem inną wioskę, zanim zakończyłem rozmowy z mieszkańcami. Pewnego razu, gdy wszedłem do domu, starszy mężczyzna właśnie jadł i nalegał, żebym zjadł z nim. Pokazałem mu jajka, które przyniosłem, dając do zrozumienia, że mam coś do jedzenia, i podziękowałem mu. Mężczyzna powiedział: „Byłeś dla nas taki miły. Czy mogę dać ci butelkę gorącej wody? Jest tak zimno; zjedzenie jajek, które przyniosłeś, i wypicie gorącej wody rozgrzeje cię”. Wziąłem gorącą wodę, podziękowałem mężczyźnie i poszedłem do innego domu.
Kilku starszych mieszkańców tej wioski ma problemy ze słuchem, ale na szczęście miałem przy sobie aparat słuchowy, więc wszyscy mogli mnie usłyszeć. Po usłyszeniu prawdy wycofali się z organizacji KPCh. Jeden z nich cieszył się jak dziecko. Chciał ten aparat słuchowy, więc mu go dałem, a po powrocie do domu kupiłem sobie nowy.
Zostałem dwukrotnie zgłoszony
Zdarzyły się też pewne nieprzyjemne sytuacje.
Pewnego razu, gdy wszedłem do wsi, głowa jednej z rodzin zgłosiła mnie. Poprowadził ochroniarzy, by mnie szukali, i znaleźli mnie. Wskazał na mnie i powiedział: „To jest praktykujący Falun Dafa”. Chwilę później przed biurem komitetu wiejskiego, gdzie wielu mieszkańców płaciło rachunki za leczenie, zatrzymał się radiowóz. Patrzyli, jak wpychano mnie do radiowozu i zabierano. Po przybyciu na posterunek policja mnie zwolniła.
Zauważyłem, że aresztowano mnie około godziny 9 rano, a zwolniono o 10. Aby potwierdzić Fa, wróciłem autobusem i dotarłem do bramy komitetu wiejskiego. Było tam wielu mieszkańców wsi, którzy widzieli, jak wracam. Poszedłem znaleźć osobę, która mnie zgłosiła, i powiedziałem jej prawdę. Ale on się rozgniewał i zaciągnął mnie do strażnika. Kiedy dotarliśmy do domu strażnika, ten krzyknął na niego: „Wynoś się stąd!”.
W innej wsi, położonej głęboko w górach, zgłoszono mnie władzom. Osoba, która mnie zgłosiła, obawiała się, że ucieknę, więc chwyciła mnie i nie chciała puścić. Nie zdążyłem jeszcze rozdać materiałów, które miałem przy sobie. Chwycił mnie za lewe ramię, ale prawą ręką nadal rozdawałem materiały pod drzwiami rolników. Powiedziałem: „Nie rozumiesz, dlaczego to robię. Dlatego mnie zgłosiłeś. Teraz już mnie zgłosiłeś, a policja jeszcze nie przyjechała. Proszę, puść mnie i pozwól mi dokończyć rozdawanie tych ulotek. W przeciwnym razie, jeśli policja zabierze te materiały, popełni grzech i zostanie ukarana przez niebo”.
Odpowiedział: „Nie uciekaj”. Obserwował, jak kończę rozdawanie materiałów.
Przyjechał radiowóz, a wokół zgromadziło się wielu mieszkańców wsi. Powiedziałem: „Nie bójcie się, ludzie. Ci policjanci to dobrzy ludzie. Proszę, pamiętajcie: Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwość-Cierpliwość są dobre. To uratuje wam życie, gdy nadejdzie katastrofa. Jutro wrócę do waszych domów, aby dalej wyjaśniać prawdę”.
Ponieważ nie przestawałem mówić, policjanci kazali mi wsiąść do radiowozu. Powiedziałem: „Wygląda na to, że nie muszę schodzić z góry [bo pojadę waszym radiowozem]” i wsiadłem do radiowozu. Po przybyciu na posterunek policji zostałem zwolniony i po około godzinie wróciłem do domu.
Przez lata rozdawałem materiały w gminach i odwiedzałem domy, aby wyjaśniać prawdę. Jest o wiele więcej takich historii, ale ze względu na ograniczenia miejsca opisałem tylko kilka z nich.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 10 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
