(Minghui.org) Zaczęłam praktykować Falun Dafa w 1996 roku, a obecnie mam 65 lat. Doświadczyłam wielu pozytywnych zmian i często przypominam sobie, by dobrze się kultywować.
Chciałabym opowiedzieć o niektórych moich doświadczeniach związanych z kultywowaniem, aby ludzie dowiedzieli się, jak wspaniałe jest Falun Dafa.
Początki mojej praktyki
Kiedyś byłam pełna chorób i nawet ludzie z sąsiednich społeczności wiedzieli, że ledwo się utrzymuję przy życiu. Czasami mdlałam podczas pracy w polu. Kiedy poszłam do szpitala, lekarz powiedział mi, że nie ma lekarstwa, które mogłoby mnie wyleczyć, i że powinnam po prostu wrócić do domu i odpoczywać. Zrozumiałam, że moje choroby są nieuleczalne.
Popadłam w depresję po tym, jak przez tyle lat cierpiałam zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Byłam zdezorientowana umysłowo i czasami płakałam lub śmiałam się w sposób niekontrolowany. Kiedy płakałam, nie mogłam przestać, a kiedy się śmiałam, nie mogłam się opanować. Dzieci były tak przerażone, że płakały, a ja czułam się bardzo smutna. Po prostu znosiłam dni w ten sposób.
W lipcu 1996 roku pewien starszy mieszkaniec wsi powiedział mi: „Dzisiaj pokazujemy nagranie z wykładów Mistrza Li, założyciela Falun Dafa. Zapraszam do obejrzenia. Falun Dafa może poprawić stan zdrowia i wyleczyć choroby”. Pomyślałam sobie: „Choruję już od tak dawna, że nawet boska istota mogłaby nie być w stanie wyleczyć mojej choroby”. Poza tym nie mogłam usiedzieć w miejscu, a gdybym się położyła, przeszkadzałabym innym.
Trzy dni później synowa tej kobiety poprosiła mnie, abym towarzyszyła jej podczas oglądania nagrań. Ponieważ nie dogadywała się ze swoją teściową, wstydziła się pójść sama i chciała, żebym poszła z nią. Tym razem czułam się niezręcznie, odmawiając, więc poszłam.
W chwili, gdy ujrzałam Mistrza na nagraniu, byłam tak podekscytowana – to było tak, jakbym w końcu ujrzała członka rodziny! Każde słowo wypowiedziane przez Mistrza głęboko zapadło mi w pamięć i wyryło się w moim sercu. Zdałam sobie sprawę, że moje cierpienie było spowodowane karmą, którą zgromadziłam przez niezliczone wcielenia, a choroba i dyskomfort były sposobem na spłatę tej karmy. Kiedy inni źle mnie traktują, w rzeczywistości pomagają mi eliminować karmę. Powinnam być im wdzięczna, a nie zła.
Zrozumiałam, że moim celem w tym życiu nie jest bycie człowiekiem, ale powrót do mojej prawdziwej jaźni. Mistrz toruje nam drogę powrotną do boskości. Im dłużej słuchałam, tym bardziej chciałam słuchać. Siedziałam na ławce, zupełnie nieruchomo. Kiedy oglądałam nagranie, ciało Mistrza promieniowało złotym światłem. Gdy Mistrz uniósł dłoń, przed moimi oczami pojawiło się białe światło. W tej chwili zrozumiałam, że Mistrz nie jest zwykłą osobą.
Wracając do domu, czułam się lekka i bez trudu przygotowałam kolację. Tego wieczoru odczuwałam jedynie lekki ból głowy. Wiedziałam, że Mistrz reguluje moje ciało. Natychmiast położyłam się i zasnęłam. Kiedy się obudziłam, poczułam chłodną bryzę na głowie, a potem ból głowy zniknął. Współczujący Mistrz usunął wszystkie moje dolegliwości. Byłam przepełniona radością i czułam się niesamowicie błogosławiona.
Dzielenie się dobrocią Dafa z innymi
Po obejrzeniu dziewięciu wykładów wideo Mistrza praktykujący Falun Dafa nauczyli nas pięciu zestawów ćwiczeń. Praktykujący, którzy zorganizowali warsztaty, przyjechali spoza miasta. Zauważyli, że uczę się pilnie i że jestem młoda. Jeden z nich zapytał: „Czy mogłabyś od teraz pomagać w organizowaniu wszystkich, aby studiowali Fa i praktykowali ćwiczenia tutaj?”. Z radością się zgodziłam.
Mój dom był dość przestronny. Na początku było tam około dwunastu osób, potem przybyły dziesiątki, a później było ich aż 80. Ponieważ Dafa jest tak wspaniałe, pomyślałam, że im więcej osób dowie się o tej praktyce, tym lepiej. Dlatego wraz z innymi praktykującymi z wioski udaliśmy się do pobliskich wsi, gdzie pokazywaliśmy ludziom nagrania z wykładów Mistrza i uczyliśmy ich ćwiczeń. Wiele osób w regionie zaczęło praktykować Falun Dafa i prawie wszyscy wiedzieli o tej praktyce.
Wraz z kilkoma praktykującymi pojechaliśmy również do wsi mojej matki, aby opowiedzieć ludziom o Falun Dafa. W tamtych czasach jedynym środkiem transportu były rowery, a praktykujący byli wyczerpani pokonywaniem tak długich dystansów. Gotowałam, a po posiłku odtwarzaliśmy nagrania z wykładów Mistrza. Potem musieliśmy wracać, bo musiałam gotować dla mojej rodziny. W obie strony było to kilkadziesiąt mil, a ja byłam nieustannie zajęta. Nie odczuwaliśmy jednak żadnych trudności ani zmęczenia. Widok tego, jak ludzie czerpali korzyści z Dafa, napełniał nas ogromną radością.
W tamtym czasie miałam na głowie tylko dwie rzeczy: studiowanie Fa i szerzenie Fa. Nie zaniedbywałam jednak obowiązków domowych. W trakcie intensywnego wiosennego sezonu siewnego siałam nasiona, a także pomagałam każdemu, kto potrzebował pomocy. Po zakończeniu wiosennych zasiewów wychodziłam, by szerzyć Fa. Nie zajmowałam się zbytnio swoją ziemią, ale moje uprawy rosły lepiej niż u innych – moje pola były bujne i zielone. Inni mieszkańcy wsi czasami komentowali: „Zobaczcie, jak dobrze radzą sobie ludzie praktykujący Falun Dafa. Nie tylko wyleczyli się z chorób, ale także ich uprawy dobrze się rozwijają”.
Wszyscy w wiosce wiedzieli, że byłam wcześniej chorowita, ale po rozpoczęciu praktykowania Falun Dafa stałam się sprawna i zdrowa. Widząc moją przemianę, wiele osób prosiło mnie, abym pokazała im, jak praktykować, i fala entuzjazmu dla praktykowania Falun Dafa przetoczyła się przez naszą wioskę.
„Musisz kontynuować praktykę, nawet jeśli niektórzy zrezygnują”
Po tym, jak Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła prześladowania Falun Dafa w lipcu 1999 roku, władze wsi współpracowały z policją, przeszukując każdy dom i zmuszając praktykujących Dafa do podpisania oświadczeń gwarancyjnych, w których zobowiązali się zaprzestać praktykowania. Powiedziałam wszystkim praktykującym w naszej wsi, aby twierdzili, że to ja dałam im książki i materiały Dafa. W tamtym czasie praktykujący, którzy przyjeżdżali do naszej wsi, aby szerzyć Fa, pochodzili z miasta, a my nie chcieliśmy ich narażać i sprawić, by stracili pracę.
Z powodu ogromnej presji niektórzy mieszkańcy wsi przestali praktykować, podczas gdy inni kontynuowali praktykę w domach. Sekretarz partii we wsi przyszedł do mnie i zapytał: „Czy nadal praktykujesz?”.
Odpowiedziałem: „A jak myślisz?”.
Wiedział, jak bardzo byłam chora, zanim zaczęłam praktykować, więc powiedział: „Musisz kontynuować praktykę, nawet jeśli niektórzy zrezygnowali”.
Pomoc w ratowaniu ludzi
Aby jeszcze bardziej obnażyć kłamstwa KPCh i sprawić, by więcej osób poznało prawdę o prześladowaniach po opublikowaniu Dziewięciu komentarzy na temat Partii Komunistycznej, przeniosłam się z rodziną do miasta. Po wynajęciu domu i zadomowieniu się zaczęłam szukać pracy. Pomyślałam: „Nie ma znaczenia, jaką pracę wykonuję; najważniejsze jest to, by pomagała mi ona potwierdzać Fa, abym mogła przyczyniać się do ratowania ludzi”.
Uznałam, że zbieranie surowców wtórnych to dobra praca: elastyczne godziny, brak ograniczeń, nikt nie zwracał na mnie uwagi i nie było żadnych dodatkowych opłat. Wiedziałam jednak, że jest to ciężka, męcząca i brudna praca. Było to zajęcie niskiej rangi, na które ludzie patrzyli z pogardą. Nie miało to dla mnie znaczenia. Dopóki mogłam potwierdzać Fa i pomagać w ratowaniu ludzi, było to dla mnie największym szczęściem i radością.
Kiedy po raz pierwszy przyjechałam do tego miasta, nie znałam okolicy i nie miałam żadnych kontaktów z lokalnymi praktykującymi. Mogłam jedynie przywieźć materiały wyjaśniające prawdę z mojego rodzinnego miasta. Wybierałam miejsca, zbierając w ciągu dnia surowce wtórne, a nocą rozdawałam materiały wyjaśniające prawdę i rozwieszałam banery. Pewnej nocy rozdałam 400 egzemplarzy „Dziewięciu komentarzy na temat Partii Komunistycznej”. Kiedy w pobliżu byli ludzie, udawałam, że zbieram surowce wtórne; gdy odchodzili, kontynuowałam rozwieszanie banerów wyjaśniających prawdę i rozdawanie materiałów informacyjnych.
W tamtych czasach większość tego, co nasza rodzina jadła, piła i czym się posługiwała, pochodziła z odpadów. Nasza gospodyni często przychodziła do naszego domu i czasami jadła z nami. Widziała, że nie mamy nic. Nasz dom był zupełnie pusty. Jednak mimo że tak ciężko pracowaliśmy, nasza rodzina żyła w harmonii; szanowaliśmy się i kochaliśmy. Powiedziała, że to bardzo wzruszające: „Wasza rodzina jest taka życzliwa. Gdybym to była ja, już dawno bym się załamała, a wy wciąż jesteście tacy optymistyczni”.
Często byłam nękana przez policję i musieliśmy się kilkakrotnie przeprowadzać. Każdy właściciel mieszkania, z którym się spotykałam, mówił: „Wasza rodzina jest taka życzliwa. Chcielibyśmy, żebyście mogli tu mieszkać dłużej”. Wśród tych właścicieli byli członkowie Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz funkcjonariusze policji. Wszyscy oni wiedzieli, że Falun Dafa jest dobre i wystąpili z KPCh oraz powiązanych z nią organizacji młodzieżowych. Do dziś utrzymujemy z nimi kontakt.
Cała moja rodzina, w tym krewni i przyjaciele, nigdy nie mówili o mnie źle. Wszyscy popierają Falun Dafa. Chwalą mnie i mówią, że praktykowanie Falun Dafa zmieniło mnie w zupełnie inną osobę. Wszystkie moje choroby zniknęły, nie czuję się zmęczona ani nie mam niechęci do pracy, a Mistrz Li jest naprawdę wspaniały.
Podczas świąt, takich jak Chiński Nowy Rok, myślałam o moich współpraktykujących cierpiących w więzieniu, więc szybko rozdawałam materiały wyjaśniające prawdę, aby pomóc ludziom zrozumieć prawdę. Nigdy nie robimy pierogów na Chiński Nowy Rok, ponieważ uważamy to za stratę czasu. Wolimy rozdawać materiały. Pierogi zrobiliśmy dopiero po ślubie naszych dwojga dzieci. Mój syn i synowa wyszli ze mną, aby rozdawać materiały i rozwieszać banery wyjaśniające prawdę. Pewnego dnia, po tym jak powiesiliśmy banery, mój wujek powiedział: „Napisy na nich lśnią złotem”.
Później spotkałam kilku lokalnych praktykujących i nie musiałam już wracać do rodzinnego miasta po materiały wyjaśniające prawdę. Z ich pomocą moja rodzina zorganizowała również w naszym domu miejsce produkcji materiałów oraz miejsce studiowania Fa, co znacznie ułatwiło nam działania na rzecz potwierdzania Fa. Niektórzy praktykujący nie zwracali uwagi na bezpieczeństwo i zostali aresztowani przez policję. Kiedy policja zapytała, skąd pochodzą materiały, powiedzieli, że to ja im je dałam.
W tamtym czasie musiałam często się przeprowadzać, a mój mąż bał się zbytnio, by mieszkać z nami. Powiedział: „To przerażające! Policja ciągle pojawia się u naszych drzwi”. Wynajął mieszkanie w innym mieście. Kiedy pojechałam go odwiedzić, zobaczyłam, że był niesamowicie wychudzony, ponieważ nie dbał o siebie. Zabrałam go więc, by zamieszkał z nami.
Potwierdzanie Dafa własnym doświadczeniem
Nie chciałam, by moja rodzina żyła w ciągłym strachu i niepewności. My, kultywujący, jesteśmy błogosławieni i chciałam, by moja rodzina to dostrzegła. Postanowiłam więc kupić mieszkanie. Nikt z mojej rodziny się na to nie zgodził; wszyscy się bali, mówiąc: „Policja cię szuka. Jak śmiesz kupować je na swoje nazwisko?”. Odpowiedziałam: „Mistrz mnie chroni. Nie boję się”. Sama załatwiłam wszystkie formalności i sama dokonałam przeniesienia tytułu własności.
Pierwszego dnia w mieszkaniu mój mąż leżał w łóżku i powiedział: „Czy to się dzieje naprawdę? Czy śnię? Nigdy nie wyobrażałem sobie, że w życiu będę mieszkał w bloku. Czuję się, jakbym przeszedł z piekła do nieba”.
Widząc niedowierzanie, dawno zaginiony uśmiech i podekscytowanie na twarzy męża, skorzystałam z okazji, by opowiedzieć mu prawdę o Dafa. Powiedziałam: „Mistrz chronił nas przez te wszystkie lata. Chociaż zdarzały się niebezpieczne sytuacje, Mistrz rozwiązał je wszystkie. Nie musisz się bać. Jeśli coś się wydarzy, możesz mi powiedzieć. To nie ma nic wspólnego z tobą. Nie bój się”. Po usłyszeniu tych słów mój mąż odetchnął z ulgą.
Traktuję wszystkich członków rodziny jednakowo
Mój mąż ma czterech braci i jedną siostrę. Najstarszy brat, który jest niemową, nigdy się nie ożenił. Po śmierci moich teściów, gdy zapytano go, z kim mieszka, gestem dał do zrozumienia, że mieszka z nami. Zawsze, gdy pojawia się coś smacznego do jedzenia, dbam o to, by też coś dostał.
Po ślubie mojego syna mój najstarszy szwagier zamieszkał z nami. Później zmarła moja matka, a mój ojciec nie miał gdzie się podziać. Mam dwóch młodszych braci. Mój starszy brat i mój ojciec nie dogadywali się i ciągle się kłócili. Mój młodszy brat cierpi na mocznicę, a jego żona go opuściła, więc muszę się nim opiekować. Mój ojciec nie miał innego wyboru, jak tylko zamieszkać ze mną.
Mój niemy szwagier nie lubił mojego ojca i groził, że go zabije, ilekroć ten przychodził. Pewnego razu, gdy ojciec leżał na kang (ogrzewanym łóżku z cegły), szwagier chwycił go za kostkę i próbował pociągnąć na ziemię, wykonując przy tym gest podcięcia gardła. Zobaczyłam to i szybko wkroczyłam, by go powstrzymać, gestykulując, by puścił mojego ojca, i prosząc, by się nie gniewał.
Nie było innego wyjścia, więc musiałam wynająć małe mieszkanie obok mojego, żeby mój ojciec miał gdzie mieszkać. Mój szwagier często pokazywał mi kciuk w górę, co oznaczało podziękowanie i pochwałę, że jestem taką dobrą osobą. Powiedziałam mu językiem migowym: „Musisz podziękować Mistrzowi Li. To Mistrz nauczył mnie, jak być dobrą osobą. W przeciwnym razie nie zrobiłabym tego”.
Mój szwagier bardzo wspiera moją praktykę Dafa. Nigdy nie ma nic przeciwko, gdy inni praktykujący przychodzą do mojego domu. Powiedziałam mu: „Jeśli coś się wydarzy i ktoś cię o to zapyta, po prostu pokaż gestem, że nie wiesz. Nie bój się. Mistrz nas chroni!”.
Mój wnuk wkrótce pójdzie do szkoły, więc kupiłam kolejny dom w dobrej dzielnicy szkolnej. Kupiłam też małe mieszkanie dla mojego ojca. Po śmierci mojego szwagra mój ojciec był już w podeszłym wieku, więc sprowadziłam go do siebie. Na początku był w stanie samodzielnie się o siebie troszczyć, ale ostatnio osłabły mu nogi i potrzebuje kogoś, kto będzie mu towarzyszył podczas posiłków, korzystania z toalety i wychodzenia na zewnątrz. Z wiekiem zdarza mu się czasem gubić się i moczyć łóżko, więc go myję.
Mój ojciec często słuchał wykładów Mistrza i audycji Minghui. Dwukrotnie jego zdrowie znalazło się w poważnym niebezpieczeństwie i przypomniałam mu, by powtórzył: „Falun Dafa jest dobre, Prawda-Życzliwości-Cierpliwości są dobre”. Mój ojciec w cudowny sposób wyzdrowiał bez konieczności udawania się do szpitala. Zmarł spokojnie w wieku 90 lat.
„Falun Dafa jest takie dobre!”
Kiedy nadszedł czas zbiorów ryżu, ja również poszłam pomóc. W ten sposób mogłam zarówno szerzyć prawdę, jak i uzupełnić dochody mojej rodziny. Rolnik uprawiający ryż zapytał mnie: „Czy kiedykolwiek zbierałaś ryż?”. Odpowiedziałam, że nie.
Widząc, że jestem niska i chuda, zapytał: „Dasz radę?”.
Odpowiedziałam: „Spróbuję”. Rolnik nic więcej nie powiedział i przydzielił każdemu kawałek pola.
Ponieważ nigdy wcześniej tego nie robiłam, zanim zaczęłam, obserwowałam, jak robią to inni. Od momentu, gdy zaczęłam, aż do zebrania plonów z całej działki, nie jadłam ani nie piłam niczego z tego, co przyniosłam; zebrałam ryż za jednym zamachem. Po zbiorach związałam ryż i zrobiłam to porządnie. Gdy szef podszedł i wszystko sprawdził, powiedział: „Twoje zbiory były najlepsze, a sposób wiązania najbardziej zgodny ze standardami”.
Skorzystałam z okazji, by opowiedzieć mu prawdę o Falun Dafa. Powiedziałam: „Praktykuję Falun Dafa. Zobacz, jaka jestem zdrowa. Kiedyś byłam pełna chorób. Silny wiatr mógłby mnie zwiać. W szpitalu nie chcieli mnie przyjąć i kazali mi wracać do domu. To Mistrz Li uratował mnie i moją rodzinę. Mistrz uczy nas, kultywujących, jak żyć zgodnie z zasadami Prawdy, Życzliwości i Cierpliwości, jak być wyrozumiałym wobec innych, nie walczyć ani nie rywalizować oraz jak stać się lepszymi ludźmi”.
Szef powiedział: „Falun Dafa jest naprawdę wspaniałe!”
Odpowiedziałam: „Tak. Zobacz, jak bardzo KPCh nas prześladuje. Dlaczego wciąż tak wiele osób praktykuje Dafa? Na całym świecie Falun Dafa praktykuje około 100 milionów ludzi”.
Odpowiedział: „Masz rację”. Następnie wyjaśniłam znaczenie wystąpienia z KPCh i powiązanych z nią organizacji. Z radością wystąpił z organizacji KPCh, do których należał.
Błogosławieństwa płynące z praktykowania Falun Dafa
Zanim zaczęłam praktykować Falun Dafa, moja rodzina nie miała domu, pieniędzy ani oszczędności. Żyliśmy w skrajnej biedzie. Nie tylko ja byłam chora, ale także moja córka i syn często chorowali. Szczególnie mój syn był kiedyś tak chory, że stracił przytomność, a szpital ogłosił, że jego stan jest krytyczny. Byłam niezwykle zaniepokojona, więc wyszłam na zewnątrz, uklękłam na ziemi i pokłoniłam się niebiosom, mówiąc: „Niebiosa, proszę, ocalcie mojego syna! Jeśli zdołacie ocalić mojego syna, uwierzę, że na tym świecie istnieje Budda”. Później mój syn rzeczywiście wyzdrowiał, a cała nasza rodzina zaczęła wierzyć w Buddę.
Po tym, jak zaczęłam praktykować Falun Dafa, moja rodzina prowadziła szczęśliwe i spełnione życie. Biznesy mojego syna i córki kwitły. Wszyscy w rodzinie cieszyli się dobrym zdrowiem, a mój wnuk i wnuczka byli znakomitymi uczniami i nigdy nie musieli chodzić do szpitala. Chociaż w tamtym czasie policja przychodziła mnie szukać i nękała mnie, nie bałam się. Dzięki przewodnictwu Mistrza byłam w stanie robić to, co do mnie należało, i nie wpłynęło to na moją zdolność do wyjaśniania prawdy oraz wykonywania prac domowych.
Obecnie nasza rodzina ma dom, samochód i oszczędności w banku. Osiągnęliśmy zysk ze sprzedaży mieszkań w budynkach, które nabyłam. Falun Dafa obdarzyło błogosławieństwem całą moją rodzinę.
Chociaż na mojej ścieżce kultywacji napotkałam wiele niebezpieczeństw i trudności, dzięki pełnej współczucia opiece Mistrza bezpiecznie dotarłam do dzisiejszego dnia. Jestem wdzięczna za wszystkie te błogosławieństwa. Nie mam innego sposobu, by odpłacić się za tę dobroć, jak tylko pilnie kultywować się, dobrze przejść ostatnią część ścieżki kultywacji i powrócić do domu wraz z Mistrzem.
(Artykuł wybrany do publikacji podczas 23. chińskiej konferencji poświęconej Fa na stronie Minghui.org)
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.minghui.org dnia 9 listopada 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
