(Minghui.org) 28 września 2026 r. Senat USA jednogłośnie przyjął ustawę S.4009 „Ustawa o ochronie Falun Gong i ofiar przymusowego pobierania organów”. Ta ponad partyjna ustawa jest rezultatem wspólnych wysiłków ustawodawców z obu partii. Pokazuje również poparcie ustawodawców dla tej niezwykle istotnej kwestii od czasu, gdy Komunistyczna Partia Chin (KPCh) rozpoczęła prześladowania Falun Gong w 1999 r.
Jednak dopóki prezydent jej nie podpisze, pozostaje ona w procesie legislacyjnym, dlatego powinniśmy nadal nad nią pracować, zamiast popadać w samozadowolenie. Każdy kolejny krok odzwierciedla decyzje, jakie ludzie podejmują w tej sprawie.
Od projektu ustawy do prawa federalnego
Proces, w wyniku którego projekt ustawy staje się prawem federalnym USA, zazwyczaj obejmuje następujące kluczowe etapy:
Po pierwsze – przyjęcie ustawy przez Senat. Senat przyjął ustawę S.4009 28 września w drodze jednomyślnej zgody.
Po drugie – uzgodnienie stanowisk obu izb. Izba Reprezentantów USA już wcześniej dwukrotnie przyjęła podobne wersje tej ustawy – H.R.4132 w czerwcu 2024 r. oraz H.R.1540 w maju 2025 r.
Po trzecie – ponieważ Senat właśnie przyjął tekst ustawy S.4009, Izba Reprezentantów i Senat muszą porównać, uzgodnić i zatwierdzić ostateczny tekst. Jeżeli między obiema wersjami występują różnice, konieczne może być wprowadzenie zmian za pośrednictwem komisji konferencyjnej. Następnie tekst zostanie poddany pod głosowanie i przyjęty przez obie izby.
Ostatnim krokiem jest podpis prezydenta. Gdy obie izby przyjmą identyczne ostateczne wersje, ustawa zostanie formalnie przekazana do Białego Domu. Zgodnie z Konstytucją USA prezydent ma 10 dni (z wyłączeniem niedziel) od otrzymania ustawy, aby wybrać jedną z następujących możliwości:
a) Podpisanie ustawy: ustawa oficjalnie staje się prawem federalnym USA.
b) Brak weta i wejście w życie: jeśli podczas sesji Kongresu prezydent ani nie podpisze, ani nie zawetuje ustawy, po upływie 10 dni automatycznie wejdzie ona w życie.
c) Weto: jeśli prezydent skorzysta z prawa weta, ustawa zostanie zwrócona Kongresowi. Jeżeli jednak Kongres zdoła ponownie przyjąć ją większością dwóch trzecich głosów zarówno w Izbie Reprezentantów, jak i w Senacie, weto prezydenta może zostać odrzucone, a ustawa może wejść w życie.
Jednomyślna zgoda a jednomyślne głosowanie
Istnieje różnica między jednomyślną zgodą a jednomyślnym głosowaniem.
To pierwsze oznacza przyjęcie bez sprzeciwu. Procedura wygląda następująco: przewodniczący pyta: „Czy ktoś zgłasza sprzeciw?”. Jeśli zapada cisza i nikt nie zgłasza sprzeciwu, wniosek lub ustawa zostaje uznana za przyjętą. Nie musi się to wiązać z formalnym głosowaniem każdego członka z osobna – wystarczy, że „nikt nie zgłosi sprzeciwu”.
Jednomyślne głosowanie oznacza, że wszyscy uprawnieni do głosowania faktycznie wzięli w nim udział, a każdy oddany głos był głosem „za”. Zazwyczaj wymaga to formalnej procedury głosowania, takiej jak podniesienie ręki, wyczytywanie nazwisk lub użycie urządzenia do głosowania, a dokładną liczbę głosów „za” można jednoznacznie ustalić (np. 100 głosów „za” i 0 głosów „przeciw”).
Zgodnie z zapisami opublikowanymi na stronie internetowej Kongresu USA (https://www.congress.gov/bill/119th-congress/senate-bill/4009/text?s=1&r=1&hl=S.4009), w przypadku tej ustawy nie podano dokładnej liczby głosów „za”, dlatego zazwyczaj należy określać sposób jej przyjęcia jako „jednomyślna zgoda”, a nie „jednomyślne głosowanie”.
Mówiąc prościej, określenia „przyjęto bez sprzeciwu” i „przyjęto jednogłośnie” nie są całkowicie równoważne.
Tekst oryginalny ukazał się w wersji anglojęzycznej na stronie en.Minghui.org dnia 3 października 2026 roku
Copyright © 1999-2025 Minghui.org. Wszelkie prawa zastrzeżone.
